အမြင်သဘောထား အမျိုးမျိုးရှိကြပြီး အများစုက အယူအဆတူညီနေကြသော်လည်း အရေးအကြီးဆုံးကိစ္စရပ်အတွက် နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ချပိုင်ခွင့်ရှိသူမှာ ဥက္ကဋ္ဌ လော့ဖ်ဖီအောက် (Lotfiout) ဖြစ်သည်။
လော့ဖ်ဖီအောက်သာ လုပ်မည်ဟု ပြောလိုက်လျှင် ကျန်သူအားလုံး၏ ကန့်ကွက်မှုရှိမရှိကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လုပ်ဆောင်ရမည်ဟူသည်မှာ ရုံးချုပ်၏ စည်းမျဉ်းပင်ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်အထိ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ငြင်းခုံနေကြသည့် တယ်လာအားလုံးမှာ ဥက္ကဋ္ဌ ဘာများပြောလာမလဲဟု စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေကြသည်။
လော့ဖ်ဖီအောက်သည် လက်ထဲတွင် ဝန်ထမ်းတစ်ဦးကို ကိုင်ထားရင်း စကားစလိုက်သည်။
“ရုံးချုပ်ရဲ့ တင်းကျပ်တဲ့ ဥပဒေအရဆိုရင် လိမ်ညာပြီး ပုံပြင်တွေ ဖန်တီးတဲ့သူတိုင်းကို စွန့်ပစ်ပုံးထဲ ထည့်ပစ်ရမယ်။”
“ဒါက…!”
စယ်လက်စတီနာ (Celestina) သည် ထရပ်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို အော်ပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း လော့ဖ်ဖီအောက်က အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် သူမကို တိတ်ဆိတ်သွားစေသည်။
စယ်လက်စတီနာမှာ အားအင်ကုန်ခမ်းသွားသကဲ့သို့ သူမ၏ ထိုင်ခုံပေါ်သို့ ပြန်ထိုင်ချလိုက်ရသည်။
ဥက္ကဋ္ဌ၏ အကြည့်နှင့် ခဏတာ မျက်လုံးချင်းဆုံလိုက်ရုံဖြင့် သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ဖိညှစ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
“အဆုံးထိ နားထောင်ကြ။ ဒါဟာ တကယ်ပဲ စွန့်ပစ်ပုံးထဲ ပစ်ထည့်သင့်တဲ့ ကိစ္စမျိုးပါ။ ဒါပေမဲ့ ငါ ဒါကို မေးချင်တယ်။ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး ကန်းယူဟွန်း အခုထိ ရယူထားတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေရဲ့ ဒဏ္ဍာရီဟာ အတုအယောင်တွေနဲ့ ဖန်တီးလို့ရတဲ့ အရာမျိုးလို့ ထင်သလား။”
“…”
“…”
မည်သူမျှ ရဲရဲတင်းတင်း ပြန်မဖြေရဲကြပေ။
ဤနေရာတွင် ဥက္ကဋ္ဌ၏ စကားမှာ အကြွင်းမဲ့ အာဏာရှိပြီး မည်သူမျှ သူ့ကို ဆန့်ကျင်ရန်ပင် မတွေးရဲကြပေ။
“ငါ့မှာ သံသယတွေ ရှိတယ်။ သူ လာပလက်စ် (Laplace) ရဲ့ စွမ်းအားကို သုံးခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ အထောက်အထားတွေလည်း ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက မလုံလောက်ဘူး။ ဟုတ်တယ်။ မလုံလောက်ဘူး။ သူက အဲဒီလောက်နဲ့တင် ဒီနေရာထိ ရောက်လာခဲ့တာဆိုရင် ဒါဟာ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး ကန်းယူဟွန်း တစ်ယောက်တည်းတင် မဟုတ်ဘဲ ငါတို့အားလုံးအတွက် ပြဿနာပဲ။”
“ဥ… ဥက္ကဋ္ဌ…”
“ငါတို့က လာပလက်စ်ကို အစကတည်းက တားမြစ်ထားသင့်တာ ဒါမှမဟုတ် ကန့်သတ်ချက်တချို့ ထားရှိသင့်တာ။ ဒါမှမဟုတ် တခြားသော နတ်ဘုရားတွေဆီကနေ လက်ဆောင်တွေ ရယူတာကို တားမြစ်တာ ဒါမှမဟုတ် စည်းကမ်းချက်တချို့ ထည့်သွင်းထားသင့်တာ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လာပလက်စ်ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ အောင်မြင်လာတာက ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး ကန်းယူဟွန်း ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်နဲ့လည်း နီးစပ်နေတာပဲလေ။”
“…”
“ဒါကြောင့် နားထောင်ကြ။ ငါ၊ လော့ဖ်ဖီအောက်၊ ဒီနေရာမှာ ကြေညာလိုက်မယ်။”
လေထုမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
ယူဟွန်းဆီသို့ ချိန်ရွယ်ထားသည့် စကားလုံးမြှားများအားလုံးသည် အာကာသတစ်ခုလုံး လိမ်ချိုးခံလိုက်ရသကဲ့သို့ တစ်ဖက်သို့ စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
သူတို့အားလုံးသည် ဤနေရာတွင် အကြီးမားဆုံး အရှိန်အဝါကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဆီသို့သာ ဦးတည်သွားကြသည်။
စကားလုံးများနှင့် ဘာသာစကား၊ အာဏာအားလုံးကို လူတစ်ယောက်ကသာ ထိန်းချုပ်ပြီး ရွှေ့ပြောင်းပေးနေသည်။
၎င်း၏ အနှစ်သာရမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ငါ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး ကန်းယူဟွန်း ကို နောက်ထပ် အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးမယ်။”
တယ်လာအချို့မှာ သူ၏ စကားကြောင့် အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။
သူ့ကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးခြင်းမှာ သူ့ကို ခွင့်လွှတ်လိုက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။
ဒီမီအာရီအော့စ် (Demiarios) ၏ မျက်နှာမှာ ရက်စက်စွာ တွန့်ချိုးသွားတော့မည့်ပုံ ပေါက်နေသော်လည်း ဥက္ကဋ္ဌ၏ နောက်ထပ်စကားကြောင့် သူ၏ အရောင်အသွေးမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
“သူ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေဟာ အတုအယောင်တွေလား ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားနဲ့ ရယူခဲ့တာလားဆိုတာ သူ သက်သေပြရမယ်။ ‘ဂလာကာလစ်’ (Glacalis) ဂြိုဟ်ပေါ်မှာပေါ့။”
ဥက္ကဋ္ဌ၏ ပါးစပ်မှ ဂလာကာလစ်ဟူသော စကားလုံး ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လှည့်ပတ်နေသော မုန်တိုင်းမှာ ဦးတည်ရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
ဒီမီအာရီအော့စ်မှာ ပြုံးလိုက်ပြီး တွန့်ချိုးနေသည့် မျက်နှာထားကို ပြေလျော့စေလိုက်သည်။ ဂါလီယက်ဇ် (Galiaz) မှာမူ သူ၏ ထိုင်ခုံကို ကန်ထုတ်လိုက်ပြီး ထိုင်ခုံမှ ထရပ်လိုက်သည်။
“ဥက္ကဋ္ဌ! အဲဒါက ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးတာနဲ့ ဘာမှမထူးခြားဘူး မဟုတ်လား!”
ဤနေရာတွင် ဂလာကာလစ်၏ နာမည်အလေးချိန်ကို မသိသူ မရှိပေ။
လော့ဖ်ဖီအောက်က ယူဟွန်းကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးမည်ဟု ပြောသော်လည်း ဂလာကာလစ်မှာ အခွင့်အလမ်းရှိသော ကမ္ဘာမြေနှင့် အဝေးကြီး ဝေးကွာလှသည်။
ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း တွင် ဂလာကာလစ်ကို နောက်ထပ်ခေါ်ဝေါ်သည့် နာမည်မှာ ပြည်နှင်ဒဏ်ခံရာနေရာဖြစ်သည်။
ပုံပြင်များပင် အေးခဲသွားပြီး မည်သည့် စိတ်ခံစားချက်ကိုမျှ ပြသ၍မရသည့် အလွန်အေးစက်သော ကမ္ဘာကြီး။
ယူဟွန်း သွားရမည့်နေရာမှာ ထိုနေရာပင်ဖြစ်သည်။
ထိုနေရာသို့ သွားရုံတင်မကဘဲ၊ ဂလာကာလစ်သို့ သွားရန်အတွက် တယ်လာတစ်ယောက်သည် သူပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ပုံပြင်အများစုကို စွန့်လွှတ်ရမည်ဖြစ်သည်။
ယူဟွန်း၏ ဂုဏ်ယူမှုဖြစ်သည့် လာပလက်စ်၏ စွမ်းအားကိုလည်း ထိုနေရာတွင် သုံး၍မရနိုင်ပေ။
သူယူဆောင်သွားနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာများမှာ အလွန်နည်းပါးသော ပုံပြင်အနည်းငယ်နှင့် ထိုနေရာသို့ သွားသည့်အခါ သူရရှိမည့် ပုံပြင်အချို့သာ ဖြစ်သည်။
ဂါလီယက်ဇ်က ထိုအချက်ကြောင့် မမျှတကြောင်း အော်ပြောလိုက်သည်။
ဂလာကာလစ်သို့ ပို့လိုက်ခြင်းမှာ သေဖို့အတွက် ပို့လိုက်ခြင်းနှင့် ဘာမှမထူးခြားပေ။
စွန့်ပစ်ပုံးထဲတွင် မြန်မြန်ဆန်ဆန် သေဆုံးသွားရသည်ထက် ထိုအေးခဲနေသော ကမ္ဘာကြီးတွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း သေဆုံးသွားရခြင်းက ပို၍ နာကျင်ရသည်။
“ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ ဘာမှ ပြောင်းလဲစရာမရှိဘူး။”
လော့ဖ်ဖီအောက်၏ မျက်လုံးများမှာ ယူဟွန်းဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
“တကယ်လို့ မင်း အခုထိ အရာအားလုံးကို မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်နဲ့ ရယူခဲ့တာဆိုရင် ဂလာကာလစ်မှာလည်း မင်း အောင်မြင်မှာပဲ။ ဒါကြောင့် ဒါဟာ အပြစ်ပေးတာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းကို နောက်ထပ် အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးတာ။ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး ကန်းယူဟွန်း။ မင်းရဲ့ တန်ဖိုးကို အဲဒီမှာ သက်သေပြနိုင်မလား။”
လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများမှာ ယူဟွန်းဆီသို့ ရောက်သွားကြသည်။
ဂါလီယက်ဇ်က သူ့ကို မဖြေပါနှင့်ဟု တောင်းပန်သည့်ပုံစံဖြင့် စိတ်ပျက်လက်ပျက် အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်နေသည်။
သူသည် ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်သင့်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဂလာကာလစ်သို့ ရောက်သွားလျှင် နောက်ပြန်လှည့်စရာ လမ်းမရှိတော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ယူဟွန်းသည် သူ့အတွက် စိုးရိမ်နေသည့် ဂါလီယက်ဇ်၏ စိတ်ကို ဖတ်လိုက်မိသည်။
ထို့ကြောင့်ပင်။
“ကျွန်တော် လုပ်ပါ့မယ်။”
သူသည် တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ ယုံကြည်ချက်ရှိသော အသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
နေရာအနှံ့တွင် အံ့ဩသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
၎င်းတို့ထဲတွင် ရောထွေးနေသည့် စိတ်ခံစားချက် အများစုမှာ အပျက်သဘောဆောင်သည်။
“ဟွန်း။ သူက ဉာဏ်ကောင်းတဲ့သူလို့ ထင်ခဲ့တာ။”
“သူ အောင်မြင်မှုတွေကြောင့် မူးယစ်နေတာလား။ အဲဒီ ပြည်နှင်ဒဏ်ခံရာနေရာမှာ သူ ဘာမဆိုလုပ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။”
“တောက် တောက်။ နောက်ဆုံးတော့ သူ လုပ်နိုင်တာ ဒါပဲပေါ့။”
သူတို့အားလုံးသည် ယူဟွန်း၏ ရွေးချယ်မှုကို လှောင်ပြောင်ကြသည်။
သူသည် ရဲရင့်စွာ လုပ်ဆောင်မည်ဟု အော်ပြောခဲ့သော်လည်း ဂလာကာလစ်မှာ လွယ်ကူသော နေရာမျိုး မဟုတ်ပေ။
ဤနေရာတွင် စုဝေးနေကြသည့် အမှုဆောင်အဆင့် တယ်လာများကို ထိုနေရာသို့ ပို့လိုက်လျှင်ပင် သူတို့သည် ကြာရှည်မခံဘဲ ထိုနေရာတွင် သေဆုံးသွားကြလိမ့်မည်။
သူတို့ ယခုထိ စုဆောင်းထားသည့် ပုံပြင်အရေအတွက်က အရေးမကြီးပေ။
သူတို့ ပိုင်ဆိုင်ထားသမျှ အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုပုံပြင်များ မည်မျှပင် အံ့ဩစရာကောင်းနေပါစေ။
၎င်းမှာ ဓားတစ်ချောင်းနှင့် အရေးပေါ် စားနပ်ရိက္ခာအနည်းငယ်သာ ပါဝင်သည့် လူသူကင်းမဲ့သော ကျွန်းတစ်ကျွန်းတွင် ပစ်ချခံလိုက်ရခြင်းမျိုးနှင့် မတူပေ။
၎င်းမှာ ရေခဲအိတ်တစ်အိတ်သာ ပါလာပြီး ပူပြင်းသည့် ငရဲခန်းထဲသို့ ပစ်ချခံလိုက်ရခြင်းနှင့် ပို၍တူသည်။
ပြီးတော့ သူတို့က ထိုနေရာတွင် သူ့ကို ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ပြသစေချင်သည်။
ထိုဆိုးဝါးလှသည့် ကမ္ဘာကြီးတွင် အသက်ရှင်သန်ရန်ပင် ခက်ခဲနေချိန်တွင် သူက ဘယ်လိုပုံပြင်မျိုးကို ပြသနိုင်မှာလဲ။ ပြီးတော့ ထိုကဲ့သို့ ဝေးလံခေါင်သီသော ကမ္ဘာကြီးအကြောင်း ပုံပြင်ကို ဘယ်သူကများ ကြည့်ချင်မှာလဲ။
သို့သော် ယူဟွန်းက ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူသည် ထိုကမ်းလှမ်းချက်ကို စောင့်မျှော်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး လုပ်ဆောင်ရန် သဘောတူလိုက်သည်။
အခြားတယ်လာများက မသိနိုင်သော်လည်း လော့ဖ်ဖီအောက်ကမူ ခံစားမိသည်။
‘မာနကြီးတာလား။ မဟုတ်ဘူး။ သူက သူ့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေကြောင့် မူးယစ်နေတဲ့ ထိုလူမိုက်တွေနဲ့ မတူဘူး။’
ဒါက ဟန်ဆောင်ပြနေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် သူ တကယ်ပဲ လုပ်နိုင်မည့် ယုံကြည်ချက် ရှိနေတာလား။
လော့ဖ်ဖီအောက်သည် ယူဟွန်း၏ စိတ်ကို ဖတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း မကြာမီ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး မလိုအပ်တော့ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။
သူသည် သူ၏ ရွေးချယ်မှုကို ပြုလုပ်ခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ယခုအခါ ဂလာကာလစ်သို့ ဦးတည်သွားရုံမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။
ချမှတ်ပြီးသား ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြန်ပြင်၍ မရတော့ပေ။
***
ကန်းယူဟွန်း ၏ ပြည်နှင်ဒဏ်အကြောင်း သတင်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။
“ဘာ။ ဘာလို့ အဲဒီကောင်လေးက ပြည်နှင်ဒဏ်ခံရမယ့် ဂြိုဟ်ကို သွားရတာလဲ။ ငါ့ကို မရယ်မောစေနဲ့!”
ယူဟွန်းကို ပြိုင်ဘက်တစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည့် အလီရှာ (Alisha) သည် သူမထံ သတင်းယူလာသည့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကို ဒေါသတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။
သူမသည် ယူဟွန်း ဒုတိယမန်နေဂျာအဖြစ် ရာထူးတိုးလိုက်သည်ကိုသာ ယနေ့ ကြားသိခဲ့ရပြီး၊ အဲဒီနောက်ပိုင်း ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို မသိခဲ့ပေ။
ပြဿနာက ဘာလဲ။ ပြီးတော့ သူက ဘာကြောင့် လူတိုင်း ရှောင်ဖယ်နေကြတဲ့ ဂလာကာလစ် ဂြိုဟ်ကို သွားရတာလဲ။
ဒါက စွပ်စွဲချက်တစ်ခုပဲ ဖြစ်ရမယ်။
ဒါက အမှားအယွင်းတစ်ခု ဖြစ်ရမယ်။
သူက ဘာမှ အမှားမလုပ်ခဲ့နိုင်ဘူး။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူမက သူ့ကို ပြိုင်ဘက်တစ်ဦးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုထားလို့ပဲ။ သူက သူမ ကျော်ဖြတ်ဖို့ ကတိပြုထားသည့် ပန်းတိုင်ဖြစ်လို့ပဲ။
‘သောက်ကျိုးနည်း။ ကန်းယူဟွန်း။ တကယ်ပဲ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာလဲ။’
အလီရှာသည် သူမပတ်ဝန်းကျင်မှ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော ကောလာဟလများစွာကို ရင်ဆိုင်ရင်း သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။
***
“ဘာ!! ယူ၊ ယူဟွန်း?”
“ပြန်ပြောစမ်း!”
ဆယ်လင်း (Celine) ယူဆောင်လာသည့် သတင်းက White Flower Management ကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားစေသည်။
ဆောဆူမင် (Seo Su Min) သည် မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် ဆယ်လင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ မထိန်းချုပ်နိုင်သော ဒေါသများမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့မည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။
ဆယ်လင်းက သူမ၏ အမူအရာကို ပြောင်းလဲခြင်းမရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“စီနီယာ။ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး ကန်းယူဟွန်း က ရုံးချုပ်အစည်းအဝေးပြီးတဲ့နောက်မှာ ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးခံလိုက်ရတာပါ။”
“ဘာလို့လဲ! ဘာကြောင့်လဲ!”
“ကျွန်မလည်း မသိပါဘူး။ ကျွန်မက အဲဒီမှာ မရှိခဲ့တော့ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ မကြားလိုက်ရဘူး။ သိလည်း မသိနိုင်ပါဘူး။ အဲဒီနေရာက မန်နေဂျာအဆင့်နဲ့ အထက်လူကြီးတွေပဲ တက်ရောက်ခွင့်ရှိတဲ့ အစည်းအဝေးခန်းလေ။ ဒါရိုက်တာတွေ အများကြီးရှိသလို ဥက္ကဋ္ဌကိုယ်တိုင်လည်း ရောက်နေတာပါ။”
ဥက္ကဋ္ဌအကြောင်း ပြောလိုက်သည်နှင့် လူတိုင်း ပါးစပ်ပိတ်သွားကြသည်။
“ဥက္ကဋ္ဌဆိုတာ ကုမ္ပဏီရဲ့ အမြင့်ဆုံး အာဏာပိုင်ပဲ။ သူက အဲဒီလို ဆုံးဖြတ်လိုက်တာဖြစ်ပြီး ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးကလည်း လက်ခံလိုက်တာပဲလေ။”
“အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကရော… ဘာမှ မသိရဘူးလား။”
“ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာမှ မပြောဖို့ အမိန့်ပေးထားပါတယ်။ ကျွန်မတို့ ခန့်မှန်းကြည့်လို့တော့ ရပေမဲ့ အဲဒီမှာ ရှိနေခဲ့တဲ့သူတွေကလွဲပြီး ဘယ်သူမှ အမှန်တရားကို မသိနိုင်ကြဘူး။”
“ဘာလို့၊ ဘာလို့များ…”
ကန်းဟယ်ရင် ၏ မျက်လုံးများမှ အရောင်များ မှေးမှိန်သွားသည်။
သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ကွမ်ဂျီအာ က သူမကို စိုးရိမ်သည့်ပုံစံဖြင့် လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။
“သူ ပြန်လာမှာပါ၊ ဟုတ်တယ်မလား။ ယူဟွန်းဆိုရင် သူ ပြန်လာမှာပါ၊ ဟုတ်တယ်မလား။”
“ကျွန်မလည်း အဲဒါကိုတော့ အတည်မပြုပေးနိုင်ဘူး။”
“ဘာလို့လဲ။ ဘာလို့ သူ ပြန်မလာနိုင်ရမှာလဲ။”
“ဂလာကာလစ်ဆိုတဲ့ နေရာက ဘယ်လိုနေရာမျိုးလဲဆိုတာ ရှင်တို့ သိကြရဲ့လား။”
ထိုမေးခွန်းကို ဘယ်သူမှ ပြန်မဖြေနိုင်ကြပေ။
ကွမ်ဂျီအာ လည်း ဂလာကာလစ်ဆိုသည်မှာ မည်သို့သောနေရာမျိုးဖြစ်ကြောင်း အတိအကျ မသိပေ။
သူမသည် တယ်လာတစ်ယောက် မဟုတ်ပါက ထိုကမ္ဘာနှင့် ဘာမှ ပတ်သက်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။
ဆောဆူမင်နှင့် ယူယောင်းမင်း တို့တွင်လည်း ပြောစရာ စကားလုံးများ မရှိတော့ပေ။
“ဂလာကာလစ်ဆိုတာ အေးခဲနေတဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုပါ။ အရာအားလုံးက အေးစက်တဲ့ နှင်းတွေအောက်မှာ ဖုံးလွှမ်းနေတယ်။ ပုံပြင်တွေတောင်မှပေါ့။”
“အဲဒီလို ကမ္ဘာမျိုး ရှိသေးတာလား။”
“အရင်ကတော့ အဲဒီလို မဟုတ်ခဲ့ဘူးလို့ ပြောကြတယ်။ ကျွန်မလည်း အသေးစိတ်တော့ မသိဘူး၊ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ပြီးတော့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ရေခဲတွေ ဖုံးလွှမ်းသွားတာတဲ့။ အဲဒီကမ္ဘာမှာရှိတဲ့ သက်ရှိသတ္တဝါ အများစုလည်း သေကုန်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း အသက်ရှင်သန်မှု အငွေ့အသက်ကတော့ လုံးဝ ပျက်သုဉ်းမသွားသေးဘဲ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ နည်းနည်းပါးပါး ရှိနေသေးတယ်။”
“ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း က အဲဒီကမ္ဘာဆီကနေ ဘာကို လိုချင်နေတာလဲ…”
“ကျွန်မတို့ တယ်လာတွေက အဲဒီနေရာဆီကနေ လိုချင်တာက တစ်ခုတည်းပါ။ ပုံပြင်ပြသခြင်း (story-showing) ပါ။ သူတို့က အဲဒီနေရာမှာ ပုံပြင်တွေကို တစ်နည်းနည်းနဲ့ ပြသပေးစေချင်နေတာ။ ကုမ္ပဏီအနေနဲ့ အဲဒီနေရာကို စွန့်လွှတ်လိုက်သင့်ပေမဲ့လည်း ဥက္ကဋ္ဌကတော့ ဘာကြောင့်ရယ်မသိဘူး၊ အဲဒီနေရာကိုပဲ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားတာ…”
“အဲဒီလို နေရာမျိုးမှာ ပုံပြင်ပြသခြင်းတဲ့လား? အဲဒါ ဖြစ်နိုင်လို့လား။”
“မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ဒါကြောင့်မို့လို့ သူ့ကို ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးတဲ့ဂြိုဟ်လို့ ခေါ်တာပေါ့။ အဲဒီကို သွားပြီး ပြန်လာနိုင်တဲ့ တယ်လာဆိုတာ မရှိဘူး။ ပုံပြင်ပြသဖို့ ခက်ခဲတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကြောင့်တင် မဟုတ်ဘူး။ ရုံးချုပ်က ဂလာကာလစ်ကို အစကတည်းက လက်လျှော့ထားတာ။ အဲဒီကို သွားဖို့ဆိုရင် ရှင်ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ပုံပြင်အများစုကို စွန့်လွှတ်ပြီး ကိုယ်ခန္ဓာသက်သက်နဲ့ပဲ သွားရမှာ။”
ဒါကြောင့်မို့လို့ သူ့ကို ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးတဲ့ဂြိုဟ်လို့ ခေါ်ကြတာဖြစ်သည်။
သင်ပိုင်ဆိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီး အဝတ်မပါသလို အခြေအနေမျိုးနဲ့ အဲဒီကိုသွားကာ အသက်ရှင်သန်ပြီး ပုံပြင်တွေကို ပြသရမည်။
ဒါပေမဲ့ သင်က ပုံပြင်တွေကို သင့်တော်အောင် မပြသနိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ အသက်ရှင်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ ပုံပြင်တွေကို ဆုံးရှုံးရတဲ့အတွက် အသက်ပေးဆပ်ရလိမ့်မည်။
ပြည်နှင်ဒဏ်ဆိုတဲ့ စကားလုံးကတော့ နားဝင်ချိုအောင် လှပစွာ ပတ်ထားတဲ့ စကားလုံးသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။
အဲဒါက တကယ့်ကို ငရဲခန်းပါပဲ။
“သူက အဲဒီနေရာကို သွားလိုက်တာပေါ့…”
“ဘာလို့ ကျွန်မတို့ကို အဲဒါတွေ လာပြောနေတာလဲ။ ကျွန်မတို့ကို စနောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးမလား။”
ကွမ်ဂျီအာ ကသာလျှင် ဤအခြေအနေတွင် အမှန်တရားကို ဆင်ခြင်တုံတရားဖြင့် ခွဲခြားနိုင်သူ ဖြစ်သည်။
မဟုတ်ပေ။ သူမ ထိုသို့ ပြောလိုက်သော်လည်း သူမကိုယ်တိုင်လည်း ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။
သူမသည် သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်များကို အသည်းအသန် ထိန်းချုပ်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
‘ဒီနေရာမှာ ငါ ပျက်စီးသွားလို့ မဖြစ်ဘူး။’
အရေးကြီးဆုံးမှာ ကွမ်ဂျီအာ သည် ယူဟွန်း သူမကို လက်ကောက်ပေးခဲ့စဉ်က ပြုမူခဲ့သည့် ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မရေမရာ ခံစားမိနေခဲ့သည်။
သူ ယခုအချိန်အထိ ပြသခဲ့သမျှ အံ့ဖွယ်ရာအားလုံးမှာ ကံကောင်းခြင်းသက်သက်ကြောင့် မဟုတ်ပေ။
ကန်းယူဟွန်း သည် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော အခြေအနေအားလုံးကို စေ့စပ်သေချာစွာ စဉ်းစားပြီး မမျှော်လင့်ထားသည့် အဖြစ်အပျက်များအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ယခုအချိန်တွင်လည်း သူသည် ထိုအတိုင်းပင် လုပ်ဆောင်နေလိမ့်မည်။
“ရှင်က ထက်မြက်သားပဲ။ Collector ကွမ်ဂျီအာ ပြောသလိုပါပဲ၊ ကျွန်မ ဒီကို လာခဲ့တာ အခြေအနေကို မကောင်းမြင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်တော့ ကျွန်မလည်း အစကတော့ တုန်လှုပ်သွားတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အရင်က ရှင် ဘယ်လိုပြုမူခဲ့လဲဆိုတာ ပြန်တွေးကြည့်တော့ တစ်ခုခုက ကျွန်မကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေတယ်။”
“ဘာက စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေတာလဲ။”
“ကျွန်မက လက်ထောက်မန်နေဂျာအဖြစ် ရာထူးတိုးခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ အနုပညာဌာနကို ပြောင်းရွှေ့ဖို့ အခွင့်အရေးလည်း ရခဲ့တယ်။ အဲဒီအတွက် ရှင်က ကျွန်မကို ထောက်ခံပေးခဲ့သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ Support ဌာနမှာ ရှိနေကတည်းက ရှင်က ကျွန်မဆီ လွှဲပြောင်းပေးထားတဲ့ စာကြည့်တိုက်ရဲ့ အာဏာအချို့ကို ပြန်မတောင်းတော့ဘဲ ထားခဲ့တယ်။ ဒီအရာတွေ ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ ကြိုသိနေသလိုမျိုးပေါ့။”
“ဘာ။”
“ဒီဖြစ်ရပ်ကြောင့် ရှင်ဟာ ပုံပြင်အများစုနဲ့ စာကြည့်တိုက်ရဲ့ အာဏာတွေကို စွန့်လွှတ်ရလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ ပိုင်ရှင်မရှိတော့တဲ့ ပုံပြင်တွေနဲ့ စာကြည့်တိုက်ရဲ့ အာဏာတွေကို ရုံးချုပ်က ပြန်သိမ်းယူသွားလိမ့်မယ်။ ဟုတ်တယ်၊ ပိုင်ရှင်မရှိတော့ဘူးဆိုရင်ပေါ့။”
ဆယ်လင်းသည် ယခုအခါ ယူဟွန်း၏ စာကြည့်တိုက် အာဏာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
ဆိုလိုသည်မှာ ယူဟွန်း မရှိတော့သည့်နောက်တွင် ဆယ်လင်းသည် စာကြည့်တိုက်၏ ဒုတိယမြောက် ပိုင်ရှင် ဖြစ်လာသည်ဟု ဆိုလိုသည်။
“ဒါတွေ ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ မင်း ကြိုသိပြီး လုပ်ခဲ့တာပေါ့လေ? စာကြည့်တိုက်က တစ်ပိုင်းထား၊ ပုံပြင်တွေကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”
“ရှင်က ကျွန်မကို စာကြည့်တိုက် အာဏာကို ပေးခဲ့ပေမဲ့ ပုံပြင်တွေကိုတော့ ဒီအတိုင်း ပစ်ထားခဲ့လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ဘူး။”
“ဒါဆိုရင်…!”
ကွမ်ဂျီအာ သည် သူမ၏ ညာဘက်လက်ကောက်ဝတ်ရှိ လက်ကောက်ကို ခံစားမိလိုက်သည်။
ကန်းဟယ်ရင်၊ ဆောဆူမင်နှင့် ယူယောင်းမင်း တို့သည်လည်း ထိုအတိုင်းပင် လုပ်ဆောင်လိုက်ကြသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့၏ လက်ကောက်များမှ တောက်ပသော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး အဖြူရောင် ပုံပြင်များက နေရာတစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်သွားစေသည်။
“အို… ဘုရားသခင်။”
ကန်းဟယ်ရင် သည် ထိုပုံပြင်များကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရသည်။
ကျန်သူများလည်း ထူးမခြားနားပင်။
ယူဟွန်းသည် သူ ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ပုံပြင်များနှင့်အတူ အပိုင်းအစများအဖြစ် ပြုလုပ်ထားသော လက်ကောက်အားလုံးကို သူတို့အားလုံးထံ ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤအခြေအနေမျိုးကို ကြိုတင်စီစဉ်ထားခဲ့သကဲ့သို့ပင်။
***
“သိမ်းဆည်းဖို့ ပုံပြင်တစ်ပုဒ်မှ မကျန်တော့ဘူးလို့ ပြောတာလား။”
“ရှင် မြင်တဲ့အတိုင်းပါပဲ။”
ယူဟွန်းသည် သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ပြရင်း သူသည် ဘာမှမရှိတော့သူ ဖြစ်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။
သူ့ကို ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးမည့်နေရာသို့ လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးရသည့် စစ်ဆေးရေးမှူးများမှာ အတော်လေး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားကြသည်။
စစ်ဆေးရေးဌာနမှ တာဝန်ခံ ဂါရက်စ် (Garas) သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
သူသည် မိကျောင်းခေါင်းနှင့် သူ၏ မျက်လုံးများဖြင့် ယူဟွန်းကို ဝါးစားမတတ် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“လိမ်မနေနဲ့! မင်းမှာ ပုံပြင်တွေ ဒါမှမဟုတ် ပွိုင့်တွေ တစ်ခုမှ မရှိတော့ဘူးလို့ ပြောတာလား? ငါက အဲဒါကို ယုံရမယ်ပေါ့လေ။”
“ဘာလို့ ကိုယ်တိုင် မစစ်ဆေးကြည့်တာလဲ။”
“မင်း… မင်း အဲဒီလိုနဲ့ လွတ်မြောက်သွားလို့ မရဘူး။”
“ကျွန်တော် ဘာမှ လွတ်မြောက်အောင် မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ ပိုင်ဆိုင်မှုကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ရုံသက်သက်ပါ။”
“လွှဲပြောင်းပေးလိုက်တယ်…? မပြောနဲ့၊ မင်း အဲဒီ ပုံပြင်တွေကို Collector တွေဆီ အကုန်ပေးလိုက်တာလား။”
ဂါရက်စ်သည် မယုံနိုင်သည့်ပုံဖြင့် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။
ပုံမှန်ဆိုလျှင် ယူဟွန်းကို ပြည်နှင်ဒဏ် မပေးခင်တွင် သူပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ပုံပြင်များနှင့် ပွိုင့်များကို ပြန်သိမ်းယူရမည်ဖြစ်သည်။
သူသည်လည်း တာဝန်ခံအနေဖြင့် ထိုအထဲမှ အချို့ကို ‘လျှို့ဝှက်စွာ’ သူ့အတွက် သိမ်းယူရန် ကြံစည်ထားခဲ့သည်။
သို့သော် ယူဟွန်းသည် ယခုအခါ လက်ဗလာ ဖြစ်နေသည်။
မဟုတ်ပေ၊ လက်ဗလာတော့ မဟုတ်သေး။
‘သူ့မှာ တန်ဖိုးမရှိတဲ့ ဆန္ဒအာရုံစူးစိုက်မှု (concentration of will) ဆိုတဲ့ ပုံပြင်တစ်ပုဒ်တော့ ကျန်သေးတယ်? မင်း ငါ့ကို စနောက်နေတာလား။’
ဒါဟာ သူဌေးတစ်ယောက်က ပိုက်ဆံအိတ်ထဲမှာ ၁၀ ဆင့်တန် အကြွေစေ့တစ်ခုသာ ထည့်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
သာ၍ သူက ပုံပြင်တွေကို တခြားနေရာမှာ လျှို့ဝှက်ဝှက်ထားခဲ့လျှင် စနစ်၏ ခြေရာခံစနစ်ဖြင့် ပြန်ရှာနိုင်သေးသော်လည်း ပိုင်ဆိုင်မှုကိုယ်တိုင် လွှဲပြောင်းပေးလိုက်လျှင်တော့ ပြန်ယူဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
ယူဟွန်း ကျန်ခဲ့သည့် အသုံးမဝင်သော ပုံပြင်ကို သိမ်းယူလိုက်ခြင်းကလည်း တန်ဖိုးရှိမည် မဟုတ်ပေ။
အဲဒါက သူ့ပုံရိပ်ကို ပိုပြီး ဆိုးရွားသွားစေရုံသာ ရှိမည်။
“ကောင်းပြီလေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်။ ဘာမှ မထူးပါဘူး။ မင်း အဲဒီမှာ သေရမှာပဲကို။”
ယူဟွန်းက ပြုံးရုံသာ ပြုံးပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။
ဂါရက်စ်က သူသည် ဟန်ဆောင်နေခြင်းသာ ဖြစ်မည်ဟု ထင်လိုက်သည်။
သူသည် ကြောက်လန့်နေပြီး အတွင်းစိတ်ထဲတွင် ငိုချင်နေလိမ့်မည်ဟု တွေးလိုက်သည်။
ယူဟွန်း၏ ပုံပြင်များကို မသိမ်းယူလိုက်ရသည့်အတွက် စိတ်ပျက်မိသော်လည်း သူ သေဆုံးသွားသည်ကို ကြည့်ပြီး ကျေနပ်လိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“သွားတော့၊ ကောင်းကောင်းနေခဲ့ပါ။”
သူ ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကြီးမားသော စနစ်၏ စွမ်းအားက ယူဟွန်းကို တခြားကမ္ဘာတစ်ခုဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။
[သင်သည် ဂလာကာလစ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။]
[သင်၏ ပုံပြင်များကို စစ်ဆေးနေသည်။ စစ်ထုတ်ရန် ပုံပြင်များ မရှိပါ။ သင်၏ အခြေအနေမှာ မပြောင်းလဲဘဲ ရှိနေသည်။]
[သင့်အား ‘ခန္ဓာကိုယ်’ တစ်ခု ပေးအပ်လိုက်သည်။ သင့်ခန္ဓာကိုယ်နှင့် သင့်တော်သော ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ပေးအပ်လိုက်သည်။]
‘ခန္ဓာကိုယ် ဟုတ်လား။’
ယူဟွန်းသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်အား ဆွဲငင်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ‘ခန္ဓာကိုယ်’ ဟူသော စကားလုံးအပေါ် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
ဂလာကာလစ် (Glacalis) သည် သူ့ကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ပြည်နှင်လိုက်ခြင်း မဟုတ်ပေ။
ထိုနေရာတွင် သူ တစ်နည်းနည်းဖြင့် အသားကျနိုင်စေရန် အနည်းဆုံး လိုအပ်သည့် အကျိုးကျေးဇူးအချို့ကိုလည်း ပေးအပ်ခဲ့သည်။
၎င်းသည် အမှန်တကယ်တော့ အကျိုးကျေးဇူးဟု ဆိုနိုင်လောက်သည့်အရာ မဟုတ်သော်လည်း ဘာမှမရှိသည်ထက်စာလျှင် သာလွန်သည်။
သို့သော် ဤနေရာမှ ထွက်သွားသူတိုင်း တစ်ယောက်မှ ပြန်မလာဖူးသည့်အတွက် ထိုအကျိုးကျေးဇူးများမှာ မည်ကဲ့သို့သော အရာများဖြစ်သည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။
‘ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိစ္စမရှိပါဘူး။ အခုချိန်မှာ ငါ့အတွက် အရေးကြီးတာက ငါ့ခန္ဓာကိုယ် ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ မဟုတ်ဘူး။’
[သင်သည် ဂလာကာလစ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။]
အတိုင်းအတာပေါင်းများစွာကို ဖြတ်ကျော်ပြီး လေထဲတွင် ဝဲပျံနေခဲ့ပြီးနောက် သူ၏ အသားအရေသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ သက်ဆင်းလာသည်။
‘ဒီနေရာက…’
ယူဟွန်းသည် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ စကားကို ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။
အရာအားလုံးသည် အေးခဲနေပြီး အေးစက်လှသည်။ အပြာရောင်နှင့် အဖြူရောင်တို့သာ လွှမ်းမိုးနေသည်။
ထိုမျှနှင့် မပြီးသေးဘဲ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးတွင် မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး နှင်းများကလည်း အဆုံးမရှိ ရွာသွန်းနေသည်။
အေးခဲသော ကမ္ဘာတစ်ခုအတွက် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ သူ အံ့အားသင့်သွားရသည်။
“ဘာ၊ ဘာဖြစ်တာလဲ။”
သူ၏ အသံမှာ ပိုမိုနုနယ်သွားပြီး ဆံပင်များကလည်း ပခုံးပေါ်သို့ ဖြာကျနေသည်။
သူသည် သူ၏ ညာဘက်လက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ပုံမှန် အကြမ်းပတမ်းဖြစ်နေကျ လက်များ မဟုတ်တော့ဘဲ ဖြူဖွေးနုနယ်ပြီး ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမွေ့သော လက်တစ်ဖက်ကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။
“ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က… မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာလား။”