ရာထူးတိုးမြှင့်ခြင်း အခမ်းအနားကို ပုံမှန်အတိုင်း အသင့်အတင့်သော အတိုင်းအတာဖြင့် ကျင်းပခဲ့သည်။
၎င်းသည် အလွန်အမင်း ခမ်းနားလွန်းသည်လည်း မဟုတ်၊ အလွန်အမင်း သာမန်ဆန်လွန်းသည်လည်း မဟုတ်ပေ။
အငယ်ဆုံး လက်ထောက်မန်နေဂျာနှင့် မန်နေဂျာဘဝမှသည် အငယ်ဆုံး ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးရာထူးအထိ တက်လှမ်းလာခဲ့သည့် ကန်းယူဟွန်း၏ အခြေအနေမှာ အခြားသော တယ်လာများအတွက် မည်သို့မျှ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ပေ။
သူက ကန်းယူဟွန်းပင် ဖြစ်သည်။
သူ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး ဖြစ်လာသည်ဟူသော သတင်းစကားကို သူတို့က ပခုံးတွန့်ကာ လျစ်လျူရှုလိုက်ကြသည်။
ဤနေ့ရက်မျိုး ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူတို့ ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။
ဟုတ်ပါသည်၊ သူ့ကို ဂရုမစိုက်သော တယ်လာအချို့လည်း ရှိသေးသည်။ သူတို့အတွက်မူ ကန်းယူဟွန်းမှာ ဝေးကွာလွန်းသော ကြယ်တစ်ပွင့်နှင့် တူနေသည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ သူ၏ လျင်မြန်သော ရာထူးတိုးတက်မှုကို မနာလိုဖြစ်ပြီး သတိထားကြည့်ရှုနေသူများလည်း ရှိသည်။
ထိုသူများပင်လျှင် သူ့ကို တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်ရဲခြင်းမရှိဘဲ အဝေးမှနေ၍ မယုံကြည်နိုင်သည့် မျက်ဝန်းများဖြင့်သာ ငေးကြည့်နေကြသည်။
[ရာထူးတိုးမြှင့်ခြင်း အခမ်းအနား ပြီးဆုံးပါပြီ။]
စုရုံးရောက်ရှိနေသော တယ်လာများမှာ အရပ်ရပ်သို့ ကွဲထွက်သွားကြသည်။
အချို့မှာ ရာထူးတိုးသွားသူများကို ဂုဏ်ပြုရန် စုဝေးနေကြပြီး အချို့မှာမူ ကြည့်ရှုသူသက်သက်သာ ဖြစ်သည့်အတွက် မိမိတို့၏ အလုပ်တာဝန်များကို ဆောင်ရွက်ရန် ထွက်ခွာသွားကြသည်။
ယူဟွန်းသည် ပျံ့နှံ့သွားသော တယ်လာများကြားမှ တရားဝင် ဂုဏ်ပြုစကားများကို လက်ခံရရှိနေသည်။
သူတို့အများစုမှာ မန်နေဂျာများ ဖြစ်ကြပြီး သူ၏ လျင်မြန်သော ရာထူးတိုးတက်မှုကို မနာလိုဖြစ်သကဲ့သို့ သူ့ထံမှ အကျိုးအမြတ်တစ်ခုခု ရလိုသည့်အတွက် အထင်ကြီးအောင် ကြိုးစားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဟဲဟဲ။ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး ကန်းယူဟွန်း။ ခင်ဗျားက တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်မြန်မြန် တက်လာနိုင်တာလဲ။”
“ကျွန်တော်က ပံ့ပိုးရေးဌာနက မန်နေဂျာ အဒမ်ရာပါ။ တကယ်လို့ စာကြည့်တိုက်က အရမ်းကြီးပြီး နေရခက်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ဌာနက တယ်လာတွေကို အသုံးပြုဖို့ ဘယ်လိုသဘောရလဲ…”
ယူဟွန်းသည် မည်သည့်ဌာနတွင်မျှ မပါဝင်ဘူးဆိုသည့်အချက်မှာ အခြားသော တယ်လာများအတွက် အလွန်ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်။
၎င်းမှာ ပိုင်ရှင်မရှိဘဲ လမ်းပေါ်တွင် လူးလိမ့်နေသည့် ကျောက်မျက်ရတနာတစ်ပါးနှင့် တူနေသည်။
သူတို့ လျစ်လျူရှုထားမိသည့်အချက်မှာ ထိုကျောက်မျက်ရတနာသည် မိမိထံ ချဉ်းကပ်လာသူတိုင်းကို ပြန်လည်တွန်းလှန်နိုင်သည့် စွမ်းအားရှိပြီး သူတို့ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုထက်မြက်နေသည်ဆိုသည့်အချက်ပင် ဖြစ်သည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ခဏလောက် လမ်းဖယ်ပေးလို့ ရမလား။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အငယ်တန်းလေးလည်း ဒီနေ့ ရာထူးတိုးထားလို့ သူ့ကို ဂုဏ်ပြုချင်လို့ပါ။”
“အော်၊ ရပါတယ်ဗျာ။ ကျွန်တော်တို့ အကြောင်းမဲ့ အနှောင့်အယှက် ပေးမိသလို ဖြစ်သွားပြီ။”
ယူဟွန်း၏ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော လေသံကြောင့် စုရုံးနေကြသော တယ်လာများမှာ ပြိုကွဲသွားကြသည်။
ယူဟွန်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဆလင်းကို ရှာဖွေလိုက်သည်။
“အာ၊ ဆင်းနီယာ။”
“ဂုဏ်ပြုပါတယ်၊ လက်ထောက်မန်နေဂျာ ဆလင်း။”
ဆလင်းမှာ မည်သူမျှ မမြင်နိုင်သည့် ထောင့်တစ်နေရာတွင် တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေပြီး မည်သူ့ထံမှ ဂုဏ်ပြုစကားမျှ လက်ခံရရှိခြင်း မရှိပေ။
သူမသည် မည်သည့်နေရာတွင်မျှ စနစ်တကျ တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖူးခြင်း မရှိသလို၊ ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ သာမန်ဝန်ထမ်းတစ်ဦးအဖြစ်မှ လက်ထောက်မန်နေဂျာ ဖြစ်လာခြင်းသာ ဖြစ်သောကြောင့် မည်သူမျှ သိပ်ပြီး စိတ်ဝင်စားဟန် မပြကြပေ။
အချိန်တန်လျှင် လက်ထောက်မန်နေဂျာ ဖြစ်လာခြင်းမှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် အနုပညာဌာနသည် ရာထူးတိုးမြှင့်မှု အလွန်မြန်ဆန်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ ပံ့ပိုးရေးဌာနသည် အနှေးကွေးဆုံး ဖြစ်သည်ကိုလည်းကောင်း ထည့်တွက်ကြည့်လျှင် ဆလင်း၏ ရာထူးတိုးတက်မှုမှာလည်း ထူးခြားလှပေသည်။
“ရှင်တို့ဆီက ဒါမှမဟုတ် တခြားသူတွေဆီက ဒီလိုစကားမျိုး ကြားရရင်တောင် ကျွန်မ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မိတယ်။”
“ဒါက လှောင်ပြောင်တာ မဟုတ်ဘူး၊ တကယ့်ကို ချီးကျူးတာပါ။ စိတ်အေးလက်အေးနဲ့ ပျော်နိုင်ပါတယ်။”
“ဒါက တကယ်ရော ပျော်ရမယ့် အခြေအနေမျိုး ဟုတ်လို့လား။”
ဆလင်းက ယူဟွန်းကို ကြည့်ကာ သိမ်မွေ့စွာ မေးလိုက်သည်။
သူမက ပါးစပ်ဖြင့်သာ ထိုသို့ ပြောနေသော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများကမူ ယူဟွန်းထံမှ အတည်ပြုချက်ကို တောင်းဆိုနေသည်။
သူတို့သည် ဤနေရာသို့ မလာရောက်မီကပင် ကတိစကား တစ်ခုပြုထားကြသည်။
ရာထူးတိုးအခမ်းအနား ပြီးလျှင် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုရန် သဘောတူထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုနောက်တစ်ဆင့်မှာ ယခုအချိန်မှ စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်။
ဆလင်းက ယူဟွန်းကို အေးစက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်မ ပံ့ပိုးရေးဌာနက အလုပ်တွေကို ရွံမုန်းနေပြီ။ ကျွန်မ အနုပညာဌာနကို သွားတော့မယ်။”
“သေချာလို့လား။ ဌာနပြောင်းတာက မင်းအတွက် ကောင်းတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူးလေ။”
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ရှင်ဆီက ကျွန်မ ဘာမှ သင်ယူခဲ့ရတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မ ဒါကို အစကတည်းက စဉ်းစားထားတာပါ။”
ထွက်ခွာရန် ပြင်နေကြသော တယ်လာအချို့မှာ သူတို့၏ ပြတ်သားသော စကားပြောဆိုသံကို ကြားလိုက်ကြသည်။
‘ဘာတဲ့။ လက်ထောက်မန်နေဂျာ ဆလင်းနဲ့ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး ကန်းယူဟွန်းတို့ စကားများနေကြတာလား။’
‘လက်ထောက်မန်နေဂျာ ဆလင်းက ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး ကန်းယူဟွန်းရဲ့ လက်ထောက်အဖြစ် လုပ်နေတာဆိုတော့ သူတို့ ခင်မင်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါမှမဟုတ် အဲဒါက တကယ်မဟုတ်တာလား။’
‘ဒါပေါ့။ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး ကန်းမှာ မိတ်ဆွေမရှိတာ အကြောင်းမဲ့ မဟုတ်ဘူး။ အရည်အချင်းတော့ ရှိပေမယ့် သူ့စရိုက်က အရမ်းကို တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်နေမှာပဲ။ တောက်တောက်။’
သူတို့ ပြောဆိုနေစဉ်မှာပင် သူတို့၏ စကားပြောဆိုမှုများ ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။
အလွန်အမင်း ပြင်းထန်ခြင်းမရှိသော်လည်း တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် ပြတ်သားစွာ ထိခိုက်စေနိုင်သည့် စကားလုံးများ အပြန်အလှန် ဖလှယ်နေကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင် လူအများ၏ အကြည့်များ စုပြုံရောက်ရှိလာသောအခါ ဆလင်း လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
သူမသည် ယူဟွန်းကို ကျောခိုင်းလိုက်ပြီး ပြင်းထန်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် ပွဲကျင်းပရာခန်းမထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည်။
ယူဟွန်းသည် သူမကို တားဆီးခြင်းမပြုဘဲ ရပ်နေရာမှနေ၍ ပျောက်ကွယ်သွားသည့် သူမ၏ ကျောပြင်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
မြင်လိုက်ရသူတိုင်းမှာ သူတို့ စကားများကြသည်ဟုသာ ထင်မှတ်သွားစေမည့် သံသယဖြစ်ဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခုပင်။
‘ဒီလောက်ဆို ရလောက်ပြီ။’
ယူဟွန်း ပွဲကျင်းပရာခန်းမမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ခန္ဓာကိုယ်တောင့်တင်းသော တယ်လာနှစ်ဦးက သူ့လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။
“ခင်ဗျားက မန်နေဂျာ ကန်းယူဟွန်းလား။ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး ကန်းယူဟွန်းလား။”
“ဟုတ်တယ်။ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။”
“ခင်ဗျား ကျွန်တော်တို့နဲ့ ခဏလိုက်ခဲ့ရမယ်။”
သူတို့၏ လေသံမှာ ယဉ်ကျေးနေသော်လည်း အသံမှာမူ မယဉ်ကျေးလှပေ။
သူတို့မှာ စစ်ဆေးရေးတယ်လာများ ဖြစ်ပုံရပြီး ယူဟွန်းလည်း သူ ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်ပျက်လာပြီဟု သိလိုက်သည်။
ဤအခြေအနေတွင် သူ ပြန်လည်ခုခံနေပါက မိမိ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကိုသာ ထိခိုက်စေလိမ့်မည်။
ယူဟွန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ။ ရှေ့ကသွားပါ။ ကျွန်တော်ကလည်း ဘယ်မှ သွားစရာမရှိပါဘူး။”
ယူဟွန်း လိုက်ပါလာမည်ဟု သဘောတူလိုက်သောအခါ တယ်လာနှစ်ဦးမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် နောက်လှည့်ကာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
ယူဟွန်းမှာ သူတို့နောက်မှ တည်ငြိမ်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် လိုက်ပါသွားသည်။
ခန်းမထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် ယူဟွန်းသည် အနီးနားရှိ စင်္ကြံလမ်းတွင် ဆလင်း၏ မျက်ဝန်းများနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်သည်။
နှစ်ဦးစလုံးမှာ ခဏတာ အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြပြီးနောက် ဘာမျှမဖြစ်ခဲ့သည့်အလား ခေါင်းကို လှည့်ထွက်သွားကြသည်။
စစ်ဆေးရေးတယ်လာများနောက်သို့ လိုက်ပါသွားရင်း ယူဟွန်းသည် ယခုလေးတင် ပြီးဆုံးသွားသော ရာထူးတိုးမြှင့်ခြင်း အခမ်းအနားကို ပြန်လည်တွေးတောမိသည်။
‘ရာထူးမြင့်တဲ့ တယ်လာတချို့ မလာဘူးဆိုတာ သိပေမယ့် ဒီတစ်ခါတော့ ထူးထူးခြားခြားကို နည်းနေတယ်။’
ရာထူးတိုးမြှင့်ခြင်း အခမ်းအနားတွင် ဒါရိုက်တာအချို့ တက်ရောက်လေ့ရှိသည်။ သို့သော် အထူးအခါသမယ ဖြစ်သည့်အတွက် အဆင့်အတန်းရှိသော တယ်လာအချို့က တာဝန်များကို အလှည့်ကျ ယူကြလေ့ရှိသည်။
သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဒါရိုက်တာ တစ်ဦးမျှ မရှိပေ။
ဆယ်နှစ်မှတစ်ကြိမ်သာ ကြုံရခဲသည့် ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး ရာထူးတိုးမြှင့်ခြင်း အခမ်းအနား ဖြစ်သော်လည်းပင် ဖြစ်သည်။
‘သူတို့ တက်ရောက်ဖို့တောင် မအားလပ်လောက်အောင် အလုပ်ရှုပ်နေကြတာ ဖြစ်မယ်။’
“ရောက်ပြီ။”
စစ်ဆေးရေးတယ်လာသည် ကြီးမားသော တံခါးတစ်ခုရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။
သူတို့၏ တာဝန်မှာ ဤနေရာအထိသာ ဖြစ်ပြီး ဝင်ပေါက်၏ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ရင်ကော့ကာ ရပ်နေကြသည်။
ယူဟွန်း ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး တံခါးကို ဖွင့်ကာ အတွင်းသို့ ဝင်သွားသည်။
အတွင်းပိုင်းမှာ ကြီးမားသော စက်ဝိုင်းပုံ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးပွဲခန်းမ ဖြစ်သည်။
ယူဟွန်းသည် ဆွေးနွေးပွဲခန်းမ အတွင်းဘက်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ဒါရိုက်တာအဆင့်အထက်ရှိ တယ်လာများအားလုံး ဘယ်ရောက်ကုန်ကြသည်ကို သိလိုက်ရသည်။
‘သူတို့အားလုံး ဒီမှာ ရှိနေကြတာပဲ။’
အသွင်အပြင် အမျိုးမျိုးရှိသော တယ်လာများအားလုံးသည် စင်မြင့်အလယ်တွင် ရပ်နေသည့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
ယူဟွန်းသည် ပထမဆုံး ဝင်လာချိန်တွင် ၎င်းကို ဆွေးနွေးပွဲခန်းမဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်မှ အကြည့်များကို ခံစားလိုက်ရချိန်တွင်မူ ၎င်းမဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
၎င်းမှာ ဆွေးနွေးပွဲခန်းမထက် တရားရုံးတစ်ခုနှင့် ပို၍ နီးစပ်နေသည်။
ယူဟွန်းမှာ အလယ်ဗဟိုတွင် ရပ်နေပြီး သူ့ပတ်လည်ရှိ စားပွဲအဆင့်ဆင့်ပေါ်တွင် ထိုင်နေကြသော တယ်လာများက သူ့ကို စီရင်ချက်ချနေကြသည်။
ယူဟွန်းသည် တယ်လာအချို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
သူတို့အားလုံးမှာ တောက်ပသော စာအုပ်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် အစွမ်းထက်သူများ ဖြစ်ကြသည်။
သူတို့ထဲတွင် ယူဟွန်းနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူ အတော်များများလည်း ပါဝင်နေသည်။
‘ဆလင်း ဒါရိုက်တာလည်း ရှိနေတာပဲ၊ ဂါလီယက်ဇ်လည်းပါတယ်။ ပြီးတော့ သက်တန့်ရောင်တွေ ရောယှက်နေတဲ့ စာအုပ်တွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ သူတွေက ဒါရိုက်တာအဆင့်ထက် မြင့်တဲ့ အမှုဆောင်အရာရှိတွေပေါ့။’
အမှုဆောင်အရာရှိအားလုံး စုဝေးရောက်ရှိနေခြင်းမဟုတ်သော်လည်း အရေအတွက်မှာ နည်းသည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။
အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးများ၏ အာရုံစိုက်မှုနှင့် အကြည့်များမှာ အလွန်ပင် လေးလံလှသည်။
ပထမမျိုးဆက် နတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့် ရင်ဆိုင်ရתיတိုင် မတုန်လှုပ်ခဲ့ဖူးသော ကန်းယူဟွန်းပင်လျှင် ဤနေရာ၏ ဖိအားကြောင့် တင်းမာမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သို့သော် သူ အားနည်းချက် ပြမပြချင်သည့်အတွက် ကျောကို ဆန့်မတ်ကာ ရှေ့တည့်တည့်ကိုသာ ကြည့်နေလိုက်သည်။
သူတို့ သူ့ကို အဘယ်ကြောင့် ခေါ်ယူရသနည်းဟူသော ရည်ရွယ်ချက်ကို သူ ခန့်မှန်းမိသော်လည်း၊ ကြိုသိနေသည့်အလား ဟန်ဆောင်၍မရပေ။
‘ဒါပေမဲ့ အံ့သြဖို့ကောင်းတာက ရှေ့တန်းကနေ အနားယူသွားပြီဖြစ်တဲ့ ဂါလီယက်ဇ်ကိုတောင် ခေါ်ထားတာပဲ။ သူ့ရဲ့ ဝါစဉ်ကြောင့်များလား။’
သို့မဟုတ် ဤနေရာသည် သူ့ကိုတောင် ခေါ်ယူရလောက်အောင် အရေးကြီးသော နေရာဖြစ်နေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။
ယူဟွန်းတွင် ထိုအချက်ကို ခံစားမိစေရန် လုံလောက်သော အရိပ်အမြွက်များ ရှိနေသည်။
‘အမှုဆောင်အရာရှိတွေ အကုန် စုနေကြပေမဲ့ တစ်ခုခုကို စောင့်နေကြပုံပဲ။’
သူတို့သည် စိတ်ခံစားချက်များကို ဖုံးကွယ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူများဖြစ်၍ ပြင်ပသို့ ဘာမျှ ပေါ်လွင်မလာစေသော်လည်း ‘လေထု’ ဟူသောအရာမှာ ရှိနေသေးသည်။
ဤတရားရုံး၏ လေထုမှာ အပြည့်အဝ ရင့်ကျက်မလာသေးပေ။
ယူဟွန်း ရောက်ရှိလာသော်လည်း ဤနေရာတွင် နောက်ဆုံးအပိုင်းအစ တစ်ခု လိုအပ်နေသေးသည်။
‘အဲဒီနောက်ဆုံးအပိုင်းအစက…’
ခလောက်!
ထိုအချိန်တွင် ကြမ်းတမ်းသော အက်ကွဲသံတစ်ခုသည် တရားရုံးတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယခင်က ရင့်ကျက်မှုမရှိသေးသော လေထုမှာ ထူထပ်ပြောင်းလဲသွားသည်။
အသံတိုးတိုးလေးမျှ မကြားရတော့ဘဲ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေကြသော တယ်လာများအားလုံး မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြသည်။
[ဥက္ကဋ္ဌကြီး ကြွလာပြီ။]
ဘယ်သူ ပြောလိုက်သည်နည်း။
မဟုတ်ပါ၊ ထိုအမည် ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ဘယ်သူပြောသည်မှာ အရေးမကြီးတော့ပေ။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယူဟွန်း ဝင်လာခဲ့သော တံခါး၏ ဆန့်ကျင်ဘက် တံခါးကြီး ပွင့်ဟသွားပြီး ရုပ်ပုံတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။
‘ဟွန်း။’
သူ ပထမဆုံး ခံစားလိုက်ရသည်မှာ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော တည်ရှိမှုနှင့် မျက်စိကို ပြာဝေသွားစေသည့် တောက်ပသော အလင်းရောင်ပင် ဖြစ်သည်။
သူသည် သတ္တဝါပေါင်းများစွာနှင့် တွေ့ဆုံဖူးသော်လည်း မိုက်ကယ်လ်မှလွဲ၍ ဤမျှပြင်းထန်သော အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်သည့် စာအုပ်မျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။
စာအုပ်၏ အလင်းရောင်နောက်တွင် ကြိမ်လုံးတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသော သတ္တဝါတစ်ဦး တရားရုံးထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်လာသည်။
သူသည် ကျောကုန်းနေပြီး ကြိမ်လုံးကို အားပြု၍ လျှောက်လှမ်းနေရသော်လည်း ၅ မီတာကျော် မြင့်မားသည့်အတွက် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသည့်ပုံ မပေါက်ပေ။
သူ၏ အနက်ရောင်နှင့် ကြီးမားထူထဲသော အဝတ်အစားများမှာ ပခုံးမှသည် ကြမ်းပြင်အထိ စီးဆင်းနေသော အနက်ရောင် ရေတံခွန်တစ်ခုနှင့် တူသည်။
သူ၏ ဘာသာရေး ဝတ်စုံမှာ အဆင်တန်ဆာ သို့မဟုတ် အမြိတ်များမပါဘဲ ရိုးရှင်းသော်လည်း ပေါ့ပါးသည့်ပုံမပေါက်ဘဲ ကြည်ညိုဖွယ်ကောင်းသည့် ခံစားချက်ကို ပေးသည်။
ကြိမ်လုံးကို ကိုင်ထားသော သူ၏ လက်မှာ အလွန်ကြီးမား ရှည်လျားပြီး ခြောက်ကပ်နေသည်။
သူ၏ မျက်နှာမှာလည်း သာမန်လူတစ်ယောက်၏ မျက်နှာမဟုတ်ဘဲ ကြီးမားသော ပလာစတာမျက်နှာဖုံးတစ်ခုကို တပ်ဆင်ထားသည့်အလား ထင်ရသည်။
အက်ကွဲနေသော မျက်နှာဖုံးအောက်မှ သူ၏ ဆံပင်ဖြူများမှာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေသကဲ့သို့ စီးဆင်းနေပြီး သူ၏ မုတ်ဆိတ်မှာ ကြမ်းပြင်ကို ထိလုမတတ် ရှည်လျားလှသည်။
‘စာရေးဆရာ၊ ဥက္ကဋ္ဌ လော့ဖ်ဖီအောက်။’
သူ ယခင်က မြင်ဖူးခဲ့သော အိုအီလိုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် အိုအီလိုအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသော်လည်း၊ ဤသူမှာမူ ပို၍ ထူးခြားမြင့်မြတ်သော သတ္တဝါနှင့် နီးစပ်သည်။
ဥက္ကဋ္ဌကြီးသည် သူ၏ ထက်မြက်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ပရိသတ်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
မတ်တတ်ရပ်နေသော တယ်လာများမှာ အချိန်ကို ခဲထားသကဲ့သို့ ငြိမ်သက်သွားကြသည်။
ဥက္ကဋ္ဌကြီးသည် သူ၏ သီးသန့်နေရာတွင် ထိုင်လိုက်မှ တင်းမာနေသော လေထုမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသည်။
တယ်လာများအားလုံး ထိုင်လိုက်ကြပြီး ဥက္ကဋ္ဌကြီးက တရားရုံးအလယ်တွင် ရပ်နေသော ယူဟွန်းကို သူ၏ ကြိမ်လုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“စတင်ကြစို့။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
ဥက္ကဋ္ဌကြီးကို ကူညီပေးနေသော လိပ်နှင့်တူသည့် တယ်လာက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့ကြားထဲက အချိန်ပေးပြီး လာရောက်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
“ခေါ်လို့သာ လာခဲ့တာပါ၊ ဘာကိစ္စများရှိလို့လဲ။”
“ဥက္ကဋ္ဌကြီးလည်း ကြွလာတယ်လေ။”
ဘာကြောင့်မှန်း မသိကြသော တယ်လာအချို့က အိမ်ရှင်ဖြစ်သူ လိပ်တယ်လာကို မေးလိုက်ကြသည်။
“ကျွန်တော်က ဘုတ်အဖွဲ့ဝင်တွေနဲ့ ဒါရိုက်တာတွေကိုပဲ ခေါ်ခဲ့တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ အစီအစဉ်ကိုတော့ ကျွန်တော် မရေးဆွဲခဲ့ဘူး။”
“ဒါဆိုရင် ဘယ်သူက…”
“ကျွန်တော်ပါ။”
အားလုံး၏ အကြည့်များမှာ အသံလာရာဆီသို့ ပြောင်းသွားသည်။
ခြေနှစ်ချောင်းရှိသော သတ္တဝါ၏ ဦးခေါင်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး သူ၏နေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသော ဒမီအာရီယိုစ် ရှိနေသည်။
“ဒါရိုက်တာ ဒမီအာရီယိုစ်။”
“ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ဘာကြောင့် ဒီလို စုဝေးနေကြတာလဲ။”
“အရင်ဆုံးတော့ ဘယ်သူမှ မကျန်ရအောင် လာရောက်ပေးကြတဲ့အတွက် အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အားလုံး အလုပ်ရှုပ်နေကြတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်၊ ဒါကြောင့် အမြန်ပဲ အဆုံးသတ်ပေးပါ့မယ်။”
ဒမီအာရီယိုစ်သည် သူ၏နေရာမှ ထလာပြီး ယူဟွန်းရပ်နေသော တရားရုံးအလယ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားသည်။
“မန်နေဂျာ ကန်းယူဟွန်း။ မဟုတ်သေးပါဘူး၊ ဒီနေ့ ရာထူးတိုးထားတာဆိုတော့ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး ကန်းယူဟွန်းပေါ့။ ခင်ဗျား ဘာကြောင့် ဒီနေရာကို ရောက်နေတယ်ဆိုတာ သိလား။”
“အင်း။ မသိဘူး။”
“ဟုတ်လား။ ခင်ဗျား ဟန်ဆောင်နေတာလား ဒါမှမဟုတ် တကယ်ပဲ မသိတာလားတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အရမ်းကြီး သိချင်နေစရာ မလိုပါဘူး။ ဒီအခြေအနေက မကြာခင်မှာ ပြီးဆုံးသွားတော့မှာမို့လို့ပါ။”
သူက အလွန်ယဉ်ကျေးပြီး နူးညံ့စွာ ပြောဆိုသော်လည်း သူ၏ လိမ်ယှဉ်နေသော မျက်လုံးနီများထဲမှ ခံစားချက်မှာ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။
ကြက်သီးထစရာ ကောင်းသော အရှိန်အဝါ။
တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်လိုသည့် ကြမ်းတမ်းသော အရှိန်အဝါမျိုးမဟုတ်ဘဲ၊ ပိုက်ကွန်ထဲတွင် ပိတ်မိနေသော သားကောင်ဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်လာသည့် ပင့်ကူတစ်ကောင်၏ အရှိန်အဝါမျိုးဖြစ်သည်။
ယူဟွန်းသည် သူ့ကို ဝန်းရံထားသော ဤစက်ဝိုင်းပုံ တရားရုံးမှာ ပိုက်ကွန်တစ်ခုနှင့် တူသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
ပိုက်ကွန်တရားရုံး။
ပြီးတော့ သူသည် ထိုအလယ်ဗဟိုသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်လာသော သားကောင်ဖြစ်သည်။
“ခင်ဗျား သိချင်နေမှာပါ။ ဒီတယ်လာက ဘယ်သူလဲ၊ ဘာကြောင့် ဒီမှာ ရပ်နေတာလဲ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်က ဘာကြောင့် ရှေ့ထွက်လာတာလဲဆိုတာကိုပေါ့။”
သူတို့ထဲမှ အချို့မှာ ဒမီအာရီယိုစ်၏ စကားကြောင့် သိချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်နေကြသော်လည်း၊ သူ့ကို ကောင်းကောင်းသိသူ အချို့မှာမူ ရွံရှာသည့်ပုံစံ ဖြစ်နေကြသည်။
အထူးသဖြင့် ဒါရိုက်တာ ဆလတ်စတီနာနှင့် ဒါရိုက်တာ အူတာတာတို့၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ ထင်ရှားလှသည်။
“ဟေ့။ ဒါရိုက်တာ ဒမီအာရီယိုစ်။ အမြန်ပြောမယ်လို့ ပြော놓ပြီးတော့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောနေတာပဲ။ စကားကို လှည့်ပတ်မပြောဘဲ ဘာကြောင့် ခေါ်တာလဲ ဆိုတာကိုပဲ ပြောစမ်းပါ။”
“ဟားဟား။ အဲဒါကိုပဲ လုပ်ဖို့ ပြင်နေတာပါ။”
ဒမီအာရီယိုစ်က ရယ်မောလိုက်ပြီး စိန်ခေါ်မှုကို ပခုံးတွန့်ကာ လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။
“မကြာသေးခင်က အရာတော်တော်များများ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တယ်။ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုဖြစ်တဲ့ ကမ္ဘာမြေဟာ သူ့ရဲ့တန်ဖိုးကို ပြန်ရလာပြီး နတ်ဘုရားတွေကလည်း စိတ်ဝင်စားလာကြတယ်။ တစ်ချိန်က အရည်အချင်းမရှိဘူးလို့ သတ်မှတ်ခံရပြီး ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကမ္ဘာမြေဟာ ပြန်လည်ရှင်သန်လာပြီး တခြားအတိုင်းအတာတွေထက် ပိုမိုတဲ့ ပုံပြင်တွေရဲ့ အလားအလာကို ပြသလာခဲ့တယ်။”
နားကောင်းသူတိုင်း ကြားဖူးကြမည့် ကမ္ဘာမြေအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အားလုံးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။
ဥက္ကဋ္ဌ လော့ဖ်ဖီအောက်လည်း သူ၏စကားကို တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေသည်။
“ပြီးတော့ ဒီမှာ ရပ်နေတဲ့ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး ကန်းယူဟွန်းဟာ အဲဒီကမ္ဘာမြေမှာ စာကြည့်တိုက် အကြီးဆုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ တယ်လာပါ။ တကယ်တော့ သူဟာ ကမ္ဘာမြေလို့ ခေါ်တဲ့ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ အလားအလာကို ဦးဆောင်ခဲ့သူပါ။”
‘ဒါပေမဲ့’ ဟု သူ၏ အသံမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
ယူဟွန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဒမီအာရီယိုစ် နောက်ထပ် ဘာပြောမည်ကို စောင့်နေလိုက်သည်။
“ဒီဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကို တကယ်တမ်းမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖန်တီးခဲ့တာဆိုရင်ရော ခင်ဗျားတို့ ယုံကြမလား။”
ဒမီအာရီယိုစ်သည် ဥက္ကဋ္ဌကြီးရှေ့တွင် ဗုံးတစ်လုံးကို ချလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ဒီကို ရောက်လာတာက တယ်လာ ကန်းယူဟွန်းရဲ့ ရုပ်ဆိုးတဲ့ အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ဖို့ပါ။”