ဘုရားသခင်တစ်ပါး၏ စွမ်းအားရှင်။
ထိုဧရာမကောင်ကြီးသည် အန္တရာယ်ရှိမှန်း ကျွန်တော် ရိပ်မိထားသော်လည်း ဤအရာမှာမူ ကျွန်တော့်၏ သာမန်အသိတရားကိုပင် ကျော်လွန်နေခဲ့သည်။
စွမ်းအားရှင်များသည် အောက်ကမ္ဘာသို့ တိုက်ရိုက်ဆင်းသက်လာ၍ မရနိုင်ပါ။
သူတို့သည် အထက်ကမ္ဘာမှ သတ္တဝါများဖြစ်ကြပြီး စနစ်က အထက်ကမ္ဘာနှင့် အောက်ကမ္ဘာကို တိတိကျကျ ပိုင်းခြားသတ်မှတ်ထားသည်။
ဤကမ္ဘာ၌ ပေါက်ဖွားလာသော စွမ်းအားရှင်များပင်ဖြစ်စေကာမူ ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာသို့ အပြည့်အဝ ဆင်းသက်လာ၍ မရနိုင်ပေ။
၎င်းတို့အနေဖြင့် အောက်ကမ္ဘာသို့ ကိုယ်ပွားများ၊ အပိုင်းအစများ သို့မဟုတ် လူဝင်စားကိုယ်ခန္ဓာများ စေလွှတ်နိုင်ရန်အတွက် အမျိုးမျိုးသော ပြင်ဆင်မှုများကို လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခု ကျွန်တော်မြင်လိုက်ရသည့်အရာမှာ ကိုယ်ပွားဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သည့်အရာမျိုး မဟုတ်ပေ။
စစ်မှန်သော ကိုယ်ခန္ဓာ။
ကျွန်တော်မြင်လိုက်ရသည့် စွမ်းအားရှင်မှာ သူကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်နေသည်။
“ဒါ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။”
“ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး။”
လီယန် သည်လည်း ထိုသူ (စာရေးသူ) အဘယ်ကြောင့် ဤနေရာတွင် ရှိနေရသနည်းဆိုသည့်အချက်ကြောင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။
“ဂီအိုရန်က သူ့ရဲ့စွမ်းအားကို ချန်ထားခဲ့ဖို့နဲ့ ကိုယ်စားလှယ်လောင်းတွေကို စုစည်းဖို့အတွက် မဟာညီအစ်မကြီးငါးဦးကို စေလွှတ်လိုက်တယ်လို့ ကြားထားတာ။”
ဂလက်ကာလစ်၏ နတ်ဘုရား၊ ဂီအိုရန်။
မြောက်ပိုင်းတိုက်ကြီး၏ အုပ်စိုးရှင်၊ အစောင့်အရှောက်တို့၏ အထွတ်အမြတ်ထားရာနှင့် ဤကမ္ဘာ၏ စွမ်းအားရှင်။
ထိုသို့သော ဂီအိုရန်သည် အောက်ကမ္ဘာတွင် နှင်းဧရာမကောင်ကဲ့သို့ ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်သော ပုံစံဖြင့် ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။
“ဘာလို့ ဂီအိုရန်က… အဲဒီမှာ ရှိနေရတာလဲ။ ပြီးတော့ သူက ဘာလို့ အဲဒီလို ဖြစ်နေရတာလဲ…”
“…ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါဟာ သာမန်အခြေအနေတော့ မဟုတ်ဘူး။”
ကျွန်တော် ဂီအိုရန်၏ ရင်ဘတ်တွင် စိုက်ဝင်နေသော အနီရောင် ကျောက်မျက်ကို အမှတ်ရလိုက်သည်။
အခြားသူများ မမြင်နိုင်သော ထိုကျောက်မျက်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ကိုဒက်စ် ၏ အပိုင်းအစတစ်ခု ရှိနေသည်။
၎င်းသည် ကျွန်တော့်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသည့် မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။
‘ဒါ အရူးအမူးပဲ။’
ကျွန်တော် အပိုင်းအစကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီ။ သို့သော် ၎င်းသည် လမ်းဘေးတွင် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း လဲကျနေခြင်း မဟုတ်ပေ။
သေဆုံးသွားပြီဟု သတ်မှတ်ခံထားရသည့် ဤကမ္ဘာ၏ စွမ်းအားရှင်တစ်ပါး၏ ရင်ဘတ်တွင် စိုက်ဝင်နေခြင်းဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ဂီအိုရန်နှင့် နှင်းဧရာမကောင်ကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်သည်။
နှင်းဧရာမကောင်သည် ဂီအိုရန်၏ လက်ရှိပုံစံကို အရည်အသွေးနိမ့်ကျအောင် ပုံတူကူးထားသည့်အရာကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
မည်မျှပင် အကောင်းမြင်စိတ်ဖြင့် တွေးကြည့်ပါစေ၊ နှင်းဧရာမကောင်သည် ဂီအိုရန်ထံမှ ဆင်းသက်လာခြင်းဖြစ်သည်ဟုသာ ကျွန်တော် တွေးမိနေသည်။
ထိုသို့ဆိုလျှင် ဤခဲယဉ်းသော မြေပြင်၏ ကျိန်စာအတွက်လည်း အလားတူပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
“ပြန်ကြရအောင်။ ဒီအတိုင်း ဒီမှာနေတာထက် ပိုကောင်းတယ်။ တခြားသူတွေကို ရှင်းပြဖို့ လိုသေးတယ်…”
“ဘယ်လိုရှင်းပြမလဲ။”
“ဘာကိုလဲ။”
“ကျွန်တော်တို့ကို ဘယ်လိုရှင်းပြစေချင်တာလဲ။”
လီယန် သည် ဂီအိုရန်၏ ပုံရိပ်ကို သူမ၏ စိတ်ထဲမှ မဖျောက်ဖျက်နိုင်သေးပေ။
သူတို့အတွက်မူ ဂီအိုရန်သည် ဤကမ္ဘာ၏ နတ်ဘုရားဖြစ်သည်။
အထူးသဖြင့် ဂီအိုရန်၏နေရာတွင် ဤကမ္ဘာ၏ နတ်ဘုရားအဖြစ် ဆက်ခံရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည့် ကိုယ်စားလှယ်လောင်းတစ်ဦးဖြစ်သော လီယန် က သူ့ကို ကောင်းကောင်းသိသည်။
မဟာစစ်သည်တော်တို့၏ နတ်ဘုရား။
သူသည် သူတို့သေဆုံးသွားသည့်အခါ ကယ်တင်ခြင်းမြေသို့ ပို့ဆောင်ပေးမည့်သူ ဖြစ်သည်။
ဂီအိုရန်သည် အမှန်တကယ်တွင် ဤကမ္ဘာ၏ ကျိန်စာ၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်ပြီး နတ်ဆိုးတစ်ကောင်အဖြစ် ယိုယွင်းပျက်စီးသွားခဲ့ပြီဟု ပြောလျှင် လူတို့က ယုံကြည်ကြပါ့မလား။
မဟုတ်သေး၊ သူတို့ ယုံကြည်ခဲ့လျှင်တောင် ဘာဆက်ဖြစ်လာမည်နည်း။
မဟာနတ်ဘုရားကြီးကိုယ်တိုင်က သူတို့ကို သတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးပမ်းနေသည်ဆိုသည့်အချက်ကို သူတို့ မည်သို့ တုံ့ပြန်ကြမည်နည်း။
“လူတွေ အကုန်လုံး ရှုပ်ထွေးကုန်လိမ့်မယ်။”
“ဒါဆို မင်းက ကျွန်တော်တို့ကို ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေခိုင်းမလို့လား။”
ကျွန်တော် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“မင်း ၃၂ နှစ်တိုင်တိုင် ရှာနေခဲ့တာလို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား။ အကြောင်းရင်းက မင်းမျက်စိရှေ့မှာတင် ရှိနေတာလေ၊ အဲဒါကို လျစ်လျူရှုထားမလို့လား။ ဒါ့အပြင် အတွင်းမှာလည်း သစ္စာဖောက်တစ်ယောက် ရှိနေသေးတယ်… ဟူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နောက်ဆုံးတော့ ရှာတွေ့သွားပြီးမှ ဒီအတိုင်းတော့ ထားခဲ့လို့ မရဘူး။”
“ဒါဆို မင်း ဘာလုပ်ချင်တာလဲ။”
“ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို ပြောပြရမယ်။ သစ္စာဖောက်တစ်ယောက်ရှိနေတယ်၊ ပြီးတော့ ဒီကမ္ဘာ့နတ်ဘုရားက နတ်ဆိုးတစ်ကောင် ဖြစ်သွားပြီဆိုတာကို။”
“ရှုပ်ထွေးမှုတွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ အသက်ရှင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ ကိုင်ဆုပ်ထားရတဲ့ လူတွေက အဲဒီသတင်းကို ကြားရင် ဘာဖြစ်သွားမယ်လို့ မင်းထင်လဲ။”
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပြောပြရမယ်။ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်တို့အားလုံး သေကုန်လိမ့်မယ်။”
“ကျွန်တော်တို့ ဂီအိုရန်ကို တိုက်ခိုက်လို့ မရဘူး! သူက ဒီကမ္ဘာ့နတ်ဘုရားလေ!”
“ကျွန်တော်တို့ မတိုက်ခိုက်ဘူးဆိုရင်ရော! နောက်ထပ် ၆၈ နှစ်လောက် အသက်ရှင်နေပြီးမှ အဆုံးသတ်သွားချင်တာလား!”
ကျွန်တော် လီယန် ကို အော်ဟစ်မိလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်အသံကြောင့် လီယန် သည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။
သူလည်း သိပါသည်။ ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေပါက ဂါဒီယန်မှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတို့သည် မျိုးတုန်းပျောက်ကွယ်သွားရမည်မှာ အသေအချာပင်။
သို့သော် ဂီအိုရန်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာမူ နောက်ထပ် ပြဿနာတစ်ခုဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော သူနှင့် တိုက်ခိုက်ပါကလည်း သူတို့ သေရမည်သာဖြစ်သည်။
ထိုသို့ဖြစ်မည့်အစား ၆၈ နှစ်တာ ကာလကို မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သည်းခံကျော်ဖြတ်ခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။
ဂီအိုရန်သည် သူတို့အတွက် အကြွင်းမဲ့ဖြစ်နေသည်။
“ဂီအိုရန်က နတ်ဘုရား။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့က နတ်ဘုရားကို မနိုင်နိုင်ဘူး။”
“နတ်ဘုရား၊ နတ်ဘုရား။ မင်း ခုနကတည်းက နတ်ဘုရား၊ နတ်ဘုရားနဲ့ ပြောနေတာပဲ။”
ကျွန်တော် သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်ပြီး သွားများကို ကြိတ်လိုက်သည်။
“မင်းတို့ ကိုးကွယ်နေတာက စွမ်းအားရှင်တွေ၊ နတ်ဘုရားတွေ မဟုတ်ဘူး။”
“ဒါဆို စွမ်းအားရှင်တွေက နတ်ဘုရားတွေ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် မင်း ဘာပြောချင်တာလဲ။”
“သူတို့က ကျွန်တော်တို့ထက်သာလွန်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အရာအားလုံးကို တတ်စွမ်းနိုင်တာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က သူတို့ရဲ့ အဆင့်ကို ကျော်လွန်ပြီး ကြယ်တာရာတွေရဲ့ စွမ်းအားကို ရယူထားတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က မသေနိုင်တဲ့ နတ်ဘုရားတွေ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့လည်း နောက်ဆုံးမှာ သေဆုံးရမယ်၊ ယိုယွင်းပျက်စီးရမယ်၊ ပိုကြီးမားတဲ့ စွမ်းအားတွေရဲ့ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံရလိမ့်မယ်။”
“ဒါပေမဲ့ ဒီကမ္ဘာမှာ သူတို့က အရာအားလုံးကို တတ်စွမ်းနိုင်နေတာပဲလေ။”
“အရာအားလုံး တတ်စွမ်းနိုင်တယ်? အဲဒီလို အစွမ်းထက်တဲ့သူက သူ့ရဲ့ အဆုံးသတ်ကို သူကိုယ်တိုင် သိရှိပြီး သူ့နေရာကို ဆက်ခံမယ့်သူတွေကို ရွေးချယ်နေရတာလား။”
သူ့ရဲ့ ယုတ္တိမရှိတဲ့ စကားတွေကို ကြားရတော့ ကျွန်တော် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
“မင်းနဲ့ တခြားသူတွေအားလုံးက အမှားထဲမှာ နစ်မွန်းနေကြတာ။ မင်းတို့က စွမ်းအားရှင်တွေကို မင်းတို့ မတိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့ မဟာနတ်ဘုရားတွေလို့ ထင်နေကြတယ်။”
ဒီစကားလုံးကို ကျွန်တော် အစကတည်းက မကြိုက်ခဲ့ဘူး။
ကျွန်တော် ကမ္ဘာမြေမှာ ရှိတုန်းကလည်း အတူတူပါပဲ။
အတွေးကမ္ဘာ ဟာ နတ်ဘုရားရဲ့ ပြစ်ဒဏ်ဖြစ်ပြီး သူ့ဆန္ဒအတိုင်း လိုက်နာရမယ်လို့ ပြောနေတဲ့ လူတွေကို ကျွန်တော် ရွံမုန်းတယ်။
သူတို့က နတ်ဘုရားတွေ မဟုတ်ကြဘူး။
သူတို့က နတ်ဘုရားရဲ့ အခွံကို ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ သူတွေသာ ဖြစ်ကြတယ်။
“အရာအားလုံးက နတ်ဘုရားရဲ့ ဆန္ဒအတိုင်းဆိုရင်၊ ကျွန်တော်တို့လို သာမန်လူသားတွေက ဘယ်တော့မှ နတ်ဘုရားကို မတော်လှန်နိုင်ဘူးဆိုရင်၊ ကျွန်တော်တို့ ဘာလို့ အသက်ရှင်နေကြတာလဲ။”
အားနည်းသူတို့သည် အုပ်စိုးခံချင်ကြသည်။
မိမိကိုယ်ကို အားကိုးခြင်းကင်းမဲ့သူ သို့မဟုတ် ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော လက်တွေ့ဘဝမှ ထွက်ပြေးချင်သူများသည် အားကိုးစရာတစ်ခုခုကို ရှာဖွေတတ်ကြပြီး၊ ထိုလမ်း၏ အဆုံးသတ်မှာ နတ်ဘုရားကို မျက်ကန်းတစ္စာ ကိုးကွယ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ဆည်းကပ်ခြင်းဖြင့် ကိုးကွယ်သည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း၊
ယူဟွန်းအတွက်မူ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများသာ ဖြစ်သည်။
“သူတို့အားလုံးက ထွက်ပြေးနေကြတာပဲ။”
သူတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် ကြီးမားလှသော စွမ်းအားတစ်ခုကိုသာ အားကိုးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒါဟာ ခက်ခဲတဲ့ လက်တွေ့ဘဝကို ကျောခိုင်းပြီး ထွက်ပြေးတာနဲ့ ဘာများ ထူးခြားနေလို့လဲ။
သူတို့သည် ထိုစွမ်းအားကို ဒူးထောက်အညံ့ခံပြီး သူတို့ကို အုပ်စိုးထားသော နတ်ဘုရားသည် ကောင်းမွန်သူဖြစ်ပါစေကြောင်း ဆုတောင်းနေကြသည်။ သူတို့သည် ထိုစွမ်းအားကို မတော်လှန်နိုင်သည့် မိမိတို့၏ အားနည်းချက်ကို ယုံကြည်ခြင်းဟူသော အကာအကွယ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး၊ ထိုသို့ မလုပ်နိုင်သူများကို ယုံကြည်ခြင်းမရှိသူများအဖြစ် သတ်မှတ်ကာ နှင်ထုတ်ကြသည်။
သူတို့သည် ကြောက်စိတ်လွန်ကဲသူများကဲ့သို့ပင်။
စွမ်းအားရှင်သည် နတ်ဘုရား မဟုတ်ပါ။
ဤကမ္ဘာ၌ နတ်ဘုရားဟူ၍ မရှိပါ။
နတ်ဘုရားဆိုသည့် အယောင်ဆောင်မှုကို ဖန်တီးပြီး ထိုအရာကိုသာ မှီခိုနေကြသည့် လူသားများသာ ရှိကြသည်။
လူသားတို့ အကြွင်းမဲ့ အားကိုးနိုင်မည့် ခိုင်မာသော အတ္တဘောတရားမျိုးသည် အစကတည်းက မရှိခဲ့ပါ။
“ဒါဆို၊ ကျွန်တော်တို့ကို ဘာလုပ်စေချင်တာလဲ။”
“ကျွန်တော်တို့ တိုက်ခိုက်ရမယ်။ နောက်ဆုံးလူကျန်သည်အထိပေါ့။”
“…လူတိုင်းက အဲဒီလောက် မသန်မာနိုင်ကြဘူး။ တချို့က တိုက်ခိုက်မယ့်အစား အဲဒီစွမ်းအားအောက်မှာပဲ အညံ့ခံပြီး သေသွားတာကို ပိုနှစ်သက်ကြလိမ့်မယ်။”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် အတင်းအကျပ် မလုပ်ပါဘူး။ ထွက်ပြေးမယ့်သူတွေကိုလည်း ကျွန်တော် မတားဘူး၊ ထိုလမ်းကို ရွေးချယ်မယ့်သူတွေကိုလည်း ကျွန်တော် လေးစားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ တိုက်ခိုက်သွားမှာ။”
မတိုက်ခိုက်ဘဲနဲ့ ဘာတစ်ခုမှ ပြောင်းလဲလာမှာ မဟုတ်ဘူး။ လူတို့သည် တစ်ချိန်ချိန်တွင် မိမိတို့လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသော နံရံကို တူဖြင့်ရိုက်ခွဲရလိမ့်မည်။
အတိတ်တုန်းက ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြားထဲမှာတောင် ယူဟွန်းသည် လူတို့သေဆုံးစေချင်သည့် ကမ္ဘာကြီးကို တော်လှန်ဖို့အတွက် လူတွေကို ကယ်တင်ခဲ့သည်။
ဒါဟာ သူ့ရဲ့တိုက်ပွဲပါပဲ။ သူ့ကို စွမ်းအားဖြင့် ဖိနှိပ်ထားသော ကမ္ဘာကြီးကို တော်လှန်ရန် သူ့၏ ရုန်းကန်မှု ဖြစ်သည်။
သူ့၏ အဆုတ်ကိုပင် အေးခဲစေနိုင်သည့် အအေးဓာတ်မျိုးရှိသော ဤနေရာ၌ပင် ထိုခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော ချီတက်မှုသည် ရပ်တန့်သွားမည် မဟုတ်ပေ။
“မင်း…”
ရိုင်ယန်သည် ယူဟွန်း၏ မယိမ်းယိုင်သော မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်မိသည့်အခါ သူကိုယ်တိုင် သေးငယ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ့၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်မှာ မိမိကိုယ်ကို အသုံးမကျဟု ထင်မှတ်ကာ ခေါင်းငုံ့ပြီး လျှောက်သွားနေသည့် အချိန်ကနှင့် ဘာမှမထူးခြားပေ။
‘ဆယ်စုနှစ်တွေ ကြာသွားတာတောင် ငါက ဘာမှ မပြောင်းလဲသေးဘူးပဲ။’
ရိုင်ယန်သည် မိမိကိုယ်ကို ရှက်ရွံ့မိသည်။
သူ့ရဲ့ ကြိုးပမ်းမှုတွေက ဘာအတွက်လဲ။
ဒီနေရာအထိ ရောက်အောင် သူ ဘာတွေ သည်းခံခဲ့ရတာလဲ။
‘ငါ ဘာလုပ်ချင်တာလဲ။’
သူ သူတို့ကို ကယ်တင်ချင်သည်။ ဤကမ္ဘာကြီးကို အရင်ကအတိုင်း ပြန်ဖြစ်စေချင်သည်။
ယခုလက်ရှိ ကမ္ဘာကြီးတွင် အေးခဲသေဆုံးသွားသော ဝိညာဉ်များကို ကယ်တင်ခြင်းနယ်မြေသို့ ပြန်ပို့ပေးချင်သည်။
ဒါဟာ ကိုရာ ရဲ့ ဆန္ဒကြောင့် မဟုတ်သလို တခြားသူတစ်ယောက်ယောက်က အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေတာလည်း မဟုတ်ပေ။
သူ ကိုယ်တိုင် လုပ်ချင်မိခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
“…ကျွန်တော့်ကို အချိန်နည်းနည်းပေးပါ။”
“အံ့သြစရာပဲ။”
ယူဟွန်းသည် တင်းမာနေသော သူ့နဖူးပြင်ကို ပြေလျော့လိုက်သည်။
“မင်း လက်တွေ့ဘဝကနေပဲ ဝေဝါးစွာ ထွက်ပြေးတော့မယ်လို့ ထင်ထားတာ။”
“မလုပ်သင့်ဘူးဆိုတာကို ကျွန်တော် သဘောပေါက်သွားပြီ။ ဒါမှမဟုတ်လည်း အစကတည်းက သိနေခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် အဖြေပေးဖို့ ကျွန်တော့်ကို အချိန်နည်းနည်းပေးပါ။”
“…မင်းကို အချိန်အများကြီး မပေးနိုင်ဘူး။ အချိန်တွေက ကုန်ဆုံးနေပြီ၊ လူတွေလည်း ပင်ပန်းနေကြပြီ။ မင်းရော၊ ငါရောပဲ။”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်။ အချိန်အများကြီး မယူပါဘူး။”
ရိုင်ယန်က ထိုသို့ ပြောလိုက်သဖြင့် ယူဟွန်းလည်း ထပ်မံ၍ အတင်းအကျပ် မတိုက်တွန်းတော့ပေ။ အစကတည်းက သူ ထိုသို့ လုပ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်လည်း မရှိခဲ့ပေ။
“ကိုရာ က မင်းကို တကယ်ပဲ ယုံကြည်ပြီး သူ့ရဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကို ဒီလိုမျိုး ချန်ထားခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။”
ကိုရာ သည် သူမ၏ ညီအစ်မများနှင့် ကိုယ်စားလှယ်လောင်းများကို ကျိန်စာ၏ အရင်းအမြစ်ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
သူမ ထိုသို့ လုပ်ခဲ့ရမည်မှာ အသေအချာပင်။ သူမ ဂီအိုရန်ကို သိရှိထားရမည်။ ကိုရာ သည် သူ့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ရမည်။ ဂီအိုရန်ရှေ့တွင် စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော သူမ၏ ညီအစ်မများကို ရဲစွမ်းသတ္တိပေးခဲ့ပြီး ဤကမ္ဘာကို ကာကွယ်ရန် နောက်ဆုံးအချိန်အထိ ရှိနေခဲ့ရမည်။
သို့သော် သူမ ပြန်မလာခဲ့ပေ။ ဂီအိုရန်နှင့် တိုက်ပွဲတွင် သူမ နောက်ဆုံး၌ ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်။
သို့သော် သူမ၏ အရိပ်အယောင်များ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
သူမသည် စနစ်နှင့် သဘောတူညီချက် ရယူခဲ့ပြီး ဤကမ္ဘာကို ကယ်တင်ရန် သူမ၏ ပုံပန်းသွင်ပြင်ကို အသုံးပြုခဲ့သည်။
သူမ၌ မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသေးသည်။
ဤကမ္ဘာ၏ နောက်ဆုံးသော့ချက်ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သည့် ရိုင်ယန်မှာ အသက်ရှင်နေသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
“…”
ရိုင်ယန်သည် ယူဟွန်း၏ စကားကို ငြင်းဆန်ခြင်းလည်း မရှိ၊ အတည်ပြုခြင်းလည်း မရှိပေ။
***
ထို့နောက်တွင်တော့ ထိုနှစ်ယောက်စလုံး ဂါဒီယန်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
ယနေ့တွင် ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော အမှန်တရားများကို သိရှိခဲ့ရပြီးနောက် အခြားနေရာများကို စူးစမ်းရန် သူတို့၌ ခွန်အား မကျန်တော့ပေ။ အမှန်တရားကို သိရှိပြီးဖြစ်၍ အခြားနေရာများကို စူးစမ်းရန်လည်း မလိုတော့ပါ။
နှင်းခဲကျိန်စာသည် မည်သည့်နေရာမှ လာသည်ကို သူတို့ သိရှိသွားခဲ့ပြီး မည်သူက ဖန်တီးခဲ့သည်ကိုလည်း သိသွားခဲ့သည်။
၃၂ နှစ်တိုင်တိုင် တစိုက်မတ်မတ် ရှာဖွေခဲ့သော အကြောင်းရင်းကို တွေ့ရှိရခြင်းမှာ ပျော်ရွှင်စရာ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သင့်သော်လည်း ၎င်းကို ဖြေရှင်းခြင်းမှာမူ လုံးဝခြားနားသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်။
အထူးသဖြင့် အတွင်းလူတစ်ယောက်က သစ္စာဖောက်နေသည်ကို သိရှိလိုက်ရသည့်အတွက် အရင်ကထက်ပို၍ သတိထားရတော့မည် ဖြစ်သည်။
ဂိတ်တံခါးနှင့် ရင်ပြင်၌ ရိုင်ယန်နှင့် လမ်းခွဲပြီးနောက် ယူဟွန်းသည် သူ့တည်းခိုခန်းသို့ တန်းပြန်သွားပြီး အခန်းတံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။
‘ဘယ်သူဖြစ်မလဲ။ ဘယ်သူက အဲဒီ အရိပ်အယောင်တွေကို တမင်သက်သက် ဖျက်ဆီးပြီး လမ်းကို ပိတ်ထားခဲ့တာလဲ။’
အဝတ်စုတ်နံ့ ရနေသော အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း သူ တွေးတောနေမိသည်။
သစ္စာဖောက်သည် ထိုနေရာသို့ တစ်ကြိမ်တည်း သွားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းကို မည်သူမဆို သတိပြုမိသွားသလားဆိုသည်ကို စစ်ဆေးရင်း ထိုဧရိယာတစ်ဝိုက်တွင် အနည်းဆုံး ဆယ်ကြိမ်ခန့် လှည့်ပတ်သွားလာခဲ့သည်။
သစ္စာဖောက်သည် သူ ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ သတိကြီးပြီး စေ့စပ်သေချာသည်။
ကျွန်တော်သည် အခြားသူများထံမှ အချိန်အတော်ကြာ ပုန်းကွယ်နေခဲ့သူ ဖြစ်သည့်အတွက် စူးစမ်းသူများ၏ လှုပ်ရှားမှု ပုံစံများကို ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့သည်။
‘သံသယဖြစ်စရာ အကောင်းဆုံးကတော့ ဒီဧရိယာကို စူးစမ်းခဲ့တယ်လို့ ပြောတဲ့သူတွေပဲ။’
အဓိကအချက်မှာ စူးစမ်းရေးဌာနချုပ်တွင် မှတ်တမ်းရှိမရှိဆိုသည့်အချက်ပင်။ သို့သော် ကျွန်တော့်စိတ်ထဲ ပေါ်လာသည်မှာ လီယန် ပြောခဲ့သည့် စကားပင်။
‘ဖရက်ချန်ဧကရာဇ်နဲ့ သူ့ရဲ့ သူရဲကောင်းတွေက အဲဒီနားမှာ မကြာခဏ လှည့်ပတ်နေတတ်ကြတယ်။’
ဖရက်ချန်ဧကရာဇ်သည် သူ့နောက်လိုက်များကို ခေါ်ဆောင်ပြီး အပြင်ဘက်တွင် ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ။
သူ ပြိုလဲသွားတဲ့ အင်ပါယာကို ပြန်လည်ရှင်သန်စေဖို့ တွေးနေတာများလား။
အကယ်၍သာ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူသည် လီယန် ကို ရန်လိုနေသည်မှလွဲ၍ ဤဂါဒီယန်တွင် ကောင်းကောင်း လုပ်ဆောင်နေပေသည်။
မှော်စက်ဝိုင်းမရှိဘဲနှင့် သူသည် အင်ပါယာ၏ နယ်မြေကို မည်မျှပင် ပြန်လည်သိမ်းပိုက်နိုင်စေကာမူ အေးခဲနေသော မြေပြင်၏ ကျိန်စာကို ကျော်လွှားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
သူသည် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော အင်ပါယာကို ပြန်လည်ထူထောင်ရန် ကြိုးစားနေတာလား။ သို့မဟုတ် သူ့တွင် အခြားနည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှိနေတာလား။
‘ဖရက်ချန်ဧကရာဇ်က သံသယအဖြစ်ဆုံးပဲ။ ဒါပေမဲ့ အသေအချာတော့ မပြောနိုင်ဘူး။’
ထိုထက်ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ သူသည် တကယ်ပင် သစ္စာဖောက်ဖြစ်နေပါက သူ့ကို အပြစ်ပေးရန်မှာ ခက်ခဲလိမ့်မည်။
သူ့နောက်လိုက်များ၏ အရေအတွက်နှင့် စွမ်းအားကို ထည့်တွက်ကြည့်ပါက ဂါဒီယန် နှစ်ခြမ်းကွဲသွားလျှင်ပင် ထူးဆန်းမည် မဟုတ်ပေ။
သူ့နောက်လိုက်များက ဖရက်ချန်၏ သစ္စာဖောက်မှုကို သိ၍ တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ့ကို ကျောခိုင်းလိုက်ကြလျှင်တောင် ၃၂ နှစ်တိုင်တိုင် သူ့ကို အစေခံခဲ့သည့် အင်ပါယာသူရဲကောင်းများကမူ ထိုသို့ လုပ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
သူတို့ သိပြီးသားဖြစ်၍ တိတ်ဆိတ်နေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။
အကယ်၍သာ ကျွန်တော်က ဖရက်ချန်ကို သစ္စာဖောက်ဟု စွပ်စွဲလိုက်ပါက ကြီးမားသော တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်လာမှာ မလွဲဧကန်ပင်။
လူအများအပြား သေဆုံးသွားလိမ့်မည်။
ကျွန်တော် ဂီအိုရန်နှင့် တိုက်ခိုက်ရတော့မည့် အခြေအနေတွင် ကိုယ့်အသားကို ကိုယ်ပြန်လှီးနေ၍ မဖြစ်ပေ။
‘လီယန် က ဘယ်လို တွေးနေမလဲ။’
ကျွန်တော် လီယန် နှင့် စကားပြောဆိုမှုများစွာ လုပ်ခဲ့သော်လည်း သူ တကယ်ဘာလိုချင်သည်ကိုတော့ ကျွန်တော် မသိသေးပေ။
ကျွန်တော် သိသည်မှာ အရိပ်အမြွက်အနည်းငယ်ကို ပေါင်းစပ်ပြီး ခန့်မှန်းထားသော အမှန်တရားမျှသာ ဖြစ်သည်။
ကြမ်းတမ်းသော အချက်အလက်များ ကိုက်ညီနေလျှင်ပင် အသေးစိတ်ကိုတော့ ကျွန်တော် မသိနိုင်သေးပေ။
“ကိုရာ! အောက်ဆင်းလာပြီး ထမင်းစားတော့!”
ဘဲလား၏ ကျယ်လောင်သော အသံသည် အောက်ထပ်မှနေ၍ ဒုတိယထပ်သို့ ရောက်လာသည်။
ခေါင်းထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေ၍ စားချင်စိတ် မရှိသော်လည်း ငြင်းပယ်၍ မရပေ။
ဘဲလားသည် အစာငတ်မခံခြင်းမှလွဲ၍ မည်သည့်အရာကိုမျှ အလျှော့ပေးလေ့မရှိ။ ဤတန်ဖိုးရှိသော အစားအစာများကို အလဟဿ ဖြစ်စေခြင်းကို သူမ သည်းမခံနိုင်ပေ။
လှေကားမှ ဆင်းလာသောအခါ ဘဲလားက ကျွန်တော့်ကို နှုတ်ဆက်ပြီး ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“ဟင်? မျက်နှာက မကောင်းပါလား?”
ကျွန်တော် ပြုံးပြပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။
“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ အဝေးကြီး လျှောက်သွားမိလို့ နည်းနည်း ပင်ပန်းသွားရုံပါ။”
“အဲဒီလိုတော့ မထင်ပါဘူး။”
ဘဲလားက ထိုသို့ပြောပြီး စားပွဲအလယ်တွင် ဟင်းရည်အိုးကြီးတစ်လုံးကို ချလိုက်သည်။
စားပွဲတွင် ထိုင်လိုက်ရင်း ဘဲလား၏ အခြေအနေကို ကျွန်တော် စိတ်ဝင်စားမိသည်။
“ဒါနဲ့၊ ကျွန်တော် မေးစရာတစ်ခု ရှိလို့။”
“အင်း? ဘာများလဲ?”
“ဘဲလား၊ ခင်ဗျား ဘာလို့ ဒီမှာ တည်းခိုခန်း ဖွင့်ထားတာလဲ။”
ဒီကမ္ဘာမှာ ဂါဒီယန်မှလွဲပြီး ဘာမှ ကျန်တော့တာ မဟုတ်ဘူး။ အင်း၊ တိုက်ကြီးရဲ့ တခြားနေရာတွေမှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ ရှိကောင်းရှိနိုင်ပေမဲ့ လက်ရှိအချိန်မှာတော့ ဂါဒီယန်က အရာအားလုံးပဲ။
ဒီမှာ နေတဲ့လူတွေက ကိုယ်ပိုင်အိမ်တွေ ရှိကြတယ်။ ဒါကြောင့် တည်းခိုခန်း မလိုဘူးလေ။
ပြင်ပလူတွေ လာမယ့်နေရာလည်း မဟုတ်ဘူး။
“အော်။ ခက်ခဲတဲ့ မေးခွန်း ဖြစ်သွားရင် တောင်းပန်ပါတယ်။”
“မဟုတ်ပါဘူး? မဟုတ်ပါဘူး၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး။ အင်း။ ငါ ဘာလို့ တည်းခိုခန်းဖွင့်တာလဲလို့ မေးတာမလား?”
“ဟုတ်ကဲ့။”
“ငါ့ခင်ပွန်းကြောင့်ပါ။”
“ခင်ပွန်း? ခင်ဗျား အိမ်ထောင်သည်လား?”
ကျွန်တော့်၏ ရိုးသားသော မေးခွန်းကြောင့် ဘဲလားက ရယ်မောလိုက်သည်။
“အင်း။ ငါ အိမ်ထောင်သည်ပါ။ အရင်တုန်းကပေါ့။ ငါ ငယ်ငယ်တုန်းကပေါ့။”
“ဒါပေမဲ့၊ ခင်ဗျားရဲ့ ခင်ပွန်းက…”
“သူ ဆုံးသွားပြီ။ နှစ် ၂၀ ကျော်သွားပြီ။ သူက စူးစမ်းသူအဖြစ် အလုပ်သွားလုပ်ရင်း ပြန်မလာတော့တာ။”
“…”
“ငါ ဒီတည်းခိုခန်းကို ဖွင့်ထားတာ အဲဒါကြောင့်ပါ။ အစကတော့ ဒါ သူ့အိပ်မက်လေ။ သူက တည်းခိုခန်း ဖွင့်ချင်တာ၊ ငါက မီးဖိုချောင်မှာ ဟင်းချက်ချင်တာ။ အဲဒါ ငါတို့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်ပါ၊ ဧည့်သည်တွေကို ကြိုဆိုဖို့လေ။”
သူမ၏ ခင်ပွန်း ပြန်မလာဘဲ သေဆုံးသွားခဲ့သော်လည်း၊
သူမသည် ဤအလုပ်ကို စွန့်လွှတ်၍ မရခဲ့ပေ။
၎င်းသည် သူမတစ်ယောက်တည်း၏ အိပ်မက် မဟုတ်ဘဲ သူမ ချစ်ရသော သူ၏ အိပ်မက်လည်း ဖြစ်သည်။
“တစ်နေ့နေ့မှာ နွေဦးပေါက်လာမယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်။ အရင်ကလည်း ယုံကြည်ခဲ့သလို အခုလည်း ငါ့စိတ်က ပြောင်းလဲမသွားဘူး။ သေသွားတဲ့သူက ပြန်မလာနိုင်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့ကျရင် နွေဦး ပြန်ရောက်လာမယ်၊ နိုင်ငံလည်း စည်ကားလာမယ်၊ လူတွေလည်း တိုးပွားလာမယ်။ အဲဒီအခါကျရင် ငါ ဒီတည်းခိုခန်းလုပ်ငန်းကို ဆက်လုပ်သွားမှာပါ။”
သူမသည် သေဆုံးသွားသူ၏ ဆန္ဒကို ဆက်ခံထားသည်။
ဒါကြောင့် သူမ ရပ်တန့်၍ မရပေ။
သူတို့အတွက်သာမက အသက်ရှင်နေသူများအတွက်ပါ သူတို့ ဆက်လက် အသက်ရှင်နေရမည် ဖြစ်သည်။
“ငါတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ဂါဒီယန်မှာ နေတဲ့သူတိုင်းကလည်း အဲဒီလိုပဲ တွေးနေကြမှာပါ။ တချို့က စွန့်လွှတ်လိုက်ကြပြီ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ မစွန့်လွှတ်သေးတဲ့သူတွေ ရှိနေပါသေးတယ်။ ကမ္ဘာကြီးက အေးခဲနေရင်တောင် ငါတို့က အသက်ရှင်နေကြတုန်းပဲလေ။”
“ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ…”
ကျွန်တော် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး ဟင်းရည်ကို သောက်လိုက်သည်။
အရသာရှိပြီး နွေးထွေးသည်ဟု အမြဲထင်ခဲ့သော ဟင်းရည်သည် ယနေ့တွင်မူ ပုံမှန်ထက် ပို၍ နွေးထွေးမှုများဖြင့် ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြည့်နှက်သွားစေသည်။