ယူဟွန်းမှာ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်းမရှိတော့ပေ။
ယခုအချိန်အထိ သူယုံကြည်ကိုးစားခဲ့သူမှာ အသံသယအဝင်ရဆုံး လူတစ်ယောက်ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမထင်မှတ်ထားခဲ့မိပါ။
ထိုအချက်ကို သဘောပေါက်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏စိတ်ထဲ၌ တင်းမာမှုများ ရိုက်ခတ်သွားသည်။
‘ငါ တည်ငြိမ်နေမှဖြစ်မယ်။’
ယူဟွန်းသည် စာရွက်ကို ကိုင်ထားသည့်လက်ကို တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ရွှေ့လိုက်သည်။
သူသည် အရင်ကအတိုင်း တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေနေဟန်ဆောင်လိုက်၏။
“…အခုလောလောဆယ် ငါ့ကို အနှောင့်အယှက်မပေးပါနဲ့။ ငါ အလုပ်ရှုပ်နေတယ်။”
“တစ်ခုခု တွေ့ပြီလား။”
“မတွေ့သေးဘူး။ ဘာမှ မမြင်ရသေးဘူး။”
ယူဟွန်းသည် စာရွက်ကို ခေါက်ပြီး နောက်တစ်ရွက်ကို ဖွင့်လှစ်ရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ လုံလောက်မှု မရှိပေ။
သူသည် လီယန်၏ အကွက်ထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး လက်နက်ကိုပင် ထုတ်ယူနိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။
‘ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားရမယ်။’
သူ့ခါးတွင် အနက်ရောင်အဝတ်ဖြင့် ပတ်ထားသည့် ဓားကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရသည်။ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ရုံဖြင့် ထိုဓားကို သူ ဆွဲထုတ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။
သို့သော် ထိုအကွာအဝေးမှာ မဖြစ်နိုင်လောက်အောင် ဝေးကွာနေသလို ခံစားရသည်။
လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်လျှင်ပင် သူ မမီနိုင်သလို၊ သူ ဓားကို မြန်မြန်ဆွဲထုတ်လျှင်ပင် လီယန်၏ဓားက သူထက် ပိုမြန်မြန် လှုပ်ရှားလာလိမ့်မည်ဟု ခံစားရသည်။ ၎င်းမှာ အလိုအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အာရုံတစ်ခုသာ ဖြစ်၏။
အလိုအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် သတိကြီးစွာထားမှုမျိုး။
ထိုအချက်က ယူဟွန်း၏ လှုပ်ရှားမှုကို အနည်းငယ် တွေဝေသွားစေသည်။
“မင်းလက်တွေ ရပ်သွားပြီနော်။”
“…”
“…အင်း၊ ငါ သဘောပေါက်ပြီ။”
လီယန်က စိတ်ပျက်လက်ပျက် အသံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူလည်း တစ်စုံတစ်ခုကို သတိထားမိသွားပြီဖြစ်သည်။
ယူဟွန်းသည် မျက်လုံးများကို တင်းတင်းစေ့မှိတ်လိုက်ပြီး အသံကြားသည်နှင့် ချက်ချင်း ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လျှပ်တစ်ပြက်အမြန်နှုန်းဖြင့် သူ၏ဓားကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး…
“နောက်ကျသွားပြီ။”
လီယန်က သူထက် ပိုမြန်နေသည်။ သူသည် ယူဟွန်း၏ခါးတွင်ရှိသော ဓားအိမ်ကို ဓားဖြင့် အားပြင်းပြင်း ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။
လက်ဖြင့် မဆွဲထုတ်နိုင်ခင်မှာပင် ဓားမှာ လွင့်ထွက်သွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွား၏။
ယူဟွန်းသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ စာရွက်များကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အမြန်ကောက်ယူလိုက်ပြီး ပြန်ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။
လိပ်နေသော စာရွက်များ ပြန့်ကားသွားပြီး လီယန်၏ အမြင်အာရုံကို ပိတ်ဆို့သွားစေသည်။
လီယန်မှာ ထိုအခြေအနေမျိုးတွင်ပင် ထိတ်လန့်မသွားပေ။
သူ့လက်ထဲမှ ဓားသည် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ လှုပ်ရှားသွားပြီး လေထဲတွင် လွင့်ပျံကာ အမြင်ကို ပိတ်ဆို့နေသည့် စာရွက်များမှာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ထွက်သွားကာ လွင့်စင်သွား၏။
“ခုခံနေလို့ အလကားပဲ။”
လီယန်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ဓားကို ကောက်ယူရန် ကြိုးစားနေသည့် ယူဟွန်း၏ နံဘေးကို ကန်ချလိုက်သည်။
ယူဟွန်းသည် အလိုအလျောက်ပင် လက်နှစ်ဖက်ကို ကာကွယ်လိုက်သော်လည်း သူ့ကိုယ်ခန္ဓာ လွင့်စင်သွားခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။
ခွန်း။
ယူဟွန်း၏ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ပိတ်ထားသည့် တံခါးကို ရိုက်မိသွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားသည်။
သူသည် လက်မောင်းမှ နာကျင်မှုကြောင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ့ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာသော လီယန်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ။”
ဘာကြောင့် ငါတို့ကို သစ္စာဖောက်ရတာလဲ၊ မင်းက လီယန် ရဲ့ လက်ရုံးတစ်ဆူ မဟုတ်ဘူးလား။
“မင်းက ဒီနေရာကို ၃၂ နှစ်တိုင်တိုင် စောင့်ရှောက်လာတဲ့ ဝါရင့် စူးစမ်းရှာဖွေသူတစ်ယောက်ပါ…”
“ဟုတ်တယ်။ ငါက စူးစမ်းရှာဖွေသူတစ်ယောက်ပဲ။ အဲဒီမတိုင်ခင်ကတော့ ငါက သူရဲကောင်းကြီးတွေထဲက တစ်ယောက်ပေါ့။ ပြီးတော့ အခုလည်း စူးစမ်းရှာဖွေသူပဲ။ နောက်နောင်လည်း စူးစမ်းရှာဖွေသူအဖြစ်ပဲ ဆက်ရှိနေဦးမှာ။ နှင်းဘီလူးကြီးတွေကို တိုက်ခိုက်ပြီး အဆုံးမရှိ ရုန်းကန်နေရဦးမှာပေါ့။”
“မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ…”
“ငါ ပြောတာကို မင်း နားလည်မယ်လို့ မထင်ပါဘူး။”
လီယန်၏ မျက်နှာမှာ အမူအရာမဲ့နေဆဲဖြစ်သည်။
သူတို့နှစ်ဦး အရင်က စကားအနည်းငယ် ပြောဖြစ်ခဲ့စဉ်က သူတို့သည် သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်လာခဲ့ပြီဟု ယူဟွန်း ထင်ခဲ့မိသည်။
သို့သော် ယခုမူ ထိုအမှတ်တရများအားလုံးမှာ လိမ်ညာမှုများသာ ဖြစ်နေသလို ခံစားရသည်။ လီယန်သည် ယူဟွန်းကို အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ငုံ့ကြည့်နေသည်။
“အရင်ကလို လူတိုင်းက မှော်ဆရာမလို့ ခေါ်ကြတဲ့အချိန်မှာပဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရင် ပိုကောင်းမှာ။ ဒါဆိုရင် ငါ ဒီလို စိတ်ရှုပ်စရာ ကိစ္စတွေကို လုပ်နေစရာ မလိုတော့ဘူး။”
“မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ…”
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ မင်း သေသွားရင်တောင် ဖရက်ချန်နဲ့ သူ့ဂိုဏ်းသားတွေရဲ့ အပြစ်လို့ပဲ သတ်မှတ်ခံရမှာ။ ဒါက ကံကောင်းတာပဲ။ အာရုံစိုက်မှုမျိုးစုံကို ဆွဲဆောင်ထားတဲ့ အဲဒီ စိတ်ကူးပေါက်ရာလုပ်တတ်တဲ့ ဘုရင်ကြောင့်ပဲ ငါ အလွယ်တကူ လှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့တာ။”
လီယန် ၏ လက်ရုံးတစ်ဆူဖြစ်သူ သူသည် သစ္စာဖောက်တစ်ယောက် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့မိပါ။
မဟုတ်သေးပါ၊ သူသည် ဖြစ်နိုင်ခြေအချို့ကိုတော့ ချန်ထားခဲ့သည်။ ဖရက်ချန်သည် ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း သစ္စာဖောက်ဖြစ်သည်ဟု ယူဟွန်း မယုံကြည်ခဲ့ပေ။ သူသည် ထိုကွက်လပ်ကို ဖြည့်ဆည်းရန် ဤနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုအကြောင်းကြောင့်သာ လီယန်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ယခုအချိန်အထိ သူ ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုမူ အားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။
လီယန်က ဓားကို မြှောက်လိုက်သည်။
“သေလိုက်တော့။”
သူ ဓားကို အောက်သို့ ခုတ်ချလိုက်သည့်အချိန်တွင်၊
ခရက်!
ယူဟွန်း၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ သစ်သားတံခါးမှာ ကွဲထွက်သွားပြီး ဘီလူးတစ်ကောင်၏ လက်ကြီးတစ်ခု ထွက်လာသည်။
“ဘာ…!”
လီယန်မှာ သူ၏ဓားဖြင့် တုံ့ပြန်ရန် နောက်ကျသွားသည်။
တံခါးကို ဖျက်ဆီးပြီး ထွက်လာသော လက်ကြီးမှာ လီယန်၏ လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ပြင်းထန်သော အားဖြင့် အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
ခရက်!
သစ်သားတံခါးမှာ အပိုင်းပိုင်း ပြိုကျသွားပြီး လီယန် လွင့်ထွက်သွားသည်။
“ဝိုး။ ကပ်သီးလေးပဲ။ ငါသာ နည်းနည်းလေး နောက်ကျသွားရင် မင်း အကြီးအကျယ် ဒုက္ခရောက်နိုင်တယ်။”
“မင်းက ဘယ်သူလဲ…”
မိမိကို ကယ်တင်လိုက်သူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယူဟွန်းသည် မျက်လုံးအစုံ ပြူးကျယ်သွားသည်။
သူ အရင်ဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ မီးခိုးရောင် ဆံပင်များဖြစ်သည်။
“ဖရက်ချန်လား။”
သူသည် ပျက်စီးသွားသော အင်ပါယာ၏ နောက်ဆုံး သွေးဆက်ဖြစ်ပြီး အမြဲတမ်း တစ်ကိုယ်တော် လှုပ်ရှားကာ လီယန် ကို ရန်လိုလေ့ရှိသူဖြစ်သည်။
သူသည်လည်း သစ္စာဖောက်ဟု ငါ သံသယရှိခဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ယူဟွန်းကို ကယ်တင်လိုက်သူမှာ သူပင် ဖြစ်သည်။
ဖရက်ချန်သည် ခေါင်းကို လှည့်ရင်း အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။
“ဘာလဲ။ ငါ့ကို မြင်လို့ အံ့သြသွားတာလား။”
“မဟုတ်ဘူး၊ မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး…”
“ငါ ဘယ်လို သိသလဲလို့လား။ အင်း၊ ငါ ဖြေချင်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့လေ။”
ဖရက်ချန်သည် လီယန် ပြန်ထလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကွေးလိုက်သည်။
“အခုလောလောဆယ်တော့ ငါတို့မှာ အချိန်မရှိဘူး။”
သူသည် ကြီးမားသော ပုဆိန်တစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
ပုဆိန်၏ ဓားသွားမှာ အဖျားပိုင်းတွင် သွားတက်များ ဖြစ်နေသည်။
“…မင်းပဲလား။ အမြီးကောင်က?”
“ဟေ့။ အဲဒါတော့ နည်းနည်း ကြမ်းလွန်းတယ်။ ငါက ဘယ်တော့မှ အမြီး ဖြစ်မလာခဲ့ဘူး။ ဖြစ်ရရင်တောင် ငါက ခေါင်းဆောင်ပဲ။ မင်းလည်း သစ္စာဖောက် ရှိနေတယ်ဆိုတာကို သိသွားပြီ မဟုတ်လား။”
“အဲဒါက…”
“ဖရက်ချန်း!”
လီယန်သည် ကြားဖြတ်ဝင်လာခြင်းကြောင့် ဒေါသထွက်ကာ ဖရက်ချန်၏ အမည်ကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။
အမြဲတမ်း အမူအရာမဲ့နေတတ်သည့် သူ့မျက်နှာမှာ ယခုမူ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်လို ပုံပျက်သွားသည်။
သူသည် ငါ၏ အရေပြားကိုပင် ကျိန်းစပ်သွားစေသည့် လူသတ်ငွေ့နှင့် တိုက်ခိုက်ရေးဆိုင်ရာ မြင့်မြတ်သော စွမ်းအား (Divine Spirit) ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ သူ၏ မြင့်မြတ်သော စွမ်းအားမှာ ကောင်းမွန်စွာ ပုံသွင်းထားသော ဓားတစ်ချောင်းနှင့် တူသည်။
အဆင့်မြင့် စုဆောင်းသူတစ်ယောက်နှင့် ယှဉ်နိုင်သည့် ဖိအားမျိုးဖြစ်သည်။
“အေးလေ။ ဖရက်ချန် ရောက်လာပြီ။”
ဖရက်ချန်မှာ သူ့ရှေ့တွင် တုန်လှုပ်ခြင်း သို့မဟုတ် တင်းမာသွားခြင်း မရှိပေ။ ထိုမျှသာမက သူသည် ဤအခြေအနေကို စောင့်မျှော်နေသည့်အလား ပြုံးပြနေသည်။
“မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့ ပျက်စီးသွားတဲ့ အင်ပါယာရဲ့ ပုပ်သိုးနေတဲ့ မင်းသား ဖြစ်ရတာလဲ!”
လီယန်သည် သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူ့ထံသို့ ထိုးနှက်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ဓားမှာ အလွန်တည်ငြိမ်ပြီး ထက်မြက်ကာ ဖရက်ချန်၏ အချက်အချာနေရာများကို တိကျစွာ ပစ်မှတ်ထားနေသည်။
ကလင်!
ဖရက်ချန်သည် လီယန်၏ဓားကို သူ၏ပုဆိန်ဖြင့် အလွယ်တကူ ဟန့်တားလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်။ ငါ အရင်က အဲဒီလိုမျိုး ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုကော။ ငါက ကျန်ရှိနေတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သွေးဆက်ပဲ။ ငါ ပြောချင်တာက အဲဒါပဲ။”
ဖရက်ချန်က မောက်မာသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဒါကြောင့် ငါက ဘုရင်လို့ ခေါ်ဆိုခံရတာ သဘာဝကျတာပဲ။ အဲဒီမှာ ဘာများ မှားနေလို့လဲ။”
“အင်ပါယာက ပျက်စီးသွားပြီ! ဘုရင်ဆိုတဲ့ ဘွဲ့က အခွံဗလာသက်သက်ပဲ!”
“မှန်တယ်။ ဘာမှ မဟုတ်ဘူး။ အဓိပ္ပာယ်လည်း မရှိဘူး။”
သူတို့၏ လက်နက်များမှာ လေထဲတွင် ရောယှက်သွားကြသည်။
ကလပ် ကလပ် ကလပ်! ဖရက်ချန်မှာ လီယန်၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ကာကွယ်ရန် အာရုံစိုက်နေပြီး လီယန်ကတော့ သူ၏ စွမ်းအားရှိသမျှဖြင့် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းနေသည်။
သူ၏ ဓားဖျားမှ အပြာရောင် အော်ရာ (Aura) များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။
ကျယ်ဝန်းသော စင်္ကြံလမ်းမှာ ပြတ်တောက်သွားပြီး မျက်နှာကျက်များ ပြိုကျလာ၏။
သူတို့သည် ပြိုကျနေသော အပျက်အစီးများကြားတွင် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။
“ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ ဘုရင်ဆိုတဲ့ ဘွဲ့ ရှိနေတုန်းပဲ။ မင်းကော လီယန်? ခေါင်းဆောင်ရဲ့ သစ္စာရှိ ခွေးတစ်ကောင်လား။ ငါ့အောက်က တတိယမြောက် အမိန့်ပေးသူလား။ အော်။ မင်း အဲဒါကို အမုန်းဆုံးပဲ မဟုတ်လား။ မင်းက တခြားသူတွေကို ဟန်ဆောင်ပြပေမဲ့ အမြဲတမ်း ရည်မှန်းချက်ကြီးလွန်းနေတာ။”
“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း!”
လီယန်၏ စိတ်ခံစားချက်များမှာ သူ၏ဓားမှ မြင့်မြတ်သော စွမ်းအားကို ထိခိုက်စေပြီး မီးတောက်များကဲ့သို့ တောက်လောင်လာစေသည်။
“မင်းက ငါ့ကို အမြဲတမ်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့တာ! မင်းမှာ စွမ်းအားရှိပေမဲ့ ကလေးတစ်ယောက်လို ပြုမူပြီး ကိုယ်လုပ်ချင်တာကိုပဲ လုပ်နေခဲ့တာ! မင်းက လီယန် ရဲ့ ဆန္ဒကို ဆန့်ကျင်ခဲ့တယ်!”
“သူ့ဆန္ဒကို ဆန့်ကျင်တာက အခု မင်း လုပ်နေတာလည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ မဟုတ်ဘူးလား။”
“မင်းမှာ ဂုဏ်သိက္ခာဆိုတာ မရှိဘူး!”
“ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ စွမ်းအား ရှိတယ်။”
ဖရက်ချန်က ရယ်မောလိုက်သည်။ ယူဟွန်းမှာ သူတို့၏ တိုက်ပွဲကို စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ငေးကြည့်နေမိသည်။
ဖရက်ချန်ကို ဒုတိယမြောက် အမိန့်ပေးသူဟု အလကား ခေါ်ဝေါ်ခြင်း မဟုတ်ပေ။
“အစ်မ!”
ရိန်းဝုခ်သည် အဝေးမှ ပြေးလာခဲ့သည်။ သူ၏နောက်တွင် ဖရက်ချန်၏ လက်အောက်ငယ်သားဟု ဆိုနိုင်သော သူရဲကောင်းများနှင့် သတင်းကြား၍ အပြေးအလွှား ရောက်လာကြသည့် စုဆောင်းသူများ ပါလာကြသည်။
“အစ်မ! အဆင်ပြေရဲ့လား!”
“အင်း၊ အင်း။ ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။ ကံကောင်းလို့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။”
“ကျွန်တော် ဘုရင် ဖရက်ချန်ကို ပြောပြလိုက်တယ်။ အစ်မ ဒီဘက်ကို ဦးတည်လာနေတယ်ဆိုတာလေ။”
ဗုန်း!
အဝေးတစ်နေရာမှ ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဖရက်ချန်သည် ယခုအချိန်အထိ ချိုးနှိမ်ထားသည့်အလား သူ၏ပုဆိန်ကို ပိုမိုပြင်းထန်စွာ ဝှေ့ယမ်းလာခဲ့သည်။
သူသည် ခုခံခြင်းမှ တိုက်ခိုက်ခြင်းသို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။
ပြာရောင်အော်ရာများမှာ သူ၏ပုဆိန်မှ စီးဆင်းလာပြီး လီယန်၏ အော်ရာနှင့် တိုက်မိသွားသည်။
ဖရက်ချန်၏ အော်ရာက လီယန်၏ အော်ရာကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။
“ဘယ်လို၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် စွမ်းအားကြီးမားရတာလဲ!”
“ဟားဟား။ ငါ့ကို ဒုတိယမြောက် အမိန့်ပေးသူလို့ ခေါ်တာ အလကားလို့ ထင်နေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ငါ့လက်အောက်ငယ်သားတွေရဲ့ စွမ်းအားကိုပဲ မှီခိုနေတဲ့ ခေါင်းဆောင်အယောင်ဆောင်လို့ ထင်နေတာလား။ တကယ်ကို အံ့သြစရာပဲ။”
“ငါ့ကို မထီမဲ့မြင်မလုပ်နဲ့!”
လီယန်သည် ဖရက်ချန်ထံသို့ အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားသည်။
“ဒီသစ္စာဖောက်! မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စကားများနေရတာလဲ။ ငါတို့ရဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ စစ်သည်တော်က မင်းကို ပါးစပ်နဲ့ တိုက်ခိုက်ဖို့ သင်ပေးထားလို့လား။”
“ပိတ်ထားစမ်း၊ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလိုက်တော့။”
ဖရက်ချန်သည် လီယန်ထံသို့ ပြေးသွားလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ စကားတွေကို ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး။ မင်းက ခေါင်းဆောင်ရဲ့ သစ္စာရှိ ခွေးတစ်ကောင်ပဲလေ။ ငါ့အောက်က တတိယမြောက် အမိန့်ပေးသူလား။ အော်။ မင်း အဲဒါကို အမုန်းဆုံးပဲ မဟုတ်လား။ မင်းက တခြားသူတွေကို ဟန်ဆောင်ပြပေမဲ့ အမြဲတမ်း ရည်မှန်းချက်ကြီးလွန်းနေတာ။”
လီယန်၏ ဓားစွမ်းအင်မှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ဖရက်ချန်၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။ ဖရက်ချန်က ၎င်းကို အလွယ်တကူ လွှဲဖယ်လိုက်ပြီး အပျက်အစီးများကို နင်းရန် သူ၏ ညာဘက်ခြေထောက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
ဗုန်း။ ပြိုကျနေသော မျက်နှာကျက်မှ အပျက်အစီးများမှာ လေထဲသို့ လွင့်တက်သွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဖုန်မှုန့်များမှာလည်း ပျံ့နှံ့သွားသည်။
လေပြင်းများမှာ လီယန်၏ ဘေးနားမှ တရစပ် တိုက်ခတ်သွားသည်။ လီယန်မှာ သူ၏ အော်ရာကို မြှင့်တင်ကာ ဖုန်မှုန့်များကို ကာကွယ်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင်ပင် ဖရက်ချန်မှာ ကြီးမားသော အမြောက်ဆန်ကြီးတစ်ခုလို ဖုန်မှုန့်များကြားမှ ထိုးထွက်လာသည်။
အမြင်အာရုံ ပိတ်ဆို့သွားချိန်တွင် ခဏတာ သတိလျှော့မိခဲ့သည့် လီယန်မှာ ဖရက်ချန်၏ ပုခုံးနှင့် ရင်ဘတ်ကို အပြင်းအထန် တိုက်မိသွားသည်။
ခရက်!
“အဟွတ်!”
သူ သွေးအန်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်ကာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။ ယခု တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် သူ၏ နံရိုးများ ကျိုးသွားပြီး ရင်ဘတ်မှာလည်း ချိုင့်ဝင်သွားခဲ့သည်။
လီယန်မှာ ဓားကို အထောက်အကူပြုတုတ်အဖြစ် အသုံးပြု၍ ထရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူသည် ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နိုင်သည့် အခြေအနေတွင် မရှိတော့ပေ။
ဖရက်ချန်သည် ဤမျှဆို လုံလောက်ပြီဟု တွေးကာ သူ၏ ပုဆိန်ကို သိမ်းလိုက်သည်။
လီယန်သည် တုန်ရီနေသော နှုတ်ခမ်းများဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“မပြီးသေးဘူး၊ အရာအားလုံး မပြီးသေးဘူး!”
“မဟုတ်ဘူး။ ပြီးသွားပြီ။”
ဖြေကြားလိုက်သူမှာ ဖရက်ချန် မဟုတ်ပေ။
လီယန် သည် အပြေးအလွှား ရောက်လာကြသည့် လူအုပ်ကြီးကို ဖယ်ရှားကာ ပေါ်လာခဲ့သည်။
လီယန်ကို ကြည့်နေသည့် သူ၏မျက်လုံးများတွင် အခြားအရာများထက် ပိုမိုရှုပ်ထွေးပြီး ဝမ်းနည်းမှုများ စိုးမိုးနေသည်။
လီယန်မှာလည်း လီယန် ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ နေရာတွင်ပင် တောင့်ခဲသွားသည်။
“လီယန်…”
“ခေါင်းဆောင် လီယန်။”
“မင်း ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်တာလဲ။ ဒီအချိန်အထိ မင်းနဲ့အတူ တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ ရဲဘော်တွေကို စွန့်ပစ်ပြီး ဒီငရဲကို ဘာလို့ ဆက်ဖြစ်အောင် လုပ်နေရတာလဲ။”
“ဘာလို့ မေးနေရတာလဲ။”
ထိုမေးခွန်းက ရယ်စရာကောင်းနေသလား။ လီယန်မှာ ပါးစပ်မှ သွေးကိုပင် သုတ်ရန် မကြိုးစားဘဲ တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။
သူ၏ ရယ်သံများ ရပ်တန့်သွားချိန်တွင် လီယန်မှာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို မေးနေရတာလဲ။ လီယန်! ဒါက ကျွန်တော်တို့ လုပ်သင့်တဲ့ အရာပဲ!”
လီယန်မှာ လီယန် ၏ နောက်ကွယ်တွင် ရှိနေသည့် ယူဟွန်းကို အရူးအမူး ဖြစ်နေသည့် မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
အဲဒီ မိန်းမပျက်ကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ သူမသာ မရှိလျှင် သူ၏ ရုန်းကန်မှုမှာ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။
“မေ့သွားပြီလား! ကျွန်တော်တို့ ဂါဒီယန်တွေက ဆက်ပြီး တိုက်ခိုက်နေရမှာ! ရုန်းကန်ခြင်းကပဲ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ရည်ရွယ်ချက်ပဲ! ကျွန်တော်က တိုက်ခိုက်နေချင်ရုံ သက်သက်ပါ!”
“အဲဒီအတွက်နဲ့လား? အဲဒီလောက်နဲ့လား?”
“လောက်? လောက်လို့လား? လီယန်! ဒါဆို ကျွန်တော့်ကို ဖြေပေးပါ။ ကျွန်တော်တို့ တိုက်ခိုက်ခြင်းမရှိရင် ကျွန်တော်တို့ ဘဝမှာ ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိသေးလဲ။ ကျွန်တော်တို့က ဓားကို ကိုင်ဆောင်ဖို့ မွေးဖွားလာတာ၊ တိုက်ခိုက်ဖို့ စစ်သည်တော်တွေ ဖြစ်လာတာ။ အကယ်၍ ငြိမ်းချမ်းရေး ရောက်လာရင် ကျွန်တော်တို့က ဘာလုပ်ရမှာလဲ! ငြိမ်းချမ်းရေးမှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တန်ဖိုးက ဘာကျန်တော့မှာလဲ! ဟမ်? ဖြေပေးပါ!”
လီယန်မှာ မြောက်ပိုင်း လူနည်းစုမျိုးနွယ်စုမှ ကြီးမြတ်သော စစ်သည်တော်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
သူ မွေးဖွားချိန်တွင် မြောက်ပိုင်းမှာ မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ပဋိပက္ခများမှာ နေရာတိုင်းတွင် ဖြစ်ပွားနေပြီး လူများစွာ သေဆုံးခဲ့ကြသည်။
နုံချာသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လီယန်၏ မျိုးနွယ်စုမှာ တိုက်ခိုက်ရန်နှင့် သူတစ်ပါး ပိုင်ဆိုင်မှုကို လုယက်ရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ပေ။ သူတို့သည် သေဆုံးခြင်းကို မလိုလားကြသဖြင့် မတိုက်ခိုက်ချင်သော်လည်း တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြရသည်။
လီယန်မှာ မိမိအသက်အရွယ်ကိုပင် မမှတ်မိနိုင်သည့် အချိန်ကတည်းက ဓားကို ကိုင်ဆောင်ခဲ့သည်။
လူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်လာသည့်တိုင် သူသည် ဓားကို ဘယ်တော့မှ မစွန့်လွှတ်ဘဲ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝှေ့ယမ်းခဲ့သည်။
မင်းဟာ ကြီးမြတ်တဲ့ စစ်သည်တော်တစ်ယောက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ မင်းဓားပေါ်က သွေးတွေ များသလောက် ငါတို့မျိုးနွယ်စုကလည်း ကြီးပွားလာလိမ့်မယ်။
လီယန်သည် ထိုစကားများကိုသာ သံမဏိကဲ့သို့ ယုံကြည်ခဲ့ပြီး နုံချာသော မြေပြင်တွင် လှည့်လည်ကာ သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းများကိုသာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
သူ၏ ဖခင်နှင့် မိခင်မှာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ ချစ်လှစွာသော ညီမလေးပင် သေဆုံးသွားခဲ့သော်လည်း သူ မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။
သတ်ဖြတ်ခြင်း၊ ထပ်ပြီး သတ်ဖြတ်ခြင်း။
တိုက်ခိုက်ခြင်း၊ ထပ်ပြီး တိုက်ခိုက်ခြင်း။
သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ငြိမ်းချမ်းအောင် ပြုလုပ်ပြီး ကြီးမားသော မျိုးနွယ်စုတစ်ခု၏ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာသည့်အခါ၊
တိုက်ပွဲများ ရပ်တန့်သွားပြီး ကမ္ဘာပေါ်တွင် ငြိမ်းချမ်းရေး ရောက်လာခဲ့သည်။
အင်ပါယာမှာလည်း သိမ်းပိုက်စစ်ပွဲများကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး နိုင်ငံအသီးသီးတို့မှာ လက်တွဲခဲ့ကြသည်။ မြောက်ပိုင်း လူနည်းစုများမှာလည်း သူတို့ကြားတွင် တိုက်ပွဲများကို ရပ်တန့်ကာ သွေးရင်းသားရင်းတို့ဖြင့် မဟာမိတ်ဖွဲ့ပြီး ယူနီယံတစ်ခုကို ထူထောင်ခဲ့ကြသည်။
သေချာပေါက်ပင်၊ ၎င်းသည် လူတိုင်း မျှော်လင့်နေသည့် ငြိမ်းချမ်းရေး ဖြစ်သည်။
သို့သော် လီယန်အတွက်မူ မဟုတ်ခဲ့ပေ။
‘အခု ငါ ဘာလုပ်ရမှာလဲ။’
လီယန်မှာ သူ၏ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းရမည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သည်။ ဓားဆိုသည်မှာ လူသတ်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရန်သူမရှိလျှင် ဓားက ဘာအတွက်လဲ။
သူသည် သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းအတွက်သာ ရှင်သန်ခဲ့သော်လည်း ငြိမ်းချမ်းရေးကို လက်မခံနိုင်ခဲ့ပေ။
ကြီးမြတ်သော စစ်သည်တော်တစ်ဦးသည် တိုက်ခိုက်ရမည်။ ရုန်းကန်ခြင်းကသာ သူ၏ဘဝကို သက်သေပြနိုင်သည်။
သို့သော် ဤငြိမ်းချမ်းရေးက ဘာလဲ။ ဤဆိုးရွားလှသော ပျင်းရိဖွယ်ရာ ဘဝက ဘာလဲ။
ထို့ကြောင့် အေးခဲသောမြေ၏ ကျိန်စာ ပေါက်ကွဲလာသည့်အခါ လီယန်မှာ လျှို့ဝှက်စွာ ဝမ်းသာခဲ့သည်။
လူသားမျိုးနွယ်ကို ခြိမ်းခြောက်နေသည့် ရေခဲဘီလူးများ။
ရန်သူများ။
သူတို့သည် သူ တောင့်တခဲ့ရသည့် ရန်သူများ၊ သူ တိုက်ခိုက်နိုင်သည့် ရန်သူများ ဖြစ်သည်။
“အေးခဲသောမြေရဲ့ ကျိန်စာ? လူတိုင်း အေးခဲပြီး သေကုန်မယ်? ဒါဆို ဘာဖြစ်လဲ!”
လီယန်မှာ သွေးများ တံတွေးနှင့်အတူ ထွေးထုတ်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ရန်သူတွေ ရှိနေတာပဲ! နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့ တိုက်ခိုက်နိုင်ပြီ! ဆက်လုပ်၊ ဆက်လုပ်၊ ဆက်လုပ်! နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှာတွေ့သွားပြီ!”
လီယန်မှာ ဤငရဲကို မဆုံးဆုံးစေချင်ခဲ့ပေ။
အကယ်၍ ဆောင်းရာသီ ကုန်ဆုံးပြီး နွေဦးပြန်ရောက်လာလျှင် ငြိမ်းချမ်းရေးမှာလည်း လိုက်ပါလာမည် ဖြစ်ပြီး လက်နက်များမှာလည်း မလွဲမသွေ သံချေးတက်သွားလိမ့်မည်။
သူ လိုချင်သည်မှာ ထာဝရ ရုန်းကန်ခြင်း ဖြစ်သည်။
လက်နက်များ သံချေးမတက်သည့် အေးစက်ပြီး ထာဝရ ဆောင်းရာသီ။
“ငါတို့ရဲ့ တန်ဖိုးကို မဆုံးရှုံးသေးဘူး! ငါတို့ ဆက်တိုက်ခိုက်နိုင်သေးတယ်! ဒီကျိန်စာသာ ဆက်ရှိနေရင် ငါတို့ ဆက်ပြီး တိုက်ခိုက်နိုင်မယ်! ပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ တန်ဖိုးကို သက်သေပြနိုင်မယ်! ငါတို့ ကယ်တင်ခြင်းမြေကို သွားကြမယ်…!”
“မဟုတ်ဘူး။ လီယန်။”
လီယန် သည် ဝမ်းနည်းဖွယ် အကြည့်များဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“တိုက်ခိုက်ခြင်းသာ ရှိတဲ့ နေရာမှာ ကယ်တင်ခြင်းဆိုတာ မရှိဘူး။”
“…ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ တိုက်ခိုက်ခြင်းကပဲ ကယ်တင်ခြင်းပဲ! ဘာလို့ အဲဒါကို နားမလည်ရတာလဲ!”
“လီယန်။ မင်း ဘာလို့ တိုက်ခိုက်နေရတာလဲ ဆိုတာကို မင်း မသိသေးဘူးလား။”
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘိုးဘေးများ ယခုအချိန်အထိ တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် အကြောင်းအရင်း။ သူတို့သည် ရုန်းကန်ခြင်းကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း နှစ်သက်သောကြောင့် မဟုတ်ပေ။
“သူတို့တွေ ငြိမ်းချမ်းရေးကို လိုချင်ကြလို့သာ ယခုအချိန်အထိ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတာ၊ ကျွန်တော်တို့လည်း ဆက်တိုက်ခိုက်နေကြတာပဲ။ သူတို့တွေက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နောက်မျိုးဆက်တွေ ဘေးကင်းစွာ နေထိုင်နိုင်မယ့် ကိုယ်ပိုင် ခြံစည်းရိုးတစ်ခုကို ဖန်တီးချင်ခဲ့ကြတာ။”
“ငါ့ကို မရယ်စေနဲ့!”
လီယန်မှာ တက်တက်ကြွကြွဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“သူတို့က ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် တိုက်ခိုက်ခဲ့တာ? ဒါဆို ငြိမ်းချမ်းရေး ရောက်လာရင်ကော? တိုက်ခိုက်ရုံသာ တတ်တဲ့ ငါတို့က ဘာလုပ်ရမှာလဲ! အခုထိ ငါတို့နဲ့အတူ ရှိနေတဲ့ ငါတို့ရဲ့ ရဲဘော်တွေ! ငါ့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေ! သူတို့တွေက ဘာအတွက် သေခဲ့တာလဲ!”
လီယန်မှာ ထိုစကားကို ကြားရန် မလိုလားခဲ့ပေ။ သူ၏ ဘဝမှာ တစ်ခါတည်း အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားသည်ကို သူ လုံလောက်အောင် ခံစားပြီးဖြစ်သည်။
ဓားကို ကိုင်လိုက်ပါ။
သွေးကို ဆွတ်ဖျန်းပါ။
ဂုဏ်ကျက်သရေကို သိမ်းပိုက်ပါ။
အမည်းရောင် အရိပ်များမှာ လီယန်၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်နေသည်။
မဟုတ်ပါ၊ ၎င်းတို့မှာ အရိပ်များ မဟုတ်ပေ။ လီယန်၏ အနားတွင် ယခုအချိန်အထိ ရှိနေခဲ့သည်မှာ အတိတ်၏ ဝိညာဉ်များ ဖြစ်သည်။
လီယန်ကိုယ်တိုင် မသိကောင်းမသိနိုင်သော်လည်း လီယန် ကမူ သိသည်။
“လီယန်။ မင်းက တိုက်ခိုက်ခြင်းဆိုတဲ့ နတ်ဆိုးရဲ့ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီ။”
“ငါက အမြဲတမ်း…!”
“အခုတော့ အနားယူလိုက်ပါတော့။”
လီယန် အော်ဟစ်လိုက်နိုင်ခြင်းမရှိမီပင် လီယန် ၏ဓားမှာ သူ၏ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်သွားခဲ့သည်။
အနာတရများစွာဖြင့် ဒဏ်ရာရနေသော လီယန်ပင် တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်းမရှိသည်မှာ ထူးဆန်းလှသည်။ လီယန် ၏ဓားမှာ အလွန်တိတ်ဆိတ်ပြီး လျင်မြန်လွန်းလှသည်။ ၎င်း၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် မြင်တွေ့ရန် ခက်ခဲနေသည်။
လီယန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူသည် ခဏတာ ဟောက်သံကဲ့သို့ အသံမျိုးပြုလုပ်ပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ နောက်သို့ လဲကျသွားသည်။
ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း လဲကျသွားသည့် လီယန်သည် တုန်ရီနေသော လက်ဖြင့် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို စမ်းမိလိုက်သည်။ သူ၏လက်မှာ နီရဲသော သွေးတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
“အာ…”
ယခုအချိန်အထိ အော်ဟစ်နေခဲ့သည့် လီယန်၏အသံမှာ ငြိမ်သက်သွားသည်။
“လီယန်။ မင်း အဲဒီမှာ ရှိနေတာပဲ။”
“လီယန်…”
“လီယန်။ ကြည့်စမ်း။ ငါ ရန်သူကို အနိုင်ယူလိုက်ပြီ။”
လီယန်သည် လီယန် နှင့်အတူ သူ၏ ကြည်လင်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် အခြား တစ်နေရာရာကို ငေးကြည့်နေသည်။
ဂုဏ်ကျက်သရေရှိသော တိုက်ပွဲတစ်ခု။
သူ တောင့်တခဲ့ရသည့် နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲ၊ သူ၏ဘဝကို အဆုံးသတ်ရန် လုံလောက်သည်ထက် ပိုမိုသော တိုက်ပွဲ။
လီယန်သည် ထိုနေရာတွင် သူ၏ဓားကို ဝှေ့ယမ်းခဲ့သည်။ သူ၏ ရဲဘော်များ သေဆုံးပြီး သူ၏ ချစ်ခင်ရသူများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လဲကျသွားသည့်တိုင် သူသည် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းခြင်း မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။ သူ မည်မျှကြာအောင် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်ကိုပင် သူ မမှတ်မိတော့ပေ။
ရန်သူများ ရှိနေခဲ့သည်။
ပြီးတော့ တိုက်ပွဲ၏ ရလဒ်မှာလည်း ရှိနေခဲ့သည်။
ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သလဲ။
“လီယန်။ ငါ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘာမှ မမြင်ရတော့ဘူး။ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း မခံစားရတော့ဘူး။ လီယန်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဖြေပေးပါ။ ငါတို့ နိုင်ခဲ့တာလား? ငါတို့ နိုင်ခဲ့တယ် မဟုတ်လား?”
သူသည် နာကျင်မှုကြောင့် အသက်ရှူရခက်ခဲနေသော်လည်း တောင်းတောင်းပန်ပန်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
လူတိုင်းမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို လေးနက်စွာဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြသည်။
“ငါတို့ နိုင်ခဲ့တာလား?”
လီယန် သည် သူ၏ရင်ထဲမှ တက်လာသော ဝမ်းနည်းမှုကို အောင့်အီးထားလိုက်သည်။
သူသည် လီယန်၏ သစ္စာဖောက်မှုကြောင့် တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရပြီး ၃၂ နှစ်တိုင်တိုင် သူ့ကို လှည့်စားခဲ့သည့်အတွက် မုန်းတီးမိသည်။ သို့သော် ထိုအရာထက်ပို၍ သူနှင့်အတူ ၃၂ နှစ်တိုင်တိုင် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော ရဲဘော်တစ်ယောက်၏ အဆုံးသတ်အတွက် ဝမ်းနည်းကြေကွဲခြင်းနှင့် သနားဂရုဏာစိတ်များသာ ပိုမိုကြီးမားနေသည်။
သူသည် နောက်ဆုံးအချိန်အထိ စစ်မြေပြင်မှ မထွက်ခွာခဲ့ပေ။
လီယန် သည် ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းကို လေးလေးနက်နက် ငြိမ့်ပြလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်။ လီယန်။ ငါတို့ နိုင်ခဲ့တယ်။”
“…ငါတို့ နိုင်ခဲ့တယ်ပေါ့။”
လီယန်သည် ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ရိုးသားစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
၎င်းသည် ၃၂ နှစ်အတွင်း သူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့သည့်၊ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရသော လီယန်၏ အပြုံးပင် ဖြစ်သည်။
“လီယန်။ ငါ့အတွက်တော့ ဒီလောက်ပါပဲထင်တယ်။ အပေါ်ကနေ အသံတွေ ကြားနေရတယ်။ ကြီးမြတ်တဲ့ ဘိုးဘေးတွေ။ သူတို့ ငါ့ကို ခေါ်နေကြတယ်။ အမေ၊ အဖေ။ ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ သေဆုံးသွားတဲ့ အစ်ကိုလည်း ပါပဲ။ ငါ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ၊ ငါ့ရဲ့ ရဲဘော်တွေ။ သူတို့တွေလည်း ငါ့ကို ခေါ်နေကြတယ်။ ဟုတ်တယ်။ သူတို့အားလုံး အဲဒီမှာ ရှိနေကြတယ်… ငါ့ကို စောင့်နေကြတယ်။”
“ဟုတ်တယ်။ လီယန်။ အဲဒီနေရာက မင်းနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ နေရာပဲ။”
“ငါနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ နေရာ ဟုတ်လား?”
“မင်း အလွန်တောင့်တခဲ့တဲ့ နေရာလေ။ မင်း ဆုတောင်းခဲ့တဲ့ ကယ်တင်ခြင်းမြေ။ အခုအချိန်အထိ ကြာရှည်ခဲ့တဲ့ မင်းရဲ့ တိုက်ပွဲတွေအားလုံးက ဒီအခိုက်အတန့်အတွက် ဖြစ်ခဲ့တာပါ။”
“ဒါပေါ့…”
လီယန်သည် ထိုစကားများကို ပြောရင်း သွေးများ အန်ထုတ်လိုက်သည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ စွမ်းအင်များ ကုန်ဆုံးသွားပြီး သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များမှာ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်လာသည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိုမိုလေးလံလာသော်လည်း သူ၏ စိတ်မှာမူ မည်သည့်အရာထက်မဆို ပေါ့ပါးနေသည်။
“နောက်ဆုံးတော့… ငါ နားတော့မယ်…”
သူသည် နောက်ဆုံးတော့ သူ တောင့်တခဲ့သော ကယ်တင်ခြင်းမြေသို့ သွားနိုင်တော့မည်။
သူနှင့် လမ်းခွဲခဲ့ရသော မိသားစုကို နောက်ဆုံးတော့ တွေ့ဆုံနိုင်တော့မည်။
“ဟုတ်ပါပြီ။”
လီယန် သည် သူ၏လက်ဖြင့် လီယန်၏ မျက်လုံးများကို ပိတ်ပေးလိုက်သည်။
“အခုတော့ အနားယူလိုက်ပါတော့။”
သူသည် နောက်ဆုံးတွင် ကယ်တင်ခြင်းမြေသို့ ရောက်သွားခဲ့သလော။
သို့မဟုတ် ရဲဘော်များကို သစ္စာဖောက်ခဲ့သည့်အတွက် အဆုံးမရှိ ဆင်းရဲဒုက္ခခံစားရမည့် ငရဲသို့ ရောက်သွားခဲ့သလော။
ထိုယူဆချက်အားလုံးမှာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့ကြောင်း သိရှိလိုက်သည့် လီယန် သည် အတိတ်ကတည်းက ယခုအချိန်အထိ ထပ်ခါတလဲလဲ ရွတ်ဆိုခဲ့သော ဆုတောင်းမေတ္တာကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။