ခရစ်လင်း သယ်ဆောင်လာသည့် ရာထူးတိုးမြှင့်ခြင်းဆိုင်ရာ သတင်းမှာ ယူဟွန်းတစ်ယောက် ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး (Deputy Director) အဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ခံရပြီဆိုသည့် သတင်းပင် ဖြစ်သည်။
နောက်ထပ် သတင်းကောင်းတစ်ခုမှာ ခရစ်လင်းကိုယ်တိုင်လည်း သာမန်ဝန်ထမ်းအဆင့်မှ လက်ထောက်မန်နေဂျာအဆင့်သို့ ရာထူးတိုးမြှင့်ခံခဲ့ရခြင်းပင်။
ယူဟွန်းနှင့် ခရစ်လင်းတို့ နှစ်ဦးစလုံး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရာထူးတိုးမြှင့်ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ခရစ်လင်းက သူမသိသမျှမှာ ဤမျှသာဖြစ်ကြောင်း၊ တရားဝင်စာရွက်စာတမ်းများ ရောက်ရှိလာပါက အသေးစိတ်ကို ထပ်မံပြောပြပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း ဆိုသည်။
ထို့နောက် သူမသည် သူမ၏နေရာမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
သူတို့၏ စကားပြောသံကို ကြားလိုက်ရသည့် ကွမ်ဂျီအာ က ယူဟွန်း၏ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးရာထူးသို့ တက်လှမ်းနိုင်မှုကို တိတ်တဆိတ် အံ့အားသင့်နေမိသည်။
"ဂုဏ်ယူပါတယ်။ အခုဆိုရင် ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးတောင် ဖြစ်နေပြီပဲ။ ညွှန်ကြားရေးမှူးအဆင့်ရှိတဲ့ တယ်လာ (တယ်လာ) တစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့လည်း သိပ်မလိုတော့ပါဘူး။"
ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးဆိုသည်မှာ ညွှန်ကြားရေးမှူး၏ အောက်တစ်ဆင့်သာ ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် တယ်လာအားလုံးထဲတွင် ထိပ်တန်း ၁ ရာခိုင်နှုန်းသောသူများသာလျှင် ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးဟူသော ဘွဲ့တံဆိပ်ကို ရရှိနိုင်ကြသည်။
ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ဂုဏ်ပြုထိုက်သည့် ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
စကားလုံးမျှသာမဟုတ်ဘဲ ခမ်းနားသော ပါတီပွဲနှင့်တောင် ဂုဏ်ပြုသင့်သည့် ကြီးမားသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခုပင်။
ကွမ်ဂျီအာ က ယူဟွန်း၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။
'ဘာဖြစ်တာလဲ။'
ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးရာထူးကို တိုးမြှင့်ခံရခြင်းမှာ ကောင်းမွန်သည့်ကိစ္စဖြစ်သော်လည်း ယူဟွန်းမှာ ပျော်ရွှင်နေပုံမရပေ။
သူက မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလျက် အတွေးထဲတွင် နစ်မွန်းနေပုံသာ ပိုပေါက်သည်။
သူ့တုံ့ပြန်မှုမှာ ရာထူးတိုးခြင်းကို ဝမ်းမြောက်နေသည်ထက် နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်လာမည့်ကိစ္စများကို ပူပန်နေပုံနှင့် ပိုတူနေသည်။
"ယူဟွန်း?"
"အော်၊ ဆောရီး။ ငါ သတိပြန်ကပ်လိုက်ပါ့မယ်။"
"တစ်ခုခု စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေတာလား။"
"မဟုတ်ပါဘူး။ ရုတ်တရက် ရာထူးတိုးလိုက်လို့ နည်းနည်း အံ့ဩသွားရုံပါ။ ဝိုး... ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးတဲ့။ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးအဆင့်ကနေ ဆက်တက်ဖို့ဆိုရင် ရုံးတွင်းနိုင်ငံရေးတွေကို ကစားတတ်ရမယ်၊ ဘက်ရွေးတတ်ရမယ်လို့ ကြားဖူးတာကိုး၊ အခုလိုဖြစ်လာတော့ နည်းနည်းတော့ အံ့ဩမိတာပေါ့။"
ယူဟွန်းတွင် ခိုင်မာသည့် အဆက်အသွယ်များ မရှိသေးပေ။
ဗဟိုရုံးချုပ်ရှိ အမှုဆောင်အရာရှိများနှင့်လည်း အစည်းအဝေးလုပ်ရသည်က နည်းပါးလှသည်။
အသိမိတ်ဆွေဟု ပြောရလျှင် ရှေ့တန်းမှ အနားယူသွားပြီဖြစ်သော ဂါလီယက်ဇ်နှင့် ဆယ်လက်စ်တီရယ် အိုက်စ် (Celestial Ice) ၏ ညွှန်ကြားရေးမှူး ဆလက်စ်တီနာတို့သာ ရှိသည်။
ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနှင့် သူသည် ရန်လိုတတ်သည့် ပင်တာဂရမ် နှင့် သူ့ကို မနာလိုဖြစ်ပြီး စောင့်ကြည့်နေကြသည့် ဆီဟွာရုံးခွဲမှ တယ်လာများကို ရင်ဆိုင်နေရသည်။
ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးအဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ခံရခြင်းမှာ အံ့ဖွယ်ပင် ဖြစ်သည်။
ဟုတ်ပါတယ်၊ ယူဟွန်းက သူမကို ဤအကြောင်းများ ပြောပြမနေတော့ပေ။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ဤသည်မှာ ကောင်းသောကိစ္စဖြစ်ပြီး အရေးကြီးသည်မှာ နောက်ထပ် ဘာတွေဆက်ဖြစ်လာမည်နည်း ဆိုသည့်အချက်ပင်။
"မစ္စဂျီအာ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျွန်တော် တောင်းဆိုထားတဲ့ အလုပ်ကိစ္စကိုတော့ ခင်ဗျားကိုပဲ ယုံကြည်ပြီး အပ်ထားမယ်နော်။"
"အင်း။ ဟုတ်ပါပြီ။ အချိန်မရွေးပဲ။"
ကွမ်ဂျီအာ က သူ့၏ ထူးဆန်းသော အပြုအမူကို ဆက်မမေးတော့ပေ။
နောက်တစ်နေ့တွင်။
ယူဟွန်းသည် အပိုင်းအစများကို အသုံးပြု၍ လက်ကောက်များ ပြုလုပ်ကာ ကျန်ရှိသောလူများကို ဝေပေးလိုက်သည်။
ကန်းဟယ်ရင်၊ ဆောဆူမင်နှင့် ယူယောင်းမင်း တို့သည် ထိုလက်ကောက်များမှာ ဘာနှင့်လုပ်ထားသလဲ၊ သူတို့နှင့် ဘာဆိုင်သလဲဟု တွေးတောမိကြသော်လည်း ဘာမှ မမေးမြန်းကြပေ။
ကွမ်ဂျီအာ လည်း သူ့နောက်ကို တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါရန် သဘောတူလိုက်ကြောင်း ကြားသိရသည့်အခါ ထိုသုံးဦးစလုံးလည်း ဘာမျှ အငြင်းပွားမနေဘဲ အတူတူ လိုက်ပါရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။
အချိန်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ လက်တွေ့လောကတွင်လည်း ဖြစ်ရပ်သစ်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
၎င်းတို့အထဲတွင် အကျော်ကြားဆုံးမှာ 'ပြန်လာသူများ' (returnees) ပေါ်ပေါက်လာခြင်းပင်။
'မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ အရင်သမိုင်းကြောင်းထက် ပိုမြန်နေတယ်။'
ယူဟွန်းသည် စောင့်ကြည့်ရေးအခန်းတွင် ထိုင်ရင်း အပြင်ဘက်အခြေအနေကို ကြည့်နေသည်။
ကမ္ဘာမြေနှင့် ဟိုက်ဘရစ်ကမ္ဘာတို့အကြားရှိ အတားအဆီးများက အရင်ကထက် ပိုမိုအားနည်းသွား၍လား။
ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြသော ပြန်လာသူများသည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ပေါ်လာကြသည်။
သူတို့၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်မှာ လူသားများနှင့် လုံးဝတူသည်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း သိပ်တော့ မဝေးလှပေ။
သူတို့တွင် ဆင်ခြင်တုံတရားရှိပြီး ဆက်သွယ်ပြောဆိုနိုင်သည်။
ထို့ကြောင့် အသင်းအဖွဲ့ (Association) သည် သူတို့ကို ရှာဖွေစုဆောင်းရန် အရင်းအမြစ်အားလုံးကို အသုံးပြုခဲ့သည်။
အခြားကမ္ဘာတစ်ခုတွင် ပိုမိုအားကောင်းလာခဲ့ကြသော ပြန်လာသူများသည် အနာဂတ်တွင် နိုင်ငံအတွက် ကြီးမားသော အင်အားဖြစ်လာမည့် အရည်အချင်းရှိသူများ ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် ထိုသူများကို လက်လွတ်ခံ၍ မဖြစ်ပေ။
'ပြန်လာသူတွေကို ဆက်ဆံပုံကလည်း ငါ့အရင်ဘဝကထက် အများကြီး ပိုကောင်းနေတယ်။'
ဂျင်ချောင်းဝန်းနောက်ကို လိုက်သွားပြီး ယူဟွန်းလက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရသည့် ကင်မြောင်ဂျွန်အတွက်တော့ ကံဆိုးသည်ဟု ဆိုရမည်၊ သို့သော် ယခုအချိန်တွင်တော့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြန်လာသူများ အပေါ် စိတ်ဝင်စားမှုဖြင့် လွှမ်းခြုံနေသည်။
'အင်းလေ၊ ဆင်ခြင်တုံတရားရှိတဲ့ ပြန်လာသူတွေက ကမ္ဘာမြေကလူတွေကို စိတ်ဝင်စားစေတာကတော့ သဘာဝပါပဲ။'
သူတို့ ဘယ်ကမ္ဘာကို ရောက်သွားခဲ့သလဲ၊ ဘာတွေကြုံခဲ့ရသလဲ၊ အဲဒီမှာ ဘာတွေရှိသလဲ၊ မျိုးစိတ်ပေါင်း ဘယ်လောက်များ ရှိသလဲဆိုတာတွေကို သိရခြင်းက ကွာခြားလှသည်။ ဖန်တီးမှုဆိုင်ရာ ဝတ္ထုများ (Fantasy) သို့မဟုတ် သိပ္ပံဝတ္ထုများ (SF) ထဲတွင်သာ မြင်ဖူးသည့်အရာများက အမှန်တကယ် ရှိနေသည်ကို သိရှိခြင်းနှင့် အတွေ့အကြုံရှိသူများဆီမှ တိုက်ရိုက်ကြားရခြင်းမှာ ကမ္ဘာနှင့်မြေကြီးပမာ ကွာခြားသည်။
ယူဟွန်းသည် ပြန်လာသူများထဲတွင် ချွဲဒိုယွန်း ကို ဂရုတစိုက် ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း သူကတော့ ဘယ်မှာမှ မရှိသေးပေ။
'ပြန်လာသူတွေ ပေါ်လာတာ ငါထင်ထားတာထက် မြန်နေပေမဲ့ သူပြန်လာဖို့ကတော့ အချိန်မကျသေးဘူး။'
ချွဲဒိုယွန်း အခြားကမ္ဘာတွင် ဘာတွေကြုံခဲ့ရသလဲ၊ ဘာကြောင့် ကမ္ဘာမြေကို ပြန်လာခဲ့သလဲဆိုတာတောင် သူ မသိပေ။
ကမ္ဘာမြေ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လျှင်တောင်၊ ချွဲဒိုယွန်း နေထိုင်ခဲ့သည့်ကမ္ဘာမှာ အရင်အတိုင်း ရှိနေသရွေ့ သူပြန်လာမည့်အချိန်ကို နောက်မကျစေရန် အကြောင်းမရှိပေ။
'ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အဲဒါက အရေးမကြီးပါဘူး။'
ထိုအချိန်တွင် ခရစ်လင်းသည် ကြီးကြပ်ရေးမှူးအခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။
ရာထူးတိုးမြှင့်ခြင်း အခမ်းအနား ကျင်းပရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက်ပိုင်း ရက်အနည်းငယ် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး၊ မည်သူတွေ ရာထူးတိုးမည်၊ အခမ်းအနားကို ဘယ်တော့ ကျင်းပမည်ဆိုသည့် အသေးစိတ်အချက်အလက်များပါဝင်သည့် တရားဝင်စာရွက်စာတမ်း ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သည်။
"ဆီနီယာ။ ဒါလေး ကြည့်ပေးပါဦး။ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်အတွက် ရာထူးတိုးလက်မှတ်တွေပါ။"
"အင်း။ ဟုတ်ပြီ။ ဂုဏ်ယူပါတယ် ခရစ်လင်း။ အခုဆိုရင် မင်းကိုယ်တိုင် တရားဝင် 'တယ်လာ' တစ်ယောက်လို့ ခေါ်နိုင်ပြီပေါ့။"
"ဒါတွေအားလုံး ဆီနီယာ ကျေးဇူးကြောင့်ပါ။"
ခရစ်လင်းက ဖြူစင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
ဤအခြေအနေကို သူမ ပျော်ရွှင်နေမှန်း သိလိုက်ရသည့် ယူဟွန်းအတွက်တော့ သူမ၏အပြုံးက လန်းဆန်းနေသည်။
သူမသည် သူမ၏ ရာထူးတိုးခြင်းမှာ ပိတ်ပင်ခံထားရပြီး ဘာမျှလုပ်လို့မရတော့ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။
သို့သော် အမဲလိုက်ခံရပြီး အပယ်ခံဖြစ်ခဲ့ရသည့်နေရာမှ သူမ ရောက်ရှိလာမည့်နေရာသည် သူမအတွက် အသက်ကယ်လမ်းကြောင်း ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားပါ့မလဲ။
"အင်း။ ဒါနဲ့၊ အခု မင်းက လက်ထောက်မန်နေဂျာ ဖြစ်သွားပြီဆိုတော့ တခြားဌာနကို ပြောင်းရတော့မှာလား။"
"အာ... ဆီနီယာ။ အဲဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြောစရာရှိလို့..."
"မင်း ပြောင်းတော့မှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား။"
"...ဟုတ်ကဲ့။"
ခရစ်လင်းက ခဏတာ တွန့်ဆုတ်ပြီးမှ ဖြေသည်။
သူမသည် ပံ့ပိုးရေးအဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ယူဟွန်းနောက်ကွယ်မှ အကောင်းဆုံး ပံ့ပိုးပေးနိုင်ရန် ကြိုးစားလုပ်ဆောင်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ မူလရည်မှန်းချက်မှာ Visual ဌာနတွင် တယ်လာတစ်ယောက် ဖြစ်လာရန်ပင် ဖြစ်သည်။
သာမန်ဝန်ထမ်းဘဝတုန်းက အရည်အချင်း မလုံလောက်မှုကြောင့် မလုပ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း လက်ထောက်မန်နေဂျာအဖြစ် ရာထူးတိုးသည့်အခါ အသိအမှတ်ပြုခြင်း ခံခဲ့ရသည်။
သို့သော် သူမကို ဖြေဆိုရန် တွန့်ဆုတ်စေခဲ့သည်မှာ ယူဟွန်းပင် ဖြစ်သည်။
ယူဟွန်းက သူမစိတ်ကို သိပြီး နောက်ပြောင်လိုက်သည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ငါ့ကို ခွဲခွာရမှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာလား။"
"ဘာ၊ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ အဲဒါမဟုတ်ပါဘူး။"
"ဒါဆို ဘာလို့ အဲဒီလောက် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတဲ့ မျက်နှာပေးမျိုး လုပ်နေတာလဲ။ ရာထူးတိုးတယ်၊ မင်းဖြစ်ချင်တဲ့ Visual ဌာနကို သွားခွင့်ရပြီလေ။ ပျော်သင့်တာပေါ့။"
"...ဆီနီယာက ဘာမှ မခံစားရဘူးလား။"
"ငါလား။"
"...မဟုတ်ပါဘူး။"
ခရစ်လင်းက ခေါင်းကို လွှဲလိုက်သည်။
သူမ၏ စစ်မှန်သော ခံစားချက်များကို ဖော်ပြနေသည့် သူမ၏ အပြုအမူကို ကြည့်ပြီး ယူဟွန်း ပြုံးလိုက်သည်။
"အင်းလေ၊ မင်း ထွက်သွားတော့မှာဆိုတော့ ငါလည်း စိတ်မကောင်းပါဘူး။ မင်းကြောင့် ငါ့အလုပ်တွေ ပိုလွယ်ကူခဲ့တာလေ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒီလို မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးပေါ့။ ပြီးတော့ ပံ့ပိုးရေးအဖွဲ့က တယ်လာအသစ်နဲ့ အစကနေ ပြန်စရမှာကလည်း ပင်ပန်းတယ်။"
"...ဆီနီယာက ကျွန်မကို ဆက်နေစေချင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်မ ငြင်းမှာမဟုတ်ပါဘူး။"
"ဟင်?"
ယူဟွန်းက ပြန်မေးလိုက်သည့်အခါ ခရစ်လင်းသည် သူမ၏ အမူအရာကို အသည်းအသန် ထိန်းချုပ်ရင်း မျက်နှာအနည်းငယ် ရဲတက်လာလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“အခုဆိုရင် မင်းက ကြီးကြပ်ရေးမှူး (Supervisor) ဖြစ်နေပြီလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား။ ဘယ်ဌာနမှာမှ မရှိဘဲ ကြီးကြပ်ရေးမှူးဖြစ်လာတဲ့ ပထမဆုံးလူပဲ။ အဲဒီလိုမျိုး လူတစ်ယောက်အောက်မှာ အလုပ်လုပ်ရတာကပဲ ငါ့အတွက်တော့ အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းတစ်ခုပါပဲ။ ဒါကြောင့် အလွဲမထင်ပါနဲ့။”
“ခရစ်လင်း။”
“ဆီနီယာ့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနိုင်တဲ့ တယ်လာဆိုလို့ ကျွန်မကလွဲပြီး တခြားသူ မရှိဘူးလေ။ ဟုတ်တယ်။ ကျွန်မက အရည်အချင်းရှိပါတယ်။ ဒါကြောင့် Visual ဌာနကို သွားချင်တာ မှန်ပေမဲ့ အခုချက်ချင်းကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မ နောက်ဆုတ်ထားလို့ ရပါတယ်။”
“မလိုပါဘူး။”
ယူဟွန်းက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။
“မင်း နောက်ဆုတ်စရာ မလိုဘူး။ မဟုတ်ဘူး၊ မင်း နောက်ဆုတ်သင့်တာထက် ပိုပြီး မဆုတ်ပါနဲ့။”
“နောက်မဆုတ်ရဘူးလား။”
“ဒါက မင်း ကြိုးစားလို့ ရလာတဲ့ အခွင့်အရေးလေ။ အဲဒီအခွင့်အရေးကို မင်းကိုယ်တိုင် ဖန်တီးယူခဲ့တာပါ။ ငါ့ကြောင့်နဲ့ အဲဒါကို လက်လွှတ်မခံပါနဲ့။ ခရစ်လင်း၊ မင်း ဘာလို့ ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း ကို ဝင်လာခဲ့တာလဲ။”
“...ကျွန်မရဲ့ Visual တွေကို ပြသဖို့၊ ကျွန်မရဲ့ အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ Visual တွေကို ပြသဖို့ပါ။”
“မှန်တယ်။ ဒါဆိုရင် အဲဒီအပေါ်မှာပဲ အာရုံစိုက်ပါ။ ငါ့ကြောင့်နဲ့ မင်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေကို မယိမ်းယိုင်ပါစေနဲ့၊ မင်းရဲ့ အိပ်မက်တွေကိုလည်း ငါနဲ့ ချိန်ထိုးမနေပါနဲ့။ မင်း လိုချင်တဲ့အရာ ရှိရင် အဲဒီနောက်ကို လိုက်ပါ။ မင်း ပြောပြချင်တဲ့ ပုံပြင်တွေကို ငါ့ကို ပြသလိုက်ပါ။”
“ဆီနီယာ...”
ခရစ်လင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အားနာမှု အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသဖြင့် ယူဟွန်းက စိတ်အေးစေရန် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။
“ဟေ့ ဟေ့။ မင်းက ငါ့ကို အားနာနေရင် ဘာလုပ်မလဲ။ အားနာစရာ လုံးဝ မလိုပါဘူး။ မင်းက ကောင်းကောင်း လုပ်နေတာပဲ၊ ရာထူးလည်း တိုးပြီ။ ပြီးတော့ မင်း အစကတည်းက လိုချင်ခဲ့တဲ့ လမ်းကြောင်းအတိုင်း သွားဖို့ ငါ ပြောနေတာလေ။ ဘာလို့ အဲဒီလို မျက်နှာမျိုး လုပ်နေတာလဲ။ ပြီးတော့ Visual ဌာနကို ရောက်သွားရင် ငါ့ကို ထပ်မတွေ့တော့ဘူးလို့ ပြောတာလား။”
“ကျွန်မလား။ မဟုတ်ပါဘူး၊ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒါမဟုတ်ပါဘူး။”
“မင်း အနုပညာအခန်း (Art room) ကို ရောက်လာတဲ့အခါ ငါ့ဆီကနေ အကူအညီတွေ ပိုယူသင့်တယ်။ အနုပညာကို ဘယ်လို ဖန်တီးရမလဲ၊ ဘယ်သူနဲ့ စာချုပ်ချုပ်ဆိုရမလဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား။”
“...ကျွန်မ မသိသေးပါဘူး။”
“အဲဒါပဲ။ မင်းက အခုမှ တယ်လာတစ်ယောက်အနေနဲ့ စတင်မယ့်နေရာမှာ ရှိနေတာ။ အလုပ်ပြီးသွားပြီလို့ သဘောထားလို့ မရဘူး။”
ထိုစကားကြောင့် ခရစ်လင်းမှာ ခဏတာ ငေးမောသွားပြီးမှ သူမ၏ ပုံမှန် အေးစက်စက် မျက်နှာပေးသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။
“...ဆီနီယာ ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ကျွန်မ အလောတကြီး ဖြစ်သွားတာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။”
“သိရင်လည်း ပြီးတာပါပဲ။”
“ဒါပေမဲ့ အနုပညာအခန်းကို သွားမယ်ဆိုရင် ဆီနီယာ့ရဲ့ စာကြည့်တိုက် အခွင့်အာဏာတွေကို အရင် ပြန်ပေးရမှာလေ...”
“အာ၊ အဲဒီကိစ္စလား။”
ယူဟွန်းက ခရစ်လင်း၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
သူမကို စာကြည့်တိုက် အခွင့်အာဏာနှင့် ပတ်သက်ပြီး ပြောစရာ တစ်ခုခု ရှိနေသည်။
“အဲဒီအတိုင်းပဲ ထားထားလိုက်ပါ။”
“ရှင်?”
ခရစ်လင်းက ဘာကို ဆိုလိုသလဲဟု ပြန်မေးသည်။
ခရစ်လင်းသည် ပံ့ပိုးရေးအခန်း၏ တယ်လာအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်နိုင်ရန် ယူဟွန်း၏ စာကြည့်တိုက် အခွင့်အာဏာ အချို့ကို ရရှိထားသည်။
ပိုင်ဆိုင်မှု အချို့ကို ရရှိထားလျှင်ပင် စာကြည့်တိုက်၏ ပိုင်ရှင်မှာ ကန်းယူဟွန်း ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားပြီး သူမအနေဖြင့် ၎င်းကို ပြန်သိမ်းယူရန် ပြောပိုင်ခွင့် မရှိပေ။
အမှန်စင်စစ် အနုပညာအခန်းသို့ ပြောင်းရွှေ့ပါက စာကြည့်တိုက် အခွင့်အာဏာသည် ယူဟွန်းထံသို့ ပြန်ရောက်သွားရမည် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယူဟွန်းက သူမကို ပြန်မပေးရန်၊ မလိုကြောင်း ပြောနေသည်။
“မင်း အခုချက်ချင်း ပြန်ပေးစရာ မလိုပါဘူး။ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းဆီမှာ ပိုရှိနေတာကပဲ ပိုလုံခြုံကောင်း လုံခြုံနိုင်ပါတယ်။”
“အဲဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။”
“အင်း၊ အကြောင်းရင်းကိုတော့ ငါ အခု မပြောပြနိုင်ဘူး။ အခုချိန်မှာတော့ မဟုတ်သေးဘူး။”
“အခုချိန်မှာတော့... ဆိုတော့ နောက်ကျရင် ပြောပြနိုင်မယ်လို့ ဆိုလိုတာလား။”
“အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါ ဘာလို့ ဒီလို ပြောခဲ့တာလဲဆိုတာ မင်းကိုယ်တိုင် သိလာပါလိမ့်မယ်။”
“...ကျွန်မ နားမလည်ပါဘူး။”
ခရစ်လင်းသည် ယူဟွန်း၏ အပြုအမူကို လက်မခံနိုင်ပေ။
သူက သူမကို စာကြည့်တိုက် ပိုင်ဆိုင်ခွင့် ပိုပေးမယ်လို့ ပြောနေသည်။
သူက သူမအပေါ် သံယောဇဉ်ရှိလို့များ သူမကို အခွင့်အရေးပေးချင်တာလား။
‘မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူက ဒီလို သံယောဇဉ်သက်သက်နဲ့ ဒီလိုမျိုး လုပ်မယ့်လူ မဟုတ်ဘူး။’
သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် ကန်းယူဟွန်း ဆိုသည့် တယ်လာမှာ နွေးထွေးပြီး လူသားဆန်သူ ဖြစ်သည်မှာ အမှန်ပင်။ သို့သော် သူက ကြင်နာမှုပြရုံသက်သက်ဖြင့် စာကြည့်တိုက် အခွင့်အာဏာကို ပေးအပ်မည့်သူ မဟုတ်ပေ။
အထူးသဖြင့် ကြည့်ရှုသူ တစ်သောင်းကျော် ရှိနေသည့် ကြီးမားသော စာကြည့်တိုက်တစ်ခု ဖြစ်နေတာကြောင့် ၎င်း၏ တန်ဖိုးကို သူ မသိဘဲ မနေနိုင်။
ယူဟွန်းဆိုသည်မှာ ငါးပေးမည့်အစား ငါးဖမ်းနည်းကို သင်ပေးမည့် တယ်လာမျိုး ဖြစ်သည်။
သို့ပါလျက်နှင့် သူက စာကြည့်တိုက် အခွင့်အာဏာကို သူမကို အပ်နှံမည်ဟု ပြောနေသည်။
‘တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်ပျက်နေပြီ။’
တစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်နေပြီး ယူဟွန်းတွင် အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိနေကြောင်း ခရစ်လင်း ရိပ်မိလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ။”
“နားလည်ရတာ မြန်လိုက်တာ။ ကောင်းလိုက်တာ။ ငါ့မှာ ဂျူနီယာ တစ်ယောက်နဲ့ အဆင်ပြေသွားပြီ။”
“ဒါဆိုရင် စာကြည့်တိုက် အခွင့်အာဏာကို အခုအတိုင်းပဲ ဆက်ကိုင်ထားရမှာလား။”
“အင်း၊ အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ ငှားထားတဲ့ပုံစံမျိုးနဲ့ ထားထားဖို့ စဉ်းစားနေတာ။”
“ဘယ်လောက် ကြာမလဲ။”
“ကြာနိုင်တယ်။ အနည်းဆုံး တစ်လ ဒါမှမဟုတ် သုံးလလောက်တော့ ဖြစ်မယ်။”
သူမ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုကြာသည်။
သူကိုယ်တိုင် လက်ထောက်မန်နေဂျာအဖြစ် ရာထူးတိုးတော့မည့်အချိန်တွင်ပင် ထိုသို့ ပြောဆိုခြင်းမှာ ထိုအချိန်နောက်ပိုင်းကို သူ ကြိုတင် မြင်နေ၍ ဖြစ်သည်။
“အော်၊ ပြီးတော့ လက်ထောက်မန်နေဂျာ ဖြစ်တာနဲ့ ပံ့ပိုးရေးအခန်းက ထွက်ပြီး အနုပညာအခန်းကို တန်းသွားလိုက်။ ငါနဲ့ ဘာမှ မပတ်သက်တော့သလိုမျိုး ပြန်မကြည့်နဲ့၊ ပြတ်ပြတ်သားသား လုပ်။ ကြားလား။”
“ဒါက... သရုပ်ပြဖို့အတွက်လား။”
ယူဟွန်းက ပြုံးလိုက်ရုံသာ ပြန်ဖြေသည်။ သို့သော် သူ၏ အပြုံးက ခရစ်လင်း၏ မေးခွန်းအတွက် ယုံကြည်မှု တိုးစေသည်။
“ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ။ ဆီနီယာ လိုချင်တာ အဲဒါဆိုရင် ကျွန်မ လုပ်ပေးပါ့မယ်။”
“အတင်းအကျပ် လုပ်ခိုင်းတာ မဟုတ်ဘူးနော်။ လုပ်ပေးရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့၊ မလုပ်ပေးလည်း ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။”
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ လုပ်ပေးရင် ဆီနီယာ့အတွက် နည်းနည်းတော့ အထောက်အကူ ဖြစ်မှာမလား။ ဒါဆိုရင် ကျွန်မ လုပ်ပေးပါ့မယ်။”
ခရစ်လင်း၏ အသံမှာ ပြတ်သားသည်။ သူမ၏ တည်ကြည်သော မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ယူဟွန်း သူမကို တားမရတော့ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့တုန်းက အပြင်ပန်းအားဖြင့် သပ်ရပ်သော်လည်း မျက်လုံးထဲတွင် ပုန်ကန်လိုစိတ်များ ရှိနေခဲ့သည်။
အခုတော့ အဲဒီအရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိတော့ပေ။
“ကောင်းပြီလေ။ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းကို ငါ ကြည့်ရပါစေဦး၊ ဂျူနီယာ။”
“ဆီနီယာ ကြည့်ပြီးသား မဟုတ်ဘူးလား။”
“ငါက ပိုကြည့်ချင်တာ၊ အဲဒါကို ပြောတာ။”
“ဆီနီယာကလည်း အလကားနေရင်း တတွတ်တွတ် ပြောမနေပါနဲ့။ ကျွန်မ ပန်းချီအခန်း ရောက်သွားရင် အများကြီး ကြည့်ရမှာပါ။ ဆီနီယာ့ခြေရာကို နင်းပြီးတော့ နာမည်ကြီး တယ်လာတစ်ယောက် ဖြစ်လာအောင် ကြိုးစားမယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မနာမည်ကို ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းမှာ ပါလာအောင် အကောင်းဆုံး ပန်းချီကား တစ်ချပ်ကို ဖန်တီးပြမယ်။”
“ဘာ? မင်း ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းအကြောင်းလည်း သိထားတာလား။”
“ကျွန်မ ငယ်ငယ်ကတည်းက အဲဒါကို အိပ်မက် မက်ခဲ့တာပါ။”
အိုကေ။
ခရစ်လင်း ဘာကြောင့် တယ်လာတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်ခဲ့သလဲ၊ ဘာကြောင့် ပန်းချီဆွဲခြင်းကို ရူးသွပ်နေသလဲဆိုတာ ယူဟွန်း နားလည်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမသည် ထိုတောက်ပသော ပုံပြင်ထဲက အလင်းရောင်ကို မြင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
လှပပြီး ထူးချွန်သော သူတစ်ယောက်က မိမိ၏ ဆန္ဒအပြည့်ဖြင့် ရှေ့ဆက်သွားသည့် ဖြစ်စဉ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းရောင်။
အဲဒါက အလွန်တောက်ပပြီး လှပလွန်းသည်။
မြင်ဖူးသူတိုင်း အဲဒီအလင်းရောင်မှာ စွဲလမ်းသွားရမှာ အမှန်ပင်။
‘ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကနေလည်းပဲ။’
ခရစ်လင်းက ကျန်စကားများကို ဆက်မပြောတော့ပေ။ အဲဒီလို ပြောဖို့အတွက် သူမက အခုထိ လိုအပ်ချက်တွေ ရှိနေသေးသည်။
“ကောင်းပြီ။ မင်းမှာ အိပ်မက် ရှိတယ်ဆိုရင်တော့ ငါ ဘာမှ ပြောစရာ မရှိတော့ပါဘူး။”
“ဒါဆိုရင် အခု ဌာနချုပ်ကို သွားကြမလား။”
“အေး။ သွားကြတာပေါ့။ ရာထူးတိုးတာပဲလေ။ အခမ်းအနားကို တက်ကို တက်ရမှာ။ နောက်ကျတာထက် စောစောသွားတာက ပိုကောင်းပါတယ်။”
ယူဟွန်းက ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများမှာမူ ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ နစ်ဝင်သွားသည်။
‘ဟုတ်တယ်။ စောစောသွားတာက ပိုကောင်းတယ်။’