“ဟို ဟို ဟို! အဲဒီအတွက်တော့ တောင်းပန်ပါတယ်။ ရှင်က သဘောကောင်းတဲ့သူပါ၊ ကျွန်မက ဘာမဟုတ်တာလေးနဲ့ ရှင့်ကို သံသယဝင်မိသွားတယ်”
“ရပါတယ်၊ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထရှိတာပဲလေ”
ယူဟွန်းအနေနဲ့ တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင် အမျိုးသမီးနဲ့ ခင်မင်မှုရဖို့ အချိန်အများကြီး မယူလိုက်ရပါဘူး။
သူက စေတနာအပြည့်နဲ့ ကူညီပေးမယ်လို့ ကမ်းလှမ်းခဲ့ပြီး အလုပ်ကိစ္စမျိုးစုံကို လုပ်ပေးခဲ့သလို သူမရဲ့ မေးခွန်းတွေကိုလည်း တုံ့ပြန်ဖြေကြားပေးခဲ့ပါတယ်။
မကြာခင်မှာပဲ သူမဟာ အရင်က ဒေါသထွက်ခဲ့ဖူးသူ မဟုတ်သလိုမျိုး သူ့ကို နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြလာခဲ့ပါတယ်။
သူမရဲ့ အစစ်အမှန်စရိုက်ကတော့ ပျော်ပျော်နေတတ်ပြီး ပွင့်လင်းတဲ့သူမျိုး ဖြစ်ပုံရပါတယ်။
“ကျွန်မနာမည်က ဘဲလားပါ။ ဒီ ‘နွေဦးတစ်စွန်း’ တည်းခိုခန်းရဲ့ ပိုင်ရှင်ပေါ့”
“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် ဘဲလား။ ကျွန်တော်ကတော့…”
“အော်၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ရှင့်နာမည်ကို ကျွန်မသိပြီးသားပါ။ ဒီမှာရှိတဲ့သူတိုင်း သိကြတာပဲ။ အရင်ကလည်း အကြိမ်ကြိမ် ကြားဖူးပြီးသားပါ။ ဒါနဲ့၊ ဒီမှာပဲ ရပ်ပြီး စကားပြောမနေကြပါနဲ့။ ထိုင်ပါဦး။ ထမင်းစားပြီးပြီလား”
“မစားရသေးပါဘူး”
“ဒါဆို မဖြစ်ဘူး။ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ အစားအသောက် ကောင်းကောင်းစားထားမှပေါ့! လာပါ၊ ထိုင်ပါ”
“အဲ၊ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ရပါတယ်…”
“ကဲပါ၊ ဒီရောက်နေမှတော့ ဒီနေ့ ကျွန်မဘာလုပ်ပေးနိုင်လဲဆိုတာ ပြပါရစေ။ ခဏလေး စောင့်ပေးနော်။ အရသာရှိတဲ့ ထမင်းဟင်းနဲ့ ဧည့်ခံပေးမယ်”
ဘဲလားက ယူဟွန်းကို လူမရှိတဲ့ စားပွဲတစ်ခုမှာ ထိုင်ခိုင်းပြီး ချက်ပြုတ်ဖို့ မီးဖိုချောင်ထဲ ပြန်ဝင်သွားခဲ့ပါတယ်။
သူက ကူညီပေးချင်ပေမဲ့ သူမက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးပြီး ငြိမ်ငြိမ်ထိုင်နေဖို့ ပြောလိုက်တာကြောင့် ယူဟွန်းမှာ ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေရုံမှလွဲပြီး တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပါဘူး။
‘ဒါပေမဲ့ ငါ့ကိစ္စကရော ဘယ်လိုဖြစ်လာမလဲ။ ငါ့အတွက် ဘာတွေဆက်ဖြစ်ဦးမလဲ’
ကိုရာလို့ခေါ်တဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အကြောင်းအရာတွေက ရိုးရှင်းတဲ့ကိစ္စတွေ မဟုတ်ပါဘူး။
သူ့ရဲ့ အနှစ်သာရကို မဟုတ်ဘဲ သူ့ရဲ့ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ကို ရွံရှာမုန်းတီးတဲ့သူတွေ ရှိနေပြီး သူတို့ရဲ့ အရေအတွက်က သူထင်ထားတာထက် ပိုများနေပါတယ်။
ယူဟွန်းက ဒီနေရာမှာ ကန်းယူဟွန်း မဟုတ်ဘဲ ကိုရာ ဖြစ်နေတာပါ။
ပြီးတော့ ဒီနေရာမှာ သူ ဘာပဲလုပ်လုပ် ကိုရာဆိုတဲ့ အချက်က သူ့အတွက် ကြီးမားတဲ့ အတားအဆီး ဖြစ်နေမှာပါ။
‘ငါ ရင်ဂတ်ကိုပဲ ပြန်ရှာပြီး မေးခွန်းတွေ ထပ်မေးကြည့်ရမလား’
ဟန်ဒါလို့ ခေါ်တဲ့ ဒီလူက ဘယ်သူလဲ၊ ဒီနေရာက အခြေအနေကရော ဘာလဲ။ အေးခဲနေတဲ့ မြေပြင်ရဲ့ ကျိန်စာဆိုတာ အတိအကျက ဘာလဲ၊ ပြီးတော့ အဲဒါကို ဖြေရှင်းနိုင်တဲ့နည်းလမ်း ရှိရဲ့လား။
သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေတဲ့ နောက်ထပ်အချက်တစ်ခုကတော့ လီယန်လို့ခေါ်တဲ့ လူပါပဲ။
သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ကလူတွေ တစ်စက်ကလေးမှ မလှုပ်ရဲကြတာကို ကြည့်ရင် သူက ဒီမြို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင် ဒါမှမဟုတ် အဲဒီနေရာနဲ့ နီးစပ်သူတစ်ယောက် ဖြစ်ပုံရပါတယ်။
သူ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်တဲ့အခါ ယူဟွန်းတစ်ယောက် တစ်စုံတစ်ခု မပြီးပြည့်စုံသေးတဲ့အရာကို ကြည့်နေရသလို ခံစားခဲ့ရပါတယ်။
‘လီယန်။ အဲဒီလူက သေချာပေါက် သန်မာတဲ့သူပဲ’
သူ့ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရင် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို သိမ်းပိုက်ထားနိုင်သူလို ဖြစ်နေပေမဲ့ ယူဟွန်းကတော့ သူဟာ ဓားတစ်လက်ကို ဆောင်ထားပြီး ထူးခြားတဲ့ အငွေ့အသက်မျိုး ရှိနေတာကို သတိထားမိလိုက်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူက အပြည့်အဝ မဟုတ်ဘူးလို့ ခံစားရပါတယ်။ အရေးကြီးတဲ့ တစ်စုံတစ်ခု လိုအပ်နေတဲ့ မပြီးပြည့်သေးတဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ်လိုမျိုး ခံစားရပါတယ်။
‘ငါ့မှာ စာအုပ်ဖတ်တဲ့ စွမ်းရည်သာ အခုရှိနေရင် ကောင်းမှာ’
ဒါပေမဲ့လည်း ဘာမှတတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ့ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်ဖြစ်တဲ့ စာအုပ်ဖတ်တဲ့ စွမ်းအားက သူ ဒီရောက်လာကတည်းက စနစ်တကျ အလုပ်မလုပ်တော့ပါဘူး။
သူက အဲဒီစွမ်းရည်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
စာအုပ်ဖတ်တဲ့ အပိုင်းအစရဲ့ စွမ်းအားက သူ့ဆီမှာ ရှိနေဆဲပါ။
ကျန်တဲ့ အပိုင်းအစတွေကို ကန်းဟယ်ရင်၊ ကွမ်ဂျီအာ၊ ဆောဆူမင်နဲ့ ယူယောင်းမင်းတို့ဆီ ပေးလိုက်ပေမဲ့ ဒါကတော့ သူ့တစ်ယောက်တည်းအတွက် ဖြစ်ပါတယ်။
သူက ဒါကို လက်မလွှတ်ချင်သလို လက်လွှတ်လို့လည်း မရပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ ဒီကမ္ဘာမှာတော့ သူ ဒါကို စနစ်တကျ အသုံးမချနိုင်ပါဘူး။
‘ဒီစွမ်းအားက အလွန်တရာ ကန့်သတ်ခံထားရတယ်’
စနစ်က အဲဒီအပိုင်းအစကို အသိအမှတ် မပြုပေးပါဘူး။
အဲဒါက ယူဟွန်း စွမ်းအားကို စနစ်တကျ မသုံးနိုင်တာဟာ စနစ်က ဖိနှိပ်ထားလို့ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ပြသနေပါတယ်။
ဒီကမ္ဘာမှာ သူ့အပိုင်းအစရဲ့ စွမ်းအားကို ဖိနှိပ်ထားတဲ့ တစ်စုံတစ်ခု ရှိနေတာပါ။
‘ဒါဟာ နောက်ထပ် အပိုင်းအစတစ်ခုကြောင့် ဖြစ်ရမယ်’
ဒီကမ္ဘာမှာ နောက်ထပ် အပိုင်းအစတစ်ခု ရှိနေပါတယ်။
အိုလိုရဲ့ ဝေဝါးတဲ့ ရှင်းပြချက်အရ သူ သိထားပေမဲ့ ဒီကို ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ အဲဒါက အရမ်းကို ဝေးကွာနေသလို ခံစားရပါတယ်။
သူက ဒါကို သာမန်အပိုင်းအစတစ်ခုလို့ မထင်ဘဲ အလွန်ကြီးမားပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ အပိုင်းအစတစ်ခုလို့ ယူဆပါတယ်။
‘ဒါပေမဲ့ ငါ ဒါကို ဘယ်မှာ သွားရှာရမလဲ’
ဂါးဒီးယန်းကို ရောက်တဲ့အခါ ယူဟွန်းတစ်ယောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေချာ စူးစမ်းကြည့်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အပိုင်းအစနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဘာအငွေ့အသက်ကိုမှ သူ မခံစားမိခဲ့ပါဘူး။
‘ဒီကမ္ဘာ့နေရာတစ်ခုခုမှာ ရှိနေတဲ့ အပိုင်းအစ၊ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ပြဿနာမျိုးစုံ၊ ပြီးတော့ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ဒီမြို့မှာ ဇာတ်လမ်းတစ်ခု ဖန်တီးဖို့ လိုအပ်ချက်တွေ’
သူ့မှာ စိုးရိမ်စရာတွေ တစ်ခုထက်မက ရှိနေပါတယ်။ သူ အနားယူဖို့ အချိန်မရှိပါဘူး။
ဒီခန္ဓာကိုယ်ကို ဝတ်ဆင်ထားရပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အနှစ်သာရကတော့ တယ်လာ တစ်ယောက်ပါပဲ။ အမှတ်တွေ လုံလောက်အောင် မရခဲ့ရင် သူ ပျောက်ကွယ်သွားပါလိမ့်မယ်။
သူ့မတိုင်ခင်က ရောက်လာခဲ့တဲ့ တခြားတယ်လာတွေလိုမျိုးပေါ့။
“ရပြီ! စောင့်ခိုင်းမိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်! ဒါက ဘဲလားရဲ့ အထူးဟင်းချိုပဲ!”
ဘဲလားက မီးဖိုချောင်ထဲကနေ ထွက်လာပြီး ပူပူနွေးနွေး ဟင်းချိုပန်းကန်ကို ယူဟွန်းရဲ့ ရှေ့မှာ ချပေးလိုက်ပါတယ်။
သူ ဒီရောက်ကတည်းက ဘာမှ မစားရသေးတာကြောင့် သူ သတိမထားမိဘဲနဲ့ကို ဟင်းချိုကို အငမ်းမရ သောက်လိုက်မိပါတယ်။
ဘဲလားက သူ့ရှေ့မှာ ထိုင်ပြီး မေးထောက်ကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားတဲ့ အပြုံးနဲ့ သူ့ကို ကြည့်နေပါတယ်။
“အရသာရှိတယ်”
ပန်းကန်အလွတ်ကို ချလိုက်ရင်း ယူဟွန်းက ရေရွတ်လိုက်ပါတယ်။
“ဟား ဟား။ ထပ်လိုချင်ရင် ပြောနော်။ အများကြီး ကျန်သေးတယ်”
“မလိုတော့ပါဘူး။ ကျွန်တော် တော်တော်လေး ပြည့်သွားပြီ။ ဒီခန္ဓာကိုယ်က ဒါထက်ပိုပြီး မခံနိုင်ဘူး”
ပန်းကန်တစ်လုံးတည်းနဲ့တင် သူ ဗိုက်ပြည့်သွားသလို ခံစားရပါတယ်။ ဟင်းချိုက ထူးဆန်းနေတာ မဟုတ်ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ကိုယ်တိုင်က ထူးဆန်းနေတာပါ။
သူ ဗိုက်ဆာနေပေမဲ့ အစားအနည်းငယ် စားရုံနဲ့တင် ခွန်အားတွေ ပြန်ပြည့်လာပါတယ်။
သူ့ရဲ့ ရိုးသားတဲ့ စကားကြောင့် ဘဲလားရဲ့ မျက်လုံးတွေက တောက်ပသွားပါတယ်။
“ရှင်က အရင်ရောက်တဲ့သူတွေနဲ့ မတူဘူးနော်”
“ကျွန်တော်လား”
“ဟုတ်တယ်။ သူတို့က ရှင်နဲ့ အရမ်းကွာခြားတယ်။ သူတို့က ဒီအခြေအနေကို အရမ်းမုန်းတီးကြတော့ အမြဲတမ်း ဒီလိုမျိုး မျက်မှောင်ကုပ်နေကြတာပဲ။ ပြီးတော့ သူတို့က သူတို့ကိုယ်သူတို့ သူဌေးလို့ ထင်ပြီး ကျွန်မကို အမိန့်ပေးခိုင်းစေကြတယ်။ ကျွန်မက သူတို့ကို အစားအသောက် ကျွေးတဲ့အခါတောင် ပန်းကန်ကို ပစ်ပေါက်ပြီး ဒီလို အမှိုက်တွေကို ဘယ်သူက စားမှာလဲလို့ ပြောကြတယ်”
“အဲဒါကတော့ လွန်သွားပြီ”
“ဟို ဟို။ ဟုတ်တယ်။ သူတို့က လွန်လွန်းတယ်”
ယူဟွန်းက ဒါဟာ တယ်လာ တစ်ယောက် လုပ်လေ့ရှိတဲ့ အလုပ်မျိုးလို့ တွေးလိုက်မိပါတယ်။ တယ်လာအများစုက သူတို့ကိုယ်သူတို့ အလွန်အမင်း ထောင်လွှားကြတာကြောင့် အောက်ခြေကမ္ဘာက လူတွေနဲ့ ရောနှောဖို့ကို ဂရုမစိုက်ကြပါဘူး။
ဒါ့အပြင် ဒီနေရာက စကားလုံးအတိုင်း ပြောရရင် ပြည်နှင်ဒဏ်ခံရတဲ့ နေရာတစ်ခုပါ။
ဒီနေရာကို ပို့ခံလိုက်ရတာကတင် ခါးသီးလွန်းနေပြီ၊ အောက်ခြေကမ္ဘာက လူတွေကို စိတ်ဝင်စားအောင် လုပ်ပြီး ဒီနေရာကနေ ထွက်ဖို့ဆိုတာ ဘယ်လောက်တောင် လွယ်ကူပါ့မလဲ။
သေချာပေါက် ပဋိပက္ခတွေ ရှိခဲ့မှာပါ။
“ဒါဆို ပန်းကန်ကို ပစ်ပေါက်တဲ့သူကို ဘာဖြစ်သွားလဲ”
“ရှင် ဘာဖြစ်မယ်လို့ ထင်လဲ”
ဘဲလားက သူ့လက်မောင်းကြွက်သားတွေကို ပြပြီး မေးလိုက်ပါတယ်။
“အဲ၊ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် မကြားချင်တော့ပါဘူး”
“ဟို ဟို။ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်မက ကျွန်မကို အရမ်းစိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေပြီး ရိုင်းစိုင်းတဲ့သူတွေကိုပဲ အပြစ်ပေးဖို့ ကျွန်မရဲ့ အစွမ်းကို သုံးတာပါ”
“ဒီပတ်ဝန်းကျင်ကလူတွေ ကျွန်တော့်ကို မြင်တဲ့အခါ အဲဒီလို တုံ့ပြန်ကြတာ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ ကျွန်တော် နားလည်သွားပြီ”
“စိတ်မကောင်းပါဘူး။ သူတို့အားလုံးကတော့ အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး။ ရှင်လိုမျိုး စိတ်သဘောထား ကောင်းပြီး ရိုးသားတဲ့ ကလေးတွေလည်း ရှိပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူတွေက အဲဒါကို မသိကြဘူးလေ”
“အဲဒီအတွက် ကျွန်တော် စိတ်မကောင်းမဖြစ်ပါဘူး။ ဒါက မတတ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စပဲလေ”
“အဲဒီလို ပြောပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
ဘဲလားရဲ့ စကားတွေကနေတစ်ဆင့် အရင်က ဒီနေရာမှာ ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့လဲဆိုတာကို ယူဟွန်း အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းနိုင်ပါတယ်။
‘ဒီနေရာကို ရောက်လာတဲ့ တခြားတယ်လာတွေလည်း ကိုရာလို့ခေါ်တဲ့ ဒီခန္ဓာကိုယ်မျိုး ရထားမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ပြည်နှင်ဒဏ်ခံရတဲ့ ဒီနေရာကို ရောက်လာတဲ့ တယ်လာတွေက ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ ဂါးဒီးယန်းရဲ့ အကာအကွယ်ပေးထားတဲ့ သူတွေဆိုရင်တောင် ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ကိုယ် လှုပ်ရှားဖို့ဆိုတာ အသားကျဖို့ ပိုခက်ခဲမှာပဲ’
ပြီးတော့ သူတို့က ဒီနေရာမှာ ဇာတ်လမ်းကို ပြသရမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ သူ ဘယ်ကနေ စရမလဲဆိုတာ လုံးဝ အစအန မရှိပါဘူး။
‘ဇာတ်လမ်းဆိုတာ ဇာတ်လမ်းတစ်ခုကို ပြသတာကို ဆိုလိုတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာမှာ အသက်ရှင်နေရုံနဲ့တော့ ဇာတ်လမ်းတစ်ခု ဖြစ်မလာဘူး။ စနစ်က လိုချင်တာ၊ ပြီးတော့ ငါ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားဖို့ နည်းလမ်းကတော့… အဲဒီနဲ့ လိုက်ဖက်တဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ခုကို ပြသဖို့ပဲ’
ယူဟွန်းရဲ့ ခေါင်းထဲကို ပထမဆုံး ရောက်လာတာကတော့ အေးခဲနေတဲ့ မြေပြင်ရဲ့ ကျိန်စာပါပဲ။
‘ဒီကမ္ဘာကြီးက အေးခဲနေတဲ့ မြေပြင်ရဲ့ ကျိန်စာကြောင့် အေးခဲတဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့တာ။ အဲဒီအချိန်ထိတော့ လူတွေ နေထိုင်တဲ့နေရာ ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ အေးခဲနေတဲ့ မြေပြင်ရဲ့ ကျိန်စာနဲ့ နှင်းခဲဘီလူးတွေ ပေါ်လာပြီးနောက်မှာတော့ လူအများစုက သေဆုံးကုန်ပြီး ဒီလိုမျိုး ပုန်းအောင်း နေထိုင်လာကြတာပဲ’
ဒါဆို အေးခဲနေတဲ့ မြေပြင်ရဲ့ ကျိန်စာက ဘာကြောင့် ဖြစ်လာခဲ့တာလဲ။
အေးခဲနေတဲ့မြေပြင်ရဲ့ကျိန်စာနဲ့အတူ ပေါ်လာတဲ့ နှင်းခဲဘီလူးတွေဆိုတာ ဘာတွေများလဲ။
ယူဟွန်းက စနစ်က အသိအမှတ်ပြုပေးမယ့် ဇာတ်လမ်းဟာ အေးခဲနေတဲ့မြေပြင်ရဲ့ကျိန်စာနဲ့ ဆက်စပ်နေလိမ့်မယ်လို့ တွေးလိုက်မိပါတယ်။
‘ပြီးတော့ ဒီနေရာက ထူးဆန်းလောက်အောင်ကို စနစ်နဲ့ ဆက်သွယ်မှု အခြေအနေ မကောင်းဘူး’
မုန်တိုင်းထဲမှာ တစ်စုံတစ်ခု ရောနှောနေသလိုမျိုး စနစ်နဲ့ ဆက်သွယ်မှုက အဆင်မပြေပါဘူး။
ဒီနေရာကို "ဇာတ်လမ်းတွေ အေးခဲနေတဲ့ကမ္ဘာ" လို့ ခေါ်ဆိုကြတာ အကြောင်းမဲ့ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒီမုန်တိုင်းထဲမှာ စနစ်ကို ကြားဖြတ်နှောင့်ယှက်နေတဲ့ တစ်စုံတစ်ခု ရှိနေပါတယ်။
‘ကျယ်ပြန့်တဲ့နေရာအထိ ဖုံးလွှမ်းနိုင်တဲ့ နှောင့်ယှက်မှု (Jamming) တစ်ခု ဖြစ်နေသလိုပဲ။ ဒီကို ရောက်လာတဲ့သူတွေ အကုန်လုံး ဘာလို့ အောင်မြင်မှု မရခဲ့တာလဲဆိုတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ဘူး’
ဒီလို ကျဆုံးမှုတွေက တစ်ခုပြီးတစ်ခု စုပုံလာခဲ့တာကြောင့် ဂါးဒီးယန်း အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေဟာ ကိုရာရဲ့ အသွင်အပြင်ကို မြင်လိုက်တာနဲ့တင် မယုံမကြည် ဖြစ်သွားကြတာပါ။
အခြေအနေက အလွန်တရာ စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းနေပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ယူဟွန်းကတော့ အရှုံးမပေးသလို စိတ်ဓာတ်လည်း မကျပါဘူး။
‘ဟုတ်ပြီ။ ဒါက ဖြစ်သင့်တဲ့ အတိုင်းပါပဲ’
ဘယ်လောက်ပဲ ခက်ခဲပါစေ၊ သူ ဒါကို ကျော်ဖြတ်နိုင်တယ်ဆိုတာကို ပြသပေးမယ်လို့ သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကတိပေးလိုက်ပါတယ်။
ဒီနေရာမှာပဲ လဲကျသွားမယ့်သူဆိုရင် သူ စတင်ခဲ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ယူဟွန်းရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ ပြင်းထန်တဲ့ အလင်းရောင်တစ်ခု လည်ပတ်သွားပါတယ်။ လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိပေမဲ့ ယူဟွန်းကတော့ တစ်ခုချင်းစီကို အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ဖြေရှင်းဖို့ စီစဉ်လိုက်ပါတယ်။
‘ပထမဆုံးအနေနဲ့ လီယန်လို့ခေါ်တဲ့ အဲဒီလူအကြောင်းပေါ့’
သူ့ရဲ့ ဖော်ရွေတဲ့ သဘောထားကြောင့် ဘဲလားက သူ့မေးခွန်းကို ချက်ချင်း ဖြေပေးလိမ့်မယ်လို့ သူ ထင်ထားခဲ့တာပါ။
ယူဟွန်းက မေးခွန်းထုတ်ဖို့ ပါးစပ်ဟလိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ။
အပြင်ဘက်ကနေ ဆူညံသံတွေ ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဘဲလားရဲ့ မျက်နှာက တွန့်ချိုးသွားပါတယ်။
“ရုတ်တရက် ဘာဖြစ်တာလဲ”
“ဧကရာဇ်ရဲ့ အဖွဲ့သားတွေ ရောက်လာတာ ဖြစ်မယ်”
“ဧကရာဇ်ရဲ့ အဖွဲ့သားတွေ ဟုတ်လား”
“ရှင် သိပြီးသွားပြီဆိုတော့ ကိုယ်တိုင်ပဲ ကြည့်လိုက်ပါတော့။ လာပါ”
ဘဲလားက ယူဟွန်းကို ခေါ်ပြီး စားသောက်ဆိုင် အပြင်ဘက်ကို ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။ ဆူညံသံတွေရဲ့ အရင်းအမြစ်က ဝေးဝေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ယူဟွန်း ရောက်သွားတဲ့အခါ တွေ့လိုက်ရတာကတော့ အုပ်စုနှစ်ခု ခွဲပြီး ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်နေကြတာပါပဲ။
တစ်ဖက်ရဲ့ အရှေ့ဆုံးမှာတော့ ယူဟွန်းကို စားသောက်ဆိုင်ထိ လမ်းပြပေးခဲ့တဲ့ ဆံပင်ရွှေရောင် လူငယ် လီယန်က ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ ရပ်နေပါတယ်။
သူ့ရဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်မှာတော့။
‘သူက အရပ်ရှည်သားပဲ’
မဟုတ်ပါဘူး၊ တကယ်တမ်းကျတော့ သူက ဧရာမလူသားတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ အရပ်က ၁၉၀ စင်တီမီတာလောက်ပဲ ရှိမှာမို့ ယူဟွန်း အခုထိ မြင်ဖူးသမျှ လူတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် သိပ်ပြီး မကြီးမားပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ တည်ရှိမှုကြောင့်ပဲ ယူဟွန်းက သူ မသိလိုက်ဘဲနဲ့ "အရပ်ရှည်သားပဲ" လို့ ရေရွတ်မိသွားတာပါ။
လက်ပိုက်ပြီး လီယန်ကို စိုက်ကြည့်နေတဲ့ ငွေရောင်ဆံပင်နဲ့ လူတစ်ယောက်။ သူ့နှုတ်ခမ်းတွေက တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောကျနေသလို ကွေးညွတ်နေပြီး သူ့ရဲ့ မသပ်မရပ် ငွေရောင်ဆံပင်တွေက ခြင်္သေ့ရဲ့ လည်ဆံမွေးလိုမျိုး ရှုပ်ပွနေပါတယ်။ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ မုတ်ဆိတ်မွေးတွေကလည်း ရှိပါသေးတယ်။
အုပ်စုနှစ်ခုက အဲဒီလူနှစ်ယောက်ကို အလယ်မှာထားပြီး ကွဲထွက်နေပါတယ်။
“အို... အဲဒီ စောက်ကျိုးနည်းတဲ့ ဧကရာဇ်အဖွဲ့က နောက်တစ်ခါ ထပ်လာပြန်ပြီ”
“ဧကရာဇ် ဟုတ်လား”
“သူက ဧကရာဇ်တောင် မဟုတ်တော့ပါဘူး။ အင်ပါယာက ပျက်သုဉ်းသွားတာ ကြာလှပြီ၊ ဒါပေမဲ့ သူက အခုထိ ဧကရာဇ် ဖြစ်နေသလိုပဲ ပြောနေတာ”
ယူဟွန်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက ဧကရာဇ်လို့ အခေါ်ခံရတဲ့ လူဆီကို သဘာဝအတိုင်း ရောက်သွားပါတယ်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အဲဒီလူကလည်း လီယန်ကို ကြည့်နေရာကနေ ယူဟွန်းဆီကို အကြည့်တွေ ပို့လိုက်ပါတယ်။
‘သူ ငါ့ကို မြင်သွားတာလား’
လူအုပ်ကြားထဲကနေ သူ သူ့ကို သေချာပေါက် ကြည့်နေမှန်း ယူဟွန်း ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
ပြီးတော့ တစ်ဖက်လူကလည်း ယူဟွန်းကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီအပြုံးက ရိုင်းစိုင်းမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပါတယ်။
သူက ဧကရာဇ်တစ်ယောက်ထက်စာရင် လူဆိုးဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်နဲ့ ပိုတူနေပါတယ်။
ပြီးတော့မှ ဧကရာဇ်က ပါးစပ်ဟလိုက်ပါတယ်။
“ဟေ့ လီယန်။ ဒါက နည်းနည်းတော့ စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းနေပြီ မဟုတ်လား”
“မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ”
“နောက်ထပ် ကိုရာတစ်ယောက် ပြန်ရောက်လာရင် ငါတို့ကိုလည်း တစ်ခုခုတော့ ပေးသင့်တာပေါ့”
“...”
ကိုရာရဲ့ နာမည်ကို ထုတ်ပြောလိုက်တာနဲ့ လီယန်ရဲ့ မျက်နှာက ရုတ်တရက် အေးစက်သွားပါတယ်။
“ဖရစ်ရှန်! မင်း လွန်သွားပြီနော်!”
လီယန်ရဲ့ နောက်က လူတစ်ယောက်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပါတယ်။
ဧကရာဇ် ဖရစ်ရှန်ကတော့ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပါတယ်။
သူ့ရဲ့ သဘောထားက စကားပြောရမယ့် တန်ဖိုးတောင် မရှိဘူးဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ အလွန်ထောင်လွှားနေပါတယ်။
ဖရစ်ရှန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ လီယန်ဆီမှာပဲ စူးစိုက်နေဆဲပါ။
“လီယန်။ မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းက အခုထိ သူမအပေါ်မှာ သံယောဇဉ်တွေ ကျန်နေသေးတယ် မဟုတ်လား”
“...”
“မဟုတ်ရင် ဒီအမျိုးသမီးကို မင်း ဒီနေရာထိ ခေါ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး”
ဖရစ်ရှန်ရဲ့ စကားကြောင့် လီယန်ရဲ့ အကြည့်တွေက လူအုပ်ကြားထဲက ယူဟွန်းဆီကို ရောက်သွားပါတယ်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေရဲ့ အကြည့်တွေအားလုံးကလည်း ယူဟွန်းဆီကို စုပြုံရောက်ရှိလာပါတယ်။
‘အို... ကောင်းလိုက်တာ’
သူက ဝေးဝေးကနေပဲ ကြည့်ချင်ခဲ့ပေမဲ့ ဖရစ်ရှန်ဆိုတဲ့ အဲဒီလူကြောင့် အဆင်မပြေတော့ပါဘူး။
ယူဟွန်းအနီးနားက လူတွေက ဘေးကို ဖယ်ပေးလိုက်ကြပြီး သူ့ပတ်ပတ်လည်မှာ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပါတယ်။
ယူဟွန်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ရှေ့ကို လျှောက်သွားလိုက်ပါတယ်။
လီယန်ရဲ့ အကြည့်တွေက ယူဟွန်းဆီကနေ ဖရစ်ရှန်ဆီကို ရွေ့သွားပါတယ်။
ဖရစ်ရှန်က ယူဟွန်းကို ကြည့်ရင်း ဟန်ပါပါနဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
“အို... ကိုရာ။ ကြာလှပြီနော်။ နောက်ဆုံးတစ်ခါက သုံးနှစ်လောက်က မဟုတ်လား။ ဒါမှမဟုတ် ရှင် ငါပြောတာကို နားမလည်တာလား။ ရှင်က ကိုရာရဲ့ မျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ထားတဲ့ သူစိမ်းတစ်ယောက်ပဲလေ”
သူ့စကားကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေရဲ့ ရန်လိုမှုတွေက ယူဟွန်းဆီကို ဦးတည်လာပါတယ်။ ဒီလိုဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ သူ ခန့်မှန်းထားပေမဲ့ ကိုယ့်ရှေ့မှာ ဒီလိုစကားမျိုး ကြားရတာတော့ စိတ်မချမ်းသာပါဘူး။
အရေးကြီးဆုံးကတော့။
‘ဖရစ်ရှန်။ ဒီကောင်က ငါ့ကို စိန်ခေါ်နေရုံသက်သက် မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ကိုသုံးပြီး လီယန်ကို စိန်ခေါ်နေတာ’
ဒါပေမဲ့ လီယန်ကတော့ သူ့စကားတွေကြားမှာ ငြိမ်သက်နေဆဲပါပဲ။ သူ ယူဟွန်းကို ကာကွယ်မပေးသလို ဖရစ်ရှန်ရဲ့ စကားကိုလည်း ထောက်ခံမနေပါဘူး။
သူ ပထမဆုံး မြင်ခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ ဘာခံစားချက်မှ မရှိတဲ့ မျက်နှာနဲ့ ငြိမ်နေပါတယ်။
ဖရစ်ရှန်က သူမျှော်လင့်ထားတဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို မရတာကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပါတယ်။
“ဟင်။ မင်းက ငါထင်ထားတာထက် ပိုငြိမ်နေပါလား”
ဖရစ်ရှန်ကတော့ သူ တမင်တကာ စိန်ခေါ်လိုက်ရင် လီယန်ထက် အရင် ကိုရာက တုံ့ပြန်လာလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာပါ။
ကိုရာတွေနဲ့ တူတဲ့ အဲဒီကောင်တွေက ဂါးဒီးယန်းတွေထက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သာလွန်တယ်လို့ ထင်ပြီး အမြဲလိုလို စိတ်ကြိုက် လုပ်လေ့ရှိကြတာပါ။
သူတို့က ဒီလို အသေးအဖွဲ စော်ကားမှုမျိုးကို မခံနိုင်ဘဲ ချက်ချင်း ဒေါသထွက်တတ်ကြပါတယ်။
သူက ဒီကိုရာလည်း အတူတူပဲ ဖြစ်မယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ သူ ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး တည်ငြိမ်နေပါတယ်။
‘ဒါ သူ့ရဲ့ မူလစရိုက်လား။ မဟုတ်ဘူး။ သူက အခြေအနေကို အေးဆေး တည်ငြိမ်စွာ လက်ခံနေတာ’
သူက အရင်က ကိုရာတွေနဲ့ မတူပါဘူး။
ဖရစ်ရှန်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ စပ်စုလိုစိတ်တွေ ပြည့်နှက်နေပါတယ်။ သူ ခြေလှမ်းတွေ ရွှေ့လိုက်ပြီး ယူဟွန်းရဲ့ ရှေ့မှာ ရပ်လိုက်ပါတယ်။
“ဟေ့ ဧကရာဇ်မင်းသားလေး”
“ရပ်လိုက်”
ဖရစ်ရှန်ရဲ့ နောက်က စစ်သည်တွေက သူ့ကို တားဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ဖရစ်ရှန်က စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ သူတို့ကို ငြိမ်သွားစေပြီး ယူဟွန်းကို ခေါင်းကနေ ခြေဖျားအထိ စူးစမ်းလိုက်ပါတယ်။
“အင်း။ ပုံစံကတော့ အတိအကျပဲ”
ဒါပေမဲ့ စရိုက်ကတော့ ကွဲပြားတယ်။ သူက ပိုပြီး နာခံတတ်တာလား။ ဒါမှမဟုတ် ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ဖို့ တတ်တာလား။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူက အရင် ကိုရာတွေနဲ့ မတူပါဘူး။
ဖရစ်ရှန်ရဲ့ စူးစမ်းမှုက ပိုပြီး ထင်ရှားလာပါတယ်။ သူ တမင်တကာ ယူဟွန်းရဲ့ နှာခေါင်းနားထိ မျက်နှာကို ကပ်လိုက်ပါတယ်။
သူ့ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်ဖို့ဆိုသလိုမျိုး ဒေါသ မထွက်ဘူးလားလို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
“ဟို... အဲဒီကောင်!”
ဘဲလားက ဒေါသထွက်ပြီး ရှေ့ကို တိုးဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ယူဟွန်းက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး အရင်ဆုံး တားလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီမှာ စုရုံးနေတဲ့ လူတွေက ယူဟွန်းက သူမကို တားလိုက်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားတဲ့ပုံနဲ့ မျက်နှာအမူအရာတွေ ပြောင်းလဲသွားကြပါတယ်။
ယူဟွန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ရှေ့က ဖရစ်ရှန်ကို မေးလိုက်ပါတယ်။
“ဒါဆို စစ်ဆေးတာ ပြီးပြီလား”
“ဟင်။ ဟား။ ဟားဟားဟား! စစ်ဆေးတာ ပြီးပြီလား ဟုတ်လား။ အံ့သြစရာပါပဲ၊ မင်း အခု အဲဒါကို ငါ့ကို လာမေးနေတာလား”
ဖရစ်ရှန်က ယူဟွန်း ဒီလိုပြောလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားတဲ့ပုံနဲ့ ရယ်မောလိုက်ပါတယ်။
သူက ကွဲပြားပါတယ်။
သူက သူ မြင်ဖူးသမျှ တခြား ကိုရာတွေနဲ့ မတူပါဘူး!
“မင်းက စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ”
ဖရစ်ရှန်က အဲဒီလိုပြောပြီး ယူဟွန်းရဲ့ မေးစေ့ကို လက်နဲ့ ဆွဲကိုင်လိုက်ပါတယ်။
“ကောင်းပြီ။ ငါ သဘောကျတယ်။ ငါ့ရဲ့ မိန်းမ ဖြစ်လာရင် ဘယ်လိုနေမလဲ”
သူ့ရဲ့ ရိုင်းစိုင်းတဲ့ စကားကြောင့် လီယန်ဘက်က လူတွေဆီကနေ ဒေါသသံတွေ ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖရစ်ရှန်ကတော့ သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ယူဟွန်းရဲ့ အဖြေကိုပဲ စောင့်နေပါတယ်။
ယူဟွန်းက တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
သူ့ရဲ့ လှပတဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတာနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ လေထုက တစ်ခဏချင်းမှာတင် ပြောင်းလဲသွားသလိုပါပဲ။
တမင်တကာ စိန်ခေါ်စကား ပြောခဲ့တဲ့ ဖရစ်ရှန်တောင်မှ မသိလိုက်ဘဲ သူ့ကို စိတ်လှုပ်ရှားသွားမိပါတယ်။
“ငါက ယောက်ျားကွ၊ ဒီကောင်မသား!”
ဒါပေမဲ့ သူ့စကားကတော့ ဆန့်ကျင်ဘက်ပါပဲ။
ယူဟွန်းက လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီး ဖရစ်ရှန်ရဲ့ မေးရိုးကို တစ်ချက် ထိုးချလိုက်ပါတယ်။