ယူဟွန်း၏ မေးခွန်းကို ပြန်ဖြေမည့်အစား လီယန် သည် သူ့ရှေ့ရှိ ကုလားထိုင်ကို ဆွဲယူကာ ထိုင်လိုက်သည်။
စကားပြောဆိုခြင်းကို ရှောင်လွှဲလိုဟန်မရှိသည့် လီယန် ၏ အမူအရာကြောင့် ဘယ်လာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။
“လီယန်၊ ရှင်က…”
“ဘယ်လာ။ ငါ သူ့ကို ခဏလောက် တစ်ယောက်တည်း စကားပြောချင်တယ်။”
“…ဟုတ်ကဲ့။ နားလည်ပါပြီ။”
ဘယ်လာသည် ထပ်မပြောတော့ဘဲ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားသည်။ သူမ ထွက်သွားပြီးနောက် ယူဟွန်းက လီယန် ကို မေးလိုက်သည်။
“ဘယ်လာကို မဖြစ်မနေ လွှတ်လိုက်ရတာလား။”
“သူမ ဒါတွေကို ကြားဖို့ မလိုဘူး။”
“ဒါဆို ရှင်က ကျွန်တော့်ကို အကုန်ရှင်းပြပေးမလို့ပေါ့ ဟုတ်လား။”
“ငါ မရှင်းပြရင် မင်း ဘာတွေလုပ်မလဲဆိုတာ ငါမသိဘူးလေ။ ဖရက်ချန်ရဲ့ မေးရိုးကို ထိုးခဲ့တဲ့ မှတ်တမ်းလည်း မင်းမှာ ရှိနေတာပဲ။ မင်းနဲ့ပတ်သက်ရင် ငါ သတိထားရမှာပေါ့။”
“ကျွန်တော် နောင်တမရပါဘူး။”
ယူဟွန်းက ပြုံး၍ ဖြေလိုက်သော်လည်း လီယန် ၏ မျက်နှာမှာမူ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။
“ဘာတွေကို သိချင်နေတာလဲ။”
“အင်း။ ကြည့်ရအောင်။ ဘာတွေကို သိချင်နေတာလဲဆိုတော့… သိချင်တာတွေ အများကြီးပါပဲ။”
လီယန် နှင့် တွေ့ဆုံခွင့်ရပါက မေးမြန်းလိုသည့် မေးခွန်းပေါင်းများစွာ ယူဟွန်းတွင် ရှိနေခဲ့သည်။
သူ့ကို ဤမျှမြန်မြန် တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသော်လည်း မေးမြန်းရန် စာရင်းတစ်ခုမှာမူ သူ့စိတ်ထဲတွင် အသင့်ရှိနေနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။
“အရင်ဆုံး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေးကနေ စကြရအောင်။ ဒီမြို့က ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဆက်တည်တံ့နိုင်မှာလဲ။”
“…ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။”
“ဒီမြို့မှာ အပူချိန်ကို နွေးထွေးနေအောင် ထိန်းထားပြီး သီးနှံတွေ စိုက်ပျိုးနိုင်အောင် လုပ်ပေးတဲ့ မှော်စက်ဝိုင်းတစ်ခု ရှိတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလောကကြီးမှာ အဲဒါကို အချိန်တိုင်း ထိန်းထားလို့ မရနိုင်ဘူးလေ။ မှော်စက်ဝိုင်းထဲကို စွမ်းအားတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ထည့်ထည့်၊ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှုတွေ ဘယ်လောက်ပဲ လုပ်လုပ်ပေါ့။”
“…”
“ထာဝရ အလုပ်လုပ်နေမယ့် မှော်စက်ဝိုင်းဆိုတာ မရှိဘူး။ တစ်နည်းနည်းနဲ့ ဆက်လုပ်ထားနိုင်ရင်တောင် နောက်ဆုံးမှာတော့ ကန့်သတ်ချက်တစ်ခု ရှိလာမှာပဲ။ အဲတော့ ရှင်တို့မှာ အချိန် ဘယ်လောက် ကျန်သေးလဲ။”
“၆၈ နှစ်။”
လီယန် ၏ တိကျသော အဖြေကြောင့် ယူဟွန်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။
“ရှင် အတိအကျ သိနေတာပဲ။”
“အတားအဆီးက အများဆုံးမှ နှစ် ၁၀၀ ပဲ ခံတယ်။ အဲဒါလည်း တစ်လျှောက်လုံး ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းနိုင်မှ ရမှာ။ နှင်းခဲကျိန်စာ စတင်ခဲ့တာ ၃၂ နှစ်ရှိပြီဆိုတော့ ၆၈ နှစ်ပဲ ကျန်တော့တယ်။”
“ဒါဆို နှင်းခဲကျိန်စာဆိုတာ အတိအကျ ဘာလဲ။”
နှင်းခဲကျိန်စာက ကမ္ဘာကြီးကို ရုတ်တရက် ရေခဲပြင်တွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းသွားတယ်ဆိုတာလောက်ပဲ ယူဟွန်း သိထားသည်။
ပြီးတော့ ကျိန်စာရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေအဖြစ် နှင်းခဲဘီလူးကြီးတွေ ပေါ်လာပြီး တွေ့သမျှလူကို သတ်ဖြတ်နေတယ်ဆိုတာမျိုးပေါ့။
ယူဟွန်း မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် ဤနေရာကို ရိုက်ခတ်ခဲ့သည့် နှင်းခဲကျိန်စာမှာ သူ၏ ယခင်ဘဝက ကမ္ဘာမြေ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ကပ်ဘေးနှင့် အလွန်တူညီနေသည်။ ဦးတည်ရာတစ်ခုမှလွဲ၍ပေါ့။
“ငါလည်း မသိဘူး။”
“ရှင် မသိဘူးလား။”
“ဒါကြောင့်ပဲ ငါ စူးစမ်းလေ့လာရေးအဖွဲ့ကို ဖွဲ့ခဲ့တာ။”
“…နားလည်ပါပြီ။”
စူးစမ်းလေ့လာသူများမှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ သို့မဟုတ် အခြားနေထိုင်နိုင်သည့် နေရာများကို ရှာဖွေနေကြခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ ကြားဖူးသည်။ သို့သော် ယူဟွန်းက တစ်စုံတစ်ခု လွဲနေသလို ခံစားရသည်။
အကယ်၍ စူးစမ်းလေ့လာသူများက နှင်းခဲကျိန်စာ၏ အရင်းအမြစ်ကို ရှာဖွေနေခြင်းဆိုလျှင်တော့ အကြောင်းအရာက တစ်မျိုး ဖြစ်သွားပြီ။
“ဒါဆို ရှင် မသိဘူးဆိုတာက အခုထိ မတွေ့သေးဘူးလို့ ဆိုလိုတာပေါ့။”
“မှန်တယ်။”
“နှင်းခဲကျိန်စာက မြောက်ဘက်ကနေ စတင်ခဲ့တာလို့ ကြားတယ်၊ ဘာလို့ မြောက်ဘက်ကို မသွားကြတာလဲ။”
“မြောက်ပိုင်းတိုက်ကြီးက ဘယ်လောက်ကျယ်လဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိဘူး။ ဦးတည်ရာက မြောက်ဘက်ဆိုတာကို အကြမ်းဖျင်း သိထားရင်တောင် ရှာဖွေရမယ့် ဧရိယာက အင်မတန် ကျယ်ပြန့်လွန်းတယ်။ နှင်းခဲကျိန်စာ စဖြစ်တာ ၃၂ နှစ်ရှိပြီ။ အခုထိတော့ ဘာခြေရာလက်ရာမှ မတွေ့သေးဘူး။”
တိုက်ကြီးက ကျယ်ပြန့်လွန်းရုံတင်မကဘဲ အပြင်ဘက်က ကြမ်းတမ်းတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ စူးစမ်းလေ့လာသူ အရေအတွက် နည်းပါးတာကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။
“ပြီးတော့ မြောက်ဘက်ကို တိုးသွားလေ နှင်းခဲဘီလူးတွေက ပိုများလာလေပဲ။ စူးစမ်းလေ့လာသူတွေအတွက်တောင် သူတို့နဲ့ ရင်ဆိုင်ရတာ အန္တရာယ်များတယ်။ ဂတ် (Gard) စစ်သည်တော်ကြီးတွေတောင် တစ်ယောက်ချင်း ယှဉ်ရင် သူတို့ကို မနိုင်ဘူး။”
“တောင်ဘက်ကရော ဘယ်လိုလဲ။ တခြား အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေရော ရှိသေးလား။”
လီယန် ခေါင်းခါပြသည်။
သူ မသိတာမဟုတ်၊ ရှာဖွေကြည့်သော်လည်း တခြား အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူကို ရှာမတွေ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
“နှင်းခဲကျိန်စာက တိုက်ကြီးရဲ့ မြောက်ဘက်ပိုင်းကိုပဲ ဝါးမြိုသွားတာ မဟုတ်ဘူး။ တိုက်ကြီးတစ်လျှောက် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကိုပါ ရေခဲသွားစေခဲ့တာ။ တောင်ဘက်က ပူပြင်းတဲ့ သဲကန္တာရတောင် အခုတော့ ရေခဲနှင်းတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေပြီ။ အဲဒီဘက်ကနေ တက်လာတဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူဆီက ကြားခဲ့ရတာပဲ၊ မင်း သေချာပေါက် သိထားသင့်တယ်။”
“အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ၊ တစ်ယောက် ရှိတယ်ပေါ့။”
“ငါ သိသလောက်တော့ သူတစ်ယောက်တည်းပဲ။ သူနေတဲ့နေရာ ပျက်စီးသွားပြီး ဆက်မရပ်တည်နိုင်တော့တဲ့အခါ သူတစ်နည်းနည်းနဲ့ တက်လာခဲ့တာ။ လူပေါင်း ၂၀၀၀ ကျော်ထဲကနေ တစ်ယောက်ပဲ တွေ့ခဲ့ရတယ်။”
“…သူ အခု ဘယ်မှာလဲ။”
“သူ သေသွားပြီ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၅ နှစ်က။”
“…”
အခြေအနေမှာ ပုံမှန်မဟုတ်တော့ပေ။ ၃၂ နှစ်အတွင်း ကမ္ဘာကြီးက ဤမျှအထိ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်ကို သူ မယုံကြည်နိုင်ပေ။
ပြီးတော့ ၃၂ နှစ်လုံးလုံး လူနည်းပါးပြီး အပြင်ဘက်မှာ အန္တရာယ်တွေ များပြားလွန်းတာကြောင့် သူတို့ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ကြပေ။
သို့သော်လည်း သူတို့သည် စူးစမ်းလေ့လာရေးအဖွဲ့များကို ဖွဲ့စည်းကာ မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုခုကို တွယ်ကပ်ထားဆဲပင်။
သူတို့၏ အသက်ရှင်လိုသည့် ဆန္ဒ။
မျိုးသုဉ်းပျောက်ကွယ်မသွားစေရန် သူတို့၏ ရုန်းကန်မှု။
“…လီယန်၊ ရှင် အသက် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ။ ၃၂ နှစ်လောက်ကတည်းက အရာအားလုံးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသလို ပြောနေပေမဲ့ ရှင်ကတော့ ဘာမှ မပြောင်းလဲသွားသလိုပဲ။”
“ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒီကျိန်စာသင့်ခန္ဓာကိုယ်က အချိန်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ ကုန်သွားပါစေ အိုမင်းမသွားဘူး၊ ဘာမှလည်း မပြောင်းလဲဘူး။”
လီယန် ၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိမ်ချပြောဆိုလိုက်သည့် စကားကြောင့် ယူဟွန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို သူကိုယ်တိုင် ကျိန်စာသင့်ခန္ဓာကိုယ်ဟု ခေါ်ရသည့် အကြောင်းရင်းတစ်ခုတော့ ရှိရပေမည်။
“ရှင်က ပုံမှန် ဂတ်ဒီယန် (Gardian) တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား။”
“မင်း မှန်တယ်။ ငါက ဂတ်ဒီယန်တောင် မဟုတ်ဘူး။”
“ဒါဆို ရှင်က ဘာလဲ။”
ဒီလောက်ကြာအောင် အသက်ရှင်နေရသော်လည်း အိုမင်းခြင်းမရှိသည့် သူသည် မည်သူနည်း။ ပြီးတော့ ဤနေရာ၏ ခေါင်းဆောင်နှင့် တူညီသည့် နေရာတစ်ခုတွင် ရပ်တည်နိုင်လောက်အောင် မည်သည့်စွမ်းအားမျိုးကို သူ ပိုင်ဆိုင်ထားသနည်း။
လီယန် ပါးစပ်ပိတ်လိုက်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူ ထပ်ပြောတော့မည် မဟုတ်ပေ။
ဒီနေ့မှ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးသည့် သူစိမ်းတစ်ယောက်ကို မိမိ၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ပြောပြမည့်သူမှာ အရူးသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။
ယူဟွန်း လီယန် ၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို နားလည်သည်။
‘ဒါပေမဲ့ သူ ဘာလို့ ငါ့ကို အဲဒီလိုမျိုး ကြည့်နေတာလဲ။’
လီယန် က ယူဟွန်းကို ကြည့်သည့်အကြည့်တွင် ဝမ်းနည်းမှု၊ တမ်းတမှု၊ နာကျင်မှုနှင့် မုန်းတီးမှုတို့ ရောထွေးနေသည်။
ကီးရား (Keira) သည် ကြီးမြတ်သော ညီအစ်မငါးဦးအနက် အကြီးဆုံးဖြစ်သည်။
ပြီးတော့ ကြီးမြတ်သော ညီအစ်မငါးဦးဆိုသည်မှာ ဘုရားသခင်၏ နောက်လိုက်များ ဖြစ်ကြသည်။
အိုမင်းခြင်းမရှိသည့် လီယန် နှင့် ကြီးမြတ်သော ညီအစ်မငါးဦးအနက် တစ်ဦးဖြစ်သည့် ကီးရားတို့အကြား မည်သို့သော ဆက်ဆံရေးမျိုး ရှိခဲ့သနည်း။
‘ပထမဆုံး တွေးမိတာကတော့ သူတို့ ချစ်သူတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြတာပဲ။’
အကယ်၍ ထိုသို့ဆိုလျှင် ထိုတုံ့ပြန်မှုက အဓိပ္ပာယ်ရှိသွားပြီ။
ပြီးတော့ လီယန် မှာလည်း ကြီးမြတ်သော ညီအစ်မငါးဦးနှင့် ပတ်သက်သည့် ဆက်နွှယ်မှုတစ်ခုခု ရှိနေပြီး၊ အဲဒါကပဲ သူ့ကို တခြားသူတွေနဲ့ မတူတဲ့ စွမ်းအားကို ပေးထားတာ ဖြစ်လိမ့်မည်။
ယူဟွန်း သိချင်နေမိသော်လည်း ယခုလောလောဆယ်တော့ သူ၏ သိချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“ထပ်မေးရင်လည်း ကျွန်တော် သိချင်တာတွေကို ကြားရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။”
“…”
“ဒါကြောင့် မေးခွန်းတွေကို ဒီမှာတင် ရပ်ထားလိုက်ကြရအောင်။ အခု အရောင်းအဝယ်တစ်ခု လုပ်ကြရအောင်။”
“အရောင်းအဝယ်?”
လီယန် က ဘာကို ဆိုလိုသနည်းဟု တွေးတောရင်း ပြန်မေးလိုက်သည်။
“ရှင်လည်း သိတာပဲ မဟုတ်လား။ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်နေရင် ကျွန်တော် ကြာကြာ ခံမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ။”
“နှစ်ပတ်လောက်ပဲ။”
“မှန်တယ်။”
လီယန် ၏ တုံ့ပြန်မှုအရ ယခင်က တယ်လာ (တယ်လာ) များအားလုံးသည် နှစ်ပတ်အတွင်း ဘာမှ မလုပ်ဆောင်နိုင်ဘဲ သေဆုံးသွားခဲ့ကြသည်မှာ ထင်ရှားသည်။
သူတို့ မည်သို့ အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်ကို မေးကြည့်ရန်ပင် မလိုတော့ပေ။
“ဒါဆို မင်း ဘယ်လို အရောင်းအဝယ်မျိုး လုပ်ချင်တာလဲ။”
“ကျွန်တော့်မှာ အသက်ရှင်ဖို့ နှစ်ပတ်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မသေချင်ဘူး။”
“မင်း လိုချင်တာကို ပြော။”
“ကျွန်တော့်ကို စူးစမ်းလေ့လာရေးအဖွဲ့ထဲ ထည့်ပေးပါ။”
ခံစားချက်မဲ့နေသည့် လီယန် ပင် ထိုစကားကြောင့် တုန်လှုပ်သွားသည်။
သူသည် ယူဟွန်းကို သံသယအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
လမ်းခရီးတွင် နှင်းခဲဘီလူးနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ပြီးနောက် စူးစမ်းလေ့လာသူများမှာ မည်မျှ အန္တရာယ်များကြောင်း သူ မသိဘဲ နေပါ့မလား။
သူ့ကို စူးစမ်းလေ့လာရေးအဖွဲ့ထဲ ထည့်ပေးရန် တောင်းဆိုခြင်းမှာ ညှိနှိုင်းမှုအတွက် အလကားသက်သက် ဟန်ပြခြင်းထက် ဘာမှ မပိုပေ။
‘သူက သူကိုယ်သူ တစ်စုံတစ်ယောက်လို့ ထင်နေတာလား။’
သူ့လိုမျိုး တယ်လာ တွေထဲမှာ စူးစမ်းလေ့လာရေးအဖွဲ့ထဲ ဝင်ဖို့ ဆန္ဒပြုခဲ့တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိခဲ့ဖူးပေ။
ယူဟွန်းမှာမူ ထိုသို့ ပြောဆိုသည့် ပထမဆုံးသူ ဖြစ်သည်။
သူ့မျက်လုံးတွေကို ကြည့်လိုက်တာနဲ့တင် သူက သာမန်လူမဟုတ်မှန်း သူသိလိုက်ရသော်လည်း ဤအရာကမူ သူ ထင်ထားသည်ထက် ပိုလွန်နေသည်။
“စူးစမ်းလေ့လာရေးအဖွဲ့ဆိုတာ အန္တရာယ်များတယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီကို သွားဖို့ဆိုတာလည်း မလွယ်ဘူး။ မင်းက…”
“ကိုယ်တိုင်တောင် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမရှိတဲ့ တယ်လာ တစ်ယောက် ဖြစ်နေလို့လား။”
“...အရင်က လူတွေအားလုံးက အဲဒီလိုမျိုးပဲလေ။”
“ဒါဆို ကျွန်တော့်ကို နောက်ထပ် တစ်ခုလောက် မေးခွင့်ပြုပါ။ ကျွန်တော်က သူတို့နဲ့ တူတယ်လို့ ရှင် ထင်နေတာလား။”
“...”
လီယန် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။
အစောပိုင်းက ဖရက်ချန်ကို လက်သီးနဲ့ ထိုးလိုက်ကတည်းက သူ ခံစားမိနေခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ သူမမဟုတ်၊ ယူဟွန်းမှာ အရင်ကလူတွေနဲ့ လုံးဝ ကွဲပြားနေသည်။
ဖရက်ချန်က သူ့ကို ခဏခဏ စိန်ခေါ်ပြီး ရန်စလေ့ရှိသော်လည်း သူ့ရဲ့ ဒေါသကြီးတဲ့ စရိုက်နဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ သူက စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာပြီး တိုက်ခိုက်ရေးမှာလည်း ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သည်။
ဒီဂတ်ဒီယန်တွေထဲမှာ စွမ်းအားအလိုက် အဆင့်သတ်မှတ်ရမယ်ဆိုရင် သူက လီယန် ရဲ့ အောက်မှာ ဒုတိယနေရာမှာ ရှိနေမှာ အသေအချာပင်။
အမှန်စင်စစ် သူက ဂတ်ဒီယန်တောင် မဟုတ်ပေ။ ကောင်းချီးပေးခံရသလို ကျိန်စာသင့်နေသည့် လီယန် ကို ဖယ်လိုက်လျှင် ဖရက်ချန်မှာ ဂတ်ဒီယန်တွေထဲတွင် အတော်ဆုံး စစ်သည်တော် ဖြစ်သည်။
သူက သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားခဲ့ပေမယ့်လည်း လက်သီးတစ်ချက်တည်းနဲ့ လဲကျသွားခဲ့ရသည်။
အနည်းဆုံးတော့ သူ့ရှေ့က ယူဟွန်းခေါ် ကီးရားဟာ အရင်လူတွေနဲ့ အရည်အသွေးချင်း လုံးဝမတူညီကြောင်း သူ ယုံကြည်နိုင်ခဲ့သည်။
“ဒါပေမဲ့ စူးစမ်းလေ့လာသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ လှုပ်ရှားနိုင်ဖို့ဆိုတာကတော့ ချွင်းချက်ပဲ။”
“ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း သွားပြီး သေသွားတာက ရှင်နဲ့ ဘာများ ဆိုင်လို့လဲ။”
“...မင်း တကယ်ပြောနေတာလား။”
“ကျွန်တော် ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး လိမ်ညာတာ ဒါမှမဟုတ် ဟန်ဆောင်တာမျိုး မလုပ်ဘူး။ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပါ။”
ယူဟွန်းက သူ့ကိုယ်သူ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်မှာ နှစ်ပတ်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ ကျွန်တော့်ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေက ကျွန်တော့်ကို မိစ္ဆာလိုလို ဘာလိုလိုနဲ့ အမှိုက်တစ်စလို ဆက်ဆံနေကြတယ်။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ကျွန်တော် ဒီအင်းထဲမှာပဲ ငြိမ်ထိုင်နေပြီး နှစ်ပတ် စောင့်နေရမှာလား။ မလွဲမသွေ ရောက်လာမယ့် အဆုံးသတ်ကိုပဲ စောင့်နေရမှာလား။ ရှင်တို့ဆီက ရှေ့လူတွေက အဲဒီလိုမျိုး လက်ခံသွားခဲ့တာလား။”
“...သူတို့ မလက်ခံခဲ့ဘူး။”
သူတို့က ပိုပြီးတော့တောင် အသည်းအသန် ရုန်းကန်ခဲ့ကြသေးသည်။ ဘယ်တော့မှ ငြိမ်မနေခဲ့ကြဘူး။
ဒါပေမဲ့ သူတို့က ခုခံဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါမှာတောင် မှားယွင်းနေခဲ့ကြသည်။
သူတို့က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရေးကြီးတယ်လို့ ထင်မှတ်နေတဲ့ စိတ်ကို မဖျောက်နိုင်ကြဘဲ သူတို့ရဲ့ အမိန့်တွေနဲ့ လူတွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။
“ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီလို မဟုတ်ဘူး။”
ယူဟွန်းက ကွဲပြားသည်။
သူက သူ့ဘာသာ လှုပ်ရှားပြီး သူ့လက်နဲ့ပဲ အရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်သွားမည်။
“မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် သေချာနေရတာလဲ။”
“ကျွန်တော် အဲဒါကို ရှင်းပြလို့ မရဘူး။ အဲဒါက ကျွန်တော် ရှင်တို့ကို သက်သေပြရမယ့် အရာပဲ။”
“မင်း ပြောပုံဆိုပုံက ယုံကြည်မှုတွေ အပြည့်နဲ့ပဲ။”
“ကျွန်တော့်မှာ ယုံကြည်မှု မရှိရင် ဒီလိုမျိုး ပြောမှာ မဟုတ်ဘူး။”
“...”
လီယန် က ယူဟွန်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ယူဟွန်းကို ဖိအားပေးလိုက်သည်။
ယူဟွန်းကတော့ တုန်လှုပ်မသွားသလို လီယန် ၏ အကြည့်တွေကို ရှောင်လည်း မရှောင်ပေ။
‘ကြည့်ရဲရင် ကြည့်စမ်း’ ဆိုသည့်အလား မယိမ်းယိုင်သော မျက်ဝန်းတို့ဖြင့် လီယန် ကို စိန်ခေါ်လိုက်သည်။
‘သူနဲ့ တူလိုက်တာ။’
ကီးရားနဲ့ တူနေတဲ့ ယူဟွန်းနဲ့ စကားပြောလေလေ၊ အိပ်မက်ထဲမှာတောင် မမြင်ရတော့တဲ့ သူမရဲ့ ပုံရိပ်ကို မြင်ယောင်လာမိလေလေ ဖြစ်သည်။
အရင်က ပေါ်လာခဲ့ဖူးသည့် ကီးရားကတော့ အမြဲတမ်း တစ်ပုံစံတည်းပင်။ သူမက တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပြီး မောက်မာသည်။ သူတစ်ပါးကို အောက်ကျို့ပြီး ကိုယ်က သာလွန်နေသလိုမျိုး အမြဲတမ်း အသုံးချတတ်သည်။
သူမက ဘာမှလည်း ကိုယ်တိုင် မလုပ်တတ်ဘဲ နောက်ဆုံးမှာတော့ အသက်ရှင်ဖို့ တောင်းပန်ရင်း အချည်းနှီးသော နှစ်ပတ်အကြာမှာ သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။
သူချစ်ရတဲ့ ချစ်သူရဲ့ ပုံစံနဲ့ပေါ့။
အဲဒီမြင်ကွင်းမျိုးကို သူ ဘယ်နှစ်ခါလောက် ကြည့်ခဲ့ရပြီလဲ။ သူ အလွန်ချစ်မြတ်နိုးရသူရဲ့ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်သွားတာကို ဘယ်နှစ်ခါလောက် မြင်ခဲ့ရပြီလဲ။
သူ ဒါတွေကို ထပ်မမြင်ချင်တော့ပါ။
သူ ပင်ပန်းလွန်းလှပြီ။
‘နောက်ထပ် လာမယ့်သူတွေကို ဘယ်သူ့ကိုမှ ဂရုမစိုက်တော့ဘူးလို့ ငါ ကတိပြုထားခဲ့တာ။’
ဒါပေမဲ့ ယူဟွန်းက ကွဲပြားနေသည်။ ရင်ဂတ်က သူ့ကို ခေါ်မလာခင်အထိတော့ တစ်ချိန်ချိန်မှာ ရောက်လာရမယ့်အရာတစ်ခု ရောက်လာတာပဲလို့ သူ ထင်ခဲ့သည်။
ဖရက်ချန်နဲ့ တွေ့ပြီးနောက်မှာတော့ သူ့ရဲ့ အမြင်တွေ ပြောင်းလဲသွားသည်။
ယူဟွန်းက ဖရက်ချန်ရှေ့မှာ ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ အော်ဟစ်ခဲ့ပြီး သူ့ကို ထိုးနှက်ခဲ့သည်။
ပြီးတော့ အခုလည်း သူ့ရှေ့မှာ မျက်နှာချင်းဆိုင်ပြီး ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြုမူနေသည်။
-လီယန်။ မင်း လုပ်နိုင်ပါတယ်။
အဲဒီ တမ်းတနေတဲ့ အကြည့်တွေ။
သူ မေ့သွားပြီလို့ ထင်ထားခဲ့တဲ့ အတိတ်က အမှတ်တရတွေကို ပြန်လည် ဆွဲခေါ်လာသည်။
ကရစ်။
လီယန် သွားတွေကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်ပြီး နေရာကနေ ထရပ်လိုက်သည်။
သူ ယူဟွန်းရဲ့ ကြောင်အမ်းအမ်း အကြည့်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်ကြည့်နေရင် သူသည်းခံလာခဲ့သမျှအရာတွေ ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်။
သူ အတိတ်ကို ပြန်မတွေးချင်ပါ။
လီယန် က ယူဟွန်းကို ကျောခိုင်းလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ပုံမှန်အတိုင်း အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“မင်း ကြိုက်သလိုသာ လုပ်တော့။”
“...အဲဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။”
“စူးစမ်းလေ့လာရေးအဖွဲ့ထဲ ဝင်တာကို ငါ မတားဘူး။ မင်း ကိုယ့်ဘာသာ ဂရုစိုက်မယ်လို့ ပြောထားတာပဲ၊ ဒါကြောင့် မင်းကို ကန့်သတ်ဖို့ ငါ့မှာ အစီအစဉ် မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းကို ခေါ်သွင်းပေးဖို့ အခွင့်အာဏာ ငါ့မှာ ရှိပေမယ့် အဲဒီနောက်ပိုင်း ဖြစ်လာသမျှကတော့ မင်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပေါ်မှာပဲ မူတည်လိမ့်မယ်။”
“ကျွန်တော် အဲဒီထက် ပိုပြီး မတောင်းဆိုပါဘူး။”
“ငါ လူတစ်ယောက် လွှတ်ပေးလိုက်မယ်။ သူ မင်းကို လမ်းပြလိမ့်မယ်။”
လီယန် က ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ အင်းထဲကနေ ထွက်သွားသည်။ သို့သော် ယူဟွန်းကို အစက ကြမ်းတမ်းစွာ လမ်းပြခဲ့စဉ်ကနဲ့ မတူဘဲ၊ အခု ထွက်သွားသည့် လီယန် ၏ ကျောပြင်မှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်နေပုံ ပေါက်နေသည်။
“လီယန်၊ အဲဒီလူ ထွက်သွားပြီလား။”
လီယန် ထွက်သွားပြီးနောက် တံခါးပိတ်သံကို ကြားလိုက်ရသလို ဘယ်လာ မီးဖိုချောင်ထဲကနေ ထွက်လာသည်။
“သူ မင်းကို အေးစက်စက် ဆက်ဆံတာကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်မနေပါနဲ့။”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ မူလပိုင်ရှင်နဲ့ သူက အထူးဆက်ဆံရေး ရှိခဲ့တာဆိုတော့ သူ အဲဒီလို တုံ့ပြန်တာ သဘာဝပါပဲ။”
“...ရှင် သိနေတာလား။”
“အဲဒီလို တုံ့ပြန်မှုကိုမှ မသိရင် အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်နေတဲ့သူပဲ ဖြစ်မှာပေါ့။”
“...ဖုံးကွယ်ထားမိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်။”
“တောင်းပန်စရာ မလိုပါဘူး။”
ဘယ်လာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လီယန် ခုနက ထိုင်ခဲ့တဲ့ ကုလားထိုင်မှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
“နားလည်ပေးပါ။ လီယန် အတွက်က ဒီမြို့ကို ကာကွယ်ပြီး ဦးဆောင်ရတာတင်ကို ခက်ခဲနေပြီ၊ အခု သူ့ရဲ့ သေဆုံးသွားတဲ့ ချစ်သူနဲ့ ပုံစံချင်း အတူတူပဲ ဖြစ်နေတဲ့ လူတွေကိုပဲ ထပ်ခါထပ်ခါ မြင်နေရတာက သူ့အတွက် ပိုပြီး ခံစားရခက်တယ်။”
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။”
ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုသက်သက် မဟုတ်ခဲ့ပေ။ ကီးရားက ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ သူ မသိပေမယ့် အစ်မငါးဦးထဲမှာ အကြီးဆုံး ဖြစ်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူမက သူတစ်ပါးကို ဂရုစိုက်တတ်ပြီး သနားကြင်နာတတ်တဲ့ စိတ်ရှိသူ ဖြစ်မယ်လို့ သူ ခန့်မှန်းမိသည်။
ကီးရားနဲ့ တူတဲ့ တယ်လာ တွေက သူတို့ မသေခင်မှာ အလွန်ဆိုးရွားစွာ သေဆုံးခဲ့ကြရသည်။
အဲဒါကို မြင်တဲ့အခါ လီယန် ဘာတွေ တွေးမိခဲ့မလဲ။
ပြီးတော့ တယ်လာ တွေကလည်း မိုက်မဲတဲ့သူတွေ မဟုတ်ကြပါ။
လီယန် က ဒီခန္ဓာကိုယ်နဲ့ အထူးဆက်ဆံရေး ရှိနေတယ်ဆိုတာကို သတိထားမိတဲ့သူ အများကြီး ရှိခဲ့မှာ အသေအချာပင်။
သူတို့က လီယန် ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို တူးဆွပြီး ချိုသာတဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ လီယန် ကို ဆွဲဆောင်ဖို့၊ ကီးရားနဲ့ အတတ်နိုင်ဆုံး တူအောင် ဟန်ဆောင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြမှာပဲ။
“ကျွန်တော်လည်း တောင်းပန်ပါတယ်။”
နောက်ဆုံးမှာတော့ သူက သူ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေနဲ့ စွန်းထင်းနေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အသုံးချလိုက်မိသည်။
ကမ္ဘာကြီးက ဆိုးရွားလွန်းသည်။ ဖြစ်နိုင်သမျှ အပျက်စီးဆုံး ဖြစ်နေပြီး စနစ်ကလည်း မျိုးဆက်ကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့မဆို ဆက်လက်ရှင်သန်စေဖို့ ဒီလိုမျိုး လုပ်ဆောင်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒီလိုမျိုးသာ မလုပ်ခဲ့ရင် သူ ဒီလောက်တောင် ခံစားရမှာ မဟုတ်ပေမယ့်။
တောက်၊ တောက်။
ထိုအချိန်မှာပင် တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
လီယန် လွှတ်ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့သည့် လမ်းပြက သူ ထင်ထားတာထက် ပိုစောပြီး ရောက်လာခဲ့သည်။