“မင်း နောက်နေတာလား? အဲဒီခန္ဓာကိုယ်ကြီးနဲ့ ကိုယ်ခံပညာတဲ့လား?”
“သူက တစ်ခုခုကို အတုခိုးနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား?”
ဒါဝင်ရဲ့ နတ်ဆိုးက ထူးဆန်းတဲ့ အနေအထားတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်တာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ‘Unleashed’ တိုက်ခိုက်ရေးသမားတွေက သူတို့ရဲ့ သံသယကို မဖုံးကွယ်နိုင်ကြတော့ပေ။
အဲဒီခန္ဓာကိုယ်ကြီးနဲ့ ကိုယ်ခံပညာတဲ့လား? အပေါ်ပိုင်းခန္ဓာကိုယ်ကသာ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ကြီးမားလွန်းနေတာကိုလေ။ အဲဒါက ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ဟန်ချက်ကို ပျက်စီးစေမှာ မဟုတ်ဘူးလား?
တိုက်ခိုက်ရေးသမားတွေက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ကြပြီး တွေးတောမိကြသည်။
သူက တစ်နေရာရာမှာ တစ်ခုခုကို မြင်ခဲ့ပြီး အတုခိုးနေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်လို့ သူတို့ ထင်ကြသည်။
အဲဒီလို ရုပ်ရည်မျိုးနဲ့ သူ ဘာများ လုပ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ။
ထိုအချိန်မှာပဲ ဒါဝင်ရဲ့ နတ်ဆိုးက စတင်လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
ဝှစ်။
ဒါဝင်ရဲ့ ပုံရိပ်က ရေထဲမှာ ပျော်ဝင်သွားသလိုမျိုး ပျက်စီးသွားသည်။
ပိုတိတိကျကျပြောရရင် သူရှိနေတဲ့နေရာကနေ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုကိုသာ ချန်ထားခဲ့ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းဖြစ်သည်။
အဲဒီလို ရုတ်တရက်လှုပ်ရှားမှုကို ဘယ်သူမှ တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ကြပေ။
“ဟင်? သူ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ?”
ဘုန်း!
သူတို့ရဲ့ နောက်ကျောဘက်ကနေ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
လူတိုင်းက ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
အဲဒီနေရာမှာ ဒါဝင်ရဲ့ နတ်ဆိုးက ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေပြီး သူ့လက်သီးကို ဆန့်ထုတ်ထားသည်။
သူ့ရှေ့မှာတော့ နောက်တန်းက မှော်ဆရာတစ်ယောက် လဲကျသေဆုံးနေသည်။ သူ့ရဲ့ ကိုယ်လုံးပိုင်းပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ခေါင်းကတော့ ပျောက်ဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။
“ဘာ၊ ဘာဖြစ်တာလဲ။”
“ငါ သူ့လှုပ်ရှားမှုကိုတောင် မမြင်လိုက်ရဘူး…”
ဒါဝင်ရဲ့ နတ်ဆိုးက သူတို့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်မနေဘဲ ထပ်မံလှုပ်ရှားလိုက်သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ သူတို့ သတိဝီရိယရှိနေတဲ့အတွက် ‘Unleashed’ တိုက်ခိုက်ရေးသမားတွေလည်း တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့သည်။
သို့သော်။
ဘုန်း!
ဆန့်ကျင်ဘက်ခြမ်းမှာတော့ ရှေ့တန်းမှာရှိနေတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ခေါင်းက ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။
ဒီတစ်ခါလည်း ဒါဝင်ရဲ့ နတ်ဆိုးက သူ့ရှေ့မှာ ရပ်နေပြီး လက်သီးကို ဆန့်ထုတ်လျက်သား ဖြစ်နေသည်။
အရင်ဆုံးသေသွားတဲ့ မှော်ဆရာက အနီးကပ်တိုက်ခိုက်ရေးမှာ ကျွမ်းကျင်သူမဟုတ်လို့ တုံ့ပြန်နိုင်မှာ မဟုတ်ပေမယ့် ဒီတစ်ခါသေတဲ့သူက ရှေ့တန်းမှာ တိုက်ခိုက်နေတဲ့ ဓားသမားတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။
အဲဒီလို ဓားသမားတစ်ယောက်တောင် ဘာမှမတုံ့ပြန်နိုင်ဘဲ သေဆုံးသွားရသည်။
“ဒီ၊ ဒီမိစ္ဆာကောင်!”
တစ်ယောက်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လှံတစ်ချောင်းနဲ့ ဒါဝင်ရဲ့ နတ်ဆိုးဆီကို ပြေးဝင်သွားသည်။
အပြာရောင်အော်ရာတွေ တောက်ပနေတဲ့ လှံဖျားက သူ့ရဲ့ အချက်အချာနေရာကို ချိန်ရွယ်ပြီး အမြန်ဆုံး ထိုးစိုက်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်မှာပဲ ရုပ်တုတစ်ခုလို ငြိမ်သက်နေခဲ့တဲ့ ဒါဝင်ရဲ့ နတ်ဆိုးက လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
ဒါဝင်ရဲ့ နတ်ဆိုးက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို မလှုပ်ရှားဘဲ လက်ကိုသာ အနည်းငယ် ရွှေ့လိုက်သည်။ အလွန်နှေးကွေးလွန်းတာကြောင့် သူ ဘာများလုပ်နိုင်မှာလဲလို့တောင် ထင်မှတ်ရသည်။
ဖတ်။
သူ့ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ လက်ဖဝါးက လှံရိုးကို ဘေးကနေ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရိုက်လိုက်သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်မှာပဲ တည့်တည့်လာနေတဲ့ လှံက ကြီးမားတဲ့ ရေဝဲတစ်ခုထဲကို ရောက်သွားသလိုမျိုး စုပ်ယူခြင်းခံလိုက်ရသည်။
သူတို့ သတိမပြုမိခင်မှာပဲ ဒါဝင်ရဲ့ နတ်ဆိုးက သူ့ဆီကို ထိုးစိုက်လာတဲ့ လှံကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။
သူ ဖမ်းလိုက်တာလား?
လှံကို ထိုးစိုက်ခဲ့တဲ့ စုဆောင်းသူက အံ့ဩရမည့်အချိန်တောင် မရခင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဘာလုပ်နေကြတာလဲ! သူ့ကို ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်ကြ!”
တိုက်ခိုက်ရေးသမားတွေက သွားတွေကို ကြိတ်ပြီး ဒါဝင်ရဲ့ နတ်ဆိုးကို တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။
အမှောင်ထဲမှာ သူတို့ရဲ့ လက်နက်တွေပေါ်က အော်ရာတွေက ကြောက်မက်ဖွယ် တောက်ပနေသည်။
သူတို့က သူ့ရဲ့ ဟာကွက်တွေကို ချိန်ရွယ်လိုက်ပြီး ဓားချက်ပေါင်းများစွာက မိုးရေလို ဒါဝင်ရဲ့ နတ်ဆိုးဆီကို သက်ဆင်းလာသည်။
ဒါဝင်ရဲ့ နတ်ဆိုးက လှံကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး လက်တွေကို လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
အမှောင်ကို ဖြတ်သန်းသွားတဲ့ အော်ရာလမ်းကြောင်းတွေက ဒါဝင်ရဲ့ လက်ဆီကို ဆွဲငင်ခံလိုက်ရပြီး တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားကာ တစ်ဖက်ကို ပျံသန်းသွားသည်။
“အား!”
အော်ရာစီးကြောင်းက လှံကို ထိုးစိုက်ခဲ့တဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးသမားရဲ့ ဝမ်းဗိုက်ဆီကို ဦးတည်သွားသည်။
သူ ဘာကြောင့် တိုက်ခိုက်ခံရမှန်းတောင် မသိလိုက်ဘဲ သေဆုံးသွားရသည်။
သူ့ရဲ့ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါတွေက လုပ်ဆောင်ချက်တွေ ရပ်တန့်သွားပြီး အပိုင်းပိုင်းကွဲကြေသွားသည်။
အတွင်းအားသုံး လေးလံသောလက်နည်းစနစ် (Internal Heavy Hand Technique)။
ဒါဝင်ရဲ့ နတ်ဆိုးက သင်ယူဖို့ ခက်ခဲပြီး လွယ်လွယ်ကူကူနဲ့ မလုပ်ဆောင်နိုင်တဲ့ အဆင့်မြင့်နည်းစနစ်ကို အသုံးပြုလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
လူတိုင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။
ဒါဝင်ရဲ့ နတ်ဆိုး ပြသသွားတဲ့ ကိုယ်ခံပညာတွေက ဟန်ပြသက်သက်မဟုတ်ဘဲ ဘယ်သူမှ မယှဉ်နိုင်တဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ပညာရပ်တွေဖြစ်ကြောင်းကိုလေ။
“သူက အဲဒီခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ကိုယ်ခံပညာကို အပြည့်အဝ လုပ်ဆောင်နိုင်တာလား?”
“…ဒါက လုံးဝ မတရားဘူး။”
ဒါဝင်ရဲ့ နတ်ဆိုးက သူ့ပြိုင်ဘက်တွေ စိတ်ဓာတ်ကျသွားတဲ့အချိန်မှာတောင် မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။
သူက အမိန့်တစ်ခု ရထားသည်။
သူ့သခင်က သူတို့ကို အကုန်ရှင်းထုတ်ပစ်ဖို့ အမိန့်ပေးထားသည်။
ဒါဆိုရင် သူက အဲဒီအတိုင်း လုပ်ဆောင်ရုံသာဖြစ်သည်။
သူ့ဆီမှာ သနားကရုဏာဆိုတဲ့ ခံစားချက်မျိုး လုံးဝမရှိပေ။
ဒါဝင်ရဲ့ နတ်ဆိုးက သူ့လက်သီးကို တစ်ဖန်ပြန်ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်သည်။
***
ရန်သူ ၅၀ ကို ရင်ဆိုင်ဖို့အတွက် ယူဟွန်း ကိုယ်တိုင်ဝင်ပါဖို့ မလိုပေ။
သူ့ရဲ့ နတ်ဆိုးလေးကောင်က သူတို့ကို ရင်ဆိုင်ရုံတင်မကဘဲ အနိုင်ယူဖို့ပါ လုံလောက်နေသည်။
ယူဟွန်းက သူ့နေရာမှာ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို အသည်းအသန် ရှာဖွေနေသည်။
ဂျင်ချောင်ဂွန်လည်း ဒီမှာ မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ စရိုက်အရ ဒီကောင် ၅၀ ကို သူက အကြောင်းမဲ့ စေလွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။
သူမဟုတ်ရင်တောင် တစ်နေရာရာမှာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေရမယ်။
သူနဲ့ နီးစပ်တဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက်ပေါ့။
‘မျက်လုံးတွေ။’
ထိုအချိန်မှာပဲ ယူဟွန်းက သူအရင်က ခံစားခဲ့ရတဲ့ မျက်လုံးတွေကို ပြန်ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။ မျက်လုံးလေးလုံးက အဝေးက တောင်တန်းတွေကြားက သစ်ပင်ထူထပ်တဲ့ နေရာတစ်ခုရဲ့ အမှောင်ထုကို ဖောက်ထွက်သွားသည်။
အဲဒီနေရာမှာ သူက ထိတ်လန့်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ခံစားချက်လှိုင်းတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
“မင်း အဲဒီမှာ ရှိနေတာပဲ။”
ယူဟွန်း ရွေ့လျားလိုက်သည်။
***
‘ငါ အမိခံလိုက်ရပြီ!’
ရှီနာ လင့်ခ်က ယူဟွန်း သူမကို သိသွားပြီဆိုတာနဲ့ ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားသည်။
ညအချိန်ဖြစ်ပြီး အကွာအဝေးကလည်း အတော်လေး ဝေးတာကြောင့် သူမကို လွယ်လွယ်နဲ့ မမိနိုင်ဘူးလို့ ထင်ထားခဲ့သည်။
အဲဒါက သူမရဲ့ အမှားတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ရင်လည်း ဖြစ်မှာပေါ့။
ယူဟွန်းက သူမရဲ့ အကြည့်ကို အဲဒီအချိန်က ခံစားမိခဲ့တယ်ဆိုတာ သူမသိပေမယ့် သူမရဲ့ တည်နေရာအတိအကျကို သူရှာတွေ့နိုင်မယ်လို့တော့ မထင်ထားခဲ့ပေ။
‘သူ ပိုပြီး သန်မာလာတယ်!’
အဲဒါက ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား?
ယူဟွန်း ပိုသန်မာလာစေမယ့် တစ်ခုတည်းသော အပြောင်းအလဲက ဂျင်ချောင်ဂွန်က သူ့ကို ထောင်ချောက်ဆင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ အချိန်ကပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်။
အဲဒီအဓိပ္ပာယ်က အဲဒီနတ်ဆိုးက အဲဒီထဲမှာ မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် ကြီးထွားလာခဲ့တယ်ဆိုတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက လက်တွေ့ကျပါ့မလားလို့ သူမ တွေးမိသည်။
‘အရင်ဆုံးတော့ ငါ ပြေးရမယ်။ ဘယ်သူမှ မမြင်နိုင်တဲ့ နေရာအထိ ဝေးဝေးကို။’
ရှီနာ လင့်ခ်က လေလိုမြန်နှုန်းနဲ့ ပြေးသည်။
လူတွေမှာ အယူအဆမှားတစ်ခု ရှိကြသည်။
သူတို့က လေးသမားတွေဟာ အမြင်အာရုံပဲ ကောင်းပြီး အဝေးကနေပဲ တိုက်ခိုက်တတ်တယ်လို့ ထင်ကြသည်။
ဒါပေမဲ့ လေးသမားတွေက ရှေ့တန်းမှာ ရပ်တည်တဲ့သူတွေနဲ့ တန်းတူညီမျှတဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရည်အချင်းတွေ ရှိရမည်။
သူတို့မှာ အဝေးကို မြားပစ်နိုင်တဲ့ ခွန်အား၊ သူတို့ရဲ့ အနေအထား ပေါ်သွားတဲ့အခါ နေရာကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာနိုင်တဲ့ သွက်လက်ချက်၊ ပြီးတော့ အဝေးကနေ ပစ်မှတ်ကို အကဲဖြတ်နိုင်မယ့် ဦးနှောက် ရှိရမည်။
ရှီနာ လင့်ခ်က အဲဒီသဘောအရဆိုရင် ပြီးပြည့်စုံတဲ့ လေးသမားတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။
သူမက အဆင့်မြင့် စုဆောင်းသူတစ်ယောက်နဲ့ တန်းတူညီမျှတဲ့ သွက်လက်မှုမျိုးနဲ့ တောလမ်းကို ဖြတ်ပြေးသည်။
ထူထပ်တဲ့ သစ်ပင်တွေက သူမရဲ့ လမ်းကို မပိတ်ဆို့နိုင်ခဲ့ပေ။ သူမက ကျောက်တုံးတွေကို ခုန်ကျော်ပြီး သစ်ကိုင်းတွေပေါ်ကို ပေါ့ပါးစွာ နင်းကာ ရှုပ်ထွေးတဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ်မှာ တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ရှေ့ဆက်သွားသည်။
သူမရဲ့ အရေပြားကို ထိတွေ့နေတာက လေတိုက်ခတ်မှုတစ်ခုသာဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ သူမ စိတ်အေးလို့ မရသေးပေ။
သူမရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေ တိုက်ခိုက်နေတဲ့ စစ်မြေပြင်ကို မမြင်ရတော့တဲ့အထိ ဝေးဝေးကို သူမ ပြေးပြီးရင်း ပြေးလိုက်သည်။
‘ဟာ။ ဟာ။ အခုတော့ အဆင်ပြေမှာပါ။’
သူမက စစ်မြေပြင်နဲ့ အတော်လေး ဝေးတဲ့နေရာကို ရောက်နေပြီမို့ ဘာကိုမှ မမြင်ရတော့ပေ။
သူမကို လိုက်လာတဲ့ အရိပ်အယောင်လည်း မတွေ့ရပေ။
ဒီလောက်ဆို လုံလောက်ပြီလို့ ထင်ကာ သူမ အရှိန်လျှော့လိုက်သည်။
သူမ နေရာမှာတင် ရပ်လိုက်ပြီး တစ်ခုခုဖြစ်မလားဆိုပြီး နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ မြင်ရတာက ဘာမှမရှိတဲ့ မှောင်မိုက်နေတဲ့ တောလမ်းတစ်ခုသာဖြစ်သည်။
“ဟာ။ ဟာ။ ဖူး။”
ရှီနာက သူမ အောင့်ထားတဲ့ အသက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပထမဆုံးအကြိမ် ဆုံမိတုန်းက အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီလို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ သူမ သူ့ဆီက လွတ်မြောက်လာခဲ့တာ ဖြစ်ပုံရသည်။
အခုလောလောဆယ်တော့ သူမ ဂျင်ချောင်ဂွန်ဆီ ပြန်သွားပြီး သူမ မြင်ခဲ့တာတွေကို အစီရင်ခံရမည်။
ယူဟွန်းဆိုတဲ့ လူက အရင်ကထက် အများကြီး ပိုသန်မာလာပြီး သာမန်တပ်ဖွဲ့တွေနဲ့ ယှဉ်လို့မရတော့ဘူးဆိုတာကိုပေါ့။
ရှီနာက သူတို့တွေ့ဆုံဖို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ စစ်ဆေးရေးဂိတ်ဆီကို သွားဖို့အတွက် သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်လိုက်သည်။
သူမ ခေါင်းလှည့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ၊
သူမရဲ့ နှာခေါင်းရှေ့တည့်တည့်မှာပဲ အမည်းရောင်မျက်နှာဖုံးတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်။
“…!”
အနီရောင်မျက်လုံး လေးလုံးက သူမကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာပဲ သူမရဲ့ နှလုံးသားဟာ အောက်ခြေကို ပြုတ်ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမ ထိတ်လန့်သွားပေမဲ့ အော်ဟစ်ဖို့တောင် သတ္တိမရှိတာကြောင့် အသံမထွက်နိုင်ခဲ့ပေ။
သူမရဲ့ ဦးနှောက်ထဲမှာ ဘာမှမရှိတော့ဘဲ ဗလာဖြစ်သွားသည်။
‘သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး…’
ဒီလောက်ဝေးတဲ့နေရာကနေ သူ လိုက်လာခဲ့တာလား? ပြီးတော့ မွေးရာပါ လေးသမားတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ငါတောင် မသိလိုက်ဘဲနဲ့လား?
သူ့ရဲ့ တည်ရှိမှုကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်က အထင်ကြီးစရာကောင်းပေမဲ့ သူမကို ပိုပြီး အံ့အားသင့်စေတာကတော့ သူ့ရဲ့ အရှိန်နှုန်းနဲ့ ခွန်အားပဲ ဖြစ်သည်။
သူမ အစွမ်းကုန် ပြေးခဲ့တာတောင်မှ အမောဆို့နေပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်စိရှေ့က ဒီသတ္တဝါကတော့ ပင်ပန်းတဲ့ အရိပ်အယောင်တောင် မပြပေ။
‘အာကာသကို ဖြတ်ကျော်လာတာလား? မဟုတ်ဘူး။ ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူသာ အဲဒီစွမ်းရည်ရှိရင် ငါ့ကို ပိုစောစောကတည်းက မိနေမှာ။ ဒါက သူအစကတည်းက ငါ့နောက်ကို လိုက်လာတာပဲ။’
ရှီနာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားသည်။
ဒီဘက်က ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရည်အချင်းတွေကို အလွယ်တကူ ကျော်လွန်သွားတဲ့ ယူဟွန်းအတွက်ဆိုရင် လေးသမားတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ့ကို အကွာအဝေးပေးပြီး ပြေးလွှားတယ်ဆိုတာဟာ ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ် တူးတာနဲ့ အတူတူပင်ဖြစ်သည်။
ယူဟွန်းက သူမကို စိုက်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
မျက်နှာဖုံးအောက်က အနီရောင် မျက်လုံးလေးလုံးက လခြမ်းပုံသဏ္ဍာန် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
“ပြေးတာ ပြီးသွားပြီလား?”
အဲဒီအသံကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာပဲ ရှီနာဟာ ဒူးတွေ ပြေလျော့ကျမသွားအောင် အသည်းအသန် ထိန်းထားလိုက်ရသည်။
သူမ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ဆုပ်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ကာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်ရီနေတဲ့ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။
ယူဟွန်းက ရှီနာကို အေးဆေးစွာ ကြည့်နေသည်။
“ဂျင်ချောင်ဂွန် ဘယ်မှာလဲ?”
“…”
“မဖြေဘူးပေါ့လေ? ကိစ္စမရှိပါဘူး။”
ရှီနာ လင့်ခ် တစ်ယောက် ရုတ်တရက် ခေါင်းမူးဝေလာပြီး သူမနေရာမှာ ယိုင်နဲ့သွားသည်။
သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက ငလျင်လှုပ်သလို ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုန်ခါနေသည်။
‘ဒါ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှုပဲ!’
Unleashed ရဲ့ အရာရှိတွေမှာ အဖမ်းခံရပြီး စစ်ဆေးမေးမြန်းခံရတဲ့အခါမျိုးအတွက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခုခံနိုင်စွမ်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အတွေ့အကြုံတွေ ရှိကြသည်။
သူတို့က သာမန် အိပ်မွန်းကျခြင်း၊ စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ခြင်း သို့မဟုတ် အမြင်အာရုံကို ပြောင်းလဲခြင်းတွေကို ခုခံနိုင်ကြသည်။
အရာရှိတိုင်းက စိတ်ဓာတ်ခွန်အား မြင့်မားကြတာကြောင့် အလွန်ပြင်းထန်တဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှုတွေကိုတောင် ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။
ဒါပေမဲ့ ဒါက ဘာလဲ?
‘ဒီလို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မျိုး ရှိတယ်တဲ့လား?’
ရှီနာဟာ သူမရဲ့ စိတ်နဲ့ တန်ဖိုးထားမှုတွေ တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမရဲ့ စိတ်ဓာတ်ခွန်အား ဘယ်လောက်ပဲ မြင့်မားပါစေ၊ ဒက်စကတ်ရဲ့ နတ်ဆိုး (Descartes’ demon) ရဲ့ စွမ်းအားကိုတော့ သူမ ငြင်းဆန်နိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။
“လာပါ၊ ပြလိုက်စမ်းပါ။ မင်းဆီမှာ ရှိတဲ့ ပုံပြင်တွေကိုလေ။”
‘မလုပ်နဲ့၊ မလုပ်နဲ့!’
ရှီနာ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်သည်။
သူမ မျက်လုံးချင်း မဆုံအောင် ရှောင်ရှားဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။
သူ့အကြည့်နဲ့ ဆုံမိတဲ့အချိန်ကတည်းက သူမ ဒက်စကတ်ရဲ့ စွမ်းအားအောက်မှာ မိနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ယူဟွန်းက ရှီနာ လင့်ခ်ဆီကနေ ဂျင်ချောင်ဂွန်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေကို ထုတ်ယူဖို့ ရည်ရွယ်ထားသည်။
သူ အခု ဘယ်မှာလဲ၊ အရင်က ဘာတွေလုပ်ခဲ့လဲ၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲဆိုတာတွေကိုပေါ့။
ဘာတစ်ခုမှ ချန်မထားဘဲ အကုန်လုံးကို သိချင်သည်။
သူမအတွက် လက်တွေ့ဘဝနဲ့ အ幻 (illusion) ကြားက နယ်နိမိတ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ခြင်းအားဖြင့် သူ ဒါကို လုပ်ဆောင်နိုင်ပေသည်။
“ငါ့လူတွေကို နှိပ်စက်တာ ရပ်လိုက်ပါတော့လား?”
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဂျင်ချောင်ဂွန်ရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
ရှီနာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ ယူဟွန်းရဲ့ အကြည့်ကလည်း အသံလာရာဆီကို ရောက်သွားသည်။
အဲဒီမှာ ဂျင်ချောင်ဂွန်က လရောင်အောက်မှာ လက်အောက်ငယ်သား တစ်ယောက်နဲ့အတူ သူတို့ဆီကို ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာနေသည်။
“နောက်ဆုံးတော့ ပေါ်လာပြီပေါ့။”
ယူဟွန်း ရှီနာအပေါ် သုံးထားတဲ့ စွမ်းအားကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
ရှီနာ မြေပြင်ပေါ်ကို လဲကျသွားသည်။
သူမရဲ့ တုန်ရီနေတဲ့ မျက်လုံးတွေက ဂျင်ချောင်ဂွန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ခေါင်းဆောင်…”
“တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါ ပိုစောစောကတည်းက လာကယ်သင့်တာ၊ နည်းနည်း နောက်ကျသွားတယ်။”
“ဘ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီနေရာကို ရောက်လာတာလဲ…”
“စကားပြောတာကို နှောင့်ယှက်မိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်။”
ယူဟွန်းက ရှီနာရဲ့ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး ဂျင်ချောင်ဂွန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါတို့ကြားမှာ ရှင်းစရာ ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား?”
“ဟုတ်တယ်။”
ဂျင်ချောင်ဂွန်က ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ရင်း ခေါင်းညိတ်သည်။
ယူဟွန်းက သူ့ရဲ့ အေးဆေးတဲ့ အမူအရာကို သဘောမကျပေ။ သူက ဂျင်ချောင်ဂွန်ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ လူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
‘သူက ဘယ်သူလဲ?’
အမှောင်ထဲမှာ ရှိနေလို့ မဟုတ်ဘဲ သူက တကယ့်ကို အမှောင်ထုနဲ့ ဖုံးလွှမ်းထားသလို ဖြစ်နေတာကြောင့် သူ့ကို သူ မမြင်နိုင်ပေ။
သူက ဂျင်ချောင်ဂွန်ဘေးမှာ ရှိနေတာကြောင့် သူ့ရဲ့ စာအုပ်အရောင်ကိုတောင် မခွဲခြားနိုင်ပေ။
သူက သာမန်လူတစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာသည်။ မဟုတ်ရင် ဂျင်ချောင်ဂွန်က လူတစ်ယောက်တည်းနဲ့ သူ့ရှေ့ကို ထွက်လာရဲမှာ မဟုတ်ပေ။
‘သူ ယုံကြည်ချက် ရှိနေတာပဲ။’
ပရောဖက်ပြုခြင်း စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ဒီလူမှာ သူ့ကို ကူညီပေးမယ့် နောက်ကွယ်က ကတ်တစ်ခု ရှိနေရမယ်။
ယူဟွန်း ဒါကို သိပေမဲ့ စိုးရိမ်စိတ် သို့မဟုတ် ကြောက်ရွံ့စိတ် မရှိပေ။
“ဒီလောက် ရဲရဲတင်းတင်း ပေါ်လာတာဆိုတော့ မင်းမှာ အားကိုးစရာ တစ်ခုခု ရှိနေမှာပေါ့။ ပြောစမ်းပါဦး။ ဘာကို အားကိုးနေတာလဲ?”
“မင်း မခန့်မှန်းနိုင်ဘူးလား?”
“ငါတို့ တစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းအားကို နောက်တစ်ယောက်က ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လို့ မရဘူးဆိုတာ မင်းသိတယ်မလား?”
ယူဟွန်း ဂျင်ချောင်ဂွန်အပေါ် နတ်ဆိုးရဲ့ စွမ်းအားကို သုံးဖို့ လက်လျှော့လိုက်သည်။
သူက လာပလပ်စ် (Laplace) ရဲ့ စွမ်းအားကိုလည်း ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိသည်။
မက်စ်ဝဲလ် (Maxwell) နဲ့ ဒက်စကတ် (Descartes) တို့ကလည်း သူ့ကို အ幻 (illusion) တွေ ပြလို့မရပေ။
ဒါဝင် (Darwin) ရဲ့ စွမ်းအားတစ်ခုသာ ပြိုင်ဘက်အပေါ်မှာ မဟုတ်ဘဲ ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာပဲ တည်ရှိနေတာ ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ ဂျင်ချောင်ဂွန်ဘေးက လျှို့ဝှက်ကတ်ကို ထည့်တွက်ရင် ဒါကလည်း လွယ်ကူမှာ မဟုတ်ပေ။
ဂျင်ချောင်ဂွန်ကလည်း ဒါကို သိတာကြောင့် ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ အချိန်မှာ လက်အောက်ငယ်သား တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ပေါ်လာတာ ဖြစ်သည်။ ဒီထက်ပိုရင် အပိုသက်သက်ဖြစ်ပြီး ယူဟွန်းရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး စိတ်ဓာတ်ကိုပဲ ပိုတက်ကြွစေလိမ့်မည်။
“ယူဟွန်း တယ်လာ။ ခဏလောက် စကားပြောရအောင်။”
“စကားပြော? ဘာစကားလဲ? ငါတို့မှာ ပြောစရာ ရှိလို့လား?”
“မင်း Genesis စာအုပ်က ဘာလဲဆိုတာ မသိချင်ဘူးလား?”
“…”
ဂျင်ချောင်ဂွန် ထုတ်ပြလိုက်တဲ့ ကတ်က ယူဟွန်း အသိချင်ဆုံး အရာပင် ဖြစ်သည်။
သူ့ရဲ့ ပွက်ပွက်ဆူနေတဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး စိတ်ဓာတ်တွေ တစ်ခဏချင်းမှာပဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
“မင်း ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိနေတာလဲ?”
“ဒါ ထူးဆန်းတယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ ငါက နည်းနည်း ထူးခြားတဲ့သူမို့ပါ။”
“ထူးခြားတယ်ပေါ့လေ… ဒါဆို မင်းဆီမှာလည်း ဒါ ရှိနေတာပေါ့။”
“ဘာဖြစ်လဲ? အခု ငါနဲ့ စကားပြောဖို့ စိတ်ဝင်စားသွားပြီလား?”
“စကားပြောတာ မဟုတ်ဘူး၊ သိချင်ရုံသက်သက်ပါ။”
မျက်နှာဖုံးအောက်က သူ့မျက်လုံးတွေက ပိုပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် တောက်ပလာသည်။
“ပြောစမ်းပါ။ မင်း ဘာတွေသိလဲ? မင်း အကုန်လုံး သိနေတာလား?”
“အကုန်လုံးတော့ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အများကြီး သိတယ်။ မင်းရဲ့ စွမ်းအား၊ ငါ့ရဲ့ စွမ်းအား။ အဲဒါတွေ အကုန်လုံးက ဒီနေရာကနေ စတင်ခဲ့တာ။”
“Genesis စာအုပ်ဆိုတာ ဘာလဲ?”
“ပထမဆုံး ပုံပြင်ကို သိမ်းဆည်းထားတဲ့ စာအုပ်လေ။”
ဂျင်ချောင်ဂွန်က သူသိထားတဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် တည်ငြိမ်စွာ ပြောပြသည်။
“လိုဂိုစ် (လိုဂိုစ်) ရဲ့ အလိုတော် စွမ်းအားပဲ။”
လိုဂိုစ်?
ယူဟွန်း တစ်ခါမှ မကြားဖူးတဲ့ နာမည်တစ်ခုက ဂျင်ချောင်ဂွန်ရဲ့ ပါးစပ်ကနေ ထွက်ပေါ်လာသည်။