ယူးဟွန်းသည် အသိစိတ်ဖြင့် ခါးတွင်ချိတ်ထားသော ဓားဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း သူ၏ပြိုင်ဘက်မှာ ဘီလူးတစ်ကောင်မဟုတ်ဘဲ လူသားတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် လက်ကိုချက်ချင်း ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။
ထိုလူသည် ပါးစပ်ကို ပဝါဖြင့်စည်းထားပြီး သားမွေးဦးထုပ်ကို ဦးခေါင်းအထိ နက်နက်စိုက်ဆောင်းထားသော်လည်း သူသည် လူသားတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်းမှာ ထင်ရှားနေသည်။
“ရှူး…”
ထိုလူက ယူးဟွန်းကို အသံမထွက်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် ယူးဟွန်း၏ပါးစပ်ကို အုပ်ထားသော သူ၏လက်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ဂူဝင်ပေါက်ဆီသို့ တိတ်တဆိတ် လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
ယူးဟွန်းသည် ထိုလူ၏လက်ညှိုးအတိုင်း မျက်စိဖြင့်လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ဂူဝင်ပေါက်တွင် ဧရာမဘီလူးကြီးတစ်ကောင်က ခေါင်းသွင်းထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
‘…!’
ယူးဟွန်း၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
ထိုဘီလူးကြီးသည် ဂူအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ရန် သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာကို တွန်းတိုးနေခြင်းဖြစ်သည်။
ဘီလူးကြီး၏အရွယ်အစားကို ကြည့်လျှင် ဂူဝင်ပေါက်၌ ခေါင်းသာဝင်နိုင်မည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အံ့ဩစရာကောင်းစွာပင် ဘီလူးကြီး၏ကိုယ်ခန္ဓာသည် ရေခဲနံရံနှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်သွားကာ ဖြည်းညင်းစွာ တိုးဝင်နေသည်။
‘သူက သာမန်ဘီလူးကြီး မဟုတ်ဘူးလား?’
အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသော ထိုသတ္တဝါ၏မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ယူးဟွန်းမှာ အံ့အားသင့်ရပြန်သည်။
သူ ဘီလူး၏မျက်နှာဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်မှာ ရေခဲစိုင်ကြီးဖြင့်သာ ပြုလုပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။
ကြမ်းတမ်းစွာ ထွင်းထုထားသော ရေခဲတုံးကြီးနှင့်တူသည့် မျက်နှာပိုင်ရှင် ရေခဲဘီလူးကြီးသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းကို နံရံမှတစ်ဆင့် ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ဘေးနားရှိလူက ယူးဟွန်း၏လက်မောင်းကို ဆွဲလိုက်သည်။
ယခုချက်ချင်း ထွက်ပြေးရမည်ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။
‘တွေးကြည့်တော့လည်း နံရံကိုဖြတ်ကျော်လာတဲ့ ဘီလူးကြီးရဲ့လှုပ်ရှားမှုက အတော်လေး နှေးကွေးသွားတာပဲ။’
ယူးဟွန်းသည် သူတို့သည် ရေခဲနံရံကို ဖြတ်ကျော်နိုင်သော်လည်း အလွန်နှေးကွေးသည့်နှုန်းဖြင့်သာ ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ရေခဲဂူအတွင်းပိုင်းသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။
လမ်းကြောင်းများမှာ နေရာအနှံ့တွင်ရှိနေသဖြင့် ရှုပ်ထွေးလှသော လမ်းကောက်ပုံစံဖြစ်နေသော်လည်း လမ်းပြပေးနေသည့် ထိုလူမှာ ဤနေရာ၏ ပထဝီအနေအထားကို အလွန်ကောင်းစွာ သိရှိပုံရပြီး တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ လျှောက်လှမ်းနေသည်။
အချိန်အတော်ကြာ လျှောက်လှမ်းပြီးနောက် ရေခဲဘီလူးကြီးကို အလွတ်ရုန်းနိုင်ခဲ့ပြီဟု ယူဆရသည့်အချိန်တွင် ထိုလူက ရပ်တန့်လိုက်သည်။
“ဒီလောက်ဆိုရင် လုံလောက်ပါပြီ။”
ဟူး။
ထိုလူက ဦးထုပ်ကိုချွတ်လိုက်ပြီး အောင့်ထားသော အသက်ကို ရှိုက်ထုတ်လိုက်သည်။
ဦးထုပ်အောက်တွင် ပုန်းကွယ်နေခဲ့သူမှာ အညိုရောင်ကောက်နေသော ဆံပင်ပိုင်ရှင်၊ ငယ်ရွယ်နုပျိုသည့် မျက်နှာပိုင်ရှင် လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ်ထက် ပိုကြီးပုံမပေါ်ပေ။
“အခု စကားပြောလို့ရပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို လွတ်မြောက်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီလို့ ထင်တယ်။”
“…အရင်ဆုံး ပြောပါရစေ၊ ကျွန်တော့်ကို ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
“ဟင်?”
ရင်းဂတ်ဟုခေါ်သော ထိုလူမှာ ယူးဟွန်းက အရင်ဆုံး ကျေးဇူးတင်စကားဆိုလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားသည့်အလား အံ့ဩသွားသည်။
ယူးဟွန်းမှာမူ သူ၏တုံ့ပြန်မှုကြောင့် အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။
စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကားဆိုခြင်းမှာ အံ့ဩစရာကောင်းနေသလား။
‘ဒါ့အပြင် ဒီလူက ကျွန်တော့်ရဲ့ အသွင်အပြင်အကြောင်း ရაღაც သိနေပုံပဲ။’
သူက သဘာဝအတိုင်းပင် သူ့ကို ကယ်တင်ခဲ့ပြီး တစ်ခုခုတော့ ရှိနေမည်မှာ သေချာသည်။
ထို့နောက် ယူးဟွန်းသည် ချောမွေ့သော ရေခဲနံရံပေါ်တွင် ပေါ်နေသည့် သူ၏အရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူ၏အသားအရေမှာ အစွန်းအထင်းမရှိ၊ အသစ်ကျလာသော နှင်းများကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသည်။
သူ၏ရှည်လျားသော အနက်ရောင်ဆံပင်များမှာ အသားအရေနှင့် ကွက်တိပင် လိုက်ဖက်နေသည်။
သူ၏အလှတရားမှာ ပိုးထည်များဖြင့် ရက်လုပ်ထားပြီး စီးဆင်းနေသော ညဉ့်ယံကောင်းကင်ပြင်နှင့်တူနေသဖြင့် ယူးဟွန်းမှာ အံ့ဩရုံမှတစ်ပါး မတတ်နိုင်တော့ပေ။
‘ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပုံစံလား?’
သူ၏အသွင်အပြင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ထူးဆန်းသည့်ခံစားချက်က ဤခန္ဓာကိုယ်မှာ သာမန်လူသားတစ်ဦးမဟုတ်ကြောင်း ပြသနေသည်။
ယူးဟွန်းသည် ရေခဲမှန်ပြင်မှတစ်ဆင့် မိမိကိုယ်ကို ကြည့်ရှုနေစဉ် စောင့်ဆိုင်းနေသော ထိုလူက ဂရုတစိုက်ဖြင့် စကားစလိုက်သည်။
“ဒါနဲ့၊ အခု ဘာလုပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ?”
“အော်။ တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး…”
“ကျွန်တော်ကတော့ အခုလောလောဆယ် မြို့ကို ပြန်တော့မှာ။ ဒါကြောင့် မေးကြည့်တာပါ။ ကျွန်တော်နဲ့ လိုက်ခဲ့မလား?”
“…ကျွန်တော် ဘာပြောရမလဲ? သွားစရာနေရာမှ မရှိတာ၊ အခုလောလောဆယ်တော့ ခင်ဗျားနောက်ကိုပဲ လိုက်ပါ့မယ်။”
“အဲ့ဒီလိုလား… အော် ဟုတ်သားပဲ၊ ကျွန်တော် မေ့နေတယ်။ ကျွန်တော့်နာမည်က ရင်းဂတ်။ ခင်ဗျားကရော?”
“ကျွန်တော်က…”
ယူးဟွန်းသည် မိမိကိုယ်ကို မိတ်ဆက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
“ကိုရာ။”
သူ၏ပါးစပ်မှ အခြားနာမည်တစ်ခုကို အလိုအလျောက် ထွက်ကျလာသည်။
ယူးဟွန်းသည် သူပြောလိုက်သည့်စကားကြောင့် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သို့သော် ရင်းဂတ်ကမူ ထိုနာမည်ကို ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားသည့်အလား ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ယူးဟွန်းသည် သူ၏တုံ့ပြန်မှုကို နားမလည်နိုင်ပေ။
“မစ္စတာရင်းဂတ်၊ ခင်ဗျား တစ်ခုခု သိထားပုံရတယ်နော်?”
“သိတာပေါ့။ ဒါမျိုးက ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်တာမှ မဟုတ်တာ။”
“ဘယ်နှစ်ကြိမ်တောင်…”
ယူးဟွန်းသည် ဤနေရာသို့ သူရောက်လာခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ကြောင်းကို ပြန်လည်အမှတ်ရလိုက်သည်။
သူ့မတိုင်ခင်က ဤနေရာသို့ ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးခံရသော တယ်လာ များစွာရှိခဲ့ပြီး၊ သူတို့မတိုင်ခင်ကလည်း ရှိခဲ့သည်။
သူတို့မှာ ခန္ဓာကိုယ်များ ရှိခဲ့ပါက မည်သို့ ပုံစံရှိကြမည်နည်း။
‘သူတို့လည်း ဒီပုံစံနဲ့ပဲ ဒီနေရာကို ရောက်လာခဲ့ကြတာ ဖြစ်ရမယ်။’
ထို့အပြင် ရင်းဂတ်က ထိုရှေ့ပြေးသူအချို့နှင့် တွေ့ဆုံဖူးကြောင်း ပြောပြသည်။
ယူးဟွန်း၏ အမူအရာကိုကြည့်ပြီး ရင်းဂတ်က သူသိကြောင်း ပြောကာ လိုက်လာရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ခင်ဗျားက အခုမှ ဘာမှသိမှာ မဟုတ်သေးဘူး၊ ဒါကြောင့် သွားကြရအောင်။ လမ်းမှာ ကျွန်တော် ရှင်းပြပေးမယ်။”
“ကောင်းပါပြီ။”
ယူးဟွန်းသည် ရင်းဂတ်နောက်သို့ လိုက်၍ ရေခဲဂူအတွင်းသို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားသည်။
ရင်းဂတ်သည် သူသိသလောက် ယူးဟွန်းကို အကောင်းဆုံး ရှင်းပြပေးသည်။
ယူးဟွန်းမတိုင်ခင်က သူနှင့်တူသော ရှေ့ပြေးသူအချို့ ရှိခဲ့ကြောင်းနှင့် ဤနေရာတွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာ စုစည်းကာ မြို့တစ်မြို့ တည်ထောင်ပြီး နေထိုင်ကြကြောင်း သူပြောပြသည်။
ယူးဟွန်းသည် ရင်းဂတ်၏စကားကို နားထောင်ရင်း တစ်ခါတစ်ရံ ခေါင်းညိတ်ကာ သဘောတူကြောင်း ပြသသည်။
ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ရင်း သူပထမဆုံး ခံစားရသည်မှာ ရင်းဂတ်ဟုခေါ်သော ဤလူမှာ စကားအလွန်များသူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်ဟူ၍ပင်။
သူသည် ရပ်တန့်ခြင်းမရှိဘဲ စကားများ ဆက်တိုက်ပြောနေသဖြင့် အံ့ဩမိသည်။ သို့သော် သူ့စကားကို နားထောင်ရသည်မှာ အဆင်မပြေမှု သို့မဟုတ် မသက်မသာဖြစ်မှု မရှိသဖြင့် သူသည် စကားပြောကျွမ်းကျင်သူအဖြစ် မွေးဖွားလာသူပင် ဖြစ်နိုင်သည်။
နောက်တစ်ချက် သူသိလိုက်ရသည်မှာ ဤကမ္ဘာကြီးမှာ သူထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုဆိုးရွားနေခြင်းဖြစ်သည်။
တစ်နေ့တွင် [ရေခဲမြေ၏ကျိန်စာ] ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ပြီး ဤကမ္ဘာကြီးမှာ ရေခဲများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။
ထိုကျိန်စာကြောင့် ပုံဖော်ခံထားရသော ရေခဲဘီလူးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကမ္ဘာအနှံ့ လှည့်လည်ကာ လူသားတိုင်းကို သတ်ဖြတ်နေကြသည်။
“အဲ့ဒီရေခဲဘီလူးတွေက ဘာတွေလဲ?”
“အသေးစိတ်တော့ ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး။ သူတို့က ကျိန်စာနဲ့အတူ ပေါ်လာတာဆိုတော့ အဲ့ဒါနဲ့ ဆက်စပ်နေမှာပါ။ ကျွန်တော်တို့က အဲ့ဒီမိစ္ဆာတွေကို ယန်ဟိုရမ်လို့ ခေါ်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဘာသာစကားနဲ့ဆိုရင် နှင်းခဲဘီလူးတွေလို့ အဓိပ္ပာယ်ရတယ်။”
“သူတို့က အတော်လေး အန္တရာယ်များပုံပဲ။”
“ဟုတ်တယ်။ ယန်ဟိုရမ်တွေ ဒါမှမဟုတ် နှင်းခဲဘီလူးတွေက ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ အန္တရာယ်မရှိပါဘူး။ ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့ပြီးပြီမဟုတ်လား? သူတို့ ရေခဲနံရံကို ဖြတ်ကျော်ဝင်လာတဲ့ပုံစံမျိုးကိုလေ။”
ယူးဟွန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
အရာဝတ္ထုတစ်ခုဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ရေခဲကို သူတို့ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်လာသည့် မြင်ကွင်းမှာ ထိတ်လန့်စရာ ရုပ်ရှင်ထဲမှ မြင်ကွင်းတစ်ခုနှင့် ဆင်တူလှသည်။
“သူတို့က ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ရေခဲနဲ့ ပြုလုပ်ထားတာ။ ဒါကြောင့် မှားပြီးတော့သာ ထိမိရင် ချက်ချင်း အေးခဲသွားလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အစောင့်အရှောက်တွေတောင်မှပဲ။”
အစောင့်အရှောက်များမှာ ဤကမ္ဘာတွင် နေထိုင်ကြသော ဌာနေတိုင်းရင်းသားများဖြစ်သည်။
သူတို့မှာ မွေးရာပါ ကြွက်သားအင်အားကောင်းပြီး စွမ်းအားကြီးမားကြကာ အအေးဒဏ်ကိုလည်း မခံစားရပေ။
သူတို့မှာ ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ စကော့လူမျိုးများ သို့မဟုတ် ဂျာမန်လူမျိုးများနှင့် ဆင်တူသော်လည်း အစောင့်အရှောက်များမှာ ပိုမိုသာလွန်ကြသည်။
ယူးဟွန်းသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိုအစောင့်အရှောက်များနှင့် ဆင်တူသည်ဟု တွေးမိသည်။
“ကျွန်တော် နှင်းခဲဘီလူးတွေကို သတ်နိုင်ပေမဲ့ တစ်ယောက်တည်းဆိုရင်တော့ ခက်ခဲတယ်။ သူတို့ရဲ့ လည်ပင်းကို ဖြတ်မပစ်ရင် ဒါမှမဟုတ် အသက်ဝင်တဲ့နေရာ (core) ကို မတိုက်ခိုက်နိုင်ရင် သူတို့က မသေဘူး။ ကျွန်တော်က တိုက်ခိုက်သူတစ်ယောက်ထက် စူးစမ်းလေ့လာသူ တစ်ယောက်ပါပဲ။ ဒီနေ့တော့ သူတို့နဲ့ အမှတ်မထင် တွေ့သွားလို့ ကံကောင်းတာပါ။ နည်းနည်းလေးနောက်ကျရင် နှင်းခဲဘီလူး လက်ထဲရောက်သွားနိုင်တယ်။”
မကြာခင်မှာပင် သူတို့နှစ်ယောက် ရေခဲဂူမှ ထွက်လာပြီး ကျယ်ပြောလှသော နှင်းပြင်ကြီးကို ဖြတ်လျှောက်သွားကြသည်။
ကောင်းကင်ပြင်မှာ မှောင်မည်းသော တိမ်တိုက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေဆဲဖြစ်ပြီး အုံ့မှိုင်းနေသည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် လေပြင်းများတိုက်ခတ်လာကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ နှင်းများကို လွင့်စင်သွားစေသည်။
နှင်းမုန်တိုင်းကြောင့် ထွင်းထုခံထားရသည့် ကျောက်တုံးကြီးများမှာ အဝေးမှကြည့်လျှင် မြေပြင်ပေါ်တွင် စိုက်ထူထားသော ဧရာမသင်္ချိုင်းဂူကျောက်တိုင်များကဲ့သို့ ဝါးတားတား မြင်နေရသည်။
“အင်း။ အခုတော့ ရာသီဥတု နည်းနည်း ငြိမ်သွားပြီ၊ ဒါကြောင့် နှင်းမုန်တိုင်း မရှိတော့ဘူး။”
“ခင်ဗျားကတော့ သိပ်ပြီး တုံ့ပြန်မှု မရှိပါလား။”
“ဟုတ်တယ်။ [ရေခဲမြေ၏ကျိန်စာ] ဖြစ်ပေါ်လာပြီးကတည်းက ရာသီဥတုက ရူးသွပ်သွားတာလေ။ ဒါကြောင့် ဒီလိုလေတိုက်နှုန်းမျိုး မရှိတဲ့အချိန်ဆိုတာ မရှိသလောက်ပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့က ကံကောင်းတာပါ။ ဒီအခွင့်အရေးရှိတုန်း မြန်မြန်ရွေ့ကြရအောင်။”
သူတို့နှစ်ယောက်သည် ကျယ်ပြောလှသော ရေခဲပြင်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ပြီးနောက် ဧရာမတောင်ကြီးတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်။
“အဲ့ဒီမှာ။”
“ဘယ်မှာလဲ?”
“အဲ့ဒီမှာ ကျွန်တော်တို့မြို့ရှိတယ်။”
တောင်ဝင်ပေါက်တွင် လူတစ်ယောက်စာသာ ဝင်ဆံ့သည့် လမ်းကြောင်းတစ်ခုရှိသည်။
ရင်းဂတ်က အရင်ဝင်သွားပြီး ယူးဟွန်းက သူ့နောက်မှ လိုက်ဝင်သွားသည်။
အစောပိုင်းက နှင်းခဲဘီလူးထံမှ သူတို့လွတ်မြောက်လာခဲ့သည့် ရေခဲဂူနှင့် ဆင်တူသော်လည်း ထိုရေခဲဂူမှာ သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ပြီး ဤနေရာမှာမူ လူတို့ဖန်တီးထားသည့် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
သူတို့ ဆက်လက်ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့်အမျှ လမ်းကြောင်းမှာ ကျယ်ပြန့်လာသည်။
ကျဉ်းမြောင်းနေသော အမြင်အာရုံမှာ တစ်ခဏချင်းတွင် ကျယ်ပြန့်သွားပြီး ယူးဟွန်း၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဧရာမရေခဲနံရံကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ထွင်းထုထားသော ရေခဲများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည့် ခမ်းနားထည်ဝါသော နံရံကြီးဖြစ်ပြီး ၎င်း၏အတွင်းဘက်တွင် မြို့တစ်မြို့ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်လောက်သည့် အဆောက်အအုံများ ရှိနေသည်။
နံရံများသာ ရေခဲဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး အိမ်များမှာမူ သစ်သားနှင့် ကျောက်တုံးများဖြင့် တည်ဆောက်ထားကြသည်။
၎င်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင်မူ သူ့မျက်စိကို အလိုအလျောက် ဆွဲဆောင်နိုင်သည့် မြင့်မားသော မျှော်စင်တစ်ခု ရှိနေသည်။
“ကြိုဆိုပါတယ်။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတို့ရဲ့မြို့၊ ဂါဒီယန် (Gardian) ကို။”
ဧရာမရေခဲတောင်ကြီးကို ထွင်းထုကာ တည်ဆောက်ထားသည့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတို့၏ ခိုလှုံရာ။
ဤနေရာမှာ [ရေခဲမြေ၏ကျိန်စာ] မှ လွတ်မြောက်လာကြသော ဂါဒီယန်များ တည်ဆောက်ခဲ့သည့် နောက်ဆုံးမြို့တော်၊ ဂါဒီယန်ပင်ဖြစ်သည်။
***
ရင်းဂတ်နောက်မှ လိုက်၍ တံခါးပေါက်ကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အရေပြားကို ထိတွေ့လာသည့် လေထုမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ နံရံအတွင်းဘက်တွင် အပူချိန်မှာ နွေဦးနေ့တစ်နေ့ကဲ့သို့ နွေးထွေးနေသည်။
ယူးဟွန်းသည် နံရံအတွင်းပိုင်းကို ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည်။
‘အပြင်ပန်းနဲ့ မတူဘဲ အတော်လေး စိတ်ဓာတ်ကျစရာကောင်းပါလား။’
လူတွေ နေထိုင်နေကြသည့် ရနံ့မျိုး ရသော်လည်း ထိုအချက်မှလွဲ၍ လူတို့၏မျက်နှာများမှာ စိတ်ဓာတ်ကျခြင်းနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြသည်။
ခြောက်သွေ့သော လမ်းမပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေကြသော လူများက ယူးဟွန်းကို မြင်သည်နှင့် အမြန်ရှောင်ထွက်သွားကြသည်။ အချို့ဆိုလျှင် သူ့ကို ရန်လိုသော အကြည့်ဖြင့်ပင် ကြည့်ကြသည်။
ယူးဟွန်းသည် သူစိမ်းတစ်ယောက်ဖြစ်သည့်အလျောက် ထိုသို့ ရန်လိုနေခြင်းကို နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေစဉ် ရင်းဂတ်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်။ နားလည်ပေးဖို့ လိုလိမ့်မယ်။ အားလုံးက စိတ်လှုပ်ရှားနေကြတာပါ။ နောက်ဆုံးအချိန်ပိုင်းမှာ စူးစမ်းလေ့လာသူတွေကြားထဲမှာ အသေအပျောက်တွေ အများကြီး ရှိခဲ့လို့ပါ။”
“ဒါကြောင့်မို့လို့လား…”
“ခင်ဗျားကို သတိထားနေတာလား? ဒါက သဘာဝပါပဲ။”
“ခင်ဗျားရဲ့ ရှေ့ပြေးသူ ဒါမှမဟုတ် သူ့အရင်လူတွေက တစ်ခုခု မကောင်းတာ လုပ်ခဲ့မိလို့ ဖြစ်မှာပါ။”
ရင်းဂတ်က ပြန်မဖြေဘဲ ခါးသီးစွာသာ ပြုံးနေသည်။
ရောင်းစရာပစ္စည်းသိပ်မရှိသော ဈေးတန်းကို ဖြတ်ကျော်လာပြီးနောက် လူအုပ်စုတစ်စုက ယူးဟွန်းနှင့် ရင်းဂတ်ကို ပိတ်ဆို့ထားသည့် ကျဉ်းမြောင်းသော ရင်ပြင်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
သူတို့ထဲမှ ရုပ်ဆိုးဆိုးနှင့် လူငယ်တစ်ယောက်က မျက်လုံးပြူးကာ ရင်းဂတ်နှင့် ယူးဟွန်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ရင်းဂတ်။ မင်း ဘာတွေလုပ်ခဲ့တာလဲ?”
“ငါ ဘာလုပ်လို့လဲ?”
“မင်း ဘာလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ မင်းမသိဘူးလား?! မင်း ဒီမိန်းမပျက်ကို ဒီကို ခေါ်လာရသလား!”
ယူးဟွန်းသည် ထိုလူက မိန်းမပျက်ဟု ရည်ညွှန်းနေသည်မှာ မည်သူကိုဆိုလိုမှန်း သိလိုက်သည်။
သူသည် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
ရှေ့ပြေးသူက ဘာတွေလုပ်ခဲ့သည်ကို သူ မသိသော်လည်း ထိုနေရာတွင် သူမကို လူသိရှင်ကြား မိန်းမပျက်ဟု ခေါ်ဆိုနေကြသည်မှာ သာမန်အခြေအနေတော့ မဟုတ်ပေ။
‘ဘယ်သူမှလည်း သူတို့ကို တားမယ့်ပုံ မပေါ်ဘူး။’
သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ လူများမှာ ရပ်ကြည့်နေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။
ရင်းဂတ်က သူတို့ကို ကောင်းကောင်းဆက်ဆံပေးသဖြင့် သူ့အပေါ် အမြင်ကောင်းရှိကြသည် ဖြစ်နိုင်ပါသည်။
သို့သော် သူမကို ထိုမျှလောက်အထိ ငြင်းပယ်နေသူများ များပြားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။
“မိန်းမပျက် ဟုတ်လား? ဟန်ဒါ။ အဲ့ဒီစကားက နည်းနည်း ပြင်းထန်လွန်းမနေဘူးလား?”
“ပြင်းထန်တယ်? မင်းရဲ့ ဦးနှောက်မဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်ကမှ ပိုပြင်းထန်တာ!”
ဟန်ဒါဟု ခေါ်သော ထိုလူက ပိုမိုဒေါသထွက်လျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“အရင်ကလာတဲ့ မိန်းမပျက် ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ မင်း မေ့သွားပြီလား? သူ ဘာတွေလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာလေ?! သူတို့က ငါတို့အတွက် ဘာအသုံးမှ မဝင်ဘူး! သူတို့က အမြဲတမ်း ငါတို့ကို အထင်သေးနေတာ!”
ရင်းဂတ်က ထိုစကားနှင့် ပတ်သက်၍ အငြင်းပွားမနေတော့ပေ။ မဟုတ်ပါ၊ ထိုစကားကို သူ ပြန်မချေပနိုင်ခြင်းက ပို၍ မှန်ကန်လိမ့်မည်။
ဟန်ဒါသည် ရင်းဂတ်ကို ခြိမ်းခြောက်သည့်အလား အသံကို လျှော့ချ၍ ပြောလိုက်သည်။
“ရင်းဂတ်။ အဲ့ဒီမိန်းမပျက်ကို ရှင်းထုတ်လိုက်။ ဂါဒီယန်အတွက်လို့ တွေးပြီးတော့လေ။”
“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အဲ့ဒီလို မလုပ်နိုင်ဘူး။ ဟန်ဒါ။ ကျွန်တော်က စူးစမ်းလေ့လာသူ၊ ရှာဖွေသူတစ်ယောက်ပါ၊ အခုလည်း သေလုမျောပါးဖြစ်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ကယ်လာတာပါ။ ပြီးတော့ ဟန်ဒါ။ မင်း ဒါကို ဂါဒီယန်အတွက်လို့ ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးမလား? တကယ်သာ ဂါဒီယန်ကို ဂရုစိုက်တယ်ဆိုရင် ဒီလိုမြို့ထဲမှာပဲ ပိတ်မိနေမှာ မဟုတ်ဘူး။”
“မင်း… အဲ့ဒါနဲ့ ဒါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ!”
“ကျွန်တော် ပြောချင်တာက မင်းမှာ အဲ့ဒီလိုစကားမျိုး ပြောပိုင်ခွင့် မရှိဘူးလို့ ပြောတာ။”
“ဒီကောင်…!”
ဟန်ဒါက မျက်နှာကို ရှုံ့မဲ့ကာ တစ်ခုခုကို အော်ဟစ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်တွင် သူ၏လူအုပ်စုနောက်မှ လှိုင်းလုံးကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ယူးဟွန်းသည် မျက်လုံးကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး နားထောင်လိုက်သည်။
နောက်ဘက်မှ ‘လီယန် ပဲ။’ ‘သူမကို လာကြည့်တာလား?’ ဟူသော စကားသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဟန်ဒါကို လှောင်ပြောင်နေသည့် ရင်းဂတ်၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာသွားသည်။
မည်သူ လာနေသည်ကို ယူးဟွန်း မမေးမြန်းရသေးခင်မှာပင် လူအုပ်ကြားမှ လူတစ်ယောက် ထွက်လာသည်။
‘အဲ့ဒီလူက…’
သူက ဤနေရာရှိ မည်သူ့ထက်မဆို ပိုမိုတောက်ပနေသည့် ရွှေရောင်ဆံပင်ရှိသူဖြစ်သည်။
အညိုရောင် သို့မဟုတ် မီးခိုးရောင်ဆံပင်ရှိကြသော ဂါဒီယန်အများစုနှင့် ယှဉ်လျှင် ထူးခြားလွန်းသဖြင့် အံ့ဩမိသည်။
သူက အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်လောက် ရှိပုံရသော်လည်း တစ်ပိုင်းတစ်စ မှိတ်ထားသော မျက်လုံးများနှင့် မှိုင်းညို့နေသော မျက်နှာကြောင့် အသက်ပိုကြီးသယောင် ထင်ရသည်။
သားရေချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် သူ၏ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်လုံးများက ယူးဟွန်းဆီသို့ ရောက်လာသည်။
‘အဲ့ဒီအကြည့်က ဘာလဲ?’
ထိုလူငယ်က သူ့ကိုကြည့်သည့်အခါ မျက်လုံးအကြည့် ပြောင်းသွားသည်ကို ယူးဟွန်း တစ်ခဏမျှ သတိပြုမိလိုက်သည်။
တစ်ခဏမျှသာ ဖြစ်ပြီး လီယန် ဟု ခေါ်ဆိုသော ထိုလူက သူ မေးခွန်းထုတ်နိုင်ခင်မှာပင် စကားစလိုက်သည်။
“ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့။”
လီယန် သည် ထိုသို့ပြောပြီး ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်သွားသည်။
ယူးဟွန်း ဘာမှမလုပ်နိုင်ဖြစ်နေစဉ် ရင်းဂတ်က သူ့ကျောကို တွန်းလိုက်သည်။
“သူ့နောက်ကိုပဲ လိုက်သွားလိုက်ပါ။ ကျွန်တော့်တာဝန်က ဒီမှာတင် ပြီးပြီ။”
“…”
သူ့ကို ခေါ်လာခဲ့သော ရင်းဂတ်က မမှားယွင်းသည့်စကားကိုသာ ပြောနေသည်။ ယူးဟွန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လီယန် နောက်သို့ လိုက်သွားလိုက်သည်။
သူ လီယန် နောက်သို့ လိုက်သွားစဉ် ဟန်ဒါက ယူးဟွန်းကို သတ်ပစ်ချင်သည့်အလား စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏နောက်လိုက်များမှာလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။
သူသာ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းလုပ်ဆောင်မိပါက သူတို့ ခွင့်လွှတ်ကြတော့မည် မဟုတ်သည့်အလားပင်။
ယူးဟွန်းသည် သူတို့၏ အကြည့်များကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။
‘သူက ကျွန်တော့်ကို ဘယ်ခေါ်သွားမလို့လဲ?’
လီယန် ရောက်ရှိသွားသည့်နေရာမှာ အနည်းငယ် ဟောင်းနွမ်းနေသော တည်းခိုခန်းတစ်ခုဖြစ်သည်။
ဒီမြို့မှာ တည်းခိုခန်းကော လိုအပ်လို့လား? သူ မတွေးမိခင်မှာပင် လီယန် သည် ယူးဟွန်းကို တည်းခိုခန်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။
အပြင်ဘက်ရှိ အေးစက်စက် ရှုခင်းနှင့် မတူဘဲ အတွင်းဘက်တွင် နွေးထွေးမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ပူသည်ဟုပင် ခံစားရသည်။
“ဒီနေရာက ခင်ဗျား နောက်ပိုင်းနေရမယ့်နေရာပဲ။”
လီယန် သည် ထိုစကားကိုသာ ပြောခဲ့ပြီး ချက်ချင်း ထွက်ခွာရန် ပြင်သည်။
“ခဏနေပါဦး။”
“…ဘာလဲ?”
လီယန် သည် သူ့နေရာတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ မေးလိုက်သည်။
သူသည် ဤဘက်ကို လုံးဝ စိတ်မဝင်စားသည့်အလား ဟန်ဆောင်သော်လည်း ယူးဟွန်းကမူ ထိုအချက်ကို ဂရုမစိုက်ပေ။
“ကျွန်တော် ဒီကို ရောက်လာတာမို့လို့ ရှင်းပြချက်လေး နည်းနည်းလောက် ကြားချင်ပါတယ်။”
“ရှင်းပြဖို့က ကျွန်တော့်တာဝန် မဟုတ်ဘူး။”
“ဘာ…”
“ကျွန်တော် အလုပ်များတယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ကို မတားပါနဲ့။ ဒီနေရာပိုင်ရှင်က ခင်ဗျားကို ဂရုစိုက်ပေးလိမ့်မယ်။”
လီယန် သည် ယူးဟွန်း သူ့ကို ထပ်ခေါ်မည်ကို စိုးရိမ်သည့်အလား လျင်မြန်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် တည်းခိုခန်းမှ ထွက်ခွာသွားသည်။ ဆောင်းလေတိုက်သကဲ့သို့ အေးစက်လှသည်။
“အဲ့ဒီ လီယန် ဆိုတဲ့လူကတော့။”
ထိုအခါ စိတ်အလိုမကျသည့် အသံဖြင့် မီးဖိုချောင်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက် ထွက်လာသည်။
သူမမှာ အသက် ၄၀ အရွယ်၊ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားကျနပြီး ကြံ့ခိုင်သော လက်မောင်းကြွက်သားများရှိသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူမသည် ငေးငိုင်စွာ ရပ်နေသော ယူးဟွန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ? သတိကပ်စမ်း။ တစ်နေရာရာမှာ ထိုင်နေလိုက်။”
“အမ်…”
“ဒုတိယထပ်က လွတ်နေတဲ့ အခန်းတွေကို သုံးနိုင်တယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ခင်ဗျားမှာ ပစ္စည်းမှ မပါတာ။ အထဲမှာပဲ နေပြီး လူအာရုံစိုက်တာမျိုး မလုပ်နဲ့။”
တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်မှာလည်း ယူးဟွန်းအပေါ် အလွန်အမင်း ရန်လိုနေသည်။ သူမပြောစရာရှိသည်ကို ပြောပြီးနောက် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ တန်းဝင်သွားသည်။
‘ဒါကတော့ သိပ်မကောင်းလှဘူး။’
ဤနေရာမှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတို့၏ မြို့ဟု ဆိုသော်လည်း အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကိုယ်တိုင်က မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေပုံရသည်။
ထို့အပြင် သူတို့မှာ ယူးဟွန်းကို ရန်လိုနေကြသည်၊ သို့မဟုတ်ဆိုရလျှင် ကိုရာ ဟု ခေါ်ဆိုသည့် ဤအရာကို ရန်လိုနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ရင်းဂတ်ကဲ့သို့ လူမျိုးများလည်း ရှိပါသေးသည်။ သို့သော် ပြဿနာမှာ ထိုကဲ့သို့မဟုတ်သည့် လူများက ပို၍များပြားနေခြင်းပင်။
‘ငါ ပိုပြီးတော့ သိအောင်လုပ်ရမယ်။’
ထိုသို့လုပ်ဆောင်နိုင်ရန်အတွက် သူသည် အခြားသူများနှင့် အရင်ဆုံး အဆင်ပြေအောင် နေထိုင်ရန် လိုအပ်သည်။
လီယန်က သူ့ကို ဘာကြောင့် ဒီခေါ်လာတာလဲ? ပြီးတော့ အဲ့ဒီအမျိုးသမီးကရော ဘယ်သူလဲ?
လီယန်ဆိုတဲ့ ထိုလူနဲ့ သူ ပတ်သက်မှုတစ်ခုခု ရှိနေသည်ကိုတော့ ယူးဟွန်း သေချာနေသည်။
“ဟမ်? မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ?”
ယူးဟွန်း မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်နှင့် တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင် အမျိုးသမီးက သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ တုတ်ခိုင်သော လက်မောင်းများတွင် ကြွက်သားများက တင်းမာနေသည်။
သူမသည် ခြိမ်းခြောက်သည့်ပုံစံဖြင့် ကြည့်နေသော်လည်း ယူးဟွန်းကမူ နူးညံ့စွာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် တစ်ခုခုများ ကူညီပေးရမလားလို့ စဉ်းစားနေတာပါ။”
သူသည် သူမနှင့် အရင်ဆုံး အဆင်ပြေအောင် လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်နေသည်။