မှော်ဆရာ ဂွန်ဒူဘောသည် သူ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ မျက်နှာတစ်ခုကို မျက်စိရှေ့တည့်တည့်၌ မြင်လိုက်ရသောအခါ မြွေကိုတွေ့သည့် ဖားတစ်ကောင်ပမာ ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ အေးခဲသွားလေသည်။
သူ့ရှေ့တွင်ရပ်နေသည့် ထိုအမျိုးသမီးမှာ မည်သည့်ယောကျာ်းမဆို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် စွဲလမ်းသွားလောက်အောင် လှပလွန်းလှသော်လည်း ဂွန်ဒူဘောအတွက်မူ ထိုသို့မြင်နိုင်စွမ်း မရှိချေ။
သူသာ ထိုအမျိုးသမီးအကြောင်းကို ဖော်ပြရမည်ဆိုလျှင် ငရဲမှမိစ္ဆာတစ်ကောင်ပင် သူမထက် ပို၍ကြည့်ကောင်းဦးမည်ဟု ပြောဆိုမိလိမ့်မည်။
ဂွန်ဒူဘောအတွက်မူ ကိုရာ ၏ မျက်နှာသည် ကျိန်စာတစ်ခုထက် မပိုပေ။
“ဆရာမ?”
“မင်း ငါ့ကို ပြောနေတာလား?”
ဂွန်ဒူဘော၏ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်မှုကြောင့် ရင်ဂတ်နှင့် ယူဟွန်းတို့မှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
“အဲ… အဲဒီအသံ! ငါ ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့ မေ့နိုင်ပါ့မလဲ!”
ဂွန်ဒူဘောသည် သူ၏လက်ချောင်း၊ ခြေချောင်းများ တုန်ရီလာသည်အထိ ကြောက်လန့်နေရှာသည်။
သူသည် ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် အသက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ယောက်အနေနှင့်ပင် သနားစရာကောင်းလောက်အောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ယူဟွန်းမှာမူ သူ၏တုံ့ပြန်မှုကြောင့် ပို၍ပင် ထူးဆန်းနေမိသည်။
ထိုသို့သောတုံ့ပြန်မှုမျိုးမှာ ကိုရာ ၏မျက်နှာကို မမြင်ရတာ ကြာမြင့်ပြီဖြစ်သောသူများတွင်သာ တွေ့ရလေ့ရှိသည့် တုံ့ပြန်မှုမျိုးဖြစ်သည်။
“အာ”
ရင်ဂတ်က တစ်ခုခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။
“အစ်မ၊ ဂရင်းပါးဂွန်ဒူဘောက အစ်မအကြောင်း ဘာမှမသိဘူး ထင်တယ်”
“ငါ့အကြောင်းလား? ဒီမှာရှိတဲ့သူတွေအားလုံးက မသိကြဘူးလား?”
ယူဟွန်းမတိုင်ခင်က ဂါးဒီးယန်းဆီကို တယ်လာ ဘယ်နှစ်ယောက်လောက် ရောက်လာခဲ့ပြီးပြီလဲ။
အနည်းဆုံးတော့ ဒါဇင်နဲ့ချီရှိမည်။ သို့သော် ဂွန်ဒူဘောက မည်သို့လုပ်၍ မသိဘဲနေနိုင်ရတာလဲ။
“ဂရင်းပါးက ဒီနေရာကနေ ဘယ်မှမထွက်ဘူးလေ”
ပြန်ရလိုက်သည့် အဖြေမှာ ပို၍ပင် ဆိုးရွားလှသည်။
“မှော်ဆရာတွေဆိုတာ အဲဒီလိုမျိုးလေ။ သူတို့က အခန်းတစ်နေရာမှာ ကိုယ်ပိုင်အလုပ်တိုက်ခန်းလေး ဆောက်ပြီးတော့ ဆယ်စုနှစ်တွေနဲ့ချီပြီး တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် နေတတ်ကြတာ။ ဂရင်းပါးဂွန်ဒူဘောက အဲဒီလိုလူမျိုးထဲက တစ်ယောက်ပါ။ ပြီးတော့ အစ်မမှာ ထူးခြားတဲ့အချက်တစ်ခု ရှိနေတယ်လေ”
“ထူးခြားတာလား? ငါက ထူးခြားလို့လား?”
“အစ်မက ဒီနေရာ၊ ရုံးချုပ်ကို ပထမဆုံးရောက်လာတဲ့သူမို့လို့လေ”
ယူဟွန်း နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားသည်။ ယူဟွန်း၏ ယခင် တယ်လာ များမှာ ကိုယ်တိုင်တိုက်ခိုက်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိကြသဖြင့် စက်ကိရိယာများရယူရန် ရုံးချုပ်သို့ လာစရာအကြောင်း မရှိခဲ့ချေ။
ဘဲလား၏ပြောပြချက်အရ ရှေ့ကလူအများစုမှာ တည်းခိုခန်း၌သာ နေကြသည် သို့မဟုတ် လီယန် ၏ နေအိမ်သို့ အတင်းဝင်ရောက်ကာ ပြဿနာရှာတတ်ကြသည်။
ယူဟွန်းကသာ ကွန်ရိုးအောက်ရှိ ရုံးချုပ်သို့ ပထမဆုံးရောက်လာသူ ဖြစ်သည်။
ထိုအခါ အလုပ်ရုံခန်းထဲတွင်သာနေပြီး မှော်ပစ္စည်းများလုပ်ခြင်း၊ မှော်စက်ဝန်းများကို ပြုပြင်ခြင်းတို့သာ လုပ်နေသည့် ဂွန်ဒူဘောမှာ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လေ့မရှိသဖြင့် သတင်းများကို မသိရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သူက ခေါင်းမာလွန်းသဖြင့် သူငယ်ချင်းလည်း မရှိသလို၊ အခြားသူများကလည်း သူ့ကို ဒီသတင်းတွေ လိုက်ပြောမနေကြပေ။
အခြေအနေက ထိုသို့ ဖြစ်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ဂွန်ဒူဘော၏အမြင်တွင် လွန်ခဲ့သော ၃၂ နှစ်က ပျောက်ကွယ်သွားသည်ဟု သူထင်ထားခဲ့သည့် ဆရာမမှာ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ရောက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
‘ဒါပေမဲ့ သူ့တုံ့ပြန်မှုကတော့ တကယ်ကို ပြင်းထန်နေတာပဲ’
သူသည် မနည်းထရပ်လိုက်ရသော်လည်း ခြေထောက်ပေါ်တွင် မေ့လဲမတတ် ဖြစ်နေသည်။ ဂွန်ဒူဘောသည် ယူဟွန်းကို ကြောက်လန့်နေသကဲ့သို့ ခေါင်းငုံ့ကာ ကိုယ်ကိုတုန်ရီနေသည်။
ထိုတုံ့ပြန်မှုသည် အစစ်အမှန်ဖြစ်သည့် ကိုရာ ထံမှ သူ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ဒုက္ခမျိုးကို ခံစားခဲ့ရဖူးကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။
သက်ပြင်းချသံ။
ယူဟွန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်နှင့် ဂွန်ဒူဘောမှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။
“မကြောက်ပါနဲ့၊ ငါ မင်းကို စားမှာမဟုတ်ပါဘူး”
“ဆ-ဆရာမ?”
“ငါက မင်းရဲ့ဆရာမ မဟုတ်ဘူး။ တစ်စုံတစ်ရာသော အခြေအနေတွေကြောင့် ဒီပုံစံဖြစ်နေတာပါ။ ငါက အစစ်အမှန်မဟုတ်ဘူး”
“ဘ-ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ…”
ဂွန်ဒူဘောမှာ ထိုအချက်ကို လွယ်လွယ်နှင့် မယုံနိုင်ခဲ့ပေ။
သူ၏ အိပ်မက်ဆိုးများထဲတွင် ပေါ်လာတတ်သည့် ဆရာမနှင့် ရုပ်ချင်းဆင်တူနေသော်လည်း သူကမူ ဆရာမမဟုတ်ဟု ဆိုနေသည်။
ဂွန်ဒူဘောက ဆရာမဖြစ်သူက သူ့ကို တမင်သက်သက် လှည့်စားနေတာလားဟု တွေးမိသော်လည်း၊ သူမ၏ စိတ်နေသဘောထားကို ပြန်တွေးမိပြီးနောက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
၃၂ နှစ်ကျော်သွားသော်လည်း သူမ၏ စိတ်နေသဘောထားမှာ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။
ဆိုလိုသည်မှာ သူ့ရှေ့တွင်ရပ်နေသည့် ကိုရာ မှာ တကယ်ပင် သူ့ဆရာမ မဟုတ်ပေ။
“ဝ-ဝင်လာခဲ့ကြ”
ဂွန်ဒူဘောက အားတင်းပြီး ပြောသော်လည်း ယူဟွန်းကို တည့်တည့်မကြည့်ရဲသေးပေ။
အလုပ်ရုံခန်းအတွင်းမှာမူ ခြေချစရာနေရာမရှိလောက်အောင် ရှုပ်ပွနေသည်။
မှော်ပစ္စည်းအမျိုးမျိုး၊ စမ်းသပ်ပြွန်များနှင့် ဆေးမြစ်များမှာ နေရာအနှံ့ ပျံ့ကျဲနေသည်။
ဤပတ်ဝန်းကျင်မျိုးတွင် ထိုပစ္စည်းများကို မည်သည့်နေရာက ရှာလာသည်မှာပင် အံ့ဩစရာကောင်းလှသည်။
ရင်ဂတ်ထံမှ အကြောင်းစုံကို ကြားသိပြီးနောက် ဂွန်ဒူဘောက မယုံနိုင်သည့် အသံဖြင့် မေးမြန်းသည်။
“ဒ-ဒါဆို… ငါ့ရှေ့မှာရှိနေတဲ့ ဒီလူက တကယ်တော့ ငါ့ဆရာမ မဟုတ်ဘူးပေါ့?”
“ဟုတ်တယ်။ အဲဒီအတိုင်းပဲ။ ကျွန်တော်တို့က ဘာလို့ ဆရာ့ကို လိမ်ရမှာလဲ”
“ဝိုး။ မယုံနိုင်စရာပဲ။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါတွေ အမျိုးမျိုးရှိတယ်ဆိုတာ သိပေမဲ့ ဒီလိုမျိုး တဲလာ (တယ်လာ) တစ်ယောက်ကို တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး”
“ဆရာ မယုံနိုင်ပေမဲ့ ဒါက အမှန်တရားပါ”
“ငါ ယုံပါတယ်။ ဟုတ်တာပေါ့၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မယုံဘဲ နေနိုင်ပါ့မလဲ။ ဒီလိုပုံစံနဲ့ ဒီလိုစကားပြောနေတာကို။ မင်းက ငါ့ဆရာမ ဖြစ်နေရမှာလေ။ အိပ်မက်ထဲမှာတောင် ငါ စိတ်ကူးမယဉ်ရဲဘူး။ ဆရာမပုံစံကို ယူထားတဲ့ တခြားသတ္တဝါတစ်ကောင်ဆိုရင်တော့ ပိုပြီး ယုံကြည်ရလောက်ဦးမယ်”
“ဒါနဲ့ ဆရာမ? ဂရင်းပါးဂွန်ဒူဘော၊ ဆရာက ကိုရာ ရဲ့ တပည့်ဖြစ်ခဲ့တာလား?”
“အဲဒါက အကြာကြီးကတည်းက ဖြစ်ခဲ့တာလေ၊ ကောင်စုတ်လေး!”
ဂွန်ဒူဘောက ထိုအချိန်တွေကို ပြန်တွေးရမှာ မုန်းတဲသကဲ့သို့ ရင်ဂတ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“…ငါ့ကို ရူးန်မှော်ပညာ (Rune Magic) သင်ပေးခဲ့တာ ဘယ်သူလို့ ထင်သလဲ။ ကြီးမြတ်တဲ့ ညီအစ်မငါးဦး၊ သူတို့ထဲမှာမှ အချီးကျူးခံရဆုံး ကိုရာ ဆရာမလေ။ သူမက ရူးန်မှော်ပညာရဲ့ ဆရာတစ်ဆူပဲ”
“ဝိုး! အဲဒါ တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲ!”
“အံ့ဩစရာ အဖေပဲ”
ဂွန်ဒူဘောက မရည်ရွယ်ဘဲ ပြောမိပြီးနောက် ယူဟွန်း၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူမမှာ အစစ်အမှန်မဟုတ်ကြောင်း သိထားသော်လည်း သူ၏ဗီဇအရ ရင်ခုန်သံမှာ မရပ်တန့်နိုင်ခဲ့ပေ။
“မင်းတို့ မသိပါဘူး။ သူမဆီကနေ ရူးန်မှော်ပညာကို သင်ရတာ ဘယ်လောက်တောင် ငရဲခန်းဆန်သလဲဆိုတာ။ တကယ်ကို အလွန်ဆုံးပဲ။ အဲဒီတုန်းက ငါ ဘယ်လောက်တောင် မိုက်မဲခဲ့သလဲဆိုတာ ပြန်တွေးမိတိုင်း ဆံပင်တွေတောင် ဆွဲနုတ်ချင်စိတ်ပေါက်တယ်”
“အဲဒီလောက်တောင် ခက်ခဲတာလား?”
“မြေပြင်ပေါ်မှာ ငရဲခန်းပဲ။ ရူးန်မှော်ပညာနဲ့ ပတ်သက်ရင် ဆရာမက ဘာကိုမှ လျှော့မပေးဘူး။ သူမရဲ့ စုံလင်မှုကိုသာ လိုလားတဲ့ အတွေးအခေါ်တွေကြောင့် ငါ အလွန်အမင်း ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရတယ်။ တစ်နေ့ကို ၂၄ နာရီဆိုတာ ဘယ်လောက်တောင် မလုံလောက်သလဲဆိုတာကို ငါ ဘယ်တော့မှ မခံစားခဲ့ရဘူး”
“အဲဒါတော့ ကျွန်မလည်း မသိဘူးလေ။ အခုမှ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးတာ”
“ဒါဆိုရင်တော့ အခုကစပြီး မှတ်ထားလိုက်!”
အတိုချုပ်ပြောရလျှင် ဂွန်ဒူဘောသည် ကိုရာ ထံတွင် ရူးန်မှော်ပညာကို သင်ယူခဲ့သော်လည်း သင်ယူမှုဖြစ်စဉ်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်နာကျင်ရသဖြင့် သူမ၏မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရတိုင်း တုန်လှုပ်ချောက်ချားရသည့် စိတ်ဒဏ်ရာကို ရရှိသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
“…အဲဒီ ဆရာမရဲ့ သင်ကြားမှုတွေကြောင့်သာ ငါ အခုထိ အသက်ရှင်လာနိုင်တာဖြစ်ပြီး ဂါးဒီးယန်းက လူတွေကိုလည်း ကျွေးမွေးနိုင်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့လည်း အဲဒီမှတ်ဉာဏ်တွေကို မေ့ပစ်ဖို့က မလွယ်ပါဘူး”
“ကိုရာ က ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ?”
ယူဟွန်းက မေးလိုက်သည်။
ဂွန်ဒူဘော၏ အမြင်တွင်မူ ကိုရာ နှင့် ရုပ်ချင်းဆင်တူသူတစ်ယောက်က ကိုရာ အကြောင်းကို မေးမြန်းနေသည့် အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ရယ်စရာကောင်းလှသည်။
သူသည် ထိုသူမှာ အစစ်အမှန်မဟုတ်ကြောင်း မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်မေးခွန်းထုတ်သကဲ့သို့ ရေရွတ်ရင်း ဘာကိုမှ မဖုံးကွယ်ဘဲ ဖြေကြားလိုက်သည်။
“သူမက အေးစက်ပြီး ဆင်ခြင်တုံတရားရှိတဲ့၊ ခိုင်မာတဲ့သူတစ်ယောက်ပါ။ ပြီးတော့ ကြီးမြတ်တဲ့ ညီအစ်မငါးဦးထဲမှာ အကြီးဆုံးဖြစ်တဲ့အတွက် ကြင်နာတတ်သူလည်း ဖြစ်တယ်”
“ဂရင်းပါးကလည်း ကြင်နာတတ်တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဆရာက သူမကို အဲဒီလောက်တောင် ကြောက်တာလား?”
“ရူးန်မှော်ပညာ သင်ပေးတဲ့အခါကျတော့ အဲဒီကြင်နာမှုတွေက အလုပ်မဖြစ်တော့ဘူးလေ!”
ဂွန်ဒူဘောက ကိုရာ အနေနှင့် ရူးန်မှော်ပညာ သင်ပေးသည့်အချိန်တွင် မည်သူ့ထက်မဆို ပို၍ ရက်စက်နိုင်ကြောင်း ဖြည့်စွက်ပြောဆိုလိုက်သည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ သူပြောလိုက်သည့်စကားများအရ ကိုရာ မှာ ရူးန်မှော်ပညာ သင်ပေးသည့်အချိန်မှလွဲလျှင် လူတိုင်း၏ အတုယူစရာဖြစ်သည့် အေးစက်ပြီး စဉ်းစားတွေးခေါ်မှုရှိသည့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း သိသာသည်။
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူတို့က ကြီးမြတ်တဲ့ ညီအစ်မငါးဦးလို့ ခေါ်ဆိုနိုင်တဲ့ ဘုရားသခင်ရဲ့ တမန်တော်တွေလေ။ ကျွန်တော်တို့နဲ့တော့ အဆင့်ချင်း မတူကြဘူး”
“ဆရာက ကြီးမြတ်တဲ့ ညီအစ်မငါးဦးအကြောင်းကို အများကြီး ပြောနေတာပဲ၊ သူတို့က အတိအကျ ဘာတွေလဲ?”
ဒီတစ်ခါတွင် ယူဟွန်းက မေးလိုက်သည်။
ယူဟွန်း၏ ပုံစံနှင့် အနည်းငယ် ရင်းနှီးသွားပြီဖြစ်သော ဂွန်ဒူဘောမှာမူ ထိတ်လန့်ခြင်း သို့မဟုတ် ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိတော့ပေ။
“ကျွန်တော်ပြောခဲ့သလိုပဲ၊ သူတို့က ဘုရားသခင်ရဲ့ တမန်တော်တွေပါ။ အတိအကျ ပြောရရင်တော့ သူတို့က ဘုရားသခင်သစ်ကို ဦးဆောင်တဲ့ ကိုယ်စားလှယ်တွေပေါ့”
“ဘုရားသခင်သစ်လား”
“အင်း။ အရင်ကဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ကမ္ဘာမှာ ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်း ရှိခဲ့တာ။ တခြားကမ္ဘာတွေရဲ့ အခေါ်အဝေါ်နဲ့ဆိုရင်တော့ သူတို့က ‘ဘုရားသခင်ဝိညာဉ်’ (Divine Spirit) လို့ ခေါ်ကြသလားမသိဘူး။ ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ ဘုရားသခင်ဝိညာဉ်တွေဆိုတာ ထာဝရတည်ရှိနေတဲ့ သတ္တဝါတွေလို့ သိထားကြတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ကမ္ဘာရဲ့ ဘုရားသခင်ဝိညာဉ်ကတော့ မတူဘူး”
“ဘယ်လိုမျိုး မတူတာလဲ”
“ပုံမှန်ဆိုရင် ဘုရားသခင်ဝိညာဉ်တွေက ထာဝရအသက်ရှင်တယ်လို့ သိထားကြပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ကမ္ဘာရဲ့ ဘုရားသခင်ကတော့ အဲဒီလိုမဟုတ်ဘူး။ သူက သူ့ရဲ့စွမ်းအားတွေကို နောက်မျိုးဆက်ဆီ လက်ဆင့်ကမ်းပေးချင်ခဲ့တာ”
“စွမ်းအားတွေကို လက်ဆင့်ကမ်းပေးတယ် ဟုတ်လား”
ဘုရားသခင်ဝိညာဉ်တစ်ပါးက အဲဒီလိုမျိုး လုပ်နိုင်ပါ့မလားဟု ယူဟွန်း တွေးမိသော်လည်း မဖြစ်နိုင်စရာတော့ မရှိဟု ယူဆလိုက်သည်။
ဘုရားသခင်ဝိညာဉ်များမှာ သက်တမ်းအလွန်ရှည်ကြာသည့် သတ္တဝါများ ဖြစ်သည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ တိတိကျကျပြောရလျှင် သူတို့တွင် သက်တမ်းဟူ၍ မရှိပေ။
သို့သော်လည်း ၎င်းတို့သေဆုံးနိုင်သည်ဟု မဆိုလိုခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။
ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဤကမ္ဘာ၏ ဘုရားသခင်ဝိညာဉ်သည် အကြောင်းရင်းတစ်ခုခုကြောင့် သေဆုံးတော့မည်ဖြစ်၍ သူ့စွမ်းအားကို ဆက်ခံမည့်သူသစ်ထံ လွှဲအပ်ပေးချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
“သူ့ရဲ့စွမ်းအားကို ဆက်ခံမယ့်သူတွေကို ရွေးချယ်ပြီး သင်ကြားပေးခဲ့တဲ့သူတွေ၊ သူတို့ကတော့ ကြီးမြတ်တဲ့ညီအစ်မငါးဦးပဲ”
ညီအစ်မငါးဦးထဲမှ တစ်ဦးစီသည် ကိုယ်စားလှယ်တစ်ယောက်စီကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။
သူတို့သည် ကိုယ်စားလှယ်ငါးဦးကို ရွေးချယ်ကာ ကြိုးစားပမ်းစား သင်ကြားပေးခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတစ်ဦးကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။
ထို့ကြောင့်ပင် ကြီးမြတ်တဲ့ညီအစ်မငါးဦးကို ဘုရားသခင်၏ တမန်တော်များဟု ခေါ်ဆိုကြသလို ဘုရားသခင်သစ်၏ မွေးဖွားခြင်းကို ကြေညာသူများဟုလည်း ခေါ်ဆိုကြသည်။
ယူဟွန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင် ကိုရာ သည်လည်း သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။
“ဒါဆိုရင် အဲဒီညီအစ်မငါးဦးက ဘာဖြစ်သွားကြတာလဲ”
“…အဲဒါတော့ ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး။ ၃၂ နှစ်လောက်ကတည်းက ကမ္ဘာကြီးကို မြိုသိပ်ထားတဲ့ ရေခဲကျိန်စာကို ဖြေရှင်းဖို့ ထွက်သွားကြတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းစကားလောက်ပဲ ကြားဖူးတယ်”
သို့သော် သူတို့ ပြန်မလာခဲ့ကြပေ။
ဆိုလိုသည်မှာ ကြီးမြတ်တဲ့ညီအစ်မငါးဦးပင်လျှင် ရေခဲကျိန်စာကို မဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
‘ဒါဆိုရင် ငါက ဘာလို့ ဒီခန္ဓာကိုယ်ကို ရလာတာလဲ? အကြောင်းရင်းက ဘာဖြစ်မလဲ’
ညီအစ်မငါးဦးမှာ ကျရှုံးခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုဖြစ်ရပ်အပြီးတွင် ဤကမ္ဘာသို့ ပို့ဆောင်ခံလိုက်ရသည့် တယ်လာတို့အားလုံးသည် ကိုရာ ၏ ပုံစံအတိုင်း ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။
‘ကိုရာ။ သူမက စနစ် (System) နဲ့ တစ်စုံတစ်ရာသော သဘောတူညီချက်တစ်ခု လုပ်ခဲ့တာပဲ’
အကယ်၍သာ ရေခဲကျိန်စာကို မဖြေရှင်းနိုင်ဘဲ ဒီအတိုင်းသာ ထားခဲ့မည်ဆိုပါက ဤကမ္ဘာကြီးသည် ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။
ထိုနေရာတွင် ကိုရာ သည် စနစ်မှတစ်ဆင့် တစ်စုံတစ်ခုနှင့် ကုန်သွယ်မှုပြုလုပ်ခဲ့သည်။
‘စနစ်က ငါ့ကို ဒီကမ္ဘာမှာ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို ပြသဖို့ ပြောခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ တယ်လာတွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကိုရာ ရဲ့ ပုံစံကို ထည့်ပေးလိုက်တယ်။ ကိုရာ က ရေခဲကျိန်စာကို တားဆီးဖို့ ကျရှုံးခဲ့တယ်။ ဆိုလိုတာက… ဒီခန္ဓာကိုယ်ကို ရထားသရွေ့ ငါ ဦးစားပေးရမယ့် ရည်မှန်းချက်တစ်ခုပဲ ရှိတယ်’
ရေခဲမြေပြင်၏ ကျိန်စာဖြစ်ပေါ်လာရသည့် အကြောင်းရင်းကို ရှာဖွေပြီး ဖြေရှင်းရန်။
၎င်းမှာ လက်တွေ့တွင် မဖြစ်နိုင်သည့် တာဝန်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို အေးခဲသွားစေသည့် ဤကြီးမားသော ကျိန်စာ၏ အကြောင်းရင်းကို ရှာတွေ့နိုင်လျှင်ပင် ကြီးမြတ်တဲ့ညီအစ်မငါးဦးတောင် မဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည့် ကျိန်စာကို သူကိုယ်တိုင် ဖြေရှင်းရဦးမည်ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ယူဟွန်းသည် ဤဇာတ်လမ်းမှာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖန်တီးပေးထားသည့် အစိတ်အပိုင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
ကိုရာ ၏ နောက်ဆုံးအပိုင်းအစမှာ သူမ နောက်ဆုံးအချိန်၌ ဤကမ္ဘာတွင် ချန်ရစ်ခဲ့သည့်အရာဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိသွားခဲ့သည်။
‘လီယန် က အဲဒါကို သိနေမလား’
သူ မသိသေးဘူးဆိုရင် ပြောပြသင့်မလား။ ယူဟွန်းသည် အနည်းငယ် စဉ်းစားကြည့်ရန် လိုအပ်သည်ဟု တွေးလိုက်သည်။
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျွန်တော်သိတာကတော့ ဒါပါပဲ”
“အဖြေအတွက် လုံလောက်ပါတယ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
“အင်း။ အဲဒီ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဆရာမရဲ့ မျက်နှာနဲ့ ကျေးဇူးတင်စကားကို ကြားရတာကတော့ အသက်ရှည်ရှည် နေရမှပဲ မြင်နိုင်မယ့်အရာပဲ”
ဂွန်ဒူဘောသည် ခါးကို ပုတ်ရင်း ထိုင်နေရာမှ ထလိုက်သည်။
“ရင်ဂတ်။ မင်းရဲ့ ပစ္စည်းကိရိယာတွေကို ပြင်ဆင်ထားလိုက်။ မင်း ငါ့ဆီကို အရင်ဆုံး လာရှာတာက စူးစမ်းလေ့လာသူအဖြစ် သုံးဖို့ ပစ္စည်းတချို့ လိုချင်လို့ မဟုတ်လား”
“အာ၊ ဟုတ်ပါတယ်”
“ငါပြင်ဆင်ထားတာ အသစ်လေးတွေ ရှိတယ်။ အဲဒါတွေကို ယူသွားလိုက်။ အရွယ်အစားကတော့ အဆင်ပြေလောက်မယ် ထင်တယ်။ လက်နက်တွေနဲ့ အိတ်တွေကိုလည်း မမေ့နဲ့ဦး”
ဂွန်ဒူဘောသည် သူလုပ်ပေးနိုင်တာ ဒါလောက်ပဲရှိကြောင်းနှင့် ဒီနေ့အတွက် သူပင်ပန်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုကာ ယူဟွန်းကို ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ပြန်သွားရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။
ယူဟွန်းသည်လည်း ပစ္စည်းကိရိယာများ ရရှိရန် လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူ၏ဇာတ်လမ်းကို ကြားနာရခြင်းမှာ မရည်ရွယ်ဘဲ ဖြစ်လာသည့်အတွက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဆရာ့ကျေးဇူးကြောင့် ပစ္စည်းကောင်းတချို့ ရသွားပြီ”
“ဟေ့။ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ဒါက သဘာဝအတိုင်း ငါလုပ်ပေးရမယ့်အရာပါ”
“ဒါပေမဲ့ ဆရာ့အကူအညီ မပါရင် ပိုခက်ခဲပြီး ပိုကြာသွားမှာပါ။ ကျွန်တော့်မှာ ပေးထားတဲ့ အချိန်က သိပ်မများတော့ ဒီနေ့ တစ်ရက်တည်းနဲ့ အကုန်အဆင်ပြေသွားတာကိုတင် ကျေးဇူးတင်ဖို့ လုံလောက်နေပါပြီ”
“အဲဒီလိုပြောတော့လည်း ငါတို့နှစ်ယောက်လုံးက အပြန်အလှန် ကူညီပေးလိုက်ကြတာပေါ့လေ။ ငါလည်း ငါ့ညီမလေးရဲ့ ကျေးဇူးနဲ့ အဘိုးဆီကနေ အံ့ဩစရာဇာတ်လမ်းကို ကြားလိုက်ရတာပဲ။ ဒါနဲ့ အခု ဘာဆက်လုပ်မလဲ”
“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ? ကျွန်တော် ဒီကို ဘာလုပ်ဖို့ လာတာလဲလို့ ဆရာ ထင်သလဲ”
“အို၊ ဒါဆိုရင် ဘယ်တော့ ထွက်သွားမှာလဲ”
ထိုမေးခွန်းအတွက် ယူဟွန်း၏ အဖြေမှာ ရင်ဂတ်ကို တုန်လှုပ်သွားစေရန် လုံလောက်သည်။
“မနက်ဖြန် မနက်”
***
နောက်တစ်နေ့မနက်။
ယူဟွန်းသည် တည်းခိုခန်းမှ ထွက်လာပြီး အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ဤနေရာတွင် နေ့နှင့်ညဟူ၍ ခွဲခြားသတ်မှတ်ချက် မရှိပေ။
အလင်းရောင် မပေါက်ရောက်နိုင်သည့် ရေခဲတောင်အတွင်း တည်ဆောက်ထားသော မြို့တွင် နေရောင်ခြည်ကို မမြင်နိုင်ပေ။
အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လျှင်ပင် အနားမယူဘဲ တိုက်ခတ်နေသည့် နှင်းမုန်တိုင်းကြောင့် နေကို မမြင်နိုင်ကြပေ။
ထိုအကြောင်းကြောင့်များလား။
အလင်းရောင် မရောက်ရှိနိုင်သည့် မြို့၏မနက်ခင်းမှာ ယခုထိပင် လေးလံပြီး မှိုင်းညို့နေဆဲဖြစ်သည်။
အရေပြားကို ထိတွေ့သည့် လေထုမှာ နွေးထွေးနေသော်လည်း လူတို့မှာမူ ၎င်းကို မခံစားမိကြပေ။ သူတို့မှာ သေဆုံးသွားလို့မရသည့်အတွက်ကြောင့်သာ ဒီနေ့ကို အသည်းအသန် အသက်ရှင်သန်နေကြရခြင်းဖြစ်သည်။
“အဲဒါက…”
“မနေ့က…”
ယူဟွန်း ဖြတ်သွားစဉ် သူ့ကို မှတ်မိသည့် ဂါးဒီးယန်းတို့မှာ သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြသည် သို့မဟုတ် အကြည့်လွှဲလိုက်ကြသည်။
ပရစ်ဆန်ကို အနိုင်ယူလိုက်ခြင်းက သူ့အတွက် အကျိုးရှိသွားသလား။ အရင်ကကဲ့သို့သော ရန်လိုမှုမျိုးမှာ သိသိသာသာ လျော့ကျသွားသည်။
သို့သော်လည်း မိုင်းနပ်စ် (minus) ဖြစ်နေသည့် သဘောထားမှာ သုညသို့ ကပ်ရုံသာ ရှိသေးသည်။
‘ပိုပြီးရှေ့ဆက်ဖို့ဆိုရင် ဒီနေ့ ငါ ဘယ်လောက်ကောင်းအောင် လုပ်နိုင်မလဲဆိုတဲ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်’
ကတိပေးထားသည့် အချိန်တွင် ရင်ပြင်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ သားရေချပ်ဝတ်တန်ဆာများကို ဝတ်ဆင်ကာ လက်နက်များကို စစ်ဆေးနေသည့် စူးစမ်းလေ့လာသူများကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူတို့သည် ယူဟွန်းထံမှ ရှင်းလင်းချက်ကို ကြားပြီးဖြစ်သည့်အတွက် သူ့ကို တစ်ချက်မျှသာ ကြည့်လိုက်ကြပြီး ထူးထူးခြားခြား ဘာမှလုပ်ရန် မကြိုးစားကြပေ။
ယူဟွန်း ရောက်လာသည်နှင့် စူးစမ်းလေ့လာသူတို့၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ လီယန် ပေါ်လာသည်။
လီယန် သည် ယူဟွန်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ တကယ်ပင် ဒီနေရာတွင် ပါဝင်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသည့်အလား မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။
ယူဟွန်းက လက်ကို အနည်းငယ် ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သော်လည်း လီယန် က တမင်တကာပင် လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။
“အားလုံး ရောက်ကြပြီလား”
“ဟုတ်ကဲ့။ အားလုံး ရောက်ပါပြီ”
“ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေ… မရှိဘူးပေါ့နော်? သူတို့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို သေချာ သိမ်းဆည်းထားခဲ့တယ် မဟုတ်လား”
“ပုံမှန်အတိုင်းပါပဲ”
ရာဟီယန်၏ စကားအပေါ် လီယန် က မျက်နှာတည်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ငါ အကြိမ်ကြိမ် ပြောခဲ့သလိုပဲ၊ ငါတို့ရဲ့ ဦးစားပေးက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လုံခြုံရေးပဲ။ ရေခဲမြေပြင်ရဲ့ ကျိန်စာ ဘာလို့ ပျံ့နှံ့သွားလဲဆိုတာကို သိရတာထက် ငါ့အဖွဲ့ဝင်တွေရဲ့ အသက်ကို ငါ ပိုတန်ဖိုးထားတယ်။ ဒါကြောင့် အလွန်အကျွံ မလုပ်ကြပါနဲ့၊ ဒီနေ့ အားလုံး ဘေးကင်းစွာနဲ့ ပြန်လာကြရအောင်”
“ဟုတ်ကဲ့!”
“စိတ်မပူပါနဲ့!”
အဖွဲ့ဝင်အားလုံးမှာ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
“ကောင်းပြီ။ ဒါဆို သွားကြမယ်”
လီယန် ၏ စကားအဆုံးတွင် အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်။
ယူဟွန်းသည် သူတို့နောက်မှ လိုက်ပါသွားသည်။
နံရံကို ပိုင်းခြားထားသည့် မှော်စက်ဝိုင်းကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သည်နှင့် နွေးထွေးမှုတို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အအေးဓာတ်တို့ ဝင်ရောက်လာသည်။
စူးစမ်းလေ့လာသူတို့သည် ကျဉ်းမြောင်းသော ရေခဲလမ်းပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေကြသည်။
အပြင်ဘက်သို့ ထွက်သည့်လမ်းမှာ အတွင်းဘက်သို့ လာသည့်လမ်းထက် ပို၍ ကျဉ်းမြောင်းပြီး ပို၍ ကြမ်းတမ်းသည်။
သူတို့သည် ထိုကွေ့ကောက်နေသော ရေခဲလမ်းပေါ်တွင် တန်းစီကာ လမ်းလျှောက်ကြသည်။
သေခြင်းတရား ပုန်းအောင်းနေသည့် အပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားကြသော်လည်း သူတို့၏ ခြေလှမ်းများမှာ ရပ်တန့်မသွားပေ။
ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ လေးလံနေသော်လည်း သူတို့ ဘယ်တော့မှ မရပ်တန့်ကြပေ။
ဤသည်မှာ n ကြိမ်မြောက် စူးစမ်းလေ့လာခြင်း ဖြစ်သည်။
အဆုံးမရှိဟု ထင်ရသည့် ဤခရီးကြီးမှာ ဒီနေ့တွင် အဆုံးသတ်သွားစေရန် သူတို့ ဆုတောင်းနေကြသည်။
သူတို့သည် နှင်းမုန်တိုင်းများ ဝေ့ဝဲနေသည့် အပြင်ဘက်သို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်ကြသည်။