အမှုဆောင်ဒါရိုက်တာ ဟာတာသည် လော့ဖ်ဖီအောက်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကန့်ကွက်ခြင်းမပြုခဲ့ပေ။
သူသည် ဥက္ကဋ္ဌဖြစ်သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို အနီးကပ်မြင်တွေ့ဖူးသူဖြစ်သည့်အတွက် သူလုပ်သမျှအရာတိုင်းတွင် အကြောင်းရင်းတစ်ခုခုရှိနေလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ထားသည်။
အမှန်စင်စစ် သူခဏလောက် စဉ်းစားကြည့်လိုက်လျှင်ပင် သူတစ်ပါးတို့ ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်မြင်မည့် ထိုရွေးချယ်မှုကို ဥက္ကဋ္ဌက အဘယ်ကြောင့် ပြုလုပ်ခဲ့သလဲဆိုသည်ကို နားလည်နိုင်ပေသည်။
ဥက္ကဋ္ဌတွင် အမြဲတမ်း အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိမြဲဖြစ်သည်။
သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကွဲပြားသည်ဟု ဟာတာက ထင်မိသည်။
"သူ့ကို အခွင့်အရေးတစ်ခုပေးဖို့ ဆန္ဒမရှိခဲ့ဘူးလား"
"အမှုဆောင်ဒါရိုက်တာ ဟာတာ။ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"
"ကျွန်တော်ပြောနေတာက ဒုတိယဒါရိုက်တာ ကန်းယူဟွန်း အကြောင်းပါ"
"အော်၊ ဟုတ်သားပဲ"
မိမိကိုယ်တိုင် ချမှတ်ခဲ့သော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မေ့လျော့နေသည့်အလား လော့ဖ်ဖီအောက်သည် ဟာတာအတွက် သူ့ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖတ်ရခက်အောင် ပြုလုပ်လိုက်သည်။
"ဒါဆို မင်းရဲ့ မေးခွန်းက ဘာလဲ"
"သူ့ကို အခွင့်အရေးပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့ပြီးမှ ဘာကြောင့် နာမည်ဆိုးနဲ့ ကျော်ကြားတဲ့ ထိုနှင်ထုတ်ခံနယ်မြေကို ပို့လိုက်တာလဲ။ ဒါက အခွင့်အရေးပေးတာမဟုတ်ဘဲ သေဖို့ ပို့လိုက်သလိုပဲ ဖြစ်နေတယ်"
"အဲဒါက မင်းကို စိုးရိမ်စေတာလား။ ငါ့ရဲ့စီရင်ချက်က မမျှတဘူးလို့ ထင်နေတာလား"
"ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ဟုတ်ပါတယ်"
"အင်း။ တခြားသူတွေအမြင်မှာလည်း အဲဒီလိုပဲ မြင်နိုင်ပါတယ်"
ဟာတာက မေးခွန်းထုတ်နေသော်လည်း လော့ဖ်ဖီအောက်က ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
လော့ဖ်ဖီအောက်သည် သူ့၏ ရှည်လျားသော မုတ်ဆိတ်မွေးကို လက်ဖြင့်ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။
ဟာတာ၏ အရေတွန့်နေသော မျက်နှာတွင် သံသယများ ပြည့်နှက်နေသည်။
ဥက္ကဋ္ဌ လော့ဖ်ဖီအောက်ကမူ ဝမ်းသာမှုမထိန်းနိုင်သည့်အလား ပြုံးနေ၏။
"ဥက္ကဋ္ဌ?"
"ဟဲဟဲ။ အော်၊ တောင်းပန်ပါတယ်။ အဲဒီတုန်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို သတိရမိလို့ ပျော်သွားတာပါ"
"ပျော်တယ်?"
"ငါဘာကြောင့် ဒုတိယဒါရိုက်တာ ကန်းယူဟွန်း ကို အဲဒီကို ပို့ခဲ့တာလဲ သိလား"
လော့ဖ်ဖီအောက်က ဘာမှမဟုတ်သလို လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။
"သူကိုယ်တိုင် လိုချင်လို့လေ"
"ဗျာ?"
"ဒုတိယဒါရိုက်တာ ကန်းယူဟွန်း လေ။ သူ့မျက်လုံးတွေက ပြောပြနေတယ်။ သူက အဲဒီကို သွားချင်နေတာ။ အဲဒါပါပဲ။ အခွင့်အရေးတစ်ခုကို လိုလားနေတဲ့ အဲဒီလို လူငယ်သွေးကြွသူတစ်ယောက်ကို ဘိုးအေကြီးဖြစ်တဲ့ ငါက ဘယ်လိုလုပ် ငြင်းနိုင်ပါ့မလဲ"
"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ..."
အမှုဆောင်ဒါရိုက်တာ ဟာတာတွင် မေးခွန်းပေါင်းများစွာ ရှိနေသော်လည်း လော့ဖ်ဖီအောက်က နောက်ထပ် ဘာမှမပြောတော့ရန် တင်းမာစွာ ငြင်းဆန်လိုက်သည်။
ဥက္ကဋ္ဌ၏ စရိုက်ကို အကောင်းဆုံးသိရှိထားသူဖြစ်သည့်အတွက် သူသည် ခေါင်းညိတ်ရုံမှလွဲပြီး မိမိ၏ သိလိုစိတ်ကို ချုပ်တည်းထားရတော့သည်။
'ဥက္ကဋ္ဌက တစ်ခုခုကို မျှော်လင့်နေတာပဲ'
ဘယ်သူ့ကိုလဲ?
ဒါက ရှင်းရှင်းလေး မဟုတ်လား။
လော့ဖ်ဖီအောက်သည် နှင်ထုတ်ခံနယ်မြေသို့ ထွက်ခွာသွားသော ဒုတိယဒါရိုက်တာ ကန်းယူဟွန်း အောင်မြင်စွာဖြင့် ပြန်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်မျှော်နေခြင်းဖြစ်သည်။
'ဒါပေမဲ့ ဥက္ကဋ္ဌဖြစ်နေရင်တောင် ဒီတစ်ခါတော့ သူမှားနိုင်တယ်'
ယခုအချိန်အထိ နှင်ထုတ်ခံခဲ့ရသည့် တယ်လာ (တယ်လာ) အရေအတွက် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲဆိုတာ သူသိသည်။
သူတို့ထဲမှာ အရည်အချင်းရှိတယ်လို့ အမည်တွင်ခဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိခဲ့ဘူးလား။
အရင်တုန်းက ထူးချွန်သူတွေလို့ ချီးကျူးခံခဲ့ရသည့် တယ်လာတွေပင် ထိုနေရာသို့ ဆွဲခေါ်သွားခံရပြီးနောက် တစ်ခါမှ ပြန်မလာခဲ့ကြချေ။
ထိုကျိန်စာသင့်သော ကမ္ဘာသည် အရာအားလုံး အေးခဲနေပြီး ဇာတ်လမ်းများပင် လှုပ်ရှားမှုမရှိတော့သည့် နေရာဖြစ်သည်။
ဒုတိယဒါရိုက်တာ ကန်းယူဟွန်း ဘယ်လောက်ပဲ ပါရမီရှင်ဖြစ်ပါစေ၊ နှင်ထုတ်ခံနယ်မြေသို့ ရောက်သွားလျှင် ပြန်လာနိုင်မည်မဟုတ်ဟု ဟာတာက တွေးလိုက်သည်။
***
"ဒါကတော့..."
ပုံမှန်အားဖြင့် တစ်ယောက်တည်း စကားမပြောလေ့ရှိသည့် ယူဟွန်းပင် ထိုအခြေအနေတွင် ထိုသို့ မပြောဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
သူသည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုနှင့် ကိုက်ညီသည့် ဇာတ်လမ်းအချို့ကို ရရှိလိမ့်မည်ဟု သိထားပြီးဖြစ်သည်။
သို့သော် မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ခန့်မှန်းနိုင်ပါ့မလဲ။
နှင်းများဖုံးလွှမ်းနေသော နေရာဖြစ်၍ မိမိပုံစံကို မမြင်ရသော်လည်း အသံကို ကြားရခြင်းဖြင့် လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သူခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့သည်။
'တစ်မျိုးကြီးပဲ'
လိင်ကွဲပြားခြားနားသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားရပြီး မျက်နှာကိုပင် မသိရသောကြောင့် ဖြစ်မည်လား။
ကိုယ်ဟန်ချက်မှသည် အသက်ရှူခြင်းအထိ အရာအားလုံးက ပုံမှန်ထက် အလွန်ကွဲပြားနေသည်။
ယူဟွန်းသည် လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်ပြီး နေရာမှာတင် ခုန်ပေါက်ကြည့်ကာ ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။
သူသည် ဦးစွာ ဤခန္ဓာကိုယ်နှင့် အသားကျအောင် လုပ်ရပေမည်။
'အင်း၊ ခန္ဓာကိုယ် အချက်အလက်တွေကတော့ မဆိုးပါဘူး'
သွယ်လျသော ခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်သော်လည်း သန်မာသည်။ လက်မောင်းများတွင် ကြွက်သားမရှိသယောင် ခံစားရသော်လည်း အစွမ်းထက်မြက်သည်။
ပြီးတော့ ခံနိုင်ရည်လည်း ရှိသည်။
ဆိုလိုသည်မှာ သူမ၏ အရိုးအဆစ်များက သဘာဝအတိုင်း သန်မာနေခြင်းဖြစ်သည်။
ယူဟွန်းသည် သူမ၏ အဝတ်အစားနှင့် ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။
သူမသည် ရှေးခေတ် နော်ဒစ်လူမျိုးများ ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသည့် တိရစ္ဆာန်အမွေးထူ အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် ချွန်ထက်သော ဓားတစ်လက်နှင့် အရေးပေါ် စားသုံးနိုင်သည့် အစားအစာအချို့ ရှိသည်။
'ချက်ချင်းကြီးတော့ ငတ်သေမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခုခံဖို့ လက်နက်လည်း ပါတယ်'
ဓား၏ အလေးချိန်ကို သူ မခံစားရပေ။ ဓားက ပေါ့နေ၍မဟုတ်ဘဲ သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအားက အစွမ်းထက်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
'အင်း၊ သူမရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအားက သာမန်လူတွေထက် အများကြီး သာလွန်တယ်။ မဟုတ်သေးဘူး၊ ဒီအဆင့်ဆိုရင် အသိစိတ်ဝင်နေတဲ့ (Awakened) စုဆောင်းသူတချို့နဲ့တောင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်လောက်တယ်'
သူမ၏ မွေးရာပါ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအားသည် အလယ်အလတ်အဆင့် စုဆောင်းသူနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်လောက်အောင် ရှိနေခြင်းမှာ အံ့ဩစရာပင်။
သူမသည် မည်သည့်မျိုးနွယ်စုမှလဲဆိုသည်ကို မသိသော်လည်း သာမန်လူမဟုတ်ကြောင်းကိုမူ သူသေချာပေါက် သိလိုက်သည်။
'အေးခဲမှုကို ခံနိုင်ရည် အလွန်မြင့်မားတယ်'
ထူထဲသော အမွေးအင်္ကျီကို ဝတ်ထားရုံဖြင့် အအေးဒဏ်ကို အပြည့်အဝ တားဆီးနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
ဤမုန်တိုင်းထဲတွင်ဆိုလျှင် အရေပြားများ ချက်ချင်း အေးခဲသွားနိုင်သည်၊ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်နေသော လက်များပင်လျှင် အေးစက်သွားနိုင်၏။
သို့သော် သူမ၏ လက်များမှာ အနည်းငယ်ထုံကျင်ရုံမှလွဲ၍ ကျန်သည်ကို ဘာမျှမဖြစ်ပေ။
အပူချိန်မှာ အနုတ် ၅၀ ဒီဂရီလောက် ရှိနေသော်လည်း အရေပြားက ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။
'မွေးရာပါ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအားနဲ့ အေးခဲမှုကို ခံနိုင်ရည်။ ဒဏ္ဍာရီထဲက ဟိုက်လန်ဒါ (Highlander) သို့မဟုတ် ရှေးခေတ် ဗိုက်ကင်း (Viking) တစ်ယောက်လိုပဲ'
ဤခန္ဓာကိုယ်သည် လူသားများနှင့် ဆင်တူသော်လည်း သာလွန်သော မျိုးစိတ်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သူသိလိုက်သည်။
အရေးကြီးသည်မှာ နောက်ထပ် ဘာဆက်ဖြစ်မည်နည်းဆိုသည့်အချက်ပင်။
'ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ အသားကျပြီး အခြေအနေကို စစ်ဆေးပြီးပြီ။ နောက်ပြဿနာက ဒီအေးခဲနေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးပဲ'
မှောင်မိုက်ပြီး မှုန်ဝါးနေသော တိမ်တိုက်များက ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းထားပြီး နှင်းများကို အဆုံးမရှိ ရွာသွန်းစေသည်။
လေပြင်းနှင့်အတူ တိုက်ခတ်နေသော နှင်းမုန်တိုင်းကြောင့် ဝေးလံသော မြင်ကွင်းများကို ကြည်လင်စွာ မမြင်နိုင်သော်လည်း နေရာအနှံ့ နှင်းများနှင့် ရေခဲများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေလိမ့်မည်ဟု သူတွေးလိုက်သည်။
သူ့မျက်စိဖြင့် မြင်ရသော ရှုခင်းမှာ အအေးဒဏ်ကြောင့် အပြာရောင်နှင့် အဖြူရောင်တို့ လွှမ်းခြုံနေ၏။
နှင်းများကျနေသော အဖြူရောင်ကမ္ဘာတစ်ခုသာ မဟုတ်ဘဲ၊ စုပုံနေပြီး အပြာရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသည့် နှစ်ရှည်ရေခဲများ ဖြစ်နေသည်။ သစ်ပင်များ၊ ကျောက်တုံးများ သို့မဟုတ် မြေဆီလွှာများ မရှိဘဲ နှင်းနှင့် ရေခဲလောကသာ ဖြစ်သည်။
ဤနေရာတွင် ဇာတ်လမ်းများပင် အေးခဲသွားသည်ဟု အဘယ်ကြောင့် ပြောကြသလဲဆိုသည်ကို ယူဟွန်း နားလည်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ထို့အပြင် ယူဟွန်းတွင် အချိန်ကန့်သတ်ချက်လည်း ရှိနေသည်။
'ဒီခန္ဓာကိုယ်ကို ရထားပေမဲ့ သူက တယ်လာတစ်ယောက်ပဲ။ တယ်လာတစ်ယောက်အနေနဲ့ ရှင်သန်ဖို့ စာသား (Text) တွေကို မစားသုံးဘူးဆိုရင် ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်'
ယူဟွန်းတွင် ယခု စာသားများ မရှိတော့ပါ။ သူသည် ဤနှင်ထုတ်ခံနယ်မြေသို့ ရောက်လာချိန်တွင် ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သည်။
တိကျသော အရေအတွက်ကို မသိသော်လည်း သူ၏ သက်တမ်းမှာ နှစ်ပတ်ခန့်သာ ကျန်ရှိတော့မည်ဟု ခံစားရသည်။
ထိုအချိန်မတိုင်မီ သူ၏ မစ်ရှင်ကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ရမည် သို့မဟုတ် စာသားများကို ပိုမိုရယူရမည်။
'အရင်ဆုံးတော့ သူလှုပ်ရှားရမယ်'
ခန္ဓာကိုယ်က အအေးဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိသော်လည်း ကိုယ်ခံစွမ်းအား မဟုတ်ပေ။ ဤအတိုင်း ငြိမ်နေပါက ဤခန္ဓာကိုယ်နှင့်ပင် အေးခဲသေဆုံးသွားနိုင်သည်။
'ဒါပေမဲ့ ဘယ်ကို သွားရမလဲ'
အရင်ဆုံး အရှေ့အနောက်ကို ခန့်မှန်းရန်ပင် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူ့တွင် အိမ်မြှောင်မရှိ၊ ကောင်းကင်တွင်လည်း တိမ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသဖြင့် နေထွက်ရာနှင့် နေဝင်ရာကို မသိနိုင်ပေ။ မစဉ်းစားဘဲ လှုပ်ရှားခြင်းက အန္တရာယ်များသည်။
ဤနှင်ထုတ်ခံနယ်မြေဟုခေါ်သော နေရာသည် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ ရှိနေဆဲ ကမ္ဘာတစ်ခုဖြစ်သည်။
သူတို့ကို တွေ့ဆုံရန်အတွက် အနည်းဆုံး အရိပ်အယောင်တစ်ခုခုကို ရှာရမည်။
'တောက်။ ဒီကို အရင်ရောက်လာတဲ့ တယ်လာတွေ ဘာကြောင့် ပြန်မလာခဲ့ကြတာလဲဆိုတာ သူသိလိုက်သလိုပဲ'
အစကတည်းက ဒီလောက်အခက်အခဲတွေနဲ့ ကြုံတွေ့ရမယ်ဆိုရင် လုံခြုံတဲ့နေရာတွေမှာပဲ နေသားကျပြီး ကြည့်ရှုခဲ့ရတဲ့ တယ်လာတွေအတွက်တော့ ကမ္ဘာကြီး ပျက်သုဉ်းသွားသလို ခံစားရမှာ အသေအချာပင်။
ယူဟွန်းသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ နှင်းတစ်ဆုပ်ကို ကောက်ယူပြီး လေတိုက်ရာလမ်းကြောင်းကို စစ်ဆေးရန်အတွက် လေထဲသို့ ပစ်မြှောက်လိုက်သည်။
‘နှင်းမုန်တိုင်းနဲ့ လေတိုက်တဲ့ ဦးတည်ချက်က ခုနကတည်းက အဆက်မပြတ်ပဲ။’
ဒီလိုမျိုး နှင်းမုန်တိုင်းတွေ ပြင်းထန်တဲ့နေရာမျိုးမှာ လေတိုက်တဲ့ ဦးတည်ချက်က အချိန်နဲ့အမျှ ပြောင်းလဲနေသင့်သည်။ သို့သော် ဤနေရာတွင်မူ လေက တစ်ဖက်တည်းမှသာ တိုက်ခတ်နေသဖြင့် တစ်နေရာတည်းတွင် ပုံသေဖြစ်နေသယောင် ရှိသည်။
စောင့်ကြည့်နေလျှင် လေတိုက်နှုန်း ပြောင်းသွားမလားဟု ယူဟွန်း တွေးမိသော်လည်း မိနစ် ၃၀၊ တစ်နာရီ ကြာသွားသည့်တိုင် အခြေအနေမှာ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။
‘ဒါ သဘာဝဖြစ်စဉ် မဟုတ်ဘူး။ တစ်စုံတစ်ခုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အတုအယောင်ပဲ။ အဲဒီဘက်မှာ တစ်ခုခုများ ရှိနေတာလား။’
ယူဟွန်းသည် လေတိုက်ရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင် လေတိုက်ရာ၏ ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ သွားရမည်ဖြစ်သော်လည်း ယူဟွန်းမှာမူ ကွဲပြားသည်။
‘ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒီကမ္ဘာမှာ သူရဲ့ ဇာတ်လမ်းကို ပြသချင်တယ်ဆိုရင် ဒီကမ္ဘာမှာ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ အရင်းအမြစ်ကို ရှာဖွေရလိမ့်မယ်။ လေတိုက်ရာဘက်ကို ဦးတည်သွားတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။’
ထိုနေရာသည် အန္တရာယ်ရှိနိုင်သော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွင် သူပြသရမည့် ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ရှိနေသည်။
ယူဟွန်းသည် လေတိုက်ရာဘက်သို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။ ၎င်းသည် မြောက်ဘက်၊ အနောက်ဘက်၊ အရှေ့ဘက် သို့မဟုတ် တောင်ဘက် ဖြစ်သည်ကို သူ မသိပေ။
လေတိုက်ရာဘက်သို့ ဦးတည်သွားလေလေ၊ အပူချိန်မှာ ပို၍ ပို၍ ကျဆင်းလာသည်ကို သူ ခံစားရသည်။
‘မဟုတ်ဘူး၊ ဒါ အာရုံချောက်ခြားမှု မဟုတ်ဘူး။ တကယ်ကို ပိုအေးလာတာ။’
သူ အသက်ရှူတိုင်း ထွက်လာသည့် အဖြူရောင် ရေနွေးငွေ့များသည် နှင်းမုန်တိုင်းကြောင့် ပြတ်တောက်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ယူဟွန်းသည် ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး သူလာခဲ့သည့် လမ်းကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူ့နောက်ကမ္ဘာမှာလည်း အဖြူရောင်ပင် ဖြစ်သည်။
သူ ခြေလှမ်းတိုင်း ချခဲ့သည့် ခြေရာများသည် ခဏချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသဖြင့် သူ မည်မျှဝေးဝေး ရောက်လာပြီကို ခန့်မှန်းရ ခက်ခဲလှသည်။
‘ရာသီဥတုက ပိုဆိုးလာပြီ။’
ပြင်းထန်နေသည့် နှင်းမုန်တိုင်းမှာ ပိုမိုအားကောင်းလာပြီး ယခုအခါတွင် တစ်လက်မအကွာအဝေးကိုပင် မမြင်ရတော့ပေ။
ပိုဆိုးသည်မှာ ပတ်ဝန်းကျင် ရှုခင်းများမှာ ပို၍ မှောင်မိုက်လာခြင်းပင်။ ညဉ့်ဦးယံသို့ ရောက်တော့မည့်အချိန် ဖြစ်သည်။
‘နားခိုဖို့ နေရာများ ရှိမလား။’
ယူဟွန်းသည် နှင်းမုန်တိုင်းထဲတွင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ဝူး... ဝူး...
နားစည်ကိုပင် ဆွဲဖြဲတော့မည့်အလား ဟိန်းဟောက်နေသော မုန်တိုင်းသံကြားတွင် ယူဟွန်းသည် အသံဖျော့ဖျော့တစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။
‘ဒါ ဘာသံလဲ။’
သူသည် အာရုံစိုက်ပြီး နားထောင်လိုက်သည်။ မဝေးလှသော နေရာမှ နှင်းများကို နင်းခြေနေသည့်အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ တစ်စုံတစ်ခုက နှင်းများကို ဖိချေနေသည့်အသံ ဖြစ်သည်။
‘တိရစ္ဆာန်လား။ မဟုတ်ဘူး၊ ခြေလှမ်းတွေက ပုံမှန်ပဲ။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တစ်ယောက်ပဲ။’
ယူဟွန်းသည် အသံလာရာဘက်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားလိုက်သည်။ လေတိုက်သံက ဆူညံလွန်းသဖြင့် သူသည် ကြားဖြတ်ရပ်တန့်ရင်း အသံကို လိုက်ခဲ့ရသော်လည်း ဤခန္ဓာကိုယ်၏ ထူးချွန်မှုကြောင့် မုန်တိုင်းထဲတွင်ပင် ထိုအသံကို ဖမ်းယူနိုင်ခဲ့သည်။
သူ မည်မျှကြာအောင် လျှောက်ခဲ့မိသနည်း။
ယူဟွန်းသည် သူ့ရှေ့တွင် လူနှင့် ဆင်တူသော်လည်း မှေးမှိန်နေသည့် အရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။
‘သူ တစ်ယောက်တည်းလား။ လမ်းလွဲနေတဲ့သူ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ တွေ့ရတာ ကံကောင်းတာပဲ။’
သူသည် နှင်းမုန်တိုင်းထဲတွင် လွင့်ပျံနေသော ဆံပင်ရှည်များကို လက်ဖြင့် သပ်လိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ဤပြင်းထန်သော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ အေးခဲမှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့သည့် သူ၏ အရေပြားမှာ အနည်းငယ် စပ်ဖျဉ်းလာသည်။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတစ်ယောက်နှင့် တွေ့ဆုံရခြင်းမှာ ကံကောင်းခြင်းပင်။
‘ဒါပေမဲ့။’
ယူဟွန်းသည် ဆက်လျှောက်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
‘တစ်စုံတစ်ခု ထူးဆန်းနေသလိုပဲ။’
သူ လျှောက်လာသည်နှင့်အမျှ နီးကပ်လာပြီဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ထိုအရိပ်၏ ပိုင်ရှင်နှင့် နီးကပ်လာခြင်း မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အဖြူရောင်နှင်းများနှင့် နှင်းမုန်တိုင်းကြောင့် အကွာအဝေးကို မှားယွင်းစွာ ခန့်မှန်းမိသည်ထားဦး၊ ဤမျှဝေးကွာသော အရာကို မှားယွင်းရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။
အဝေးမှ ကြည့်လျှင် လူတစ်ယောက်နှင့် ဆင်တူသည့် ထိုအရာသည်၊
မကြာမီပင် ယူဟွန်း မော့ကြည့်ရလောက်အောင် ကြီးမားလာသည်။
‘ဒါက... လူမဟုတ်ဘူး။’
ထို့နောက် နှင်းမုန်တိုင်းထဲမှ အမည်းရောင်အရိပ်သည် သူ့ဘက်သို့ ခေါင်းလှည့်လာသည်။
ပြင်းထန်သော လေတိုက်ခတ်မှုထဲတွင် မှိန်ဖျော့ဖျော့ တောက်ပနေသည့် မျက်လုံးပြာများနှင့် ဆုံမိလိုက်သည့်အခါ ယူဟွန်းသည် ကျောရိုးထဲတွင် အေးစိမ့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ယူဟွန်းသည် အနည်းငယ် စောင်းနေသော နှင်းကုန်းတစ်ခုနောက်သို့ ခုန်ပေါက်ပြီး ပုန်းကွယ်လိုက်သည်။
‘အဲဒီအရာက အရမ်းကြီးတာပဲ။’
သူ့လက်ရှိခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း သေးငယ်သည်မဟုတ်၊ သို့သော် သူခုနက မြင်လိုက်ရသည့် သတ္တဝါမှာ အနည်းဆုံး ၇ မီတာခန့် မြင့်သည်။
အကွာအဝေးကို မှားယွင်းခန့်မှန်းမိသဖြင့် အဝေးကြီးမှ ကြည့်စဉ်က သာမန်လူဟု ထင်ခဲ့မိသည်။
အနီးကပ် မြင်လိုက်ရသည့်အရာမှာ သူထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ကြီးမားနေသည်။
‘ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ အကွာအဝေးမှာတောင် လူလို့ ထင်ရတယ်ဆိုရင် ဒါက လူဘီလူးကြီးပဲ။’
ယူဟွန်းသည် လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်၊ ဖြည်လိုက် လုပ်လိုက်သည်။
သူသည် ဒွန်ကွီဇုတ် (Don Quixote) ကမ္ဘာတွင် လူဘီလူးများနှင့် တိုက်ခိုက်ဖူးသည်။ သို့သော် ထိုစဉ်က သူတွင် ကန်းယူဟွန်း ၏ စွမ်းအား ရှိနေခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ဇာတ်လမ်းအများစုကို ဆုံးရှုံးထားရပြီ။
ပြီးတော့ ဤခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ စွမ်းဆောင်နိုင်သော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော ဘီလူးကို ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် လုံလောက်သည်ဟု မခံစားရပေ။
‘တိုက်စရာတောင် မလိုဘူး။ အဲဒီဘီလူးက အန္တရာယ်ရှိတယ်။’
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတစ်ယောက်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း လူပုံသဏ္ဍာန်ရှိသည့် လူဘီလူးတစ်ကောင် ဖြစ်နေသည်။ ပြီးတော့ သူ မြင်လိုက်ရသည့် မျက်လုံးများမှာ ဆက်သွယ်ပြောဆိုနိုင်လောက်သည့် အသိဉာဏ်မျိုး မရှိပေ။
တွေ့လိုက်သည်နှင့် သူ သေရလိမ့်မည်။
ယူဟွန်းသည် ထိုအချက်ကို သဘောပေါက်လိုက်ပြီး ကိုယ်ကို တတ်နိုင်သမျှ နှိမ့်ချကာ ထိုအရာ၏ လှုပ်ရှားမှုကို စောင့်ကြည့်နေသည်။
‘သောက်ကျိုးနည်း။ ခုနက ငါတို့ မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားတာလား။ ငါ အာရုံချောက်ခြားတာပဲ ဖြစ်ပါစေ။’
ယူဟွန်းသည် သူ့ကိုယ်သူ ဆုတောင်းလိုက်သော်လည်း လက်တွေ့မှာ ရက်စက်လှသည်။
တပ်...
မာကျောသော နှင်းပြင်ကို နင်းလိုက်သည့် အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ အဝေးမှ ခြေသံကို ကြားနိုင်သည်မှာ အံ့ဩစရာဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ထိုမျှကြီးမားသော ဘီလူးကြီး ရွေ့လျားနေသည်ဆိုလျှင် ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်။
ယူဟွန်းသည် မိမိနှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး သူ့ထံသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်လာသည့် အမည်မသိ ဘီလူးကြီးကို စောင့်ကြည့်နေသည်။
သူ့ပုံစံကို အတိအကျ မမြင်ရဘဲ အရိပ်ကိုသာ မြင်ရသော်လည်း ထိုအချက်က သူ့ကို ပို၍ ဖိအားပေးနေသည်။
‘ငါ ပြေးရမယ်။’
ထိုအရာသည် ယူဟွန်း ဘယ်နေရာတွင် ပုန်းနေသည်ကို အတိအကျ မသိသော်လည်း ဦးတည်ရာကို မှန်းဆပြီး ချဉ်းကပ်လာနေသည်။ သူသာ ဒီအတိုင်း ငြိမ်နေပါက အချိန်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် အဖမ်းခံရလိမ့်မည်။
ယူဟွန်းသည် နေရာမှ ထပြီး မြှားတစ်စင်းကဲ့သို့ ပြေးထွက်လိုက်သည်။
ဟိန်း...!!
ယူဟွန်း ပြေးထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဘီလူးကြီးက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ယူဟွန်းသည် စကားပြောရန် မကြိုးစားခဲ့ခြင်းက မှန်ကန်ကြောင်း သိလိုက်သည်။
ထိုဘီလူးတွင် အသိဉာဏ် မရှိပေ။ ပြီးတော့ ထိုဘီလူးမှာ အလွန်ရက်စက်သည်။
သူ မိသွားလျှင် အသတ်ခံရမည်။
‘ငါ ဒီနေရာမှာ မသေနိုင်ဘူး။’
ယူဟွန်းသည် နှင်းမုန်တိုင်းထဲတွင် အသည်းအသန် ပြေးရင်း ဦးနှောက်ကို အလုပ်ပေးလိုက်သည်။
ဘာမှမရှိသည့် ပြန့်ပြူးသော မြေပြင်သည် အန္တရာယ်ရှိသည်။ ရာသီဥတုက မှောင်နေပြီး မြင်ကွင်းက မှုန်ဝါးနေသော်လည်း ထိုအရာအတွက်လည်း ထိုနည်းအတိုင်း ဖြစ်မည်ဟု အာမခံချက်မရှိပေ။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ၎င်းတို့က မှောင်မိုက်သော နှင်းပြင်ထဲတွင် ပို၍ မြင်ရကောင်း မြင်ရနိုင်မည်။
ယူဟွန်းသည် အဝေးတွင် မြင်နေရသည့် ကြီးမားသော ကုန်းမြင့်တစ်ခုကို ရည်မှန်းပြီး ခြေလှမ်းများကို မရပ်တန့်ဘဲ ရွေ့လျားလိုက်သည်။
ဤခန္ဓာကိုယ်၏ စွမ်းအားကြောင့်လား။ သူသည် နက်ရှိုင်းပြီး ပျော့ပျောင်းနေရမည့် နှင်းပြင်ပေါ်တွင်ပင် လျင်မြန်စွာ ပြေးနိုင်ခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း နောက်မှ လိုက်လာသည့် အရိပ်အယောင်မှာ ဝေးကွာသွားပုံ မပေါ်ပေ။
‘ပိုနီးလာပြီ!’
သူ နောက်ကို လှည့်မကြည့်ရဲပေ။
နောက်မှ တပ်... တပ်... ဟူသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ယူဟွန်းသည် ပြေးနှုန်းကို မြှင့်လိုက်သည်။ အေးစက်သော လေများက အဆုတ်ထဲ ပြည့်နှက်လာသည်ကို သူ မနှစ်သက်ပေ။
ထိုသို့ဖြင့် ယူဟွန်းသည် မော့ကြည့်ရမည့် အဆုံးမရှိသော ရေခဲတောင်တစ်ခုထံသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ရေခဲတောင်ကြီးတွင် အက်ကြောင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။
လူတစ်ယောက်စာသာ ဝင်ဆံ့သည့် ဝင်ပေါက်ဖြစ်သဖြင့် ယူဟွန်းသည် ချက်ချင်းပင် ခုန်ဝင်လိုက်သည်။
‘လိုက်မလာတော့ဘူးလား။’
ဝင်ပေါက်က ကျဉ်းသော်လည်း အတွင်းပိုင်းမှာမူ ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ကျယ်ဝန်းသည်။
ယူဟွန်းသည် ရေခဲတောင်ထဲသို့ ဝင်ကာ ချောမွေ့ပြီး ကြည်လင်နေသော ရေခဲဂူအတွင်းပိုင်းကို အမြန်စစ်ဆေးရင်း ဝင်ပေါက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူ့ကို အသည်းအသန် လိုက်လာသည့် ဘီလူးကြီးမှာ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ လွတ်မြောက်သွားပုံရသည်။
‘ဖူး... သက်သာရာရသွားပြီ။’
သက်ပြင်းချမည် အပြုတွင် နောက်မှ ကြမ်းတမ်းသော လက်တစ်ဖက်က သူ့ပါးစပ်ကို အုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“...!”