ယူဟွန်းသည် လီယန် နှင့် အတူတွဲပေးခံလိုက်ရသော်လည်း တစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
သူမေးချင်သည့်အကြောင်းအရာများစွာရှိသော်လည်း လက်ရှိအခြေအနေကြောင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေရသဖြင့် ဘယ်ကစပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေသည်။ လီယန် လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။
သူသည်လည်း ဤအဖွဲ့အစည်းကို လုံးဝမနှစ်သက်ပေ။ သူသည် ယူဟွန်းကို မမြင်ချင်သည့်အတွက် တမင်ရှောင်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
'အဖွဲ့ရွေးချယ်တာကို တခြားလူလက်ထဲ ခဏလွှဲပေးလိုက်မိတာ ဒီလိုဖြစ်ကုန်တာပဲ။'
ရင်ဂတ်ကို အဖွဲ့ဝင်များအား စိတ်ကြိုက်ခွဲဝေပေးရန် ပြောခဲ့မိသည့် သူ့အမှားသာဖြစ်သည်။
ရင်ဂတ်က အဖွဲ့တွေကို ဒီလိုမျိုး တမင်သက်သက် လုပ်လိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။ သို့သော် လီယန် သူ့ကို အပြစ်မတင်နိုင်ပေ။ အစကတည်းက ဒါသည် လီယန် ၏ တာဝန်ဖြစ်ပြီး သူကိုယ်တိုင်ကသာ အလုပ်ကို ရင်ဂတ်ဆီ ပစ်ချလိုက်ခြင်းဖြစ်သောကြောင့် သူသာ တာဝန်ရှိသည်။
သို့သော်လည်း ယနေ့တွင် နယ်မြေအသစ်တစ်ခုကို စူးစမ်းလေ့လာရန် သွားရမည်မှာ ငြင်းမရသည့်အချက်ဖြစ်သဖြင့် လီယန် နှင့် ယူဟွန်းတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အပြစ်တင်မနေတော့ပေ။
သူတို့၏ အဆင်မပြေသော တိတ်ဆိတ်မှုသည် ပြင်းထန်သည့် ဆီးနှင်းမုန်တိုင်းကြားတွင် သုံးနာရီကျော်ကြာအောင် တည်ရှိနေခဲ့သည်။
“ဒီနားမှာ ခဏနားကြရအောင်။”
လီယန် က တိတ်ဆိတ်မှုကို အရင်ဆုံး ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။
သူသည် မုန်တိုင်းပိုပြင်းထန်လာသည်ကို ခံစားမိသဖြင့် နားခိုနိုင်မည့်နေရာကို ရှာလိုက်သည်။
ရာနှင့်ချီသော မီတာအကျယ်အဝန်းရှိသည့် ဧရာမရေခဲကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရပြီး ၎င်း၏အောက်တွင် လူနှစ်ယောက် သက်သောင့်သက်သာ နေနိုင်သည့် နေရာလွတ်ရှိနေသည်။
သူတို့သည် ထိုနေရာတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ဂွန်ဒါဘော၏ အလုပ်ရုံမှ ယူလာခဲ့သည့် ကျောက်တုံးငယ်တစ်ခုကို ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ချထားလိုက်သည်။
ကျောက်တုံးမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရူးန်အက္ခရာများ ပေါ်လာပြီး မကြာမီမှာပင် ပူနွေးသည့် အပူဓာတ်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် ခရီးဆောင်အပူပေးစက်အဖြစ် အသုံးပြုနိုင်သည့် ရူးန်ကျောက်တုံးဖြစ်သည်။
အပြင်ဘက်မှ အေးစိမ့်နေသည့် လေထုနှင့် ရူးန်ကျောက်တုံးမှ ထွက်လာသည့် အပူဓာတ်တို့ တိုက်ဆိုင်သွားသော်လည်း သူတို့၏ အေးခဲနေသော ခန္ဓာကိုယ်များကို နွေးထွေးစေရန်အတွက်မူ လုံလောက်သည်။
“... ဒီတစ်ခါတော့ တော်တော်ဝေးဝေးသွားရမယ်လို့ ကြားတယ်။”
တိတ်ဆိတ်နေခြင်းထက် စကားစပြောခြင်းက ပိုကောင်းမည်ဟု ယူဆကာ ယူဟွန်းက စတင်ပြောလိုက်သည်။
သူတို့သည် ယခင်စူးစမ်းလေ့လာရေး ခရီးစဉ်အဆုံးသတ်ခဲ့သည့် နေရာကို ကျော်လွန်ပြီး ပိုဝေးသည့်နေရာသို့ သွားရမည်ကို သူသတိရလိုက်သည်။
သူတို့သည် ယခင်က တွေးတောရုံသာ တွေးရဲပြီး တစ်ခါမျှ မစမ်းသပ်ရဲခဲ့သော နယ်မြေအသစ်ဆီသို့ ဦးတည်နေကြခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် ယူဟွန်းသည် လီယန် နှင့် အတူလိုက်ပါလာရခြင်းဖြစ်သည်။
သူတို့သွားမည့်နေရာသည် အရင်ကလို တစ်ရက်တည်းဖြင့် သွားပြီးပြန်လာရန် မဖြစ်နိုင်လောက်အောင် ဝေးကွာလွန်းသည်။
ထို့ကြောင့် သူတို့သည် အကောင်းဆုံးလူအနည်းငယ်ကို ကြိုတင်၍ စူးစမ်းရေးအဖွဲ့အဖြစ် စေလွှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။
ယူဟွန်းသည် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိသည်မှာ တစ်ပတ်ခန့်သာ ရှိသေးသော်လည်း တခြားစူးစမ်းလေ့လာသူများထက် အလုပ်နှင့် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ အသားကျခဲ့ပြီး ဝါရင့်သူတစ်ယောက်ဟုပင် ခေါ်ဆိုနိုင်လောက်သည့် ကျွမ်းကျင်မှုကို ပြသခဲ့သောကြောင့် လီယန် နှင့်အတူ လိုက်ပါခွင့်ရခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ယူဟွန်းသည် ရုတ်တရက် တွေးမိလိုက်သည်။
'ဒီလူက ငါနဲ့တွဲချင်လွန်းလို့ တမင်သက်သက် ဒီလိုလုပ်လိုက်တာလား။'
ယူဟွန်း၏ အကြည့်များ စူးရှလာသည်ကို မြင်သောအခါ လီယန် က အလျင်အမြန်ပင် ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။
“အရင်ဆုံး တစ်ခုပြောပါရစေ။ ဒီအဖွဲ့ရွေးချယ်မှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။”
“ဘယ်သူက မင်းလုပ်တာလို့ ပြောလို့လဲ။”
“... မင်းအကြည့်တွေက သံသယဝင်နေသလို ဖြစ်နေလို့ ပြောလိုက်တာ။”
လီယန် သည် ယူဟွန်းက ဘာကြောင့် ထိုသို့သိနေရသလဲဟု မေးလာပါက ပြန်ပြောစရာစကားမရှိပေ။ အမှန်မှာ သူသည် အတိတ်ကတည်းက ယူဟွန်း၏ ပုံစံ၊ ကီရာ၏ ပုံစံကို ကြာရှည်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
လီယန် သည် ထိုချေပချက်ကိုသာ ပြောပြီးနောက် ပါးစပ်ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။
သို့သော် ယူဟွန်းသည် လီယန် ၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို တခြားတစ်မျိုး အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုလိုက်ပုံရပြီး ဆက်လက်၍ ဖိအားပေးလိုက်သည်။
“ဒါပဲလား။”
“နောက်ထပ် ဘာရှိရဦးမှာလဲ။”
“ဘာမှမရှိရင်လည်း ပြီးတာပါပဲ။”
“မင်းက အစကတည်းက ကီရာမဟုတ်ဘူးလေ။ မင်းနဲ့သူမကို တွဲပြီးကြည့်ရမယ့်အကြောင်းပြချက် ငါ့မှာမရှိဘူး။”
“အဲ့ဒါကတော့...”
ယူဟွန်း စကားရပ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ငါသိပါတယ်။ ငါက ဒီပုံစံဖြစ်နေတော့ မင်းရဲ့ အတိတ်က အမှတ်တရတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်တဲ့ လူဆိုးတစ်ယောက်လို မြင်နေမှာပေါ့။”
“... ငါ မင်းကို အဲ့လောက်ထိ ဆိုးဝါးတယ်လို့ မထင်ပါဘူး။”
လီယန် သည် ယူဟွန်း၏ စကားကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပြီး ကာကွယ်ပြောဆိုလိုက်သည်။
“မင်းကို ငါ မဆိုးဘူးလို့ ထင်ပါတယ်။ မင်းက အရင်ကလူတွေနဲ့ မတူဘူး။ မင်းက စူးစမ်းလေ့လာသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကြိုးစားခဲ့ပြီး ရေခဲဘီလူးတွေကိုလည်း တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်လေ။”
“ဒါပေမဲ့ ငါက မင်းရဲ့ အမှတ်တရတွေကို ဖျက်ဆီးနေတယ်ဆိုတာကိုတော့ မင်းမငြင်းဘူးပေါ့။”
“... အဲ့ဒါကတော့ ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ ကိစ္စပါ။”
“အဲ့ဒီအတွက်လည်း ငါတောင်းပန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါက တမင်သက်သက် လုပ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။”
“သူတို့အားလုံးလည်း အဲ့လိုပဲ ပြောကြတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူတို့ရဲ့ ပုံစံကို အသုံးချသွားကြတယ်။ ကီရာရဲ့ မျက်နှာကို အကြောင်းပြပြီး ငါ့ကို အကူအညီတောင်းကြတာ၊ တောင်းပန်ကြတာမျိုးတွေ လုပ်ခဲ့ကြတယ်။”
“ငါလည်း အဲ့လိုလုပ်မယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား။”
“အဲ့ဒါကတော့... ငါလည်း မသိဘူး။”
လီယန် သည် ပြီးခဲ့သည့်တစ်ပတ်အတွင်း ယူဟွန်းထံမှ ကြားခဲ့ရသည့် စကားများကြောင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။
ယခုစကားပြောနေသည့်အချိန်တွင်ပင် ယူဟွန်းသည် ထိုသို့လုပ်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူသိသော်လည်း အရင်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် အမှတ်တရများက အလွန်ပင် ထင်ရှားပြတ်သားနေဆဲဖြစ်သည်။
သူ့အသိစိတ်က မယုံကြည်ရန် တားမြစ်နေသော်လည်း သူ့ခံစားချက်ကမူ ယုံကြည်လောက်သည်ဟု ဆိုနေသည်။
လီယန် သည် မည်သည်ကို ရွေးချယ်ရမှန်း မသိတော့ပေ။
“စကားစမိတော့လည်း မေးကြည့်ပါရစေ။ ငါက ဘာလို့ ဒီပုံစံနဲ့ ဒီနေရာကို ရောက်လာတယ်လို့ မင်းထင်လဲ။”
“... ဘာလို့ ငါ့ကို လာမေးနေတာလဲ။”
“ငါတော့ ဘာလို့လဲဆိုတာ သိနေသလိုပဲ။”
လီယန် သည် အေးစက်ပြီး ခပ်ခွာခွာနေတတ်သူဖြစ်သော်လည်း သူ၏စကားများကို စိတ်ဝင်စားမိသည်မှာ မလွဲပေ။
ယူဟွန်းသည် လီယန် ၏ စူးစိုက်ကြည့်နေမှုကို ဂရုမစိုက်ပေ။
“ကီရာက ညီအစ်မကြီးငါးယောက်ထဲက တစ်ယောက်ပါ။ ပြီးတော့ ဒီပုံစံနဲ့ ပြောရတာ ခက်ပေမဲ့ မင်းနဲ့ငါက ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိခဲ့ကြတယ်။”
“... ငါတို့မှာ ရှိခဲ့ပါတယ်။”
“သူမက ရေခဲကမ္ဘာရဲ့ ကျိန်စာကို သူမရဲ့ ညီအစ်မတွေနဲ့အတူ ရပ်တန့်ပစ်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။”
“ဒါပေမဲ့ သူမ ရှုံးနိမ့်ခဲ့တယ်။”
“ဟုတ်တယ်၊ ငါရှုံးနိမ့်ခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ အဲ့ဒီနောက်မှာ ငါ့လိုမျိုး ကီရာနဲ့တူတဲ့ တယ်လာ တွေ ပေါ်လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ သူတို့က ကီရာနဲ့ တူနေရတာလဲ။ ညီအစ်မတွေ အများကြီးထဲကမှ ဘာလို့ သူမလဲ။”
“... မင်း ဘာပြောချင်တာလဲ။”
“ငါပြောချင်တာက ဒီအခြေအနေကိုယ်တိုင်က ကီရာ လုပ်ထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ပြောတာ။”
ရေခဲကမ္ဘာ၏ ကျိန်စာသည် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီ။
ထိုအဖြစ်အပျက်ပြီးနောက် ညီအစ်မကြီးငါးယောက်တောင်မှ ကျိန်စာကို မဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ဘဲ အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားခဲ့သည်။
ဤလောက၏ ဘုရားသခင်ဟု ခေါ်ဆိုကြသည့် မူလဘူတ နတ်ဘုရားကို ဘာဖြစ်သွားမှန်း မည်သူမျှ မသိကြပေ။ ဘုရားသခင်၏ တမန်တော်များဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သည့် ညီအစ်မငါးယောက်ပင်လျှင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်။
သူတို့သည် ဤရေခဲကမ္ဘာကြီးမှ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားခြင်းသည် မျှော်လင့်ချက် လုံးဝကုန်ဆုံးသွားပြီဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။
“ကီရာက နောက်ကွယ်မှာ တစ်ခုခု လုပ်ထားတာလား။”
“ငါပြောချင်တာ အဲ့ဒါပဲ။”
“မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဘုရားသခင်ရဲ့ တမန်တော်တွေ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အချိန်မှာ ဒီကမ္ဘာအတွက် မျှော်လင့်ချက်တွေ အကုန်ကုန်ဆုံးသွားခဲ့တာပဲ။”
“ငါတော့ အဲ့လိုမထင်ဘူး။ ငါ ဒီပုံစံနဲ့ ဒီနေရာကို ရောက်လာတယ်ဆိုတာက ကီရာ နောက်ကွယ်မှာ တစ်ခုခု လုပ်ထားလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ သူမ ဘာကို မျှော်လင့်နေတာလဲ။”
“သူမ ဘာကို...”
“သူမ ရှုံးနိမ့်သွားပြီဆိုတာ သိနေပေမဲ့ စိတ်မပျက်ဘဲ သူမရဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကို ချန်ထားခဲ့တယ်... အဲ့ဒါက ဒီကမ္ဘာမှာ မျှော်လင့်ချက် ရှိသေးတယ်လို့ သူမ ယုံကြည်နေလို့ ဖြစ်မနေနိုင်ဘူးလား။”
“မျှော်လင့်ချက် ဟုတ်လား။”
လီယန် သည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
ယူဟွန်း၏ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို သူ မတုံ့ပြန်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။
“မင်း မေ့သွားပြီလား။ ဒီနေရာက မျှော်လင့်ချက်တွေတောင် အေးခဲသွားတဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုလေ။”
“ဒါဆို မင်း ဘာလို့ ဆက်ထိန်းထားတာလဲ။ ဘာလို့ အုပ်ထိန်းသူကို ကာကွယ်နေတာလဲ။”
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက ဒီအတိုင်း ငြိမ်ထိုင်ပြီး သေဖို့ မစောင့်နိုင်လို့ပဲ။”
လီယန် သည် တောက်ပနေသည့် ရူးန်ကျောက်တုံးကို ငေးကြည့်ရင်း စိတ်ဓာတ်ကျနေသည့် အကြည့်များဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ရင်တောင် ငါက သေခြင်းကို မရွေးချယ်နိုင်ဘူး။ ငါ့ကို ကယ်တင်ပေးဖို့ တောင်းပန်နေတဲ့၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အသက်ရှင်ချင်နေတဲ့ လူတွေကို ငါ ရက်စက်စွာ ငြင်းပယ်လို့ မရဘူး။ ဒါကြောင့်... မျှော်လင့်ချက် ကုန်ဆုံးသွားပြီဆိုပေမဲ့ ငါက သေမသွားဘဲ အသက်ရှင်နေရုံပဲ ရှိတာ။”
“တကယ်လို့ မင်းမှာ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘူးဆိုရင် လူအားလုံးကို သတ်ပြီး သူတို့ရဲ့ ဒုက္ခတွေကို အဆုံးသတ်ပေးလိုက်တာက ပိုမကောင်းဘူးလား။”
“မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲ့လိုမျိုး ပြောရက်တာလဲ။”
လီယန် သည် ယူဟွန်းကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးသည့် စိတ်ခံစားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
“မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲ့ဒီလူတွေကို အဲ့ဒီလောက် လွယ်လွယ်နဲ့ စွန့်ပစ်နိုင်ရတာလဲ...”
“အဲ့ဒါက မျှော်လင့်ချက်ပဲ။”
“...”
“ဘာမှမလုပ်နိုင်တဲ့လူတွေက အသက်ရှင်ဖို့ တောင်းပန်ကြတယ်၊ တခြားသူတွေ အသက်ဆက်နိုင်ဖို့ နည်းလမ်းရှာပြီး ရုန်းကန်နေကြတဲ့သူတွေ ရှိတယ်။ ပြီးတော့ သူတို့နဲ့အတူ ဒီရေခဲကမ္ဘာကြီးကို အသည်းအသန် ရှာဖွေစူးစမ်းနေတဲ့ စူးစမ်းလေ့လာသူအဖွဲ့တွေလည်း ရှိတယ်။ အဲ့ဒါတွေက မင်းမျှော်လင့်ချက်ကုန်ဆုံးသွားပြီလို့ ပြောနေတဲ့အရာတွေပဲ။”
“... အဲ့ဒါတွေက အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေပါ။ ငါက စူးစမ်းလေ့လာသူအဖွဲ့တွေနဲ့ လိုက်သွားပြီး သူတို့ကို တစ်ခုခုပြပေးဖို့အတွက်ပဲ လှည့်လည်နေတာပါ။”
“လိမ်မနေနဲ့။”
လီယန် သည် သူ၏ ခိုင်မာသော စကားကြောင့် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။
“မင်း အခု လိမ်ပြောနေတာ။”
“ငါ လိမ်နေတယ် ဟုတ်လား။”
“ရိုးရိုးသားသား ပြောစမ်းပါ။ မင်း တစ်ခုခု သိထားရမယ်။ အထူးသဖြင့် မင်းက နောက်လာမည့် ဘုရားသခင်တစ်ပါး ဖြစ်လာဖို့ အရည်အချင်းရှိသူတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတာဆိုတော့လေ။”
“...!”
လီယန် သည် သူ ဘယ်လိုသိသွားသလဲဟု မေးမြန်းချင်သည့်စိတ်ကို အတင်းထိန်းချုပ်လိုက်သည်။
သို့သော် သူ၏ တုံ့ပြန်မှုက ယူဟွန်းပြောသမျှ အမှန်ဖြစ်ကြောင်းကို ဖော်ပြနေသလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
“နောက်လာမည့် ဘုရားသခင်တစ်ပါး ဖြစ်လာဖို့အတွက် အရည်အချင်းရှိသူ ငါးယောက် ရှိခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ မင်းက ကီရာ တာဝန်ယူပေးခဲ့တဲ့သူ ဖြစ်လိမ့်မယ်။”
“... အဲ့ဒါက ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
“မင်းအပြင် တခြား အရည်အချင်းရှိသူ လေးယောက် ရှိခဲ့မှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို ဘယ်နေရာမှာမှ ရှာမတွေ့တော့ဘူး။ တခြား ညီအစ်မတွေလည်း အတူတူပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကီရာကတော့ သူမရဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကို၊ သူမရဲ့ အပိုင်းအစတွေကို ဒီကမ္ဘာဆီကို ဆက်တိုက် ပို့လွှတ်နေတယ်။”
ဘာကြောင့်လဲ။ ညီအစ်မကြီးငါးယောက်တောင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြီး ကျန်တဲ့လူတွေအားလုံးလည်း ရှုံးနိမ့်ခဲ့တဲ့အချိန်မှာ ဘာကြောင့်လဲ။
ပြီးတော့ ဘာကြောင့်များ ညီအစ်မတွေထဲကမှ သူမနဲ့ တူနေရတာလဲ။
တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ဂုဏ်ယူစွာနဲ့ ခေါ်နေသလိုမျိုးပေါ့။
“လီယန်n။ မင်းက သူမ စိတ်ထဲမှာ ထားခဲ့တဲ့ ဒီကမ္ဘာရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ပဲ။”
“ငါက ဘယ်သူ့မျှော်လင့်ချက်မှ မဟုတ်ဘူး!”
လီယန် သည် တက်ကြွလာသည့် ဒေါသကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ နေရာမှ ထရပ်လိုက်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူသည် ယူဟွန်း၏ စကားများကို ဆက်နားထောင်နေရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
“ငါလေ! အရည်အချင်းရှိသူတွေထဲမှာ ဘာမှမလုပ်နိုင်တဲ့သူ၊ အားနည်းပြီး ကြောက်တတ်တဲ့သူ ဖြစ်လာခဲ့တဲ့ ငါလေ! သူမရဲ့ မျှော်လင့်ချက်အတိုင်း မရှင်သန်နိုင်ခဲ့တဲ့ ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ!”
လီယန် သည် ထိုအချိန်ကို ယခုထိ မှတ်မိနေသည်။
အလွန်ဝေးကွာလှသည့် အတိတ်ကာလက လီယန် သည် နောက်လာမည့် ဘုရားသခင်ဖြစ်လာနိုင်သည့် အရည်အချင်းရှိသူအဖြစ် သတ်မှတ်ခံခဲ့ရသည်။
သူ ဘာကြောင့် ထိုသို့ အရည်အချင်းရှိသူ ဖြစ်လာခဲ့သလဲဆိုတာ သူကိုယ်တိုင် နားမလည်ခဲ့ပေ။ လီယန် သည် အားနည်းပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသူဖြစ်ကာ အားလုံးထက်ပို၍ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို မုန်းတီးသူဖြစ်သည်။
တခြားသော ညီအစ်မကြီးများကလည်း သူ့ကို လှောင်ပြောင်ခဲ့ကြသလို၊ တခြား အရည်အချင်းရှိသူများကလည်း ထိုအတိုင်းပင်။
‘အသုံးမကျတဲ့ လူရှုံးသမား။’
‘သူ့လိုလူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အရည်အချင်းရှိသူ ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။’
‘ထားလိုက်ပါ။ ပြိုင်ဘက်တစ်ယောက် လျော့သွားတာကမှ ပိုကောင်းသေးတယ်။’
ထိုအကြည့်များကို ခံရလေလေ၊ သူက ပခုံးတွန့်ပြီး ခေါင်းငုံ့ထားလေလေ ဖြစ်သည်။ သူတို့စကားကို ဒေါသထွက်ဖို့တောင် သူ မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ သူတို့ပြောတာ အမှန်ဖြစ်နေ၍ပင်။
သူမှတ်မိနေသည့် ကလေးဘဝက သူသည် အမြဲတမ်း ခေါင်းမော့မကြည့်ရဲသည့် ငိုတတ်သော ကြောက်တတ်သူလေးသာ ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်ထိ သူ မငြင်းနိုင်ပေ။
သို့သော် သူမကတော့ မတူခဲ့။
သူ့ကို ရွေးချယ်ခဲ့သည့် ကီရာကတော့ မတူခဲ့ပေ။
- ခေါင်းမော့စမ်း၊ လီယန်n။
-ကိုရာ?
- ဘာလို့ ခေါင်းငုံ့ပြီး လမ်းလျှောက်နေတာလဲ။ မင်း ဂုဏ်ယူသင့်တယ်၊ ခေါင်းမော့ပြီး ရှေ့ကို ကြည့်ရမယ်။ အဲ့ဒါက မင်းလုပ်နိုင်တဲ့ အနည်းဆုံး အရာပဲ။
- ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က သွေးနှောပြီး ကြောက်တတ်တဲ့သူတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်တော်က တကယ်ပဲ အရည်အချင်းရှိသူ ဖြစ်ဖို့ ထိုက်တန်လို့လား။
စွမ်းအားကို မြတ်နိုးကြသည့် အုပ်ထိန်းသူများဆိုလျှင် သူ့ကိုယ်သူ ထိုသို့ အထင်သေးနေသည်ကို ကြားပါက ဒေါသထွက်ကြလိမ့်မည်။ ၎င်းသည် စစ်သည်တော်တို့၏ စိတ်နေသဘောထားနှင့် ဆန့်ကျင်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
အုပ်ထိန်းသူများကို ကာကွယ်ပေးသူများဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သည့် တခြားညီအစ်မများလည်း ထိုအတိုင်းပင်။
ထို့ကြောင့်ပင် တခြားညီအစ်မလေးယောက်က လီယန် ကို လှောင်ပြောင်ပြီး အထင်သေးခဲ့ကြသည်။
သို့သော် ကိုရာ ကမူ သူ့စကားအတွက် နူးညံ့စွာ ပြုံးပြခဲ့သည်။
သူမ၏ နွေးထွေးသော လက်များက သူ့ပါးပြင်ကို ထိတွေ့လာသည်။
-လီယန်။ မင်းက တိုက်ခိုက်ခြင်းက ဘယ်လောက်နာကျင်ရသလဲဆိုတာ သိလို့ ရှောင်နေတာလေ။ ပြီးတော့ တခြားသူတွေကိုလည်း အများကြီး နာကျင်စေမှာ စိုးရိမ်နေတာ၊ မင်းက စာနာတတ်လို့ပါ။
- ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်က အားနည်းနေတုန်းပါပဲ။ ကျွန်တော်က ဓားကိုတောင် သေချာမကိုင်နိုင်ဘူး။
-လီယန်။ ဘယ်လောက်ပဲ ထူးချွန်တဲ့ စစ်သည်တော်ဖြစ်ပါစေ၊ သူတို့က မွေးကတည်းက ထူးချွန်လာတာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့မှာလည်း အားနည်းပြီး လိုအပ်ချက်တွေရှိတဲ့အချိန်တွေ ရှိခဲ့တာပဲ၊ အဲ့ဒါတွေကို သည်းခံကျော်ဖြတ်ရင်းမှ စစ်သည်တော်တွေ ဖြစ်လာကြတာပါ။ လီယန်။ မင်းက အခုထိ မပွင့်သေးတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ချိန်မှာ မင်းက ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုလှပတဲ့ ပန်းပွင့်တစ်ပွင့် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ ငါ သိပါတယ်။
သူမက သူ့ကို အမြဲတမ်း နူးညံ့စွာ ပြုံးပြပြီး သူက အံ့ဩစရာကောင်းသူတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။
တခြားညီအစ်မများက သူ့လိုကောင်ကို ဘာကြောင့် အရည်အချင်းရှိသူအဖြစ် ရွေးချယ်ရသလဲဟု မေးခွန်းထုတ်သည့်အခါမျိုးမှာပင် ကိုရာ က လီယန် ၏ အရည်အချင်းကို ယုံကြည်ပြီး သူ့ဘက်မှ ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်။
လီယန် သည်လည်း ထိုင်ပြီး ခေါင်းညိတ်နေရုံသက်သက် မဟုတ်ခဲ့ပေ။
သူလည်း အများကြီး ကြိုးစားခဲ့သည်။
ကိုရာ ၏ မျှော်လင့်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန်၊ သူမကို စိတ်မသက်မသာ မဖြစ်စေရန်၊ အရည်အချင်းရှိသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် အနည်းဆုံး အရည်အချင်းရှိကြောင်း ပြသရန်ဖြစ်သည်။
ပြီးတော့ နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ပြီးနောက် သူ အောင်မြင်မှုရတော့မည့်အချိန်မှာပင်။
ကမ္ဘာပေါ်သို့ နှင်းများ ကျလာခဲ့သည်။
အဆုံးမရှိသော နှင်းများ။
ရေခဲကမ္ဘာ၏ ကျိန်စာ။ ၎င်းဖြစ်ပေါ်လာသည့်အခါ ညီအစ်မကြီးငါးယောက်နှင့် ကျန်ရှိသော အရည်အချင်းရှိသူများ အားလုံး တစ်နေရာတည်းတွင် စုဝေးခဲ့ကြသည်။
သူတို့သည် ဤကျိန်စာကို အမြန်ဆုံး ဖြေရှင်းရမည်ဟု ငြင်းခုံခဲ့ကြသည်။
ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားပါက ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး အေးခဲသွားလိမ့်မည်မှာ သေချာသည်။ ကိုရာ လည်း သူတို့နှင့် သဘောတူညီပြီး ကျိန်စာကို ဖြေရှင်းရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။
လီယန် မှလွဲ၍ပေါ့။
လီယန် သည် ဤရေခဲကမ္ဘာ၏ ကျိန်စာသည် ရိုးရှင်းသော သဘာဝဘေးအန္တရာယ်တစ်ခု မဟုတ်ကြောင်း အလိုလို ခံစားမိသည်။
ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ သူ မသိပေ။ မြောက်ဘက်ကို အခုချက်ချင်း ပျံသန်းသွားရန်မှာ အန္တရာယ်ရှိသည်ဟုသာ သူ ခံစားရသည်။
-ကိုရာ။ ဒါက အန္တရာယ်များတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကို အချိန်ပိုလိုတယ်၊ မလုပ်ဆောင်ခင် အေးအေးဆေးဆေး စောင့်ကြည့်ဖို့ လိုတယ်။
-လီယန်။ ဒါပေမဲ့ မင်းလည်း သိတာပဲ၊ ငါတို့ အဲ့လို လုပ်လို့မရဘူးလေ။ အခုချိန်မှာ ကြီးမားတဲ့ နှင်းမုန်တိုင်းက ကမ္ဘာကြီးကို ဝါးမြိုနေပြီ။ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားရင် ကမ္ဘာကြီးက အေးခဲသွားလိမ့်မယ်။
ပြီးတော့ နှင်းမုန်တိုင်းထဲမှာ ပေါ်လာတဲ့ ရေခဲဘီလူးတွေကလည်း အန္တရာယ်တစ်ခုပါပဲ။
လီယန် သည် ဆုံးဖြတ်ချက်မချခင် စောင့်ကြည့်ချင်ခဲ့သော်လည်း ကိုရာ နှင့် တခြားသူများကတော့ ထိုအတိုင်း ထိုင်ကြည့်မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
သူတို့တွင် တာဝန်ရှိပြီး အပြစ်မဲ့သူများ သေဆုံးနေသည်ကို ထိုင်ကြည့်နေ၍ မရနိုင်ခဲ့။
တခြားညီအစ်မများနှင့် အရည်အချင်းရှိသူများက လီယန် ကို လှောင်ပြောင်ခဲ့ကြသည်။
နောက်ဆုံးတော့ ကြောက်တတ်သူက ကြောက်တတ်သူပဲ၊ သူတို့က ပြောကြသည်။ တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြောက်နေရင်တော့ ကိုယ့်ဘာသာ ပုန်းအောင်းပြီး ရှင်သန်နေလိုက်ပါလေ။
ထိုသို့ဖြင့် အရည်အချင်းရှိသူ လေးယောက်နှင့် ညီအစ်မငါးယောက်တို့သည် ရေခဲကမ္ဘာ၏ ကျိန်စာဖြစ်ပေါ်လာသည့် နေရာသို့ ဦးတည်သွားခဲ့ကြသည်။
ပြီးတော့ သူတို့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာခဲ့ကြတော့ပါ။
လီယန် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ဆရာနှင့် ချစ်သူဖြစ်သူ ကိုရာ သေဆုံးသွားပြီဟု သိလိုက်ရသည့်အချိန်တွင် သူ၏ကမ္ဘာတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလို ခံစားခဲ့ရသည်။
သို့သော် သူ ထိုင်ပြီး ဘာမှမလုပ်ဘဲ နေ၍မရပေ။
လီယန် သည် သူ့နေရာမှ ထရပ်လိုက်သည်။ လူတွေသည် ဤအချိန်တွင်ပင် သေဆုံးနေကြသည်။ ကိုရာ သည် သူတို့ကို ကယ်တင်ရင်း သေဆုံးခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် သူသည် သွေးနှောပြီး ကြောက်တတ်သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါစေဦးတော့ သူတို့ကို ကယ်တင်ရမည်ဖြစ်သည်။
သူမက သူ့ကို သူတို့ကို ကယ်တင်စေချင်ခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
လီယန် သည် ပြန့်ကျဲနေသော လူများကို စုစည်းခဲ့သည်။ သူသည် သူတို့နှင့်အတူ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတို့၏ မြို့ကို တည်ဆောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ကိုရာ အရာအားလုံးကို ဖြေရှင်းပြီး ပြန်လာပါက သူမကို ကြိုဆိုချင်ခဲ့သည်။
ကံကောင်းစွာပင် သူတွင် ထိုသို့လုပ်ဆောင်နိုင်မည့် နည်းလမ်း ရှိခဲ့သည်။
မြင့်မြတ်သော ယဇ်ပလ္လင်။
အရည်အချင်းရှိသူများထဲမှ ဘယ်သူက ဘုရားသခင် ဖြစ်လာရမည်ကို ရွေးချယ်ပါက နောက်လာမည့် ဘုရားသခင်ကို ဤကမ္ဘာ၏ ဘုရားသခင်အဖြစ် ပို့ဆောင်ပေးမည့် စက်ကိရိယာတစ်ခု ရှိခဲ့သည်။
ယဇ်ပလ္လင်သည် ကြီးမားသော စွမ်းအားများ စီးဆင်းနေသည့် လေးလိုင်းများ (ley lines) ဖြင့် တည်ဆောက်ထားပြီး ကမ္ဘာကြီးက လုံးဝအေးခဲမသွားသေးသည့်အတွက် ထိုစွမ်းအားများ ကျန်ရှိနေသေးသည်။
လီယန် သည် မြင့်မြတ်သော ယဇ်ပလ္လင်၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ လေးလိုင်းများ လုံးဝမအေးခဲခင်တွင် ကျန်ရှိနေသည့် စွမ်းအားများကို အတတ်နိုင်ဆုံး စုစည်းပြီး မှော်စက်ဝိုင်းတစ်ခု တည်ဆောက်ခဲ့သည်။
သူသည် ထိုရည်ရွယ်ချက်အတွက် မတော်တဆ တွေ့ဆုံခဲ့ရသည့် ကိုရာ ၏ တပည့် ဂွန်ဒူဘော ၏ စွမ်းအားကို ငှားရမ်းခဲ့သည်။
သူသည် မှော်စက်ဝိုင်းအတွင်းတွင် လူသားတို့၏ နောက်ဆုံးမြို့ဖြစ်သော Guardian ကို တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ ပြီးတော့ Guardian အကြောင်း ကြားသိလာကြသည့် လူများကို စုစည်းခဲ့သည်။
ပြီးတော့ လီယန် စောင့်ဆိုင်းခဲ့သည်။
သူ စောင့်ခဲ့၊ စောင့်ခဲ့ပြီး ဆက်လက်စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။
တစ်နေ့နေ့ သူမ ပြန်လာလိမ့်မည်။
သူမ ရှုံးနိမ့်သွားမှန်း သူသိသော်လည်း သူမ သေဆုံးသွားပြီဟု သူ မထင်ခဲ့ပေ။ သူမ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာပြီး ဤကျိန်စာကို ဖြေရှင်းမည့်နည်းလမ်းကို ရှာတွေ့လိမ့်မည်ဟု သူ ထင်ခဲ့သည်။
ပြီးတော့ တစ်နေ့တွင်၊ ရေခဲကမ္ဘာ၏ ကျိန်စာဖြစ်ပေါ်လာပြီး မကြာမီမှာပင် ကိုရာ တကယ်ပင် ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။
လီယန် က သူမကို မြင်လိုက်ရသည့်အတွက် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် သူမကို ကပ်ဘေးအားလုံးကို ဖြေရှင်းပြီးပြီလား၊ ဒီဘေးဆိုးကြီး အဆုံးသတ်သွားပြီလားဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။
သို့သော် သူမသည် စစ်မှန်သော ကိုရာ မဟုတ်ခဲ့ပေ။
သူမသည် သူမ၏ အသွင်အပြင်ကို ယူဆောင်ထားသော အခြားသက်ရှိတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
သူမ၌ အသက်ရှင်ရန် နှစ်ပတ်သာ ကျန်ရှိတော့ပြီး သူမလုပ်ချင်ရာ လုပ်ပြီးနောက် အလွန်ဆိုးရွားသော အဆုံးသတ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
နောက်တစ်ယောက်၊ ပြီးတော့ နောက်တစ်ယောက် ထပ်ပေါ်လာပြန်သည်။
နှစ်ပေါင်း ၃၂ နှစ်တိုင်အောင်။
နှစ်ပေါင်း ၃၂ နှစ်အတွင်း လီယန် သည် ကိုရာ ၏ အသွင်အပြင်ကို ယူဆောင်ထားသော သက်ရှိပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။
ပြီးတော့ သူသည် အကြိမ်တိုင်း၌ တူညီသော အဆုံးသတ်ကိုသာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။
သူတို့သည် သူချစ်မြတ်နိုးရသည့် ချစ်သူ၏ အသွင်အပြင်နှင့်ပင် အလွန်ဆိုးရွားစွာ သေဆုံးသွားခဲ့ကြသည်။
သူတို့သည် သူစောင့်စားနေသူများ မဟုတ်ကြောင်း သိထားသော်လည်း လီယန် သည် သူတို့သေဆုံးသည်ကို မြင်ရသည့်အခါတိုင်း နှလုံးသားကို ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်သလို နာကျင်မှုကို ခံစားခဲ့ရသည်။
ထို့ကြောင့် လီယန် သည် မျှော်လင့်ချက်အားလုံးကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။
သူမ ပြန်လာလိမ့်မည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်၊ ဤကမ္ဘာကြီးကို မူလအတိုင်း ပြန်ဖြစ်စေနိုင်လိမ့်မည်ဟူသော ယုံကြည်ချက်တို့ကိုပေါ့။
သူသည် အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။
“…လီယန်။”
“အဲ့ဒီပုံစံနဲ့ ငါ့နာမည်ကို မခေါ်ပါနဲ့!”
လီယန် က မျက်စိကို တဖျပ်ဖျပ်ခတ်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ယူဟွန်း သည် သူ့အား နှစ်သိမ့်စကား တစ်ခွန်းမျှ မဆိုနိုင်ခဲ့ပေ။
သူသည် ဤပုံစံအတိုင်း ရှိနေသရွေ့ သူပြောသမျှစကားတိုင်းသည် လီယန် ကို လှည့်စားပြီး ထပ်မံနာကျင်စေရုံသာ ရှိလိမ့်မည်။
အပြင်ဘက်မှ နှင်းမုန်တိုင်းသံများသည် ရူးနွန်ကျောက်တုံးများ လုံးဝလောင်ကျွမ်းပြီး ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်အထိ မရပ်မနား ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သည်။
ထိုအချိန်မှစ၍ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး စကားမပြောကြတော့ပေ။
သူတို့သည် ပစ္စည်းများကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းပြီး ကျောက်ဆောင်အောက်မှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
သူတို့သည် အနည်းငယ် ပြင်းအားလျော့သွားသော နှင်းမုန်တိုင်းထဲတွင် လမ်းလျှောက်လာခဲ့ကြသည်။
ဤအတိုင်းသာ ဆက်လျှောက်သွားပါက ညမကျမီ စစ်ဆေးရေးဂိတ်သို့ ရောက်ရှိလိမ့်မည်။
ယူဟွန်း သည် တိတ်ဆိတ်စွာ လမ်းလျှောက်ရင်း ထိုသို့ တွေးမိသည်။ သို့သော် သူသည် မရည်ရွယ်ဘဲ ခြေလှမ်းရပ်တန့်လိုက်မိသည်။
‘ဘာဖြစ်တာလဲ။’
သူသည် ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ၉ နာရီအရပ်မှ နှင်းမုန်တိုင်းများ တိုက်ခတ်လာသည့် ဝေးလံသော နေရာကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူသည် အဆုံးမရှိ ပျံ့နှံ့နေသော ရေခဲနံရံကြီးတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် ၎င်းကို မြေပုံပေါ်တွင် အရင်က မြင်ဖူးသည်။ ၎င်းသည် ယခင်က မြောက်ဘက်တိုက်ကြီးကို ဖြတ်သန်းသွားသော တောင်တန်းများ ဖြစ်သော်လည်း ရေခဲကမ္ဘာ၏ ကျိန်စာများ ပြန့်နှံ့သွားပြီးနောက် ကြီးမားသော ရေခဲကမ်းပါးကြီး ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ယူဟွန်း သည် စုန်းပြူးခံထားရသကဲ့သို့ ရေခဲကမ်းပါးဆီသို့ ဆွဲခေါ်ခံလိုက်ရသည်။
သူ့နောက်မှ ယူဟွန်း၏ တည်ရှိမှု ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို သတိပြုမိသော လီယန် သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
“မင်း ဘယ်သွားမလို့လဲ။ အဲ့ဒါ ငါတို့ သွားရမယ့် လမ်းမဟုတ်ဘူးလေ။”
“ဟိုဘက်မှာ၊ ရေခဲကမ်းပါးရဲ့ ဟိုဘက်မှာ။”
“…အရင်က တောင်တန်းတွေ ရှိခဲ့တဲ့ နေရာလား။ ဘာလို့ အဲ့ဒီကို သွားချင်တာလဲ။ အဲ့ဒီနေရာက အရင်ကတည်းက ရှာဖွေပြီးသားပါ။ လမ်းတွေအားလုံး ပိတ်ဆို့နေလို့ ဖြတ်ကျော်သွားဖို့ နည်းလမ်းမရှိဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ချက် ချထားပြီးသားလေ။”
“မဟုတ်ဘူး။”
ယူဟွန်း သည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ လီယန် သည် သူ ဘာလုပ်နေသည်ကို နားမလည်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။
“အဲ့ဒီမှာ ဝင်ပေါက်တစ်ခု ရှိတယ်။”
“ဘာပြောတယ်?”
လီယန် သည် ၎င်းကို မမြင်နိုင်သော်လည်း ယူဟွန်း ကမူ မြင်နေရသည်။
ကြီးမားသော ရေခဲကမ်းပါး၏ အက်ကြောင်းကြားထဲတွင်။
သူတို့ကြားထဲမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် မှိန်ဖျော့ဖျော့ စီးဆင်းနေသည်။