“အော်၊ ရောက်လာပြီလား။”
တံခါးကိုဖွင့်ပြီး အပြင်ဘက်ကို ခေါင်းပြူကြည့်လာသူမှာ ယူဟွန်းကို ဒီနေရာအထိ လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည့် ရင်ဂတ်ဖြစ်သည်။
ရင်ဂတ်သည် ယူဟွန်းနှင့် ဘဲလားကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် လက်ပြလိုက်သည်။
“အကြာကြီးပဲနော်၊ ဘဲလားအန်တီ!”
“ရင်ဂတ်၊ မင်း ဒီကို ရောက်လာတာလား။”
“ဟုတ်ကဲ့။ လီယန်ဟျောင်းက ကျွန်တော့်ကို အန်တီ့ဆီ သွားတွေ့ခိုင်းလို့ပါ။”
“လီယန်ကိုကျတော့ ဟျောင်းလို့ ခေါ်ပြီး ငါ့ကျတော့ ဘာလို့ အန်တီလို့ ခေါ်ရတာလဲ! ဟွန်း! ဒီလောက်လှတဲ့ အန်တီမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူးလား!”
ဘဲလားက စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း ရင်ဂတ်ကတော့ ရယ်မောရင်း ပုခုံးတွန့်လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်မှ မဟုတ်တော့ပေ။
ရင်ဂတ် ရောက်လာသည်နှင့် ယူဟွန်းက ထိုင်နေရာမှ ထလိုက်သည်။
“အော်? 벌써 သွားမလို့လား?”
“မင်း ငါ့ကို လမ်းပြပေးမယ်လို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား? ဒီမှာ အချိန်ဖြုန်းနေတာထက် အခုချက်ချင်း လှုပ်ရှားတာက ပိုကောင်းပါတယ်။ ဘဲလားအန်တီ၊ ကျွန်တော် ခဏနေရင် ပြန်လာခဲ့မယ်။”
“……အေးပါ၊ သတိထားသွားကြဦး။”
ယူဟွန်းသည် ရင်ဂတ်နှင့်အတူ တည်းခိုခန်းမှ ထွက်ခွာလာပြီး မြို့၏ အတွင်းပိုင်းဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။
ရင်ဂတ်သည် စကားပြောဖော်ရသည့်အတွက် ပျော်ရွှင်နေပုံရပြီး ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံချင်သည့်အလား စကားမရပ်တမ်း ပြောနေတော့သည်။
“ဝါး၊ ဒီလိုပုံစံနဲ့ ထပ်တွေ့ရမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ဒါနဲ့၊ အစ်မက ကြည့်ကောင်းသားပဲနော်?”
“အစ်…မ?”
“အော်၊ ဟုတ်သားပဲ။ အစ်မက အတွင်းစိတ်က ယောက်ျားလေးလို့ ပြောထားတာပဲ။ ဒါဆို ဟျောင်းလို့ ခေါ်ရမလား? ဒါပေမဲ့ အပြင်ပန်းကတော့ အစ်မလိုပဲ ဖြစ်နေတာကိုး။ ဒီကိစ္စက တော်တော် အဆင်မပြေဘူး။ ပြီးတော့ အစ်မရဲ့ နာမည်ရင်းကိုလည်း ကျွန်တော့်ကို ပြောပြလို့မရတော့ နာမည်နဲ့လည်း ခေါ်လို့မရဘူး။”
“……မင်း ခေါ်ချင်သလိုသာ ခေါ်ပါ။ ငါလည်း မင်းနဲ့ သက်သောင့်သက်သာပဲ စကားပြောမယ်။”
“ဒါဆို ကျွန်တော် အစ်မလို့ပဲ ခေါ်တော့မယ်။”
ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူ့အား ‘အစ်မ’ ဟု ခေါ်သည့် ညီငယ်လေးတစ်ယောက် ရသွားခဲ့သည်။
ယူဟွန်းသည် ထိုအချက်ကို အသေးစိတ် ပြင်ဆင်နေလိုစိတ် မရှိပေ။ အစ်မဖြစ်ဖြစ်၊ ဟျောင်းဖြစ်ဖြစ် ဘာများ ထူးခြားသွားမှာမို့လဲ။ ဘွဲ့နာမတွေက အရေးမကြီးလှပါ။
“ငါ့ကို ဘယ်ခေါ်သွားမလို့လဲ?”
“အင်း၊ ပထမဆုံးအနေနဲ့ အစ်မက စူးစမ်းလေ့လာရေးအဖွဲ့ထဲ ဝင်ချင်တယ်လို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား? ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ စူးစမ်းလေ့လာရေးအဖွဲ့ရဲ့ ရုံးချုပ်ကိုသွားပြီး ပစ္စည်းကိရိယာတွေ ထုတ်ယူရမယ်။ ရုံးချုပ်က ဟိုဘက်မှာ။ ကျွန်တော်တို့ ပထမဆုံး ရောက်တုန်းက မြင်ခဲ့ရတဲ့ အထွတ်အထိပ်မျှော်စင်ကို မှတ်မိလား? အဲဒီနေရာမှာပဲ။”
“မင်း ငါ့ကို တားတာ၊ ဆီးတာမျိုးလည်း မလုပ်ပါလား။ ငါ စူးစမ်းလေ့လာရေးအဖွဲ့ထဲ ဝင်ချင်တယ်ဆိုတာကို ထူးဆန်းတယ်လို့ မထင်ဘူးလား?”
“ဟင်? ဘာလို့ ထူးဆန်းရမှာလဲ။ အစ်မက ဖရက်ချန်ဧကရာဇ်ရဲ့ မေးရိုးကို ထိုးခဲ့တာပဲ၊ အဲဒီတစ်ခုတည်းနဲ့တင် အရည်အချင်းပြည့်မီနေပြီ မဟုတ်လား?”
ရင်ဂတ်က ယူဟွန်း ဖရက်ချန်၏ မေးရိုးကို ထိုးခဲ့သည့် အကြောင်းကို ထည့်ပြောလိုက်သည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးလိုက်ရုံဖြင့် အကဲဖြတ်မှု မြင့်မားစွာ ရရှိခြင်းမှာ ထူးဆန်းသော်လည်း ၎င်းသည် ဖရက်ချန်၏ ဂုဏ်သတင်းမှာလည်း ဤနေရာတွင် အလွန်ကြီးမားကြောင်းကို ပြသနေသည်။
သူ၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး သို့မဟုတ် အပြုအမူတွင် ပြဿနာရှိနေပါစေ၊ လူအများစုကတော့ သူ၏ စွမ်းရည်ကို အသိအမှတ်ပြုကြသည်။
ထိုမျှ စွမ်းရည်ရှိသူတစ်ယောက်ကို ထိုးနိုင်ခဲ့သည့်အတွက် လူအများစုက ယူဟွန်းကို ယခင်ကထက် လုံးဝကွဲပြားခြားနားသော သူတစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ကြခြင်း ဖြစ်ပေမည်။
“ဟင်?”
“အင်း။”
ထိုစဉ် လမ်းလျှောက်နေရင်း တစ်ဖက်မှ လာနေသည့်သူတစ်ယောက်နှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံမိသွားရာ ရင်ဂတ်က ခြေလှမ်းရပ်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူမှာလည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပင်။
“ဟန်ဒါ? မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ?”
သူတို့နှင့် တိုးမိသူမှာ ရင်ဂတ် ပထမဆုံးအကြိမ် ယူဟွန်းကို ခေါ်လာစဉ်က ယူဟွန်းကို နှင်ထုတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည့် ဟန်ဒါဖြစ်သည်။ သူသည် ရင်ဂတ်နှင့် ယူဟွန်း လမ်းလျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“ဘာလဲ? ငါ လမ်းလျှောက်လို့ မရဘူးလား?”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒီသဘောမျိုး မဟုတ်ပေမဲ့…”
“ထားလိုက်စမ်းပါ။ ငါ အလုပ်ရှုပ်နေတယ်။”
ဟန်ဒါက ထိုစကားကိုသာ ပြောပြီး အိတ်ကပ်ထဲ လက်ထည့်ကာ မောက်မာသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။
“ငါ အရင်ကတည်းက ခံစားမိပေမဲ့ မင်းတို့နှစ်ယောက်က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သိနေတာလား?”
“အော်၊ ဟန်ဒါလား? ဟုတ်တယ်။ အဲဒီလို ပြောလို့ရမှာပါ။ သူနဲ့ ကျွန်တော်က အသက်တူတူပဲ။ ငယ်ငယ်က အသက်တူတဲ့အတွက် အတူတူ ဆော့ဖူးကြတယ်။ ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော်တို့အရွယ် ကလေးတွေက အစကတည်းက သိပ်မရှိဘူးလေ။”
“အရင်က ရင်းနှီးခဲ့ကြတာလား?”
“အဲဒီတုန်းကတော့… ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။”
အခုတော့ မဟုတ်တော့ပေ။
ရင်ဂတ်က အတိတ်ကလိုမျိုး ပြန်ဖြစ်မလာနိုင်တော့ကြောင်း သိသည့်အလျောက် ပြုံးလိုက်ရင်း စကားကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်က ဟိုသွားဒီသွား လုပ်နေတဲ့ စူးစမ်းလေ့လာသူ တစ်ယောက်ဖြစ်ပေမဲ့ ဟန်ဒါကတော့ မဟုတ်ဘူး။ သူက သူ့လိုမျိုး တွေးတဲ့ ကလေးငယ်တွေကို ခေါင်းဆောင်ပြီး ဒီနေရာမှာ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်လိုမျိုး လုပ်နေတဲ့ လူကြောက်တစ်ယောက်ပါ။”
“ငါတို့ ပထမဆုံး တွေ့တုန်းကတည်းက ငါ သိလိုက်ပါတယ်။”
“ဒါကြောင့် ဟန်ဒါ့ဘက်က ကြည့်ရင် ကျွန်တော်က အရမ်းကို မသက်မသာ ဖြစ်စရာကောင်းတဲ့သူ ဖြစ်နေမှာပါ။”
“မနာလိုတာ… ပေါ့လေ။”
“ဟုတ်ပါတယ်။ အဲဒါ အမှန်ပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့က အရင်က အတူဆော့ခဲ့ကြပေမဲ့ ကျွန်တော်က ဟိုသွားဒီသွား လုပ်ရင်း သူရဲကောင်းလို ဟန်ဆောင်နေတာ၊ ဟန်ဒါကတော့ မဟုတ်ဘူး။ သူက ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေဆီက အပြောအဆို ခံရတာ များတယ်။ အဲဒီလို ဖြစ်လေလေ သူက ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး ရန်လိုလေလေပဲ။”
အမှန်စင်စစ် ဟန်ဒါမှာ အလွန်သနားစရာကောင်းသည့် လူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်၏ ဆက်ဆံရေးမှာ ပျက်စီးနေသည်ထက် ပိုဆိုးသော်လည်း ရင်ဂတ်က သူ့အပေါ် စာနာမိသည်။
“ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်တော် မုန်းတဲ့ သူငယ်ချင်းမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်ခါတလေကျရင် ကျွန်တော်လည်း စိတ်တိုပြီး သူ့ကို စကားကြမ်းကြမ်းတွေ ပြောမိတာမျိုး ရှိပါတယ်။”
“မုန်းတဲ့ သူငယ်ချင်း မဟုတ်ဘူးလား? မင်းက အရမ်းကို စိတ်သဘောထား ပြည့်ဝတာပဲ၊ အဲဒီလိုတောင် တွေးမိသေးတယ်။”
“ဟားဟား။ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဟန်ဒါကလွဲရင် ကျွန်တော့်မှာ တခြား အသက်တူ သူငယ်ချင်းမှ မရှိတာကိုး။ ကျွန်တော်တို့က သူငယ်ချင်းတွေပဲလေ။”
“ဒါနဲ့၊ မင်း အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ?”
“ကျွန်တော် ဒီနှစ် ၂၂ နှစ်ပါ။”
ဆိုလိုသည်မှာ ရင်ဂတ်သည် အေးခဲနေသော မြေပြင်၏ ကျိန်စာသင့်ပြီး ၁၀ နှစ်ကျော်မှ မွေးဖွားလာသူ ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ သူ့အရွယ် သူငယ်ချင်းဆိုလို့ ဟန်ဒါတစ်ယောက်ပဲ ရှိသည်ဆိုလျှင် ကလေးမွေးဖွားနှုန်းမှာ အလွန်နည်းပါးနေသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။
‘ဒါပေမဲ့ စူးစမ်းလေ့လာသူတွေကတော့ သတိမထားမိရင် သေဆုံးသွားကြရတာပဲ။’
အဓိကအချက်မှာ စူးစမ်းလေ့လာသူတို့သည် ဤအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၏ မြို့ ‘ဂါဒီယန်’ တွင် အဆင့်မြင့် လူတန်းစားများ ဖြစ်ကြသည်။
လူဦးရေက ဖြည်းဖြည်းချင်း လျော့နည်းလာနေသည်။ မှော်စက်ဝန်းက ထာဝရ တည်တံ့နေပါစေဦးတော့ ဂါဒီယန်တို့ လုံးဝမျိုးသုဉ်းသွားဖို့အတွက် ၆၈ နှစ်ထက် ပိုကြာမည်မဟုတ်ပေ။
ရင်ဂတ်သည် ဟန်ဒါ ထွက်သွားသည့် လမ်းဘက်ကို ခဏတာ ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ဟန်ဒါက စူးစမ်းလေ့လာရေးအဖွဲ့မှာ ရှိခဲ့တဲ့ သူ့မိဘနှစ်ပါးစလုံးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရတာပါ။ အဲဒါကြောင့် သူ အစ်မကို မြင်တဲ့အခါမှာ အဲဒီလောက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုံ့ပြန်ခဲ့တာပါ။ သူ့မိဘတွေက အစ်မရဲ့ ရှေ့လူက သူတို့ဆီကနေ အရမ်းကို အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုခဲ့တာကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရတာလေ။”
“……အဲဒီလိုလား။”
သူ သိသင့်သလောက် သိပြီးပြီဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ဤကမ္ဘာကြီးမှာ သူ စိတ်ကူးထားသည်ထက် ပို၍ မပြည့်စုံကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
ဤအေးခဲနေသော ကမ္ဘာကြီးမှာ အချိန်မရွေး ပြိုလဲသွားနိုင်သည့် ပါးလွှာသော ရေခဲပြင်ပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားသည့် ရဲတိုက်နှင့် တူသည်။
ပြီးတော့ မြေပြင်ပေါ်က အက်ကြောင်းတွေကလည်း အခုအချိန်ထိ တိုးပွားလာနေဆဲပင်။
ဤကမ္ဘာကြီးမှာ မှော်စက်ဝန်းအတွက် ကျန်ရှိနေသည့် ၆၈ နှစ်ထက် ပို၍ စောစီးစွာ ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်။
“လီယန်ကရော?”
“လီယန်ဟျောင်းလား? သူ ဘာဖြစ်လို့လဲ?”
“သူက ဒီနေရာရဲ့ ခေါင်းဆောင်လိုပဲ။ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား?”
“အဲဒါ မမှားပါဘူး။ လီယန်ဟျောင်းသာ မရှိရင် ကျွန်တော်တို့ ဒီလောက် ကောင်းကောင်း အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီမြို့မှာ ဧကရာဇ် ရှိပေမဲ့ ဘုရင်တော့ မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် လီယန်ဟျောင်းက ဘုရင်နဲ့ ဘာမှ မခြားနားပါဘူး။ အော်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီစကားမျိုး ပြောရင်တော့ သူ သဘောကျမှာ မဟုတ်ဘူး။”
“သူက အဲဒီလိုပုံစံမျိုးပဲ။ သူက အဲဒီနေရာအတွက် ဘာရည်မှန်းချက်မှ ရှိပုံမရဘူး။”
“လီယန်ဟျောင်းက အစ်မကို စူးစမ်းလေ့လာရေးအဖွဲ့ထဲ ထည့်ပေးဖို့ ကျွန်တော့်ကို တောင်းဆိုတုန်းက ကျွန်တော် ဘယ်လောက် အံ့သြခဲ့လဲ သိလား? အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျွန်တော်တို့ စတွေ့တုန်းက အစ်မ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောတုန်းက တစ်ခုခု ထူးခြားတယ်လို့ ခံစားမိပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ တကယ်ကို မမျှော်လင့်ထားခဲ့တာပါ။”
“အဲဒီလောက်တောင်လား?”
“ဟုတ်ပါတယ်။ သူ အဲဒီလို ပုံစံမျိုးနဲ့ တောင်းဆိုတာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ ဒါပေမဲ့ အစ်မ သတိထားရမယ်နော်။ ကျွန်တော့်မှာတော့ ဘက်လိုက်မှု မရှိတဲ့အတွက် လက်ခံနိုင်ပေမဲ့ စူးစမ်းလေ့လာရေးအဖွဲ့ထဲမှာတော့ အဲဒီလို မဟုတ်တဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။”
အဲဒီအချက်ကိုတော့ ယူဟွန်း ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပြီးသား ဖြစ်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက်သည် မကြာမီ မြို့၏ အတွင်းပိုင်းအကျဆုံး နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားကြပြီး ထိုနေရာတွင် မျှော်စင်မြင့်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။
ယူဟွန်းသည် မျှော်စင်အနီးတွင် ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် မတွေ့ဖူးသည့် တိရစ္ဆာန် မွေးမြူရေးခြံများနှင့် ကျယ်ဝန်းသော လယ်ကွင်းများကို တွေ့လိုက်ရသည်။
‘သူတို့က မှော်စက်ဝန်းရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး အပိုင်းမှာ သီးနှံတွေ စိုက်ပျိုးပြီး တိရစ္ဆာန်တွေ မွေးမြူနေကြတာပဲ။’
သူ ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ကျယ်ဝန်းပုံရသဖြင့် လက်ရှိအချိန်တွင်တော့ အစားအသောက် ပြတ်လပ်မှုအတွက် စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ။
ရင်ဂတ်သည် ယူဟွန်းကို လယ်ကွင်းများကြားရှိ လမ်းမကြီးတစ်လျှောက် လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။
မျှော်စင်ကြီးမှာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးထွက်နေသော်လည်း ပထမထပ်နှင့် ဒုတိယထပ်တို့၏ နေရာလွတ်မှာမူ မျှော်စင်၏ တကယ့်အရွယ်အစားထက် များစွာ ပို၍ ကျယ်ဝန်းလှသည်။
ယူဟွန်းသည် ထိုမျှော်စင်မှာ အဆောက်အအုံတစ်ခုအနေဖြင့် အသုံးပြုရန် မဟုတ်ကြောင်း ထိုအခါမှ သဘောပေါက်လိုက်သည်။
‘ဒီမျှော်စင်က မှော်စက်ဝန်းရဲ့ အဓိကဗဟိုချက်ကို ထိန်းသိမ်းထားတာပဲ။’
တကယ့်အဆောက်အအုံဖြစ်သည့် စူးစမ်းလေ့လာရေးအဖွဲ့၏ ရုံးချုပ်မှာ ပထမထပ်နှင့် ဒုတိယထပ်သာ ဖြစ်သည်။
သူတို့အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည့်အခါ အထဲတွင် နှင်းများကို ခါထုတ်နေကြသော လူများကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူတို့မှာ ယနေ့ အလုပ်တာဝန်မှ ပြန်လာကြသည့် စူးစမ်းလေ့လာသူများ ဖြစ်ကြသည်။
သူတို့သည် ဝင်ပေါက်မှ ဝင်လာသော ရင်ဂတ်ကို မြင်သည့်အခါ လက်ပြနှုတ်ဆက်ရန် ပြင်လိုက်ကြသော်လည်း၊ ရင်ဂတ်ဘေးတွင် ရပ်နေသည့် ယူဟွန်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာများ တင်းမာသွားကြသည်။
“ရင်ဂတ်။ ဒါက ဘာ…”
“လီယန်ဟျောင်းရဲ့ အမိန့်ပါ။”
ရင်ဂတ်သည် သူတို့ မေးခွန်းမထုတ်နိုင်ခင်မှာပင် စကားကို ကြားဖြတ် ပြောလိုက်သည်။
လီယန်၏ နာမည် ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရင်ဂတ်နှင့် ယူဟွန်းကို စူးစမ်းမေးမြန်းရန် ပြင်နေကြသည့် စူးစမ်းလေ့လာသူများအားလုံး ပါးစပ်ပိတ်သွားကြသည်။
“လီယန်က အဲဒီလို ပြောတယ်ဆိုရင်တော့…”
“သူ့မှာ တစ်ခုခုတော့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိမှာပေါ့။”
နည်းနည်းတော့ အဆင်မပြေမှုများ ရှိနေသော်လည်း ယူဟွန်း၏ အတုအယောင် ခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်သည့် ကီရာအပေါ် သူတို့ မည်မျှ အယုံအကြည် မရှိကြသည်ကို စဉ်းစားကြည့်လျှင် ဒါက အံ့သြစရာပင် ဖြစ်သည်။
လီယန်၏ နာမည်သည် စူးစမ်းလေ့လာရေးအဖွဲ့ဝင်များအတွက် အဓိပ္ပာယ်များစွာ သက်ရောက်နေသည်။
ဒီနေရာတွင် လီယန်၏ အကူအညီကို မရဖူးသူဟူ၍ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။
‘ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေကိုတော့ ငါ တားလို့မရဘူး။’
သူတို့က သူ့ကို တိုက်ရိုက် မထိခိုက်ကြသော်လည်း သူတို့၏ မျက်ဝန်းများကတော့ ယူဟွန်းကို မုန်းတီးမှု သို့မဟုတ် ရွံရှာမှုတို့ဖြင့် ကြည့်နေဆဲပင်။
“တော်ပြီ။ ပြန်ရောက်ပြီဆိုရင် အိမ်ပြန်ပြီး နားကြတော့။ နောက်တစ်ခါ အလှည့်က နှစ်ရက်နေရင်ပဲ။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ခေါင်းဆောင်။”
‘ခေါင်းဆောင်?’
ပူလောင်နေသော လေထုကို အေးခဲသွားစေသူမှာ ဆံပင်ရှည်နှင့် လူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။
သူသည် အသက်သုံးဆယ်ကျော်အရွယ်ဟု ထင်ရပြီး ဆံပင်ညိုရောင်ကို ရှည်လျားစွာ ထားရှိသည်။
သူ့မျက်လုံးများမှာ စူးရှပြီး ထက်မြက်သော ဓားသွားတစ်ချောင်းနှင့် တူသည်။
သူက စကားတစ်ခွန်းသာ ပြောလိုက်သော်လည်း သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စူးစမ်းလေ့လာသူများထဲမှ မည်သူမျှ ပြန်လည် မပြောရဲကြပေ။
သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် သူသည် ယူဟွန်းကို ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ရုံးချုပ်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည်။
‘သူက စူးစမ်းလေ့လာရေးအဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်လား?’
ယူဟွန်းက သူ့ကို အကဲခတ်နေစဉ် ရင်ဂတ်က ယူဟွန်းထံသို့ တိုးကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
‘သူက ရာဟီယန် အဂျူရှီးပါ။ ခုနက အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်လာတဲ့ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး လီယန်ဟျောင်းနဲ့ ရင်းနှီးလာတာ ကြာပါပြီ။ ဟျောင်းရဲ့ လက်ရုံးတစ်ဆူလိုပါပဲ၊ အရမ်းလည်း အရည်အချင်းရှိတယ်။ သူက အေးစက်ပြီး ယုတ္တိရှိတယ်။ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ဓားပညာကလည်း အံ့မခန်းပဲ၊ ဒါကြောင့် ဂါဒီယန်တွေထဲမှာ အတော်ဆုံး သုံးယောက်ထဲက တစ်ယောက်လို့ ခေါ်ကြတယ်။’
‘ဘာလို့ တိုးတိုးပြောနေတာလဲ?’
‘ရာဟီယန် အဂျူရှီးက နားပါးတယ်လေ။ သိသွားရင်တောင် ဘာမှ ပြောမှာ မဟုတ်ပေမဲ့ နည်းနည်းတော့ အဆင်မပြေဘူးလေ၊ မဟုတ်ဘူးလား?’
‘သူက အရမ်းကို စူးရှပုံပေါက်တယ်။’
‘ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက သူ့အဖွဲ့ဝင်တွေကို အရမ်း ဂရုစိုက်ပြီး လီယန်ဟျောင်းကိုလည်း အများကြီး လေးစားတယ်။ ဟျောင်းနဲ့ အေးခဲနေတဲ့ ကျိန်စာ မစခင်ကတည်းက သိတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။ သူ့အသက်အရွယ်နဲ့ ဆိုရင်တော့ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိပါတယ်။’
‘ဒါဆို လီယန်က ဟျောင်းဖြစ်ပြီး သူက ဘာလို့ အဂျူရှီး ဖြစ်ရတာလဲ?’
‘လီယန်ဟျောင်းက ငယ်ရုပ်ပေါက်နေလို့လေ၊ မဟုတ်ဘူးလား?’
ယူဟွန်းလည်း ငြင်းစရာမရှိတော့ပေ။
“လာပါ။ အထဲမှာ ကျွန်တော် စက်ပစ္စည်းတချို့ ပေးမယ်။”
“စက်ပစ္စည်းတွေလည်း ရှိသေးတာလား?”
“ဟုတ်တာပေါ့၊ စူးစမ်းလေ့လာသူ တစ်ယောက်ဖြစ်ရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ စက်ပစ္စည်း အနည်းဆုံးတော့ လိုအပ်တယ်လေ။ မှော်ဆရာ အဘိုးအိုတစ်ယောက် ရှိတယ်။ သူက အသုံးဝင်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို လုပ်ပေးတာ။”
စူးစမ်းလေ့လာသူများမှာ စွမ်းအားကြီးမားရန် လိုအပ်သော်လည်း အပြင်ဘက်ရှိ ကြမ်းတမ်းသော ပတ်ဝန်းကျင်မှာ စွမ်းအားတစ်ခုတည်းဖြင့် ကျော်ဖြတ်နိုင်သည့်အရာ မဟုတ်ပေ။
နှင်းပေါ်တွင် မချော်လဲစေမည့် ဖိနပ်၊ အအေးဒဏ်ကို ကာကွယ်ပေးမည့် ဝတ်ရုံ၊ အစားအသောက်ထည့်ရန် အိတ်နှင့် အေးခဲနေသော ဧရာမ သတ္တဝါများနှင့် ရင်ဆိုင်ရာတွင် မခဲသွားမည့် လက်နက်များ လိုအပ်သည်။
မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပြင်ဆင်စရာ ပိုများနေသည်။
“အဲဒါတွေကို လုပ်ဖို့ အရင်းအမြစ်တွေ လုံလောက်ရဲ့လား?”
“မလုံလောက်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အရင်က အသုံးပြုခဲ့သူတွေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။”
“အော်… အဲဒီလိုလား။”
တန်ဖိုးရှိသော မှော်ပစ္စည်းများကို လုပ်ရသည်မှာ မလွယ်ကူသော်လည်း အသုံးပြုသူ အရေအတွက်က ရှိနေသော ပမာဏထက် ပိုမြန်မြန် လျော့နည်းသွားပါက…
သူတို့ကို ထားရစ်ခဲ့ရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။
“ဒါဆို သေသွားတဲ့သူတွေ သုံးခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုပဲ ကျွန်တော်တို့ သုံးရမှာပေါ့။”
“ကျွန်တော်တို့ ဂါဒီယန်တွေက အဲဒီလိုတော့ မလုပ်ပါဘူး။ သူတို့ သုံးခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေထဲမှာ သူရဲကောင်းတွေရဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ ဝိညာဉ်တွေ ကိန်းအောင်းနေတယ်လို့ ယုံကြည်ကြတယ်။ တိုက်ပွဲမှာ သေဆုံးသွားတဲ့သူတွေက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကို ကူညီပေးပြီး သူတို့ရဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေရှိတဲ့ အောင်ပွဲကို ပြန်လည် ရယူကာ ကယ်တင်ခြင်းနယ်မြေကို သွားနိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်ကြတာပါ။”
“ကယ်တင်ခြင်းနယ်မြေဆိုတာ ဘာလဲ?”
ရင်ဂတ်သည် ဤအချိန်တွင် ဂါဒီယန်တို့၏ ယုံကြည်ချက်ကို ရှင်းပြချင်နေသည်။
“ကယ်တင်ခြင်းနယ်မြေဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ သေပြီးရင် သွားရမယ့် ကမ္ဘာပါပဲ။”
“သေပြီးနောက်ဘဝလိုမျိုးလား။ ဒါဆို မင်းတို့က တိုက်ပွဲမှာ သေချင်တာပေါ့?”
“အားလုံးတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဂါဒီယန်အများစုကတော့ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို မရှောင်ကြပါဘူး။ သူတို့အတွက် တိုက်ခိုက်ခြင်းဆိုတာ အမြဲတမ်း သဘာဝကျပြီး အောင်ပွဲတွေ အများကြီး ရခဲ့ရင် သေပြီးနောက်မှာ ဂုဏ်ကျက်သရေရှိတဲ့ နယ်မြေကို သွားနိုင်မယ်လို့ ပြောကြတယ်။ တကယ်လို့ သူတို့ ရှုံးခဲ့ရင်တော့ အဲဒီလို မဖြစ်နိုင်ဘဲ သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေက သူတို့သုံးတဲ့ ပစ္စည်းတွေထဲမှာပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ပစ္စည်းကို ဆက်ခံတဲ့သူက အောင်ပွဲခံနိုင်ရင်တော့ အဲဒီသူနဲ့အတူ ကယ်တင်ခြင်းနယ်မြေကို တက်သွားကြတာပါ။”
“သဘောပေါက်ပြီ။”
“ဒါကြောင့် ကွယ်လွန်သွားသူတွေရဲ့ ပစ္စည်းကို သုံးတာက မကောင်းတဲ့အရာ မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်နည်းပြောရရင် သူတို့ကို ရိုသေလေးစားတာပါ။ ပြီးတော့ ဒုက္ခရောက်နေတဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို သက်သာရာရစေတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ ရှုံးနိမ့်ခြင်းရဲ့ ဒေါသတရားတွေကြောင့် ပိတ်မိနေတဲ့ သူတွေအတွက် ကျွန်တော်တို့က သူတို့ကိုယ်စား တိုက်ခိုက်ပေးပြီး သူတို့ရဲ့ ဆန္ဒတွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးတာပါ။”
“နောက်တစ်ယောက်ကပါ သေသွားရင်ရော?”
“ဒါဆိုရင် နောက်လူတွေက သူတို့ကို ဆက်ပြီး လိုက်သွားကြမှာပေါ့။”
အလွန် တာဝန်မဲ့သော စကားဟု ထင်ရသော်လည်း ၎င်းမှာ အလွန် ယုံကြည်မှုရှိပြီး ရှင်းလင်းနေသည်။
“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆန္ဒတွေက ဆက်စပ်နေတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေလည်း ဆက်စပ်နေတယ်။ အေးခဲနေတဲ့ ကမ္ဘာရဲ့ ကျိန်စာကြောင့် ဒါတွေက အဓိပ္ပာယ်မဲ့တဲ့ စကားလုံးတွေ ဖြစ်သွားခဲ့ပေမဲ့… ကျွန်တော်ကတော့ ယုံကြည်ဆဲပါ။ တစ်နေ့နေ့မှာ ဒီ ငရဲလို ပြင်းထန်တဲ့ မုန်တိုင်းတွေ ငြိမ်းသွားတဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့အားလုံး ကယ်တင်ခြင်းနယ်မြေကို ခြေချနိုင်မှာပါ။”
ကယ်တင်ခြင်းနယ်မြေ။
မြောက်ဘက် ပင်လယ်ပြင်တစ်ဖက်က၊ နာကျင်မှု သို့မဟုတ် အစာရေစာ ငတ်မွတ်မှုမရှိဘဲ ပေါများကြွယ်ဝမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော နေရာ။
ရင်ဂတ်သည် ထိုနေရာကို တစ်စိုက်မတ်မတ် ယုံကြည်နေပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများက တောက်ပနေသည်။
“ဒါကြောင့် ကျွန်တော် စူးစမ်းလေ့လာရေးအဖွဲ့ကို လျှောက်ခဲ့ပြီး စူးစမ်းလေ့လာသူ တစ်ယောက် ဖြစ်လာတာပါ။ ပုန်းကွယ်ပြီး ထွက်ပြေးတာက ဂုဏ်မရှိပါဘူး။ ကျွန်တော်က တိုက်ခိုက်ပြီး အနိုင်မယူနိုင်ရင်တောင်မှပေါ့။”
သူသည် အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ အပြင်ဘက်ကို စူးစမ်းလေ့လာခဲ့သည်။
သေချာပေါက်ပင် သူ သေဆုံးနိုင်ခြေ အမြင့်ဆုံး ဖြစ်သည်။ ဂုဏ်ကျက်သရေရှိသော အောင်ပွဲဆိုတာ ရှိချင်မှ ရှိလိမ့်မည်။
ဒါပေမဲ့လည်း။
သူ သေသွားရင်တောင် တစ်ယောက်ယောက်က သူ့နောက်ကို လိုက်လာပြီး သူ့ဆန္ဒကို ဆက်ခံလိမ့်မည်။
ဆန္ဒဆိုသည်မှာ ဆက်စပ်နေသည်။ အဆုံးမရှိ ဆက်လက် တည်ရှိနေပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ ရည်မှန်းထားသည့် လမ်းကြောင်းသို့ တစ်ချိန်ချိန်တွင် ရောက်ရှိသွားလိမ့်မည်။
ရင်ဂတ်သည် ထိုအချက်ကို သံသယ မဝင်ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် လီယန်ကို အားကျပြီး လေးစားသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် စူးစမ်းလေ့လာရေးအဖွဲ့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“မင်းက…”
ယူဟွန်းသည် ဤမျှ အስရဲသော ခေတ်ကာလတွင်ပင် မျှော်လင့်ချက်ကို လက်မလျှော့သူတစ်ယောက် ရှိနေသေးကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
ဟုတ်ပါသည်။ သူက ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေနိုင်ပါ့မလဲ။
ဒီနေရာတွင်၊ လက်မလျှော့သော ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ငရဲခန်းထဲတွင်ပင် မျှော်လင့်ချက် မီးစလေးက တောက်လောင်နေဆဲပင်။
“ဟားဟား။ ကျွန်တော် စကားတွေ အများကြီး ပြောမိသွားပြီ။ လာပါ၊ စက်ပစ္စည်းတွေ သွားယူကြရအောင်။”
“မှော်ဆရာဆီ သွားမှာလား?”
“ဟုတ်တယ်။ သူက ရှိပြီးသား စက်ပစ္စည်းတွေကို ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းပေးတာ။ နောက်ကျရင် သူက အိမ်ပြန်ပြီး နားသွားလိမ့်မယ်။ သူက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ အရမ်းကို ရွေးချယ်တတ်သူပါ။”
“အင်း။”
ယူဟွန်းသည် မှော်ဆရာ ရှိနေသည့် အလုပ်ရုံသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
ရင်ဂတ်က တံခါးကို အသာအယာ ခေါက်လိုက်သည့်အခါ အထဲမှ ဟစ်အော်သံတစ်ခု ထွက်လာသည်။
“ဘယ်သူလဲ!”
“အဘိုး။ ကျွန်တော်ပါ။ ရင်ဂတ်ပါ။”
ရင်ဂတ် စကားဆုံးသည်နှင့် တံခါးကို ဒေါသတကြီး ဖွင့်လိုက်သည်။
“ရင်ဂတ်။ အခု ဘယ်အချိန်ရှိပြီလဲ၊ ငါ့ကို လာနှောင့်ယှက်နေတာလဲ! အလုပ်ပြီးရင် မလာနဲ့လို့ ငါ ပြောမထားဘူးလား!”
ထိုအဘိုးအိုကို မည်မျှပင် ပြောပြော လူကောင်းတစ်ယောက်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။ ပို၍ ဆိုးသည်မှာ သူသည် လမ်းဘေးတွင် နေထိုင်သည့် လူတစ်ယောက်လိုပင်၊ စနစ်တကျ မဆေးကြောထားဘဲ ရှည်လျားသော ဖြူဖွေးသည့် မုတ်ဆိတ်နှင့် ဆံပင်များက အနည်းငယ်မျှပင် ပြင်ဆင်ထားခြင်း မရှိပေ။
သူ့ရဲ့ အဝတ်အစားက ဝတ်ရုံမဟုတ်ဘဲ တိရစ္ဆာန်အမွေးအမှင်တွေနဲ့ ပြုလုပ်ထားတဲ့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အဝတ်အစားသာ ဖြစ်သည်။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးအိမ် ကျဉ်းကျဉ်းလေးတွေနဲ့ ကြီးမားတဲ့ နှာခေါင်းက ဒီမှော်ဆရာဟာ အလွန်အမင်း ရွေးချယ်တတ်သူတစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။
‘ဟူး။ သူ့ကို စကားပြောရုံနဲ့တင် ငါပင်ပန်းသွားတော့မယ် ထင်တယ်။’
တကယ်တမ်းလည်း ရင်ဂတ်ကို မြင်လိုက်တာနဲ့ အဘိုးအိုက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး မနက်ဖြန်မှ လာဖို့ ပြောလိုက်သည်။
“အဘိုး။ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ ဧည့်သည်အသစ် တစ်ယောက် ပါလာလို့ပါ။”
“ဘာဧည့်သည်လဲ! ဘယ်သူလဲ! ငါ့အနားယူချိန်ကို လာနှောင့်ယှက်နေတာ ဘယ်သူတုန်း! ငါ့မျက်နှာကို ပြစမ်း!”
သူ အဲဒီလို ပြောလိုက်သော်လည်း ငြိမ်ငြိမ်မနေနိုင်ဘဲ ချက်ချင်းပင် ထွက်လာသည်။ ယူဟွန်းလည်း ရင်ဂတ်ရဲ့ အနောက်ဘက်မှနေ၍ အနည်းငယ် ရှေ့သို့ တိုးလိုက်သည်။
ဒါပေမဲ့ ယူဟွန်းကို မြင်လိုက်တာနဲ့ အဘိုးအိုက မျက်လုံးတွေကို ပြူးကျယ်သွားအောင် ဖွင့်လိုက်ပြီး အသက်ရှူသံ ပြင်းပြင်းထွက်လာသည်။
“ဟယ်! မ-မာစတာ?”