ကျွန်တော် အရင်ဆုံးလုပ်ချင်တဲ့အရာကတော့ သစ္စာဖောက်က ဘယ်သူလဲဆိုတာကို ဖော်ထုတ်ဖို့ပါပဲ။
ယူဟွန်းကို မြင်လိုက်တာနဲ့ လီယန် က အဲဒီလို ပြောလိုက်ပါတယ်။
ယူဟွန်းနဲ့ လီယန် တို့ဟာ တစ်ဖန်ပြန်ပြီး အဖွဲ့ဖွဲ့ကာ ရေခဲချောက်ကမ်းပါးဆီသို့ ဦးတည်သွားကြပါတယ်။
အတွေးတစ်ခုရှိနေပေမဲ့လည်း မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ လုပ်ဆောင်နေတဲ့ စူးစမ်းလေ့လာရေးအဖွဲ့ရဲ့ အလုပ်တွေကိုတော့ သူတို့ တားဆီးလို့မရပါဘူး။
အဲဒီလိုနဲ့ပဲ သူတို့ဟာ သစ္စာဖောက်ရဲ့ အရိပ်အယောင်ကို ရှာဖွေဖို့ ရေခဲချောက်ကမ်းပါးတစ်ဝိုက်မှာ ချောင်းမြောင်းစောင့်ဆိုင်းဖို့ စတင်ခဲ့တာ ငါးရက်ရှိသွားခဲ့ပါပြီ။
ဒီနေ့လည်း အဆက်မပြတ် ကျဆင်းနေတဲ့ နှင်းတွေကို ကြည့်ရင်း ယူဟွန်းက စကားစလိုက်ပါတယ်။
“ဒါနဲ့၊ မင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးပြီလား။”
“... ခုထိတော့ မချရသေးဘူး။”
“ခုထိ မချရသေးဘူး? ခုထိလား? အဲဒီကတည်းက ရက်အတော်ကြာသွားပြီ မဟုတ်လား။”
“ငါးရက် ရှိသွားပြီ။”
“ပြီးတော့ မင်း ခုထိ ဘာမှ မလုပ်ရသေးဘူးပေါ့။”
“ငါ့ကို အလျင်စလို မလုပ်ပါနဲ့။ ငါလည်း မကြာခင်မှာ ကောက်ချက်ချနိုင်ဖို့ စဉ်းစားနေတာပါပဲ။”
ပြီးခဲ့တဲ့ ငါးရက်အတွင်း သူတို့နှစ်ယောက် ဒီနေရာကို သုံးခေါက် လာရောက်ခဲ့ပြီး၊ အခုတစ်ခေါက်ကတော့ စတုတ္ထမြောက်အကြိမ် ဖြစ်ပါတယ်။
သူတို့ ဒီကိုလာတိုင်း အနီးအနားတစ်ဝိုက်ကိုပဲ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေပြီး အရင်ကလို ချောက်ကမ်းပါးထဲကိုတော့ မဝင်ခဲ့ကြပါဘူး။
သစ္စာဖောက်က ဒီအနီးအနားမှာ ပြန်ပေါ်လာနိုင်တယ်လို့ သူတို့ ထင်ထားကြလို့ပါ။
အကယ်၍ ဝင်ပေါက်သာ ပွင့်နေရင် သစ္စာဖောက်က အထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေနိုင်တာကိုး။
“ဧကရာဇ် ဖရက်ချန်က ဘယ်လိုနေလဲ။”
“ပုံမှန်အတိုင်းပါပဲ။ သူ လုပ်ချင်တာ လုပ်ပြီး သူသွားချင်တဲ့နေရာကို သွားနေတာပဲ။”
“သူက ဒီနေရာကို အမြဲလိုလို ရောက်လာတတ်တယ်လို့ ကြားမိတယ်။ ဒီတစ်ဝိုက်ကို စူးစမ်းလေ့လာရေးအတွက် တာဝန်ယူထားတာလည်း သူပဲ မဟုတ်လား။”
“ဟုတ်တယ်။”
“သူက သစ္စာဖောက်လို့ မင်း ထင်သလား။”
“မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေတော့ များတယ်။”
ကျွန်တော် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ကလွဲရင် ဒီနေရာမှာ တခြားဘယ်သူမှ မရှိပါဘူး။
“သူက ကြာရှည်စွာ သံသယဖြစ်ဖွယ် လုပ်ဆောင်နေတာကို ဘာလို့ မတားဆီးခဲ့တာလဲ။”
“ငါတို့သာ သူ့ကို တားဆီးဖို့ ကြိုးစားရင် သူက ပိုပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခုခံလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့လည်း အဲဒီလိုလုပ်ဖို့ လိုအပ်တယ်လို့ ငါတို့ မခံစားရဘူး။”
“လိုအပ်တယ်လို့ မခံစားရဘူး ဟုတ်လား။”
“သူ့ကို တားဆီးခြင်းအားဖြင့် ဘာအကျိုးအမြတ်မှ မရှိဘူးလေ။ တကယ်တော့ သူကိုယ်တိုင်ပဲ အထိနာသွားရင် ပိုကောင်းတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့က သူ့ကို လွှတ်ထားတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ ငါက လျင်မြန်ပြီး သိုသိပ်တဲ့ လူအနည်းငယ်ကို ရွေးချယ်ပြီး ဖရက်ချန်ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေရဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကို စုံစမ်းဖို့ အမိန့်ပေးထားတယ်။ သူတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို စောင့်ကြည့်ဖို့ ပြောထားတယ်။”
“သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ။”
“ရိုင်ယန်။”
“မင်းရဲ့ လက်ယာရုံးလို့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ခေါ်တဲ့ လူကြီးလား။”
“လက်ယာရုံး... အင်း၊ သူကတော့ အဲဒီလို ပြောတာပဲ။ ငါ သူ့ကို အဲဒီနာမည် ပေးထားတာ မဟုတ်ဘူး။ သူကိုယ်တိုင်ပဲ ပြောနေတာ။”
ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ရိုင်ယန်နဲ့ စကားပြောခဲ့ဖူးတဲ့အတွက် သူ့အကြောင်းကို ကျွန်တော် သိပါတယ်။
သူဟာ အေးစက်ပြီး ဆင်ခြင်တုံတရားရှိတဲ့သူ၊ စူးစမ်းလေ့လာသူဖြစ်ရတာကို ဂုဏ်ယူတတ်တဲ့သူတစ်ယောက်ပါ။
သူက ဂရိတ်ဂတ်ရဲ့ စစ်သည်တွေဟာ တိုက်ပွဲကို ရှောင်လွှဲမနေသင့်ဘဲ သေဆုံးသည်အထိ ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ တိုက်ခိုက်သင့်တယ်လို့လည်း အမြဲပြောတတ်ပါတယ်။
သူဟာ စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံစိတ် ပြင်းထန်တဲ့အတွက် ဖရက်ချန်ကို လျှို့ဝှက်စုံစမ်းဖို့ သူ့ထက် သင့်တော်တဲ့သူ မရှိပါဘူး။
“ဒါပေမဲ့ ငါးရက်အတွင်း အကြိမ်ကြိမ် ချောင်းမြောင်းခဲ့ပေမဲ့ ဘာမှ မရခဲ့ဘူး။”
သစ္စာဖောက်ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသူရဲ့ အရိပ်အယောင်ကို ရှာဖွေဖို့ စူးစမ်းလေ့လာရေးဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ ကျွန်တော်တို့ဟာ ဝှက်ထားတဲ့ ဝင်ပေါက်အနီးမှာ အချိန်ကုန်ခဲ့ကြပါတယ်။
ချောက်ကမ်းပါးအထွက်ဝနားမှာ တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေတဲ့ အရိပ်အယောင်လောက်နဲ့တင် ဘာကိုမှ သက်သေပြဖို့ မလုံလောက်ပါဘူး။
ဒါဟာ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သေချာပေါက် ပြောဖို့ ခက်ပါတယ်။ ရွန်းကျောက်တုံးတွေရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေပေါ်မှာ ဘယ်သူ့နာမည်မှ ရေးထားတာမျိုးလည်း မဟုတ်ဘူးလေ။
ဒါကြောင့် ဖရက်ချန်ကို သစ္စာဖောက်လို့ သံသယရှိရင်တောင် လူတိုင်းရှေ့မှာ သူ့ကို စွပ်စွဲလို့ မရနိုင်ပါဘူး။
“စူးစမ်းလေ့လာရေး ရုံးချုပ်မှာ ဘယ်သူက ဘယ်အချိန်မှာ ဘယ်သွားတယ်ဆိုတဲ့ မှတ်တမ်းတွေ ရှိတယ်လို့ မင်း မပြောခဲ့ဘူးလား။”
“ဟုတ်တယ်။ စူးစမ်းလေ့လာသူတွေ ၃၂ နှစ်တာအတွင်း သွားလာခဲ့တဲ့ လမ်းကြောင်းမှတ်တမ်း အသေးစိတ်တွေ ရှိတယ်။ ငါ အဲဒါတွေကို စုစည်းပြီး မြေပုံတစ်ခုပေါ်ကို ပြောင်းရေးထားတယ်။”
“အဲဒါကိုသုံးပြီး ဖရက်ချန်ရဲ့ သစ္စာဖောက်မှုကို သက်သေပြဖို့ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိမလား။ သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို စစ်ဆေးကြည့်ရင် သူ ဒီနေရာတွေမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာ အလွယ်တကူ သိနိုင်မှာပါ။”
“ငါလည်း စဉ်းစားကြည့်ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ မလုံလောက်ဘူး။ ဖရက်ချန်က ရာထူးနေရာ ခိုင်မာတဲ့သူဆိုတော့ ဒီနားမှာ လှည့်ပတ်နေရုံလောက်နဲ့ သူ့ကို ထောင့်ကျဉ်းထဲ ရောက်အောင် လုပ်လို့ မရဘူး။”
ကျွန်တော်တို့မှာ အဆုံးအဖြတ်ပေးနိုင်မယ့် အချက်အလက် လိုအပ်နေပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ ခေါင်းချင်းဆိုင်ပြီး စဉ်းစားခဲ့ကြပါတယ်။
သူ့လည်ပင်းကို ဓားနဲ့လှီးပြီး သစ္စာဖောက်လို့ အော်ပြောလိုက်ရင်တော့ ပိုလွယ်မှာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့ဘဝက အဲဒီလောက် မရိုးရှင်းပါဘူး။
ရှင်းလင်းတဲ့ အဖြေကို ရှာမတွေ့တာကြောင့် ဒီနေရာမှာ ခဏလောက် စောင့်ဆိုင်းဖို့ပဲ ရှိပါတော့တယ်။
“အင်း၊ ဒီနေ့လည်း ဘာမှ ထူးခြားပုံမရဘူး။”
“ဟုတ်တယ်။ ဒီလိုရာသီဥတုမျိုးမှာ အပြင်ထွက်လာတာက ပိုပြီး သံသယဖြစ်စရာ ကောင်းတယ်။”
ဒီနေ့က ဂါဒီယန်မှာ ပွဲတော်နေ့ ဖြစ်ပါတယ်။
ဝိညာဉ်ချမ်းမြေ့ရေး ပွဲတော်ပေါ့။ ဒါဟာ သေဆုံးသွားသူတွေရဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို နှစ်သိမ့်ပေးဖို့နဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ပေးဖို့ တစ်နှစ်တစ်ခါ ကျင်းပတဲ့ ပွဲတော်တစ်ခုပါ။
ဒီနေ့လိုနေ့မျိုးမှာ စူးစမ်းလေ့လာသူတွေတောင် သူတို့ရဲ့ စူးစမ်းလေ့လာရေးလုပ်ငန်းတွေကို ရပ်နားပြီး ပင်ပန်းတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေကို ပြေလျော့စေဖို့ အစားအသောက်တွေနဲ့ ပျော်ပါးကြပါတယ်။ ဆိုလိုတာကတော့ ဒါဟာ ပျော်ရွှင်ပြီး စားသောက်ရမယ့်နေ့ပါပဲ။
လီယန် က ဂါဒီယန်ရဲ့ ခေါင်းဆောင်လို့ ဆိုနိုင်တဲ့အတွက် ဝိညာဉ်ချမ်းမြေ့ရေး ပွဲတော်ကို သူ လွဲချော်လို့ မရပါဘူး၊ ဒါကြောင့် ဒီနေရာမှာ ကြာကြာနေလို့ မဖြစ်ဘူး။
“ငါတို့ ဒီကနေ ထွက်သွားလို့ မရဘူးလား။”
“မင်းကို စောင့်နေတဲ့ တခြားလူတွေလည်း ရှိသေးတယ်လေ။”
လီယန် က ဒါဟာ ထူးဆန်းတဲ့ကိစ္စတစ်ခုလိုမျိုး ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
“ငါက အရင်ကတည်းက စုန်းမလို့ အခေါ်ခံရပြီး အထီးကျန်ခဲ့ရတာ၊ အခုလို လက်ခံပေးတာမျိုးက ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ။”
“မင်း အဲဒီအတွက် အပျော်ဆုံးပဲ မဟုတ်လား။”
“... ငါ ငြင်းလို့ မရပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမနဲ့ တူတဲ့သူတစ်ယောက်ဆီက အပြောအဆို ခံရတာထက်တော့ ပိုကောင်းပါတယ်။”
“ဝိညာဉ်ချမ်းမြေ့ရေး ပွဲတော်ကရော... ရေခဲကျိန်စာ ပျံ့နှံ့ပြီးမှ စတင်ခဲ့တာလား။”
“မဟုတ်ဘူး။ ဝိညာဉ်ချမ်းမြေ့ရေး ပွဲတော်က ရေခဲကျိန်စာ ပျံ့နှံ့ပြီးမှ စတင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါက အဲဒီထက် အများကြီး ပိုစောတယ်။ ဂါဒီယန်တွေဟာ သေဆုံးသွားသူတွေရဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို ဂုဏ်ပြုဖို့ နှစ်စဉ် ပွဲတော်တွေ ကျင်းပလာခဲ့တာ ကြာပြီ။ ရေခဲကျိန်စာ မပျံ့နှံ့ခင်က ကမ္ဘာကြီးက ငြိမ်းချမ်းခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေး ရခဲ့တာကလည်း ကြာလှပြီ မဟုတ်ဘူး။ တကယ်တော့ အဲဒီမတိုင်ခင်က လူမျိုးစုတွေကြားမှာ စစ်ပွဲတွေ၊ ပဋိပက္ခတွေနဲ့ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်မှုတွေ ပိုများခဲ့တယ်။ ဝိညာဉ်ချမ်းမြေ့ရေး ပွဲတော်က အဲဒီအချိန်ကတည်းက ရှိနေခဲ့တာပါ။”
“အဲဒီတုန်းကတည်းက ရှည်လျားတဲ့ ရိုးရာအစဉ်အလာ ရှိခဲ့တာပေါ့။”
“ဟုတ်တယ်။ ငြိမ်းချမ်းရေးခေတ် ရောက်လာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ လေးနက်တဲ့ လေထုကနေ လူတွေ ပျော်ရွှင်ပြီး စိတ်လက်ချမ်းမြေ့စွာ ဆင်နွှဲနိုင်တဲ့ ပွဲတော်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တာပါ။”
လီယန် က မျက်လုံးထဲမှာ အဝေးကို ငေးကြည့်ရင်း တစ်နေရာကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ရေခဲကျိန်စာ မပျံ့နှံ့ခင် အချိန်အတော်ကြာကပေါ့၊ ငါ အရည်အချင်းစစ်ပွဲမှာ ရွေးချယ်ခံရပြီး လေ့ကျင့်ရေး စတင်ခါစအချိန်တုန်းကပါ။ သူမက ငါ့အတွက် စိုးရိမ်တာကြောင့် အနီးအနားက လူနည်းစုရွာလေးတစ်ရွာကို ခေါ်သွားခဲ့တယ်။”
အင်ပါယာက ပွဲတော်တွေနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ အဲဒါက သာမန်ရိုးရှင်းတဲ့ ပွဲတော်လေးပါ။
ဒါပေမဲ့ လီယန် ကတော့ ဘာမှ မညည်းညူခဲ့ပါဘူး။
“ငါက အသိပညာနည်းပြီး တိုက်ခိုက်တတ်တာမျိုးလည်း မဟုတ်တော့ ပျော်ပျော်ပါးပါး နေရတာကိုပဲ သဘောကျတယ်။ ဒါကြောင့် ငါ သူမဆီ လက်ကမ်းပြီး ငါနဲ့အတူ ကဖို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တယ်။ သူမက ငါ့ရဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်ကြောင့် အံ့သြသွားပြီး မျက်လုံးတွေကို ပြူးကျယ်သွားခဲ့တယ်။”
ညဉ့်နက်တဲ့အခါ သူတို့ဟာ ရွာလယ်မှာ မီးပုံကြီးကို ထွန်းညှိလိုက်ကြပါတယ်။
ဂါဒီယန်တွေက အဲဒီမီးပုံကို ဝိုင်းပြီး ကခုန်ကြပါတယ်။
“ငါ တိုက်ခိုက်တာကို မုန်းပေမဲ့ ပျော်ရွှင်ရတာကိုတော့ သဘောကျတယ်။ ဒါကြောင့် ငါ ကိုရာ ဆီ လက်ကမ်းပြီး ငါနဲ့အတူ ကဖို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တယ်။ သူမက ငါ့ရဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်ကြောင့် အံ့သြသွားပြီး မျက်လုံးတွေကို ပြူးကျယ်သွားခဲ့တယ်။”
သူမက ခေါင်းခါယမ်းရင်း ညင်သာစွာ ပြုံးပြခဲ့တယ်လို့ သူတို့ ပြောကြတယ်။
“သူမက ကတတ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူးလို့ ငြင်းတယ်။ ဘယ်လောက်တောင် ရယ်စရာကောင်းလဲ။ သူမမှာ စစ်သည်တော်ကောင်းတစ်ယောက်ကို မွေးထုတ်ပေးနိုင်တဲ့ ဓားပညာတွေ ရှိတယ်၊ တခြားသူတွေထက် ပိုအားကောင်းတဲ့ ရွန်းမှော်ပညာကိုလည်း သုံးနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရွာသူရွာသားတွေတောင် ကတတ်တဲ့ ရိုးရိုးကကွက်လေးကို သူမ မလုပ်တတ်ဘူးတဲ့။”
လီယန် ကတော့ အဲဒါကို ရယ်စရာကောင်းသလို သနားစရာလည်း ကောင်းတယ်လို့ ခံစားမိတာကြောင့် ကခုန်တာကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး သူမဘေးမှာ ဒူးနှစ်ဖက်ကို ပိုက်ထားရင်း ထိုင်နေလိုက်ပါတယ်။
လီယန် ကတော့ အဲဒီအချိန်ကို ခုထိ မှတ်မိနေပါသေးတယ်။
ကြယ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ လှပတဲ့ ညကောင်းကင်ယံနဲ့ ကောင်းကင်ကိုတောင် လောင်ကျွမ်းစေမလို ထင်ရတဲ့ မီးပုံကြီးကိုပေါ့။
ပြီးတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ခံစားခဲ့ရတဲ့ သူမရဲ့ နွေးထွေးမှုက တခြား ဘယ်အရာနဲ့မှ မလဲနိုင်အောင် ပိုပြီး ရင်းနှီးနွေးထွေးခဲ့ပါတယ်။
“အဲဒီတုန်းက ငါ အရမ်း နောင်တရခဲ့တယ်။ တစ်နေ့နေ့ အခွင့်အရေးရရင် ငါတို့ အတူတူ ကကြမယ်လို့ သူမကို ပြောခဲ့တယ်။ သူ မတတ်ရင်လည်း ငါ သင်ပေးမယ်၊ သင်ပြီးရင် ပျော်စရာကောင်းမှာပဲလို့ ပြောခဲ့တာလေ။”
“ကိုရာ က ဘာပြန်ပြောလဲ။”
“သူမက ‘ကောင်းပြီလေ’ တဲ့။ နောက်ပြီး အဲဒီနေ့ကို စောင့်မျှော်နေမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။”
ရွေးချယ်ခံရပြီး ဒုက္ခတွေ၊ နာကျင်မှုတွေနဲ့ပဲ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အတိတ်ကာလမှာ သူမနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အဲဒီမှတ်ဉာဏ်လေးက သူ အဖိုးတန်ဆုံးလို့ သတ်မှတ်နိုင်တဲ့ အရာတွေထဲက တစ်ခုပါ။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီကတိကတော့ ဘယ်တော့မှ မပြည့်မြောက်ခဲ့ပါဘူး။
ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကိုရာ က အခုချိန်မှာ မရှိတော့လို့ပါပဲ။
“ဒါပေမဲ့လည်း ဝိညာဉ်ချမ်းမြေ့ရေး ပွဲတော်က ငါ့အတွက်တော့ အရေးကြီးတဲ့နေ့ပါပဲ။ ဒါကြောင့် ငါ ဘယ်တော့မှ မလွဲခဲ့တာ။ ပြီးခဲ့တဲ့ ၃၂ နှစ်လုံးလုံး ဝိညာဉ်ချမ်းမြေ့ရေး ပွဲတော်ကို ဆက်လက်ကျင်းပဖို့ တခြားသူတွေထက် ပိုပြီး တိုက်တွန်းခဲ့တာလည်း ငါပဲ။”
“နားလည်ပါပြီ။”
သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ စကားပြောဆိုမှုက အဲဒီနေရာမှာတင် အဆုံးသတ်သွားပါတယ်။
ခဏတာလောက် သူတို့ဟာ သစ္စာဖောက်တစ်ယောက် ပေါ်လာမလားဆိုပြီး စောင့်ဆိုင်းခဲ့ပေမဲ့ ဘယ်သူမှ ပေါ်မလာခဲ့ပါဘူး။
‘ဒီနေ့အတွက်တော့ ပြီးပြီပဲ။ ဝိညာဉ်ချမ်းမြေ့ရေး ပွဲတော်နေ့မှာ သစ္စာဖောက်တစ်ယောက် ဒီကို လာလိမ့်မယ်လို့ တွေးမိတာ ငါ့အမှားပဲ ဖြစ်မှာပါ။’
သူ့မှာ အချိန် ဘယ်လောက် ကျန်သေးလဲဆိုတာ သူ မသိပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ အစီအစဉ်မရှိဘဲနဲ့တော့ ဂါဒီယန်ကို တိုက်ခိုက်လို့ မဖြစ်ပါဘူး။ အတွင်းထဲမှာ သစ္စာဖောက် ရှိနေသရွေ့ အရေးကြီးတဲ့အချိန်ကျရင် သူတို့ ဘာတွေလုပ်မလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မခန့်မှန်းနိုင်ပါဘူး။
စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ဒီနေရာကနေ ထွက်ခွာတော့မယ့်အချိန်မှာပဲ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ နှင်းကန့်လန့်ကာကြီးနောက်ကွယ်မှာ လှုပ်ရှားနေတဲ့ အရိပ်မည်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရပါတယ်။
“…! ဒါဆိုရင်ရော။”
“တိုးတိုးပြော။ ကောက်ချက်ချဖို့ အလျင်မလိုနဲ့ဦး။ ရေခဲဘီလူး ဖြစ်နိုင်တယ်။”
သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ခန္ဓာကိုယ်ကို နှိမ့်ချလိုက်ပြီး အဲဒီ မသဲကွဲတဲ့ အရိပ်ကို ဂရုတစိုက် စောင့်ကြည့်လိုက်ကြပါတယ်။
အစပိုင်းမှာတော့ ရေခဲဘီလူးလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီအယူအဆက မကြာခင်မှာပဲ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါတယ်။
‘ရွေ့လျားတဲ့ ခြေလှမ်းက မှန်မှန်ပဲ၊ ဦးတည်ချက်ကလည်း ပြတ်သားတယ်။’
ရေခဲဘီလူးတွေကတော့ စည်းစနစ်မရှိ လျှောက်သွားတတ်ကြပါတယ်။
သူတို့မှာ ဘာရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိသလို လူတွေကို သတ်ဖို့သက်သက်ပဲ တည်ရှိနေတာပါ။
သူတို့ ရွေ့လျားရာမှာ ဘယ်လိုစည်းကမ်းမှ မရှိပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီအရိပ်ကတော့ ဝင်ပေါက်ဝှက်ထားတဲ့ ဒီနေရာဆီကို တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်လာနေတာပါ။
ဆိုလိုတာက အဲဒီအရိပ်ဟာ ရေခဲဘီလူး မဟုတ်ဘူးဆိုတာပါပဲ။
သူဟာ လူတစ်ယောက်ပါ။ ပြောရရင် စူးစမ်းထောက်လှမ်းသူပေါ့။
အရိပ်က ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပါတယ်။
‘သူတို့ တစ်ခုခုကို သတိထားမိသွားပြီ!’
‘ငါ သိလိုက်တယ်!’
အဲဒီအချိန်မှာပဲ လီယန် လှုပ်ရှားလိုက်ပါတယ်။
လီယန် ဟာ နှင်းပုံကြီးထဲကနေ ခုန်ထွက်လာပြီး သူ့ပြိုင်ဘက်ကို ချုပ်ကိုင်ဖို့ ဓားနဲ့ ရွယ်လိုက်ပါတယ်။
ခလောက်!
“ဟင်။”
ဒါပေမဲ့ ပြိုင်ဘက်ကတော့ လျင်မြန်စွာပဲ ပုဆိန်ကို ထုတ်ယူပြီး လီယန် ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ကာကွယ်လိုက်ပါတယ်။ လီယန် ဟာ အဲဒီတုံ့ပြန်မှုကြောင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပါတယ်။ သူ အားကို အနည်းငယ် လျှော့ထားခဲ့ပေမဲ့ ပြိုင်ဘက်က ကာကွယ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိပါဘူး။
ထိုသူက သူ့ပုဆိန်ကို အားပြင်းပြင်းနဲ့ အလျားလိုက် ရမ်းလိုက်ပါတယ်။
မြေပြင်ပေါ်က နှင်းတွေဟာ လွင့်စင်သွားပြီး လီယန် နဲ့ ယုဟွန်းဆီကို ဦးတည်လာတဲ့ နှင်းလှိုင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပါတယ်။
လီယန် က သူ့ဓားနဲ့ နှင်းလှိုင်းကို ခုတ်ဖြတ်လိုက်ပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာတော့ ထိုသူက နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်ပြေးသွားပါပြီ။
“သူ့ကို လွတ်သွားလို့ မဖြစ်ဘူး!”
“ငါ သိတယ်!”
လီယန် က အဲဒီလို ပြန်ဖြေလိုက်ပေမဲ့ ပိုပြီး ပြင်းထန်လာတဲ့ နှင်းမုန်တိုင်းကြားထဲမှာ သူ့ကို လိုက်ဖမ်းဖို့က မလွယ်ကူပါဘူး။
သူ သာမန်အစောင့်စစ်သည်လို့ ထင်ထားခဲ့တဲ့ ထိုသူက တကယ်တော့ သာမန်မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။ သူဟာ အစွမ်းထက်ဆုံး စစ်သည်တွေထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အနည်းဆုံးတော့ အဆင့်မြင့်စစ်သည်လို့ ခေါ်ဆိုထိုက်သူပါ။
အဆင့်မြင့်စစ်သည်တစ်ယောက်ဆိုတာ ကမ္ဘာမြေပေါ်က အဆင့်မြင့်စုဆောင်းသူတွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်နိုင်တဲ့ အရည်အချင်းရှိပါတယ်။
သူ့မှာ ခွန်အားရှိသလို၊ သူတို့ရောက်နေတာကို သိရှိနိုင်တဲ့ ထက်မြက်တဲ့ အာရုံခံစားမှုလည်း ရှိပြီး မဖမ်းမိခင်မှာပဲ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနိုင်ခဲ့ပါတယ်။
ယုဟွန်းနဲ့ လီယန် တို့ဟာ သူ ချန်ထားခဲ့တဲ့ နှင်းပေါ်က ခြေရာတွေကို တတ်နိုင်သလောက် လိုက်ရုံမှလွဲပြီး တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ။
‘ခြေရာနှစ်ခု?’
သူ တစ်ခုပဲလို့ ထင်ထားခဲ့တဲ့ ခြေရာတွေက တခြားတစ်ခုနဲ့ ထပ်နေပါတယ်။
ပြီးတော့ မကြာခင်မှာပဲ ခြေရာနှစ်ခုက လမ်းကြောင်းနှစ်ခုဆီကို ကွဲထွက်သွားပါတယ်။
‘ဒါတွေက အရင်က သူ့ခြေရာတွေ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က တသမတ်တည်း ဦးတည်ချက်တစ်ခုဆီကို သွားနေကြတာ၊ ဆိုလိုတာက လူတစ်ယောက်ထက် ပိုများတယ်ပေါ့။’
ယုဟွန်းနဲ့ လီယန် တို့ဟာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ပြီး မျက်နှာတင်းမာသွားကြပါတယ်။
သူတို့က သစ္စာဖောက် တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိမယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ ဒါဟာ အနည်းဆုံး နှစ်ယောက် ဒါမှမဟုတ် နှစ်ယောက်ထက် ပိုများနိုင်တယ်ဆိုတာကို ပြသနေပါတယ်။
ကွဲအက်နေတဲ့ အာကာသထဲအထိ သူ့နောက်ကို လိုက်သွားဖို့က အရမ်း အန္တရာယ်များပါတယ်။
“အခုတော့ ပြန်ကြရအောင်။”
“…အေး၊ အဲဒီလိုပဲ လုပ်ရမယ်။”
နှင်းမုန်တိုင်းက သူတို့ကို လှောင်ပြောင်နေသလို ပိုပြီး ပြင်းထန်လာပါတယ်။ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ဖြူဖွေးနေပြီး တစ်လက်မလောက် ရှေ့ကိုတောင် မြင်ရဖို့ ခက်ခဲနေပါတယ်။
ယုဟွန်းနဲ့ လီယန် တို့ဟာ သူတို့နဲ့ အရင်က တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ နေရာဆီကို ပြန်သွားလိုက်ကြပါတယ်။
“နေဦး။ ဒါကို ကြည့်စမ်း။”
“ဘာလဲ။”
ယုဟွန်းက မြေပြင်ပေါ်မှာ ကျနေတဲ့ အရာတစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်ပါတယ်။ အဲဒါက သတ္တုအပိုင်းအစတစ်ခုပါ။
လီယန် အရင်က ဓားနဲ့ ခုတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ သူ ကာကွယ်ခဲ့တဲ့ ပုဆိန်ရိုးရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ပြတ်ထွက်သွားခဲ့တာပါ။
“ဒီအရာနဲ့ဆိုရင် လက်နက်တွေကို နှိုင်းယှဉ်ပြီး သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ရှာဖွေနိုင်မယ်။”
“သူက သူ့လက်နက်ကို စွန့်ပစ်ခဲ့ရင်ရော။”
“စူးစမ်းလေ့လာသူတွေကြားမှာ လက်နက်ကို လဲလှယ်တာ ဒါမှမဟုတ် စွန့်ပစ်တာ ရှိမရှိဆိုတာ သိဖို့ လွယ်ပါတယ်။ လက်နက်အရေအတွက်က ကန့်သတ်ချက်ရှိပြီး စစ်သည်တွေက သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လက်နက်တွေကို မြတ်နိုးတတ်ကြတာလေ။”
“ခြေရာနှစ်ခု တွေ့ခဲ့တယ်ဆိုတော့ လူတွေ ပိုများနေမှာ သေချာတယ် မဟုတ်လား။”
“…ငါလည်း လူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က အဲဒီလောက် ကျွမ်းကျင်ပြီး အရေအတွက် ပိုများနေမယ်ဆိုရင်တော့ သံသယဖြစ်စရာ တစ်ခုပဲ ရှိတော့တယ်။”
“ဖရက်ချန်။ နောက်ဆုံးတော့ သူက သစ္စာဖောက်ပဲ။”
သူတို့ နောက်ဆုံးတော့ ခိုင်မာတဲ့ အထောက်အထားတစ်ခု ရသွားပါပြီ။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ဂါဒီယန်ဆီကို အမြန် ပြန်လာခဲ့ကြပါတယ်။
သူတို့ ပေါ်ပေါက်သွားပြီလို့ ထင်ပြီး သစ္စာဖောက်တွေက သူတို့မရောက်ခင် ဘာတွေလုပ်မလဲဆိုတာ မသိနိုင်ပါဘူး။
“ဟင်။ မင်းတို့နှစ်ယောက် ပြန်ရောက်လာကြပြီလား။”
ဂါဒီယန်ဆီ ပြန်ရောက်ရောက်ချင်းမှာပဲ ရင်ဂတ်က သူတို့ကို နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုပါတယ်။
“ငါ မစ္စတာရာဟန်နဲ့အတူ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို လိုက်ရှာနေတာ။ အခုပဲ လျှောက်သွားရင်း ပြန်ရောက်လာတာ။ ဝေးဝေးသွားပြီ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ မကြာခင် ပြန်ရောက်လာကြတာပဲ။ ဝိညာဉ်ချမ်းမြေ့ရေး ပွဲတော်က စတော့မှာ၊ အဆင်သင့် ပြင်ထားကြဦး။ အဓိကဇာတ်ဆောင်တွေ မပါဘဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ပွဲက စနိုင်ပါ့မလဲ။”
“မလိုပါဘူး။ အဲဒါက အခုချိန်မှာ အရေးမကြီးဘူး။ ဖရက်ချန် ဘယ်မှာလဲ။ ဖရက်ချန်ကို တွေ့မိလား။”
“ဧကရာဇ် ဖရက်ချန်လား။ ဟင်။ ပြောမှပဲ၊ သူ ဒီနေ့ သူ့လက်အောက်ငယ်သားတွေနဲ့ အပြင်ထွက်သွားတယ်လို့ ကြားလိုက်တယ်။ ဝိညာဉ်ချမ်းမြေ့ရေး ပွဲတော် မစခင်မှာ ပြန်ရောက်မယ်လို့ ပြောသွားတာ။”
“…တကယ်လား။”
ဒီအချိန်ကိုက်ဖြစ်နေတာက တိုက်ဆိုင်မှုသက်သက်လား။
ယုဟွန်းနဲ့ လီယန် တို့ဟာ ပိုပြီး သေချာသွားပါတယ်။
“လီယန်။ ငါ ရုံးချုပ်ကို အရင်သွားပြီး ဒီနေ့ ဘယ်သူတွေ ဝင်ထွက်သွားလဲဆိုတာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ဦးမယ်။”
“ကောင်းပြီ။ ငါလည်း စူးစမ်းလေ့လာသူတွေကို အခုပဲ စုစည်းထားလိုက်မယ်။ ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲဆိုတာ မသိနိုင်ဘူးလေ။”
သူတို့ဟာ ဖရက်ချန်ကပဲ တရားခံဖြစ်တယ်ဆိုတာ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် သေချာနေပေမဲ့ ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်းတော့ မဟုတ်သေးပါဘူး။
ယုဟွန်းက ရုံးချုပ်ကို ခဏဝင်ပြီး စူးစမ်းလေ့လာသူတွေထဲမှာ အပြင်ထွက်သွားတဲ့ တခြားလူ ရှိသေးလားဆိုတာ စစ်ဆေးဖို့ စီစဉ်လိုက်ပါတယ်။
သစ္စာဖောက်တွေအားလုံးက ဖရက်ချန်ရဲ့ အုပ်စုထဲကပဲဆိုရင်တော့ ကိစ္စမရှိပေမဲ့ စူးစမ်းလေ့လာသူတွေကြားထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ သူလျှိုတွေလည်း ရှိနိုင်ပါသေးတယ်။
“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။”
ယုဟွန်း အလျင်စလို လုပ်နေတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့ ရာဟန်က မေးလိုက်ပါတယ်။
“အော်၊ မစ္စတာရာဟန်။ ဟို… ကျွန်တော် နည်းနည်း အလုပ်ရှုပ်နေလို့ပါ…”
“…တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတာပဲ။ လီယန် တခြား စူးစမ်းလေ့လာသူတွေကို စုစည်းနေတာကို ခုနက မြင်လိုက်တယ်။ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခု ဖြစ်မယ်ထင်တယ်၊ ဟုတ်လား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“ဒါဆိုရင် ငါ့ကို ကူခွင့်ပြုပါ။ သူ့ကိစ္စက ငါ့ကိစ္စပါပဲ။”
လီယန် ရဲ့ လက်ရုံးလို့ ခေါ်ဆိုနိုင်တဲ့ ရာဟန်ပါ ပါဝင်လာရင်တော့ ပိုပြီး စိတ်ချရမှာပါ။
ယုဟွန်းဟာ ရာဟန်နဲ့အတူ ရုံးချုပ်ဆီကို ဦးတည်သွားလိုက်ပါတယ်။
ရင်ဂတ်ဟာ လီယန် ဆီကနေ အမိန့်ပေးသလောက် တင်းကျပ်တဲ့ တောင်းဆိုချက်တစ်ခုကို လက်ခံရရှိလိုက်ပါတယ်။ ပွဲတော်အတွက် ပြင်ဆင်နေတဲ့ စူးစမ်းလေ့လာသူတွေကို တစ်နေရာတည်းမှာ စုစည်းထားဖို့ တောင်းဆိုလိုက်တာပါ။
လီယန် က အလုပ်ရှုပ်နေပုံပေါက်တာကြောင့် ဘာလို့လဲဆိုတာကို သူ မမေးတော့ဘဲ ရင်ဂတ်ကတော့ သူ့အမိန့်ကို လိုက်နာဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။
သူ လျှောက်သွားနေတုန်းမှာပဲ တံတိုင်းဝင်ပေါက်ကနေ အုပ်စုလိုက် ပြေးလာနေတဲ့ လူအုပ်ကြီးကို မြင်လိုက်ရပါတယ်။
သူတို့ရှေ့ဆုံးမှာတော့ ခြင်္သေ့မွေးလို ဖြူဖွေးတဲ့ ဆံပင်နဲ့ မုတ်ဆိတ်မွေးတွေ ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ဖရက်ချန် ရှိနေပါတယ်။
သူ ဘယ်ကို သွားမလို့လဲဆိုတာ စဉ်းစားရင်း ရင်ဂတ်ကို မြင်တာနဲ့ အံ့သြဖွယ် အရှိန်နဲ့ နီးကပ်လာတဲ့ ဖရက်ချန်ကို သူ စိုက်ကြည့်နေလိုက်ပါတယ်။
“စူးစမ်းလေ့လာသူ ရင်ဂတ် မဟုတ်လား။”
“အော်၊ ဟုတ်ပါတယ်။ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲခင်ဗျ။”
“လီယန် နဲ့ ကိုရာ ကို တွေ့မိသေးလား။”
“ဟင်၊ ဟုတ်လား။”
“လီယန် နဲ့ ကိုရာ အခု ဘယ်မှာလဲလို့ ငါမေးနေတာ။”
“ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ကျွန်တော့်ကို လာမေးနေရတာလဲ။”
လီယန် နဲ့ ကိုရာ တို့ ဘယ်ရောက်နေလဲဆိုတာကို ရုတ်တရက်ကြီး လာမေးလာတဲ့ ဖရက်ချန်ရဲ့ အပြုအမူကြောင့် ရင်ဂတ် စိတ်ထဲ တစ်မျိုးဖြစ်သွားသည်။
သူ အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်ချိန်မှာ ဖရက်ချန်ရဲ့ မျက်နှာက ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းလာသည်။
“မြန်မြန်ပြောစမ်း။ အချိန်မရှိတော့ဘူး။”
ကျွန်တော် စာရွက်ကို မျက်စိတစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဖရက်ချန်လား။ သူ ဘာလုပ်လိုက်လို့လဲ။”
“သူ့ဆီကနေ သံသယဖြစ်စရာ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို ငါတွေ့လိုက်ရလို့။”
“သံသယဖြစ်စရာ လှုပ်ရှားမှု ဟုတ်လား။”
“အင်း။ သူ ဒီနေ့ သူ့အုပ်စုနဲ့ ထွက်သွားပြန်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က အရင်က စူးစမ်းလေ့လာပြီးသား နေရာတစ်ခုဆီကို ချဉ်းကပ်သွားတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။”
“အရင်က စူးစမ်းလေ့လာပြီးသား နေရာတစ်ခု ဟုတ်လား။ အဲဒီလိုနေရာတွေက အများကြီးဆိုတော့ ငါတောင် ဘယ်နေရာလဲဆိုတာ မခွဲခြားနိုင်ဘူး။”
“မြောက်ဘက်တိုက်ကြီးကို ဖြတ်သန်းသွားတဲ့ တောင်တန်းကြီးကို မှတ်မိတယ်မလား။ ရေခဲချောက်ကမ်းပါး ဖြစ်နေတဲ့နေရာလေ။ အဲဒီနားမှာ ငါ ခြေရာတွေကို တွေ့ခဲ့တယ်။ မဟုတ်ဘူး၊ ခြေရာတွေတင် မဟုတ်ဘူး၊ သက်သေအထောက်အထားကိုပါ တွေ့ခဲ့တာ။ အနည်းဆုံးတော့ လူနှစ်ယောက်ရဲ့ အထောက်အထားပဲ။”
“လူနှစ်ယောက် ဟုတ်လား။ နှစ်ယောက်ဆိုတာ သေချာလို့လား။”
“ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ထပ်ခါတလဲလဲ မေးနေရတာလဲ…”
ကျွန်တော် တစ်ခုခု ပြောဖို့ ပြင်လိုက်ပေမဲ့ မသိလိုက်တဲ့ကြားထဲမှာပဲ စကားကို ရပ်တန့်လိုက်မိသည်။
-ဒါနဲ့ ရာဟန်က မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို လိုက်ရှာရင်း ခုနကပဲ ပြန်ရောက်လာတယ်။
ကျွန်တော် ပြန်ရောက်တဲ့အချိန်မှာ ရင်ဂတ် ပြောခဲ့တဲ့ စကားက ဒါပါပဲ။
ကျွန်တော် တင်းမာသွားပြီး မျက်လုံးတွေကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
‘နေဦး။ ငါ ဒါကို ဘာလို့ လွဲချော်သွားရတာလဲ။’
ငါ ပထမဆုံးအကြိမ် ခြေရာကို တွေ့ခဲ့တုန်းက အဲဒီခြေရာရဲ့ လှုပ်ရှားမှုမှာ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေခဲ့တယ်။
သူက သတိကြီးစွာနဲ့ တိတ်တဆိတ် ရွေ့လျားနေခဲ့တာ။ တကယ်လို့ သူက ဝင်ပေါက်ကို စစ်ဆေးဖို့ လာတာဆိုရင် အဲဒီလောက်အထိ လှုပ်ရှားဖို့ မလိုပါဘူး။
သူ့ရဲ့ အပြုအမူက တခြားတစ်ခုခုကို လိုက်လံဖမ်းဆီးနေသလိုမျိုး ဖြစ်နေခဲ့တယ်။
ပြီးတော့ နောက်ထပ် ခြေရာနှစ်ခုကလည်း လိုက်လာခဲ့တယ်။
ဒါဆိုရင်ကော။
ငါ ခြေရာလို့ ထင်ခဲ့တဲ့အရာက တကယ်တော့ ခြေရာ မဟုတ်ခဲ့ရင်ကော။
ငါ ခြေရာရဲ့ အပေါင်းအပါလို့ ထင်ခဲ့တဲ့အရာက တကယ်တော့ အဲဒီခြေရာကို လိုက်နေတဲ့ သူ ဖြစ်နေခဲ့ရင်ကော။
လီယန် က ဖရက်ချန် တစ်ခုခု သံသယဖြစ်စရာ လုပ်မလားဆိုပြီး သူ့ကို လျှို့ဝှက် စောင့်ကြည့်ဖို့ လူတစ်ယောက် လွှတ်ထားခဲ့တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။
ဆိုလိုတာက။
ဖရက်ချန်ရဲ့ အုပ်စုပြီးရင် အဲဒီ ရေခဲချောက်ကမ်းပါးတစ်ဝိုက်မှာ အများဆုံး သွားလာလှုပ်ရှားခဲ့တဲ့ သူက အဲဒီလူပဲ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။
“သူ ရုတ်တရက်ကြီး လှုပ်ရှားမှု ရပ်သွားတယ်။ ဘာလို့လဲ။ မင်း တစ်ခုခု တွေ့လိုက်လို့လား။”
အဲဒီလူက ကျွန်တော့်နောက်မှာ ရှိနေခဲ့တာပဲ။