“ဒါက မဖြစ်နိုင်တာ။ အဲဒီကမ်းပါးယံကြီးကို အရင်ကတည်းက အသေအချာ ရှာဖွေစစ်ဆေးပြီးသားပါ။ အဲဒီမှာ လမ်းတစ်ခုရှိနေဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။”
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သေချာပါတယ်။ အဲဒီမှာ လမ်းရှိနေတာပါ။”
လီယန်က ဝေးလံတဲ့နေရာကနေ ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဘာကိုမှ သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ခဲ့ရပေမဲ့၊ ယူဟွန်းကတော့ ကမ်းပါးယံပေါ်မှာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု တောက်ပနေတာကို မြင်လိုက်ရသည်။
ဒါဟာ နှင်းမုန်တိုင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အမြင်အာရုံချို့ယွင်းမှုမျိုး မဟုတ်ပေ။ အရာအားလုံးက နှင်းဖွေးဖွေးတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့အတွက် အဲဒီရွှေရောင်အလင်းတန်းက ပိုပြီးတောင် ထင်ရှားနေသေးသည်။
လီယန်ကတော့ ယူဟွန်းပြောတဲ့ လမ်းရှိတယ်ဆိုတဲ့ စကားကို မယုံကြည်သေးပေ။
ယူဟွန်းတစ်ယောက် မရှိတာကို ရှိတယ်လို့ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေတာက ပိုပြီး ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်ဟု သူယူဆသည်။
“သွားကြည့်ကြရအောင်။”
“မသွားဘူး။ အချိန်ကုန်ရုံပဲ ရှိမယ်။”
“စမ်းကြည့်ရုံနဲ့ ဘာမှ ဆုံးရှုံးသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
“ကျွန်တော်တို့ ဦးတည်ရာနေရာကို မြန်မြန်ရောက်အောင်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းရမှာ။ ကျွန်တော်တို့ လျှောက်လာတဲ့ လမ်းကြောင်းအတိုင်းပဲ ဆက်သွားသင့်တယ်။”
လီယန်၏ ခေါင်းမာမှုကြောင့် ယူဟွန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ကြည့်ပါဦး၊ ကျွန်တော့်ကို မယုံဘူးဆိုတာ သိပေမဲ့ ဒီလိုကိစ္စမျိုးမှာ ကျွန်တော် လိမ်ပြောမှာ မဟုတ်ဘူး။”
“…”
“ဒါဆို ကျွန်တော် မေးပါရစေ။ ဒီနေရာကို အရင်ကတည်းက စူးစမ်းပြီးသားလို့ ခင်ဗျားပြောတယ်၊ ခင်ဗျားကိုယ်တိုင်ကော အဲဒီလို လုပ်ခဲ့ဖူးလို့လား။”
လီယန် ခေတ္တမျှ တွေဝေသွားပြီးမှ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
“မလုပ်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါမလုပ်ခဲ့ရင်တောင်မှ စူးစမ်းရှာဖွေသူတွေ အများကြီး ဒီကို ရောက်ခဲ့ဖူးတယ်။ ပြီးတော့ အဓိကအချက်က ဖရန်ဇ်ဂတ်အင်ပါယာရဲ့ ဖရစ်ချန်ကိုယ်တိုင်က ဒီတစ်ဝိုက်မှာ မကြာခဏ သွားလာခဲ့တာပဲ။ လမ်းတစ်ခုရှိနေရင် သူတို့ သိမှာပေါ့။”
“ဒါဆို ခင်ဗျားကိုယ်တိုင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူးပေါ့? ဒါဆိုရင် ဒီတစ်ခါ အခွင့်အရေးယူပြီး သွားကြည့်လိုက်ရအောင်လေ။”
လီယန်က ယူဟွန်းကို ဘယ်လိုစည်းရုံးရမလဲဟု တွေးနေစဉ်မှာပင် ယူဟွန်းက သူ့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ရှေ့ကို တိုးသွားတော့သည်။
‘သူ ဘာကို အဲဒီလောက်ထိ သေချာနေတာလဲ။’
ယူဟွန်း၏ ရဲရင့်သော လှုပ်ရှားမှုကြောင့် လီယန်တစ်ယောက် သံသယဝင်လာသည်။ ကိုရာ ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ လမ်းပြအမှတ်အသားက ဒီအချိန်မှာပဲ ထွက်ပေါ်လာတာများလား။
ယူဟွန်းသည် ဒီနေရာအထိ အရင်ဆုံးရောက်လာသူဖြစ်ပြီး ဒီနေရာကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးသူလည်း ဖြစ်သည်။ ယူဟွန်းမတိုင်ခင်က ကိုရာသည် အုပ်ထိန်းသူ (Guardian) အတွင်းမှာသာ နေထိုင်ခဲ့သည်။
ထိုအချက်ကို ထည့်တွက်ကြည့်လျှင် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော်လည်း၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ၃၂ နှစ်အတွင်း ခိုင်မာနေခဲ့တဲ့ အယူအဆကို ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်ကူပေ။
ဒါပေမဲ့လည်း။
သူပြောတာ မှန်နေရင်တော့၊ ဖြစ်နိုင်ကောင်းပါရဲ့။
လီယန် နောက်ဆုံးတော့ ယူဟွန်းနောက်ကို လိုက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ့ရဲ့ ခေါင်းမာတဲ့ အမူအရာကိုကြည့်ရင် အင်အားသုံးပြီး တားဆီးမှသာ ရပ်တန့်သွားမည့်ပုံပေါက်နေသည်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ အင်အားသုံးခြင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာနဲ့ အတူတူပင်ဖြစ်သည်။
ယူဟွန်းသည် မကြာမီမှာပင် ကြီးမားသော ရေခဲကမ်းပါးကြီးရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
သူ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကမ်းပါးသည် အလွန်မြင့်မားနေသည်။ ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် မီတာ ၅၀၀ ကျော်လောက် မြင့်မားပုံရသည်။
‘အကျယ်ကတော့… အဆုံးအစမဲ့ပဲ။’
သူ့အကြည့်တစ်လျှောက် ဖြန့်ကျက်နေသော ရေခဲကမ်းပါးကြီးသည် အဆုံးမရှိသယောင်။ ဒီနေရာသည် နှင်းခဲကျိန်စာကြောင့် အေးခဲသွားတဲ့ တောင်တန်းတစ်ခုသက်သက် မဟုတ်ဘဲ၊ မြေလွှာလှုပ်ရှားမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အက်ကြောင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
ကမ်းပါးတစ်လျှောက် လျှောက်သွားလျှင်တောင် အဆုံးကို မြင်ရဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မည်။ တကယ်တမ်းမှာလည်း မြေပုံပေါ်တွင် ဤနေရာသည် အလွန်ရှည်လျားသော နယ်နိမိတ်မျဉ်းတစ်ခုအဖြစ် ရှိနေသည်။
“ကြည့်လေ။ ဒီမှာ ဝင်ပေါက်ရှိဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။”
လီယန်က ပြောလိုက်ပြီး ဝင်ပေါက်တစ်ခုခုကို လွဲချော်သွားသလားဟု စူးရှသောမျက်လုံးများဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။
သူသည် ချောမွေ့နေသော ရေခဲနံရံကို အသေအချာ စစ်ဆေးကြည့်သော်လည်း ဘာအက်ကြောင်းမှ မတွေ့ရပေ။
လီယန်က ယူဟွန်းကို မှားယွင်းမြင်တွေ့မိတာ ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ခရီးကို ဆက်လက်အရှိန်မြှင့်သင့်ကြောင်း ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ယူဟွန်း၏ ထူးဆန်းသော အပြုအမူကို မြင်လိုက်ရသည်။ ယူဟွန်းသည် ရေခဲနံရံရှေ့တွင် တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေပြီး လက်ဖြင့် ထိတွေ့နေသည်။
လီယန်က သူ့ကို လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒီလို ထိတွေ့နေရုံနဲ့ ဝင်ပေါက်ပေါ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။”
“မဟုတ်ဘူး။”
ယူဟွန်းက သူ့ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ လီယန် ဘာလုပ်နေလဲလို့ မမေးလိုက်ရသေးခင်မှာပင် ယူဟွန်းက သူ့ရှေ့ရှိ နံရံကို ဓားဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။
ဒိုင်း။
ဓားသည် ခိုင်မာသော ရေခဲများဖြင့် ပြည့်နေသည့်အလား မဟုတ်ဘဲ အတွင်းပိုင်းသို့ လွယ်ကူစွာ စိုက်ဝင်သွားသည်။
သူ ထိုးစိုက်လိုက်ပြီးနောက်တွင် ဓားတစ်ဝိုက်ရှိ ရေခဲများမှာ ပါးလွှာစွာ အက်ကွဲသွားပြီး မှန်ကွဲသကဲ့သို့ ကွဲအက်သွားသည်။
“ဒီမှာ ဝင်ပေါက်ရှိတယ်။”
“ဘာ…!”
လီယန်က အသစ်ပေါ်လာသော ဝင်ပေါက်ကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
ဘယ်တုန်းကလဲ။ မဟုတ်ဘူး၊ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဒီနေရာမှာ ဘာကြောင့် ဝင်ပေါက်ရှိနေရတာလဲ။ သူ တစ်ခါမှ ဘာကြောင့် မတွေ့ခဲ့ရတာလဲ။
ယူဟွန်းသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော လီယန်ကို ထားခဲ့ပြီး တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ အတွင်းသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။
လီယန်သည် ယူဟွန်းနောက်သို့ အလျင်အမြန် လိုက်သွားရသည်။
“နေဦး! ဒီဝင်ပေါက်ကို ဘယ်လိုရှာတွေ့တာလဲ။”
“အဲဒါက အခုအချိန်မှာ အရေးကြီးလို့လား။”
“ငါ့ကို ဖြေစမ်းပါ!”
“ကျွန်တော် မြင်လိုက်လို့။”
“မင်း မြင်လိုက်တယ် ဟုတ်လား?”
“ဟုတ်တယ်။ ကျွန်တော့် မျက်လုံးနဲ့ မြင်လိုက်တာ။ ပြီးတော့ အနားကို ရောက်တဲ့အခါ တစ်ခုခု လွဲနေသလို ခံစားရတယ်။”
“အဲဒါ… ကိုရာရဲ့ လမ်းပြအမှတ်အသားလား။”
အစောပိုင်းက အကြိမ်ကြိမ် ငြင်းဆန်ခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ ကိုရာ၏ လမ်းပြအမှတ်အသားအကြောင်းကို သူကိုယ်တိုင်ပင် ထုတ်ပြောနေမိသည်။
ယူဟွန်းသည် သူ့စကားကို အတည်ပြုပေးဖို့ပင် အားအင်မရှိတော့ဘဲ ဝိုးတဝါးသာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။”
“…”
လီယန်သည် မှိုင်တွေသော အကြည့်ဖြင့် ဝင်ပေါက်ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ယူဟွန်း ဖျက်ဆီးလိုက်သည့်အရာမှာ တံခါးဟု ခေါ်ဆိုနိုင်လောက်သည့် ပါးလွှာသော ရေခဲလွှာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏နောက်ကွယ်တွင် လူတစ်ယောက်သာ သွားနိုင်သည့် အလွန်ကျဉ်းမြောင်းသော ချောက်ကမ်းပါးလမ်းတစ်ခု ရှိနေသည်။
ဒီလမ်းကြောင်းကို သူတို့ ဘာကြောင့် မသိခဲ့ကြတာလဲ။ လူတွေ ဘယ်လောက်တောင် ဒီနေရာကို ဖြတ်သန်းသွားလာခဲ့ကြတာလဲ၊ ဘာကြောင့် တစ်ယောက်မှ မသိလိုက်ကြတာလဲ။
လီယန်သည် လက်ဖြင့် ဝင်ပေါက်ကို ပွတ်သပ်ကြည့်လိုက်သည်။
ဒါသည် သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာသည့်အရာ မဟုတ်ပေ။
“ရှာတွေ့ပြီဆိုတော့ ဒီအတိုင်းပဲ ရပ်ကြည့်နေတော့မှာလား။”
“…ဝင်သွားကြမယ်။”
တောင်တန်းကြီး၏ ဟိုဘက်တွင် မသိရှိရသေးသော နေရာတစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်းကို စစ်ဆေးကြည့်ရန်အတွက် ဤလမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ထားသော ရေခဲကမ်းပါးကို ပတ်သွားရမည်ဖြစ်သည်။
ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရန် ရက်အနည်းငယ်ထက် ပိုမိုအချိန်ပေးရမည် ဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ တစ်လလောက် ကြာလိမ့်မည်။
ပြီးတော့ စူးစမ်းရှာဖွေရေးအဖွဲ့မှာလည်း ဒီလိုကြမ်းတမ်းတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တစ်လကျော်ကြာအောင် ဆက်တိုက် သွားလာနိုင်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ အစားအစာနဲ့ ခွန်အား မရှိပေ။
ချောက်ကမ်းပါးလမ်း၏ အတွင်းပိုင်းသည် မှောင်မိုက်နေသော်လည်း အရာဝတ္ထုများကို ခွဲခြားမရနိုင်လောက်အောင်ထိတော့ မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် လမ်းမှာ ဖြောင့်တန်းနေသည့်အတွက် သူတို့ ဘယ်ကို သွားရမည်ကို သိနေကြသည်။
မြင့်မားသော ရေခဲနံရံများသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် အပြာနုရောင်၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင် မြစိမ်းရောင်တို့ဖြင့် တောက်ပနေသည်။
ကောင်းကင်ယံမှ အရိုရာ (Aurora) အလင်းတန်းများ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ပင်။
ယူဟွန်းသည် နံရံကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ရင်း အတွင်းပိုင်းတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် ခြေလှမ်းကို ရပ်လိုက်သည်။
“ဒါ ဘာလဲ…”
တစ်ပိုင်းတစ်စ ထွင်းဖောက်မြင်နိုင်သော ရေခဲနံရံအတွင်းတွင် တစ်စုံတစ်ခု ရှိနေသည်။
အထဲတွင် ဘာရှိသည်ကို အသေအချာ မြင်ရအောင် မျက်လုံးကို အားစိုက်ကြည့်လိုက်စဉ် ယူဟွန်းမှာ မသိလိုက်ဘဲ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်မိသည်။
လီယန်လည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင်။
သူသည် ယူဟွန်း မြင်လိုက်ရသည့်အရာကို စူးစမ်းလိုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးမှ နံရံတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်လုံးအစုံ ပြူးကျယ်သွားသည်။
“ဘာ… ရူးစရာပဲ။”
လူတွေ ဖြစ်နေသည်။
ရေခဲနံရံအတွင်းတွင် လူများစွာသည် အေးခဲသေဆုံးလျက် ပိတ်မိနေကြသည်။
သူတို့သည် ထွက်ပြေးရန်အတွက် အထုတ်အပိုးများကို ပြင်ဆင်ထားပုံရသည်။
လွန်ခဲ့တဲ့ ၃၂ နှစ်က မြောက်ဘက်မှ နှင်းခဲကျိန်စာသည် ဤကမ္ဘာကြီးကို ဝါးမြိုသွားခဲ့စဉ်က။
သူတို့သည် တောင်တန်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ထွက်ပြေးရင်း လမ်းခုလတ်တွင် အသက်ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသူများ ဖြစ်သည်။
အရေအတွက်မှာ ထောင်ဂဏန်းပင် ရှိလိမ့်မည်။
ဤရေခဲကမ်းပါး၏ အကျယ်အဝန်းကို ထည့်တွက်ကြည့်လျှင် မမြင်ရသေးသော အလောင်းများမှာ ယခုထက် ပိုမိုများပြားနေဦးမည်ဖြစ်သည်။
အစကတော့ လှပသည်ဟု ထင်ခဲ့ရသော ဤချောက်ကမ်းပါးလမ်းသည် ကျိန်စာမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့သူတို့၏ သင်္ချိုင်းတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။
“…ရပ်မနေနဲ့၊ ဆက်သွားကြမယ်။”
ယူဟွန်းသည် လီယန်ကို အမြန်သွားရန် တိုက်တွန်းပြီး လမ်းအတိုင်း ဆက်လျှောက်သွားသည်။
ချောက်ကမ်းပါးလမ်းသည် ၃ ကီလိုမီတာကျော်အထိ ရှည်လျားသည်။ အဝေးတစ်နေရာတွင် အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပွင့်ထွက်လာပြီး ချောက်ကမ်းပါး၏ အဆုံးသတ်ကို အချက်ပြနေသည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ ယူဟွန်းသည် ဟိုဘက်မှ ပိုမိုပြင်းထန်သော ရွှေရောင်အလင်းတန်းကို ခံစားနေရသည်။
‘အပိုင်းအစက ဟိုဘက်မှာ ရှိနေတာပဲ။’
သူ ရှာဖွေနေသော အပိုင်းအစနှင့် ပိုမိုနီးကပ်လာပြီဆိုသည့် အချက်က သူ့ကို ပျော်ရွှင်မှုထက် စိုးရိမ်စိတ်ကို ပိုမိုဖြစ်ပေါ်စေသည်။
၎င်းသည် ဗီဇအရ ခံစားရသည့် အာရုံတစ်ခုနှင့် ဆင်တူသော်လည်း၊ အပိုင်းအစနှင့်အတူ ဟိုဘက်တွင် ကြီးမားသော အန္တရာယ်တစ်ခု ပုန်းကွယ်နေသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။
ဝင်ပေါက်ဆီသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ယူဟွန်းနှင့် လီယန်တို့သည် ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခုကို တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။
ဝင်ပေါက်အနီးတွင် အခြားနေရာများထက် ပိုမိုပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ စုပုံနေသော နှင်းပုံလေးတစ်ခု ရှိနေသည်။
“ဒါကို ကြည့်စမ်း။”
“…ဒီမှာ တစ်ခုခုရှိနေတယ်။”
ယူဟွန်းသည် သူ့ဓားဖြင့် နှင်းများကို တူးဆွလိုက်သည်။ ထိုအခါ အတွင်းပိုင်းမှ ရူးနစ်ကျောက်တုံး (rune stone) တစ်ခု၏ ပြာများနှင့်အတူ အသုံးအဆောင်ပစ္စည်း အချို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ယူဟွန်းနှင့် လီယန်တို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ အေးစက်သွားသည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း စကားပြောရန်ပင် မလိုတော့ဘဲ သူတို့မြင်နေရသည့်အရာမှာ ဘာဖြစ်သည်ကို နားလည်လိုက်ကြသည်။
“တစ်ယောက်ယောက်… ဒီကို ရောက်လာခဲ့တာပဲ။”
“ပြီးတော့ အကြာကြီးလည်း မရှိသေးဘူး။”
တစ်ယောက်ယောက်က ဒီနေရာကို ရောက်လာပြီး ခဏတာ နေထိုင်သွားခဲ့သည်။ မဟုတ်သေးပါ၊ ခဏတာမျှသာ မဟုတ်ဘဲ အတော်လေး ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်သွားခဲ့ပုံရသည်။ ၎င်းကို သက်သေပြနေသကဲ့သို့ မဖုံးကွယ်နိုင်သော အမှတ်အသားများမှာ နေရာအနှံ့တွင် ပေါ်လွင်နေသည်။
တစ်ကြိမ်တည်း မဟုတ်ပေ။
အနည်းဆုံးတော့ ၁၀ ကြိမ်ထက်မနည်း ရှိလိမ့်မည်။
သဘာဝအတိုင်း မဟုတ်ဘဲ ထူးဆန်းနေသော ဝင်ပေါက်သည် အမှန်တကယ်တွင် သဘာဝအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ယောက်က အတုအယောင် ပြုလုပ်ဖုံးကွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
၎င်းက တစ်ခုတည်းသော အဓိပ္ပာယ်ကိုသာ သက်ရောက်သည်။
ဂါဒင် (Guardian) အဖွဲ့အတွင်းမှာ သစ္စာဖောက် ရှိနေသည်။
လီယန် ရှိနေသည်ကို သတိရလိုက်သဖြင့် ယူဟွန်းသည် စကားလုံးများကို မျိုသိပ်လိုက်သည်။
လီယန်လည်း ထိုအချက်ကို သိရှိသွားမည်ဖြစ်ပြီး ဤအချိန်တွင် သူသည် မည်သူထက်မဆို ပိုမိုရှုပ်ထွေးနေမည်မှာ သေချာသည်။
‘ဒါပေမဲ့ သစ္စာဖောက်တစ်ယောက် ရှိနေတယ်ဆိုရင် နှင်းခဲကျိန်စာ ဘယ်ကစတင်ခဲ့တာလဲဆိုတာကို ၃၂ နှစ်တိုင်တိုင် ဘာကြောင့် မရှာတွေ့နိုင်ခဲ့တာလဲဆိုတဲ့ မေးခွန်းက အဖြေထွက်သွားပြီ။ မြောက်ဘက်တိုက်ကြီးက ဘယ်လောက်ပဲ ကျယ်ဝန်းပါစေ၊ တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ ရှာတွေ့သင့်တာပေါ့။’
အတွင်းလူ သစ္စာဖောက်တစ်ယောက်။
ပြီးတော့ ဒီလောက်ကြာအောင် စေ့စေ့စပ်စပ် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သူဆိုတော့ သူသည် သူတို့ထဲမှာ အသက်အရှည်ဆုံး ခရီးသွားလာနေသူ (explorer) တစ်ယောက် ဖြစ်နေရမည်။
ယူဟွန်းသည် ရုတ်တရက် ဖရစ်ချန် (ဖရစ်ချန်) ကို သတိရလိုက်သည်။ လီယန် ပြောခဲ့ဖူးသည်မှာ သူ၏အဖွဲ့က ဤနေရာကို အကြိမ်အများဆုံး ရောက်လာကြသည်ဟု ဆိုသည်။
‘မဟုတ်သေးဘူး။ ငါ အခုထိ အသေအချာ မသိသေးဘူး။ အရင်ဆုံး အတွင်းထဲမှာ ဘာရှိလဲဆိုတာကို စစ်ဆေးကြည့်ရမယ်။’
ယူဟွန်းသည် လီယန်၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။
သူသည် ဝင်ပေါက်တွင် ထွင်းထုထားသော အမှတ်အသားများကို မျက်နှာပျက်လျက် ငုံ့ကြည့်နေသည်။
သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကြောင့် ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့် ဗုံးတစ်လုံးနှင့် တူနေပြီး၊ သို့မဟုတ် အနည်းငယ် ထိလိုက်သည်နှင့် ပြိုလဲကျသွားတော့မည့်သူနှင့် တူနေသည်။
သူ ငိုချင်နေပုံရသော်လည်း ထိုသို့ပင် မလုပ်နိုင်ရှာပေ။
“သွားကြရအောင်။”
ယူဟွန်းသည် လီယန်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကိုင်၍ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။
လီယန်မှာ လန့်သွားသော်လည်း ယူဟွန်း၏ လက်ကို မခါထုတ်နိုင်ခဲ့ပေ။
“အဲဒီအကြောင်းတွေကို အခုလောလောဆယ် စိတ်မပူပါနဲ့၊ အတွင်းထဲကို ဝင်ပြီး ဘာရှိလဲဆိုတာ အရင်ကြည့်ရအောင်။ အဲဒါကပဲ အခုအချိန်မှာ ငါတို့ လုပ်နိုင်တဲ့ အကောင်းဆုံးအလုပ်ပဲ။”
“…အဲဒီလိုလား။ ဟုတ်ပါတယ်။ မင်း ပြောတာ မှန်တယ်။”
လီယန်သည် မျက်ရည်စို့နေသော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် ချောက်ကမ်းပါး၏ ဝင်ပေါက်ကို ကျော်လွန်၍ ဖြူဖွေးနေသော မြေပြင်ကျယ်ကြီးဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကြသည်။
ထိုအချိန်အထိ သူတို့ သွားခဲ့သမျှ နေရာတိုင်းတွင် ကြီးမားသော ကျောက်တုံးများ သို့မဟုတ် ရေခဲတောင်များ ရှိနေခဲ့သော်လည်း ဤနေရာတွင်မူ ထူးဆန်းစွာပင် ဘာမျှမရှိဘဲ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။
ပို၍ထူးခြားသည်မှာ မြေပြင်သည် အလွန်ကြည်လင်နေသဖြင့် သူတို့၏ အရိပ်များကိုပင် ပြန်လည်မြင်တွေ့နေရသည်။
‘မဟုတ်ဘူး။ ဒါက… ကန်တစ်ခုလား။’
ယူဟွန်းသည် သူသည် အေးခဲနေသော ကန်တစ်ခုပေါ်တွင် လျှောက်နေမိကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။
လီယန်၏ အသံလည်း အနည်းငယ် မြင့်တက်လာသည်။ သူလည်း ထိုအချက်ကို သိရှိပုံရသည်။
“ဒါက… အန်ဒိုလင်ကန် (အန်ဒိုလင်ကန်) ပဲ။”
“အန်ဒိုလင်ကန် ဟုတ်လား?”
“ဟုတ်တယ်။ ဒါက မြောက်ဘက်တိုက်ကြီးရဲ့ အကြီးဆုံးကန်လို့ လူသိများတဲ့ နေရာရဲ့ အဆုံးသတ်ပိုင်းပဲ။ ဖရန်ဇ်ဂတ်အင်ပါယာ (ဖရန်ဇ်ဂတ်အင်ပါယာ) ရဲ့ မြို့တော်နဲ့လည်း နီးတယ်။”
“မြို့တော်နဲ့ နီးတယ်ပေါ့လေ။”
ယူဟွန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အနီးအနား တစ်နေရာရာတွင် ဖရစ်ချန် နေထိုင်သည့် အင်ပါယာ၏ မြို့တော် ရှိနေလိမ့်မည်။
သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူ စစ်ဆေးရမည့်အရာမှာ အခြားတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ယူဟွန်းသည် လင်းလက်နေသော အပိုင်းအစတစ်ခု နီးကပ်လာနေသည်ကို ခံစားနေရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။
ဦးတည်ရာမှာ မြောက်ဘက်ဖြစ်သည်။
၎င်းသည် အတိအကျ မြောက်ဘက် ဟုတ်မဟုတ် မသိသော်လည်း ထိုသို့ ခံစားချက်မျိုးကို သူ ရရှိနေသည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် အေးခဲနေသော ကန်ပြင်ကို ဖြတ်ကျော် လျှောက်လှမ်းသွားကြသည်။
ကမ္ဘာကြီးကို နှစ်ခြမ်းခွဲ၍ အပေါ်နှင့်အောက်တွင် ဖြန့်ကျက်ထားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး အောက်ဘက်တွင် အခြားကမ္ဘာတစ်ခု ရှိနေသယောင်ပင်။
အကယ်၍ ဤနေရာသည် ကျိန်စာသင့်ကမ္ဘာ ဖြစ်ပါက၊ အေးခဲနေသော ကန်အောက်မှ ကမ္ဘာသည် ကယ်တင်ခြင်း၏ ကမ္ဘာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။
လမ်းကြောင်းများမှာ ရှင်းလင်းစွာ ဆက်စပ်နေသော်လည်း တစ်ခါမျှ ဆုံတွေ့ခြင်း မရှိကြပေ။
ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ယခုအချိန်မှစ၍ ထိုလမ်းကြောင်းများသည် အပြိုင်မျဉ်းများအဖြစ်သာ ဆက်လက်တည်ရှိသွားတော့မည် ဖြစ်သည်။
ကျိန်စာ၏ လက်တွေ့ဘဝနှင့် ကယ်တင်ခြင်း၏ အိပ်မက်။
ဤလမ်း၏ အဆုံးတွင် ဘာများ ရှိနေမည်နည်း။
“နှင်းတွေ… ရပ်သွားပြီလား?”
သူတို့ အန်ဒိုလင်ကန်ကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သည့်အချိန်တွင် မရပ်မနား ရွာသွန်းနေသော နှင်းများမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။ လေတိုက်ခတ်ခြင်းပင် မရှိတော့ပေ။
လေထုထဲတွင် ဖုန်မှုန့်တစ်စမျှ မရှိဘဲ အေးစက်ကြည်လင်နေသော နေရာတစ်ခု။
ထိုနေရာကို ဖုံးလွှမ်းထားသည်မှာ မြူခိုးများ ဖြစ်သည်။
‘အေးလိုက်တာ။’
သူ မြူခိုးများထဲသို့ လက်ကို ထည့်လိုက်သည့်အချိန်တွင် အရေပြားကို ထိုးဖောက်သွားမည့်အလား အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဤသည်မှာ သာမန်မြူခိုး မဟုတ်ပေ။
၎င်းမှာ အလွန်အမင်း ဖိသိပ်ထားသည့် အေးစက်သော လေမှုန်လေးများက လေထဲတွင် ပေါ်လွင့်နေပြီး မြူခိုးကဲ့သို့ ထင်မှတ်မှားစေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
‘ဒီနေရာမှာ ကြာကြာနေလို့ မဖြစ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ လုံးဝ ဝင်မသွားဘဲနဲ့လည်း မရဘူး။’
ယူဟွန်းသည် လီယန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူက ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် အနီးကပ် တွဲလျက် မြူခိုးများထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။ အနည်းငယ်မျှ ကွဲထွက်သွားပါက တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ရှာတွေ့ရန် ခက်ခဲသွားလိမ့်မည်။
မြူခိုးများမှာ အပြင်ဘက်မှ ကြည့်စဉ်ကပင် ဝိုးတဝါး ဖြစ်နေသော်လည်း အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါ သူတို့၏ ဦးတည်ချက်ကိုပါ ဝေဝါးသွားစေသည်။
အနည်းငယ်မျှ သတိလျှော့လိုက်ပါက ထိုနေရာမှာပင် အေးခဲသေဆုံးသွားတော့မည့်အလား ခံစားရသည်။
သို့သော် ယူဟွန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် မြင်နေရသည့် အမှတ်အသားတစ်ခုကြောင့် သူတို့သည် မရပ်မနား ဆက်သွားနိုင်ခဲ့ကြသည်။
မြူခိုးများကြားမှ ထိုးဖောက်လာသည့် ရွှေရောင်အလင်းတန်း။
ယူဟွန်းသည် မတွေဝေဘဲ လျှောက်လှမ်းသွားပြီးနောက် ခြေလှမ်းကို ရပ်လိုက်သည်။ လီယန်ကလည်း ဘာကြောင့် ရပ်လိုက်ရသနည်းဟု မေးမနေတော့ပေ။
သူတို့နှစ်ဦးသည် အပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။
‘ဒါ ဘာကြီးလဲ…’
ကူရူးရူးရူး။
နေရာတစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေသည့် ကျယ်လောင်သော အသက်ရှူသံကြောင့် သူတို့၏ နားများပင် အောင့်သွားသည်။
သူတို့ထက် အဝေးကြီးမှ မော့ကြည့်နေရသည့် ဧရာမ ဘီလူးကြီး တစ်ကောင် ရှိနေသည်။ ဘီလူးကြီးမှာ ဒူးတစ်ဖက်ထောက်လျက် ထိုင်နေပြီး ခေါင်းကို ငုံ့ကာ အိပ်ပျော်နေသည်။
သူသည် နှင်းခဲဘီလူးကြီး (frost giant) ဖြစ်သော်လည်း သူတို့ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသည့်အရာများထက် ပိုမိုကြီးမားနေသည်။
သူ ဘယ်လောက်တောင် ကြီးသလဲဆိုတာကိုပင် ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်။ သူထိုင်နေသည့် အမြင့်ပင် ဒီလောက်ရှိနေပါက သူ၏ အရပ်မှာ မီတာ ၂၀၀ ကျော် ရှိနေပေလိမ့်မည်။
ထို့ထက်ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ထိုဘီလူးကြီးထံမှ စီးဆင်းလာသော စွမ်းအင်မှာ မယုံနိုင်စရာပင်။
ဖျူး။
ဘီလူးကြီးက အသက်ရှူထုတ်လိုက်သည့်အခါ သူ၏ ပါးစပ်မှ မြူခိုးများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။
‘ဖြစ်နိုင်တာက… ဒီပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရှိနေတဲ့ မြူခိုးတွေအားလုံးက သူ့အသက်ရှူသံတွေလား?’
ဂါဒင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုပင် အသက်ရှူထုတ်ရုံဖြင့် အေးခဲသွားစေနိုင်သည့် အခြေအနေကို ယူဟွန်း အံ့အားသင့်သွားသည်။
လီယန်မှာလည်း ဘီလူးကြီးကို မော့ကြည့်ရင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေမိသည်။
ဘီလူးကြီး၏ အသက်ရှူသံနှင့် ရေခဲမြူခိုးများကြောင့် သူ၏ မျက်နှာကို အသေအချာ မမြင်ရသော်လည်း လီယန်သည် သူ့မျက်နှာကို သေချာပေါက် မြင်လိုက်ရသည်ဟု ယုံကြည်နေသည်။
ယူဟွန်းသည် မကြာမီတွင် ဘီလူးကြီး၏ ရင်ဘတ်တွင် အနီရောင်ဖြင့် လင်းလက်နေသော ကျောက်မျက်ရတနာကြီး တစ်ခုနှင့် ထိုမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ရွှေရောင်အလင်းတန်းကို မြင်လိုက်ရပြီး တိတ်တဆိတ် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။
‘အခုတော့ ခဏ ပြန်ဆုတ်ကြရအောင်။’
‘အင်း။’
လီယန်သည် ယူဟွန်း၏ စကားကို ထောက်ခံလိုက်သည်။ သူတို့အနေဖြင့် ဤနေရာတွင် ဘာမှ ထပ်လုပ်၍ မရတော့ပေ။
သူတို့နှစ်ဦးသည် မြူခိုးများကို အမြန်ဖြတ်ကျော်၍ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ ဦးတည်ချက်များ ခဏတာ ဝေဝါးသွားခဲ့သော်လည်း ယူဟွန်းက နောက်မှ လိုက်ပါလာသည့် ရွှေရောင်အလင်းတန်းကို အမှီပြု၍ အတိုဆုံးလမ်းကြောင်းဖြင့် ထွက်လာနိုင်ခဲ့သည်။
အန်ဒိုလင်ကန်ကို ထပ်မံဖြတ်ကျော်ပြီးနောက်တွင်မှ ယူဟွန်းသည် တင်းမာနေသော စိတ်ကို လျှော့ချလိုက်သည်။
“ဘာ… ဘာကြီးလဲ ခုနက အဲဒါက?”
“ဘာကြောင့်…”
“လီယန်။ မင်း အဲဒီ ဘီလူးကြီးက ဘယ်သူလဲဆိုတာကို သိလိုက်တယ် မဟုတ်လား။”
ဘီလူးကြီးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လီယန်၏ အမူအရာမှာ ရိုးရိုးနှင်းခဲဘီလူးကြီးကို တွေ့ရခြင်းထက် ပိုမိုရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ရောပြွမ်းနေသည်။
ထိုရှုပ်ထွေးမှုများကြားထဲတွင်ပင် ယူဟွန်းသည် လီယန်၏ ပြောင်းလဲသွားမှုကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။
“…ဖုံးကွယ်ထားဖို့ မလိုတော့ပါဘူး။ ကျွန်တော် အဲဒီဘီလူးကြီးကို တစ်ခါက မြင်ဖူးခဲ့တယ်။”
“မင်း မြင်ဖူးတယ် ဟုတ်လား? အဲဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ နှင်းခဲဘီလူးကြီးကိုလေ?”
“ဟုတ်တယ်။”
လီယန်သည် ကန်အဆုံးရှိ မြူခိုးများနောက်ကွယ်မှ ဘီလူးကြီး ရှိနေသည့်ဘက်သို့ ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။
“သူက ဒီကမ္ဘာရဲ့ နတ်ဘုရားပဲ။ သူ့ရဲ့ စွမ်းအားကို ဆက်ခံသူဆီ ပေးအပ်ခဲ့ပြီးတဲ့နောက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သင့်တဲ့ နတ်ဝိညာဉ် (Divine Spirit) ပဲ ဖြစ်တယ်။”