ယူဟွန်းသည် သူ့ရှေ့တွင် ဦးညွှတ်နေသော ထိုလူကို တိတ်ဆိတ်စွာ ငုံ့ကြည့်နေမိသည်။
သူ့၏ လုပ်ရပ်များနှင့် စကားလုံးများက ဘဝတွင် အဖိုးတန်ဆုံးသူများကို နောက်တစ်ကြိမ် မဆုံးရှုံးလိုတော့သည့် ပြင်းပြသောဆန္ဒနှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါ်လွင်နေသော ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုကို ဖော်ပြနေသည်။
ယခင်က မည်သည့်အခါမျှ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိသော သံမဏိခံတပ်ကြီးသဖွယ် ဖြစ်ခဲ့သည့် ထိုလူသည် ယခုမူ အလွန်အမင်း တောင်းပန်နေရှာသည်။
မည်သူမျှ သံသယမဝင်နိုင်သည့် အကြွင်းမဲ့အမှန်တရားကို သူ ငြင်းပယ်ခဲ့မိသည်။
သို့သော် ယူဟွန်း စိတ်ပျက်မသွားခဲ့ပေ။
‘ဒီလိုမျိုး ဖြစ်ခဲ့တာကိုး။’
လူတိုင်းရှေ့တွင် သန်မာသောပုံစံကိုသာ ပြသတတ်သည့် ဤလူသည် တစ်လျှောက်လုံး သူ့၏ ဝမ်းနည်းမှုကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
မဟုတ်သေး၊ သူသည် အရင်ကတည်းကပင် မိမိခံစားနေရသည့် ဆင်းရဲဒုက္ခများအကြောင်း ပြောပြနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။
သို့သော် လူတို့သည် ၎င်းကို သတိမပြုမိသည့်အပြင် သူ့ထက်ပို၍ လေးလံသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကိုသာ ထမ်းခိုင်းခဲ့ကြသည်။
လူအများ၏ လက်ခုပ်သံများသည် ထိုလူ၏ မျက်ရည်စက်များကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ကြသည်။
လူအများ၏ အားပေးသံများသည် ထိုလူ၏ အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံများကို တိတ်ဆိတ်သွားစေခဲ့သည်။
တောက်ပသော စင်မြင့်အောက်က အရိပ်ထဲတွင် မည်သူမျှ မသိခဲ့ကြပေ။ မီးတောင်ချော်ရည်ကဲ့သို့ ဆူပွက်နေသော နာကျင်မှုသည် မည်မျှပင် လေးလံပြီး စွဲမြဲနေသည်ကို မည်သူမျှ မသိခဲ့ကြ။
သူတို့သည် သိအောင်ပင် ကြိုးစားခဲ့ကြခြင်း မရှိပေ။
လူတိုင်းက စစ်နတ်ဘုရားဟု ချီးမွမ်းကြသည့် ထိုလူသည် အမှန်တကယ်တော့ သာမန်ဖခင်တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။
‘ဂျင်ချောင်းဝမ်က ဒါကို သိလျက်နဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဒီလိုလုပ်ခဲ့တာပဲ။’
ဂျင်ချောင်းဝမ်၏ လုပ်ရပ်သည် ခွင့်လွှတ်နိုင်စရာ မရှိပေ။ မိသားစုကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရ၍ ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေသူတစ်ယောက်၏ ခံစားချက်ကို အသုံးချပြီး သူတစ်ပါးကို သတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သို့သော် ဤနည်းလမ်းကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူသည် ယူဟွန်းနှင့် အခြားသူများထက် ပို၍ ဆင်တူနေသည်။
အကယ်၍ ယူဟွန်းသာ သူ့နေရာတွင် ရှိနေပါက ထိုနည်းလမ်းကိုပင် အသုံးပြုမိပေလိမ့်မည်။
ယူဟွန်းသည် သူတစ်ပါးမမြင်အောင် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။
သူသည် ဝီမူဟျော့ကို သူ့မိသားစုမှာ အတုအယောင်များသာ ဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် ယူဟွန်းက ထိုသို့ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။
သူက စိတ်ရင်းဖြင့် ငြင်းပယ်လိုက်သည့် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယူဟွန်းသည် စိတ်ကမ္ဘာထဲတွင် သူတွေ့ဆုံခဲ့ရသည့် အတုအယောင်အားလုံး၏ ဘဝနှင့် ဆန္ဒများကိုပါ ငြင်းပယ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။
စိတ်ကမ္ဘာဆိုသည်မှာ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ နောက်ထပ် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော ကမ္ဘာတစ်ခု၊ အခြားသော လက်တွေ့ဘဝတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
ဝီမူဟျော့သည် ဤလက်တွေ့ဘဝမဟုတ်သည့် နေရာတစ်ခုကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
‘ဒါပေမဲ့လည်း။’
စိတ်ကမ္ဘာက ရူးသွပ်သွားသည့်အတိုင်း သူ့ကို ဒီအတိုင်း ပစ်ထား၍ မရပေ။
ဤလူ၏ လုပ်ရပ်က အလုပ်မဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းသည် သေချာပေါက် ဖြေရှင်းရမည့် ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်။
“ခင်ဗျားရဲ့ မိသားစုကို နောက်တစ်ခေါက် ထပ်တွေ့ချင်တယ်။”
“…ဗျာ?”
စစ်နတ်ဘုရားသည် ခေါင်းမော့လာသည်။ သူ၏ မျက်လုံးနီနီတို့က ယူဟွန်းကို နားမလည်နိုင်ဟန်နှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ဖြင့် ကြည့်နေသည်။
“ရုတ်တရက်ကြီး ဘာလို့…”
“ကျွန်တော့်ရဲ့ ခေါင်းမာမှုတစ်ခုလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ။ ခင်ဗျား မကြိုက်ဘူးလား။”
“ကျွန်တော်က…”
ဝီမူဟျော့သည် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“…နားလည်ပါပြီ။ ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ။”
စစ်နတ်ဘုရားသည် သူ့နေရာမှ ထလိုက်ပြီး ယူဟွန်းကို စိတ်ကမ္ဘာထဲသို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်သွားသည်။
“အာ! ဖေဖေ ပြန်လာပြီ!”
ဝီယဲ့အွန်းသည် စစ်နတ်ဘုရား အဝင်ဝသို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် သူ့ဆီသို့ ပြေးသွားပြီး ဖက်ထားလိုက်သည်။ ယူဟွန်းသည် ဤကောင်မလေး သူ့ဖခင်ကို တကယ်ပဲ ချစ်ခင်လွန်းသည်ဟု တွေးမိသည်။
ဝီယဲ့အွန်းသည် ဝီမူဟျော့၏ ရင်ဘတ်တွင် ပါးကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီးမှ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ထူးဆန်းသော အသွင်အပြင်ကို မြင်လိုက်ရ၍ မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်သွားသည်။
“ဖေဖေ ငိုထားတာလား။”
“ဟင်? မဟုတ်ပါဘူး။ ဖေဖေ မငိုပါဘူး။”
“ဖေဖေ့မျက်လုံးတွေ နီနေတာကိုး။”
ဝီယဲ့အွန်းသည် ယူဟွန်းကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်သည်။
“လူကြီးက ဆိုးတယ်! ဖေဖေ့ကို ငိုအောင် လုပ်တာ!”
“ယဲ့အွန်း။ ဖေဖေ့သူငယ်ချင်းက အဲ့လိုလုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဖေဖေ ခဏလောက် ပင်ပန်းသွားရုံပါပဲ။”
“ဖေဖေ ပင်ပန်းနေတာလား? ယဲ့အွန်း မှုတ်ပေးရမလား။”
“အင်း။ မှုတ်ပေးပါ။”
ဝီယဲ့အွန်းသည် ဝီမူဟျော့နှင့် အရပ်ချင်း တူညီစေရန် ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးများကို မှုတ်ပေးလိုက်သည်။
“အကိုကြီး။ ဘာဖြစ်တာလဲ။”
ထိုအခါ ဝီမူဟျော့၏ ဇနီး ရောက်လာသည်။ သူမသည် သမီးဖြစ်သူနှင့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို ကြည့်ပြီးနောက် ယူဟွန်းဆီသို့ အကြည့်ရောက်သွားသည်။
“အို။ ဧည့်သည်ရောက်နေတာကို ပြောပြရမှာပေါ့။”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲ့ဒါက…”
“ခဏလောက် စောင့်ပေးပါ။ သောက်စရာလေး ဘာလေး ယူလာပေးပါ့မယ်။ အထဲဝင်ခဲ့ပါ။ အဝင်ဝမှာပဲ မရပ်နေပါနဲ့။”
“…ခွင့်ပြုပါ။”
ယူဟွန်းသည် ဖိနပ်ချွတ်ပြီး ဧည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။
ဝီမူဟျော့၏ လက်မောင်းထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သော ဝီယဲ့အွန်းသည် ယူဟွန်းအပေါ် သံသယမကင်းသော အကြည့်ဖြင့် ဆက်လက်စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဧည့်သည်ကို ကျွေးစရာ သိပ်မရှိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်ရှင်။”
“မဟုတ်တာ။ ဒီလောက်ဆို လုံလောက်ပါပြီ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဒေါ်ကြီး။”
ယူဟွန်းသည် ဝီမူဟျော့၏ ဇနီး တိုက်ကျွေးသော လိမ္မော်ရည်ကို သောက်လိုက်သည်။
၎င်းသည် စျေးထဲတွင် ရောင်းသော အရသာအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ ယူဟွန်းသည် ဖခင်ဖြစ်သူကို ဂရုတစိုက် ပြုစုနေသော ဝီယဲ့အွန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဖေဖေ။ အခုထိ နာနေသေးလား? ယဲ့အွန်း ဆက်မှုတ်ပေးရမလား။”
“မလိုပါဘူး ယဲ့အွန်းရယ်။ ဖေဖေ ကောင်းသွားပါပြီ။”
ဝီမူဟျော့သည် တိုးညင်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
၎င်းသည် အခြားအချိန်များတွင် သူ ဘယ်သောအခါမျှ မပြသသည့် နူးညံ့သော အခြမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
သူ၏ အပြုံးသည် ဝီမူဟျော့၏ အိမ်ထဲသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ဝင်ရောက်စဉ်က သူ မြင်ခဲ့ရသော ဓာတ်ပုံထဲက အပြုံးနှင့် တစ်ထပ်တည်းပင် ဖြစ်သည်။
ယူဟွန်းသည် ခွက်ထဲမှ ဖျော်ရည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စုပ်သောက်နေပြီး ဝီမူဟျော့ကမူ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် သူ့ကို ကြည့်နေသည်။
သူသည် လုံလောက်ပြီလားဟု မေးချင်သော်လည်း မိသားစုရှိနေသည့် အချက်ကြောင့် စကားမစနိုင် ဖြစ်နေသည်။
အချိန်အနည်းငယ် ကြာသွားသောအခါ။
ယူဟွန်းသည် သူ့အတွေးများကို စုစည်းပြီးနောက် နေရာမှ ထလိုက်သည်။
ဝီမူဟျော့လည်း သူ့နောက်မှ လိုက်လာသည်။
“ဒါဆို၊ အခုကစပြီး ဘာဆက်လုပ်မှာလဲ…”
“ကျွန်တော့်မှာ စစ်ဆေးစရာ နောက်ထပ် ရှိသေးတယ်။ ခင်ဗျားဇနီးနဲ့ စကားပြောခွင့် ပေးနိုင်မလား။”
“…ဟုတ်ကဲ့။”
ဝီမူဟျော့သည် သူ့ဇနီးကို ခေါ်လိုက်သည်။
“ဟင်? ဘာဖြစ်လို့လဲ? ကျွန်မကို ဖုံးကွယ်ထားစရာ ရှိလို့လား။”
“မဟုတ်ပါဘူး။ ဧည့်သည်က ခေါ်ခိုင်းတာပါ။”
“ဧည့်သည်လား? ကျွန်မကို မေးစရာ ရှိလို့လား။”
ယူဟွန်းသည် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် တုန်ရီနေဆဲဖြစ်သော ဝီမူဟျော့ကို ကြည့်ပြီး စိတ်သက်သာရာရစေမယ့် အပြုံးဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားရဲ့ ခင်ပွန်းအကြောင်း ဘယ်လိုထင်ပါသလဲ။”
“အို။”
သူမသည် ရုတ်တရက် မေးခွန်းကြောင့် လက်ဖြင့် ပါးစပ်ကို အုပ်လိုက်ပြီး ဟားတိုက်ရယ်မောလိုက်သည်။
“အံ့သြစရာပါပဲ။”
“ရုတ်တရက်ကြီး ဒီလိုမေးလိုက်မိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် တစ်ခုခုကို အတည်ပြုချင်ရုံပါ။ ဝီမူဟျော့ဟာ ကျွန်တော် အလွန်လေးစားရတဲ့သူတစ်ယောက်ပါ။ အဆင်မပြေဘူးဆိုရင် ဖြေစရာမလိုပါဘူး။”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲ့လိုမဟုတ်ပါဘူး။ အင်း။ ကျွန်မ ခင်ပွန်းကလေ…”
သူမသည် ဝီမူဟျော့ကို စနောက်သည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“သူက ကျွန်မ ဆူရင်လည်း ဘယ်တော့မှ နားမထောင်ဘူး၊ အိမ်ပြန်ရောက်ရင်လည်း အဝတ်တွေကို အဝတ်ခြင်းထဲ မထည့်ဘူး၊ သန့်ရှင်းရေးလည်း သေချာ မလုပ်ဘူး။”
“အူး။”
ဝီမူဟျော့၏ မျက်နှာသည် ဇနီးဖြစ်သူ၏ ဆူပူမှုကို မခံနိုင်တော့သည့်အလား ရှုံ့မဲ့သွားသည်။
သူ့သမီးဖြစ်သူ ဝူယဲ့အွန်းသာလျှင် သူ့ပခုံးကို ချစ်စရာကောင်းသော လက်သေးသေးလေးဖြင့် ပုတ်ပေးရင်း နှစ်သိမ့်ပေးနေသည်။
“ဒါပေမဲ့၊ သူက ကျွန်မကို ချစ်တယ်၊ ကျွန်မတို့ ယဲ့အွန်းကိုလည်း ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုပြီး အဖိုးတန်သလို ဆက်ဆံပေးတယ်… သူက ကျွန်မရဲ့ အားကိုးရတဲ့ ခင်ပွန်းပါပဲ။”
သူမသည် စိတ်လှုပ်ရှားနေဟန်ရှိသော ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို ကြင်နာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။
“ရှင်ကတော့…”
“ဒါကြောင့်၊ ကျွန်မ မဆူခင် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အလုပ်တွေကို အရင်လုပ်ထားပေးပါ။ ကျွန်မက ဘယ်လောက်အထိ ဒီလိုလုပ်ပေးနေရမှာလဲ။”
“တောင်းပန်ပါတယ်။”
“သိပါပြီ။”
ယူဟွန်းသည် အဖြေအတွက် လုံလောက်ပြီဟု ယူဆကာ နောက်တစ်ယောက်ဆီသို့ ပြောင်းလိုက်သည်။
“ယဲ့အွန်း၊ ဟုတ်တယ်မလား။”
“ဟုတ်။ ဝူယဲ့အွန်းပါ။”
“သမီးက ဖေဖေ့အကြောင်း ဘယ်လိုထင်လဲ။”
“ဖေဖေလား?”
ဝူယဲ့အွန်းသည် ဖေဖေ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ဝီမူဟျော့လည်း မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ဤအဖြေကို စောင့်မျှော်နေဟန် ရှိသည်။
“အင်း…”
ဝူယဲ့အွန်းသည် ဘာပြောရမလဲဟု ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် ကောင်းမွန်သော စကားလုံးတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားသည့်အလား တောက်ပစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဖေဖေက ကျွန်မရဲ့ စူပါမန်းပဲ!”
“စူပါမန်း?”
“ဟုတ်! ရုပ်ရှင်ထဲက သူရဲကောင်းလိုလေ! ကျွန်မဖေဖေက အရမ်းသန်မာပြီး စွမ်းအားကြီးတယ်။ သူက ကျွန်မကို အမြဲတမ်း ကာကွယ်ပေးတယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ သူရဲကောင်းပဲ။”
“အင်း။”
ယူဟွန်းသည် အဖြေအတွက် လုံလောက်ပြီဟု ဆုံးဖြတ်ကာ အဝင်ဝဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။
“ပြန်တော့မလို့လား။”
“ဟုတ်ကဲ့။ ဒီလောက်အထိ ကြာကြာနေဖို့ မရည်ရွယ်ထားပေမဲ့ မျှော်လင့်ထားတာထက် ပိုကြာသွားတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရိုင်းစိုင်းတဲ့ မေးခွန်းတွေကို ဖြေပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
“ဒါပေမဲ့ ရှင်က ကျွန်မတို့ခင်ပွန်းရဲ့ ရှားပါးတဲ့ ဧည့်သည်တစ်ယောက်ပဲ။ ခဏလောက်တော့ ပိုနေသွားပါဦးလား။”
“ရှင်ရယ်။ ဧည့်သည်မှာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စရှိနေမှာပေါ့။ ကျွန်မပဲ လိုက်ပို့လိုက်ပါ့မယ်။”
ယူဟွန်း ပြန်တော့မည်ပြုစဉ် ဝီမူဟျော့က သူ့နောက်မှ လိုက်လာခဲ့သည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် စိတ်ကမ္ဘာထဲမှ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ နွေးထွေးမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် အတွင်းပိုင်းနှင့်မတူဘဲ အပြင်ဘက်တွင်မူ အလွန်တရာ ဆိတ်ညံပြီး အေးစက်နေသည်။
ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ဘာမှထူးခြားပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိသော်လည်း၊ တစ်စုံတစ်ခုတော့ ကွာခြားနေသည်။
ဝီမူဟျော့သည် အရေပြားကို ထိတွေ့နေသည့် လေထုက အေးစက်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဒါဆို… ခင်ဗျား ဘာဆက်လုပ်မလဲ။”
သူက ယူဟွန်းကို မေးလိုက်သည်။ ဒီလူက ရုတ်တရက် သူ့ဇနီးနဲ့ သမီးကို မေးခွန်းတွေ မေးလာတာက အံ့သြစရာကောင်းသလို၊ သူ့ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖတ်ရခက်နေပေမဲ့လည်း အရင်ကထက် လေထုပြောင်းလဲသွားသည်ကိုတော့ သူ ခံစားမိသည်။
“ခင်ဗျား ဇနီးနဲ့ သမီးကို ချစ်တယ်… မဟုတ်လား။”
“…အဲ့ဒါကတော့ ပြောစရာလိုလို့လား။”
“ဘယ်လောက်ထိလဲ။”
“ကျွန်တော် သူတို့အတွက်ဆို ဘာမဆို စွန့်လွှတ်နိုင်ပါတယ်။”
“ဟုတ်လား။”
ယူဟွန်းသည် ခေါင်းကို အကြိမ်အနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။
ဝီမူဟျော့အတွက်မူ ဤခဏတာအချိန်လေးသည် ကပ်ကမ္ဘာတစ်ခုလို ကြာညောင်းနေသယောင် ခံစားရပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းများ ခြောက်သွေ့လာသည်။
“ဒီကိစ္စကိုတော့… ကျွန်တော် လောလောဆယ်မှာ လျှို့ဝှက်ထားပေးပါ့မယ်။”
“…!”
ယူဟွန်း၏ စကားကို မမျှော်လင့်ထားသည့်အလား ဝီမူဟျော့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားသည်။
“တကယ်ပြောတာလား။”
“ဒီလိုကိစ္စမျိုးမှာ ကျွန်တော် လိမ်မပြောပါဘူး။”
“ဘာလို့ ရုတ်တရက်… ခင်ဗျားက ဒီကို အဖွဲ့အစည်းရဲ့ ကိစ္စနဲ့ လာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။”
“မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် ဒီကို လာတာက လုံးဝ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စကြောင့်ပါ။”
မှန်ပါသည်။ ယူဟွန်းအတွက်မူ ဤအရာအားလုံးသည် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။
သူသည် တရားမျှတမှုအတွက် အမြဲတမ်း လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။ ကမ္ဘာကြီး၏ ငြိမ်းချမ်းရေးကို ကာကွယ်ရန်ဖြစ်စေ၊ ရှေးဦးကျမ်းစာအပိုင်းအစများကို စုဆောင်းရန်ဖြစ်စေ၊ သူ့လမ်းကို ပိတ်ဆို့နေသည့် ရန်သူများကို တိုက်ခိုက်ရန်ဖြစ်စေ သူ လုပ်ဆောင်ခဲ့သမျှသည် သူ့အတွက်သာဖြစ်သည်။
“ပြီးတော့၊ ခင်ဗျားရဲ့ မိသားစုက အတုလို့ ပြောမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။”
“မဟုတ်တာ၊ အဲ့ဒါက…”
“ကျွန်တော်တို့ စကားပြောရင်းနဲ့ပဲ သဘောပေါက်လိုက်ပါတယ်။ မဟုတ်ပါဘူး၊ တကယ်တော့ ကျွန်တော် သိပြီးသားပါ။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး အသက်ရှင်နေကြတယ်၊ သူတို့က ခင်ဗျားကို ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုချစ်တဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ မိသားစုဆိုတာကိုပါ။”
“…”
ဝီမူဟျော့ ဘာစကားမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။
ဒီလူသည် သူ့အမှားကို သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် ဖုံးကွယ်ပေးမည်ဟု ယခုလေးတင် ကြေညာလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
“ခင်ဗျားရဲ့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုကို ကျွန်တော် မြင်ပါတယ်။ ဂွမ်ဟွာမွန်း စိတ်ကမ္ဘာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စတွေကတော့… ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်ပဲ ဖြေရှင်းလိုက်ပါ့မယ်။ စက်ကိရိယာ မလိုဘဲနဲ့လည်း စုဆောင်းသူတွေကြားမှာ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိမှာပါ။”
လိုအပ်လာလျှင် ကြီးမြတ်သော နတ်ဆိုးလေးပါးလုံးကို ခေါ်ယူပြီး စိတ်ကမ္ဘာကို ရှင်းထုတ်ပစ်ရန်ပင် သူ အသင့်ရှိနေသည်။
ယူဟွန်း၏ စကားကြောင့် ဝီမူဟျော့၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု တင်းကျပ်လာသလို ခံစားရသည်။
ဒီလူ ပြသခဲ့သည့် နားလည်ပေးမှုဆိုသည့် ခံစားချက်ကို ရလိုက်သည့်အခါ ဝီမူဟျော့ တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားသည်။
သူ့ရှေ့က ဒီလူလည်း သူ့လိုမျိုး နာကျင်မှုတွေကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသူပင်။ သူသည် ယူဟွန်းကို ဘာမှမသိဘဲ ကြမ်းတမ်းသော စကားလုံးများဖြင့် ပြောဆိုခဲ့မိသည်။
‘ငါကလေ။’
ယူဟွန်း၏ စကားကြောင့် သက်သာရာရသွားသည့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သူ ရှက်မိသည်။
သူသည် သူ့တွယ်တာမှုကို မစွန့်လွှတ်နိုင်သူဖြစ်ပြီး၊ အဲ့ဒီအရာကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း သူ မသိတဲ့သူတွေကိုတောင် သေလမ်းဆီ တွန်းပို့ဖို့ ကြိုးစားနေသူဖြစ်သည်။
သို့သော် ယူဟွန်းက သူ့ကို နားလည်ပေးပြီး ကူညီပေးမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။
“ကျွန်တော်…”
ဝီမူဟျော့ နောက်ထပ် ဘာစကားမှ မပြောနိုင်တော့ပေ။
လူတိုင်းအတွက် ပျော်ရွှင်စရာ အဆုံးသတ်ဆိုတာ မရှိခဲ့ပါ။
ဒီလူသည် အမှန်ပင် သန်မာသည်။ သူဦးဆောင်သည့် စုဆောင်းသူများလည်း သန်မာကြသည်။ တခြား အဆင့်မြင့် စုဆောင်းသူများနှင့်သာ ပူးပေါင်းလိုက်မည်ဆိုလျှင် ၁၀ ခုမြောက် စိတ်ကမ္ဘာကို သေချာပေါက် ရှင်းလင်းနိုင်ပါလိမ့်မည်။
ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအချိန်ထိ လူဘယ်နှစ်ယောက် သေဆုံးသွားမှာလဲ။
အပြစ်မဲ့တဲ့ လူဘယ်နှစ်ယောက် ထိခိုက်နစ်နာသွားမှာလဲ။
အားလုံးက သူ့ရဲ့ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တဲ့ ဆန္ဒတစ်ခုတည်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ သူ ရှေ့ဆက်ပြီး လက်လျှော့တော့မည်ဟု မပြောနိုင်ခဲ့ပါ။ သူ ဒီလိုလုပ်တိုင်း သူ့ကို ပြုံးပြနေသည့် ဇနီးဖြစ်သူနှင့် သမီးဖြစ်သူ၏ မျက်နှာကို မြင်ယောင်နေမိသည်။
သာ၍ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပြီး ယုတ်မာခဲ့လျှင် ကောင်းသား။
အဲ့ဒီလိုဆိုရင် သူ ဒီလောက်အထိ ခံစားချက်တွေ ဝန်ပိနေမှာ မဟုတ်ဘူး။
မဟုတ်ပါ၊ သူသည် ခံစားချက်တွေ ဝန်ပိနေရက်နဲ့ သူ့ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒကို လက်မလျှော့နိုင်သည့် တကယ့်ကို တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပြီး ယုတ်မာသူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ သူ နောက်ထပ် တစ်ချက်ကို တွေးမိသည်။
သူသည် ဤကမ္ဘာကို ကာကွယ်ရန်အတွက် အများကြီး စွန့်လွှတ်ခဲ့ရသည်။
ဝီမူဟျော့သာ မရှိခဲ့လျှင် ကိုရီးယားလူ့အဖွဲ့အစည်းသည် အိုင်ဒီယာ ပေါင်းစပ်မှုပြီးနောက် ဤမျှမြန်မြန် ပြန်လည်နာလန်ထူလာမည် မဟုတ်သလို၊ လူတွေက စုဆောင်းသူတွေကို ကြည့်သည့်အကြည့် ပြောင်းလဲဖို့လည်း အချိန်ပိုကြာဦးမည်ဖြစ်သည်။
ဝီမူဟျော့၏ တည်ရှိမှုနှင့် သူ၏ အတိတ်က လုပ်ရပ်များက ဘယ်လောက်ထိ အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ကို မသိသည့် စုဆောင်းသူ မရှိပါ။
အဲ့ဒီအတွက် လျော်ကြေးရသင့်သည် မဟုတ်ပါလား။
‘ငါက…’
သူ ယူဟွန်းကို ကျေးဇူးတင်စကား မပြောနိုင်ခဲ့ပါ။ ထိုစကားလုံးကို ပြောလိုက်သည့်အချိန်တွင် သူသည် ပြန်လှည့်လို့မရတော့သည့် မြစ်တစ်စင်းကို ဖြတ်ကျော်သွားမိလိမ့်မည်။
ရွေးချယ်ရမည့်သူမှာ သူကိုယ်တိုင်ဖြစ်သည်။
ယူဟွန်း မဟုတ်။
“ကျွန်တော် သွားတော့မယ်။”
ယူဟွန်းသည် ရေငွေ့ကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ဝီမူဟျော့ ဘာအဖြေမှ မပေးနိုင်ခဲ့ပေ။
***
ယူဟွန်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် ဝီမူဟျော့သည် ဧည့်ခန်းထဲသို့ ထွက်လာပြီး ဆိုဖာပေါ်တွင် လဲလျောင်းလိုက်သည်။
သူ့လက်က ပုံဘောင်လေးတစ်ချို့ကို မြှောက်လိုက်သည်။
ဝီမူဟျော့သည် ပုံဘောင်ထဲက ဓာတ်ပုံကို လက်ဖြင့် ဂရုတစိုက် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
သူသာ စိတ်ကမ္ဘာထဲသို့ ဤအတိုင်း ဝင်သွားမည်ဆိုလျှင် လက်တွေ့ဘဝတွင် သူ အလွန်တရာ လွမ်းဆွတ်နေရသည့် မျက်နှာကို မြင်တွေ့နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ သူမ၏ နွေးထွေးသော လက်ကို ကိုင်တွယ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။
သူမ၏ ရယ်မောသံကို ကြားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
“…”
စစ်နတ်ဘုရားသည် သူ့နေရာမှ အားအင်မရှိစွာ ထလိုက်ပြီး ဒုတိယထပ်ရှိ အခန်းဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။
သူ့မိသားစု စောင့်ဆိုင်းနေသည့် နေရာသို့။
“ရှင်။”
“ဖေဖေ။ အဆင်ပြေရဲ့လား။”
သူ ရင်းနှီးသော ထိုနေရာသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် ဇနီးဖြစ်သူနှင့် သမီးဖြစ်သူက စိုးရိမ်သောမျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်ကြသည်။ ဝီမူဟျော့သည် သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် လေးနက်သော အမူအရာ ပေါ်နေသည်ကို ထိုအခါမှ သိလိုက်ရသည်။
သူ့မိသားစုကို စိုးရိမ်စေချင်သည် မဟုတ်သဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို အတင်းပြုံးလိုက်သည်။
“အင်း။ ဖေဖေ အဆင်ပြေပါတယ်။”
မိသားစုကို မြင်လိုက်ရလျှင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း သူ့စိတ်က ပို၍ ရှုပ်ထွေးလာသည်။
သူ့သမီးက သူ့ခံစားချက်ကို ရိပ်မိသွားတာလား။ သူမက အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး သူ့ပါးကို သူမ၏ လက်သေးသေးလေးဖြင့် ထိတွေ့လိုက်သည်။
သူ့ပါးပေါ်တွင် သူမ၏ လက်မှ နွေးထွေးသော အပူဓာတ်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် အတုအယောင် မဟုတ်ပါ။
“ဖေဖေ။ ပင်ပန်းနေတာလား? မငိုပါနဲ့။”
“ယဲ့အွန်း။ ဖေဖေက…”
“ဖေဖေ။ ကျွန်မတို့ အဆင်ပြေပါတယ်။”
“ယဲ့အွန်း?”
သမီးဖြစ်သူဆီက ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဝီမူဟျော့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားသည်။ သူ့မျက်လုံး တုန်ရီနေမှုများက သမီးဖြစ်သူဆီမှ ဇနီးဖြစ်သူဆီသို့ ရွေ့လျားသွားသည်။
“ရှင်။ ကျွန်မတို့ အဆင်ပြေပါတယ်။”
“ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ အဆင်ပြေတယ် ဟုတ်လား။”
“ရှင်က ကျွန်မတို့ထက် ပိုသိနေတာပဲ။”
ဝီမူဟျော့ သူ အဖမ်းခံလိုက်ရပြီဟု တွေးမိသည်။ သူ့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပါ။ ဤကမ္ဘာသည် အလွန်သေးငယ်ပြီး ထို့ကြောင့်ပင် အလွန်တရာ မစုံလင်လှပေ။
သူ့ဇနီးနှင့် သမီးတို့သည် သူတို့ဘာကြောင့် အိမ်ထဲတွင်သာ အမြဲတမ်း နေနေရသလဲဆိုတာကို သိချင်နေလိမ့်မည်။
သူတို့ သိနေကြသော်လည်း ယခုအချိန်ထိ တစ်ခွန်းမှ မညည်းညူဘဲ နေထိုင်လာခဲ့ကြသည်။
ဝီမူဟျော့သည် လည်ချောင်းထဲမှ တက်လာသည့် တစ်စုံတစ်ခုကို အသည်းအသန် မျိုချလိုက်ရသည်။
“ကျွန်တော်… ကျွန်တော် ဘာပြောချင်တာလဲဆိုတာ နားမလည်ဘူး။ ရှင်ရယ်။ အဲ့လို မပြောပါနဲ့။ ကျွန်တော်…”
ဇနီးဖြစ်သူက သူ့ကို သနားကရုဏာသက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်လိုက်သည်။
“ရပါတယ်။ ကျွန်မနဲ့ ယဲ့အွန်း။ ကျွန်မတို့ အဆင်ပြေပါတယ်။”
“ကျွန်တော်… ကျွန်တော်…”
ဝီမူဟျော့သည် သူ့ရင်ထဲမှ လျှံကျလာသည့် ခံစားချက်များကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။
သူ နောက်ဆုံးတော့။
သူ့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ခံစားချက်တွေကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် အဆင်မပြေဘူး။”
သူ့မျက်လုံးထဲမှ ပူနွေးသော မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။
“ကျွန်တော် ရှင့်ကိုနဲ့ ယဲ့အွန်းကို တွေ့ဖို့ အချိန်အကြာကြီး စောင့်ခဲ့ရတာ။ ရှင့်ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်မဆုံးရှုံးချင်တော့ဘူး။ ဒီမှာပဲ ကျွန်တော်နဲ့ အတူတူ အမြဲနေပေးပါ။ တောင်းပန်ပါတယ်။ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် တောင်းဆိုပါတယ်။ အဆုံးထိ ဘာမှမသိသလိုပဲ နေပေးပါ။ အရင်အတိုင်းပဲ နေပေးပါ။”
သူ ဒူးထောက်လိုက်သည်။ သူ၏ အဆုံးမရှိသော ဝမ်းနည်းမှုတို့သည် အဆုံးမရှိသော မျက်ရည်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုကြီးမားဟန်ရှိသည့် ထိုလူသည် ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုသေးနုပ်ပြီး သနားစရာကောင်းသွားသည်။
သူ့ဇနီးနှင့် သမီးတို့သည် ထိုသို့ဖြစ်နေသည့် သူ့ကို အားမပျက်ခဲ့ကြပေ။
“ဖေဖေ။”
ဝီယဲ့အွန်းသည် သူမ၏ လက်ဖြင့် သူ့မျက်ရည်ကို သုတ်ပေးလိုက်ပြီး တောက်ပစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။
“ဖေဖေက သူရဲကောင်းလေ။ ယဲ့အွန်းရဲ့ သူရဲကောင်း။”
“ယဲ့အွန်း။”
“ယဲ့အွန်းက ဖေဖေ အမြဲတမ်း သူရဲကောင်း ဖြစ်စေချင်တယ်။”
“…!”
ထိုအချိန်တွင်။
ဝီမူဟျော့သည် သမီးဖြစ်သူနှင့် ဇနီးဖြစ်သူကို ဖက်ထားလိုက်ပြီး ငိုကြွေးလိုက်သည်။
သူ ဆက်လက်၍။
ဆက်လက်၍။
အဆုံးမရှိ ငိုကြွေးနေတော့သည်။