ကန်းယူဟွန်းမှာ ရိုမူလက်ဆစ် ပြောနေသည့် စကားကို နားမလည်နိုင်ပေ။
“မင်းက ငါချောလို့ ရွေးလိုက်တာ ဟုတ်လား”
“ဟုတ်တာပေါ့။ ဒါပေါ့ဗျ။ ဘာဖြစ်လို့ ရွေးရမှာတုန်း”
“ခဏလေး စောင့်ဦး”
ကန်းယူဟွန်းမှာ ထိုးကိုက်နေသည့် ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း အခြေအနေကို ဆန်းစစ်ကြည့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
“ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ သူတို့ရဲ့ စွမ်းရည် ဒါမှမဟုတ် အလားအလာကို ကြည့်ပြီး ရွေးတယ်လို့ ပြောလေ့ရှိတာ မဟုတ်ဘူးလား”
“စွမ်းရည်လား။ အားလုံးကတော့ တစ်ခုခုတော့ ရှိပုံပေါက်တာပါပဲ။ အလားအလာဆိုတာကတော့ ငါလည်း မသိဘူး။ ဒါကြောင့် မျက်စိထဲ အရင်ဆုံး မြင်လိုက်တာနဲ့ ရွေးလိုက်တာလေ”
“အဲဒါက ရုပ်ရည်ကို ပြောတာလား”
“အတိအကျပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ ငါ့ကို အဲဒီလို ပြောနိုင်တဲ့ အနေအထားမှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား”
“မဟုတ်ဘူး၊ ငါဆိုလိုတာက…”
ကန်းယူဟွန်း၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ကန်းဟယ်ရင်၊ ကွမ်ဂျီအာနှင့် ဆောဆူမင်းတို့၏ ပုံရိပ်များ လျှပ်ခနဲ ပေါ်လာသည်။
သူမတို့ကို အရည်အချင်း၊ ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် သဘောထားကို ကြည့်ပြီး ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပြောပြရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း စကားလုံးများမှာ လည်ချောင်းထဲတွင် ပိတ်မိနေသည်။
ဒီလိုမျိုး အကြောင်းပြချက် ပေးနေတာက ပိုပြီး ရှက်ဖို့ကောင်းမနေဘူးလား။ တခြားသူတွေကလည်း ဒီလိုပဲ တွေးနေကြမှာ မဟုတ်ဘူးလား။
“…အနည်းဆုံးတော့ ငါ့မှာ ယောက်ျားလေး တစ်ယောက်တော့ ပါတယ်လေ”
သူ့အကြပ်အတည်းကို ဖြေရှင်းရန် သူ ပြောနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော စကားမှာ ဒါပင်။
“အော်၊ ဟုတ်လား။ တကယ်လို့ ငါသာ စတုတ္ထမြောက် တစ်ယောက်ကို ရွေးရမယ်ဆိုရင်တော့ မိန်းကလေးပဲ ရွေးမှာ!”
ရိုမူလက်ဆစ်မှာ သူ၏ အဖြေအတွက် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေပြီး ကန်းယူဟွန်းမှာ ထိုသုံးယောက်ဆီသို့ အကူအညီတောင်းသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ဘန်းဆန်းမှာ သူ၏ မျက်နှာဖုံးအပေါက်မှတစ်ဆင့် ကော်ဖီကို တိတ်တိတ်ကလေး သောက်နေပြီး၊ ဟွမ်ဆယ်အွန်မှာ ငြိမ်သက်နေကာ၊ ယူးဆောင်အာမှာတော့ သူ ဒီလိုမျိုး ပြောလိမ့်မည်ဟု ကြိုသိနေသည့်အတွက် ပြန်ပင် မဖြေတော့ပေ။
သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်လိုက်သည့်အချိန်တွင် ကန်းယူဟွန်းမှာ သိလိုက်ရတော့သည်။
‘အော်… ဒီလူတွေက ရိုမူလက်ဆစ်ဆိုတဲ့ တယ်လာတစ်ယောက် ဘယ်လောက်တောင် ထူးဆန်းလဲဆိုတာကို အတွေ့အကြုံအရ သိပြီးသားပဲ’
ထိုတုံ့ပြန်မှုမှာ တစ်ခုတည်းသော အဓိပ္ပာယ်သာ ရှိသည်။
အရာအားလုံးကို လက်လျှော့လိုက်ပြီးမှသာ ပြသနိုင်သည့် အမူအရာမျိုး ဖြစ်သည်။
ကန်းယူဟွန်းမှာ သူတို့သုံးယောက်ကို သနားသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဟွမ်ဆယ်အွန်မှာ ဦးထုပ်ဆောင်းထားသည့်ကြားမှ အနေရခက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ယူးဆောင်အာမှာမူ ကန်းယူဟွန်း၏ အကြည့်ကို မခံချင်သည့်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းကို လှည့်သွားသည်။
ဘန်းဆန်း တစ်ယောက်သာ ကန်းယူဟွန်းက သူ့ကို ဘာကြောင့် အဲဒီလို ကြည့်နေရတာလဲဟု တွေးတောနေသည်။
‘ထူးဆန်းတဲ့ လူတွေနဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ တယ်လာတို့ရဲ့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ တွဲဖက်မှုပါပဲ’
ပြန်တွေးကြည့်လျှင် သူတို့လောက် လိုက်ဖက်ညီသူ ရှိမည်မဟုတ်။ မျက်နှာကို ဘယ်တော့မှ မပြဘဲ အမြဲတမ်း ဖုံးကွယ်ထားတတ်သည့် စုဆောင်းသူ နှစ်ယောက်နှင့် ထူးခြားသည့် စရိုက်ရှိပြီး အသင်းအဖွဲ့ထဲတွင် အနိုင်ကျင့်တတ်သည့် နောက်ထပ် တစ်ယောက်။
ဒီဘက်ခြမ်းမှာလည်း ကိုယ်ပိုင်စရိုက်များရှိသည့် စုဆောင်းသူများ စုဝေးနေကြသည်။
ရိုမူလက်ဆစ်၏ စုဆောင်းနိုင်စွမ်းမှာ မနှစ်မြို့ဖွယ်ကောင်းသည်ဟု ဆိုစေကာမူ သူ၏ အလုပ်တွင်မူ ကျွမ်းကျင်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။
သူနှင့် စကားပြောရသည်မှာ စိတ်ပင်ပန်းစရာ ကောင်းနိုင်သော်လည်း စုဆောင်းသူများကို ထိခိုက်စေမည့် သို့မဟုတ် ခြိမ်းခြောက်မည့် အလုပ်မျိုးကိုတော့ လုပ်မည်မဟုတ်ပေ။
ရိုမူလက်ဆစ်က ပြောသည်။
“မင်းတို့ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် သိနေကြတာကို ဝမ်းသာပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေ့ ငါ့ရဲ့ စိတ်ကူးပေါက်ရာ အတိုင်း လာရောက်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အခုတော့ ပြန်လို့ရပါပြီ”
“ဘာ။ ဒါဆိုရင် ဘာလို့ ကျွန်မတို့ကို ခေါ်တာလဲ”
ယူးဆောင်အာမှာ စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးသည်နှင့် လမ်းခွဲရမည့် အခြေအနေကြောင့် မျက်မှောင် ကြုတ်လိုက်သည်။
ရိုမူလက်ဆစ်က ပခုံးတွန့်ကာ ဖြေသည်။
“ငါက မူလက တယ်လာ ကန်းယူဟွန်းကို မိတ်ဆက်ပေးချင်လို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့က သိပြီးသားလို့ ပြောခဲ့ကြတယ်လေ။ ကဲ၊ ငါ ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ။ ကောင်းတာလေးတွေ ရှိနေတာကလည်း ကောင်းတာပါပဲ။ ဝါဟားဟား”
“အခု ရယ်နေတာလား!”
“ယူးဆောင်အာ။ အရမ်း ဒေါသမထွက်ပါနဲ့။ ပြန်လိုက်ကြရအောင်”
ဒီနေရာတွင် အသက်အကြီးဆုံးနှင့် အစဉ်းစားဆုံးဖြစ်သူ ဟွမ်ဆယ်အွန်က သူ၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေသည့် ယူးဆောင်အာကို တားလိုက်သည်။
သူမက ဦးထုပ်အောက်မှတစ်ဆင့် ကန်းယူဟွန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
ဒီနေရာတွင် ကန်းယူဟွန်းနှင့် ပတ်သက်ပြီး မေးခွန်းအများဆုံး ရှိနေသူမှာ သူမပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။
သူမသည်လည်း ဂူဆောယွန်းနှင့် ဂျာမီလာတို့နည်းတူ ဒုတိယအကြိမ် ဖန်တမ်ရှော့ခ်ကို ကြုံတွေ့စဉ်အတွင်း ကန်းယူဟွန်းနှင့် ချွဲဒိုယွန်းအကြောင်းကို အိပ်မက် မက်ခဲ့ဖူးပေလိမ့်မည်။
သို့သော်လည်း သူမသည် သူ့ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ မမေးမြန်းဘဲ သူ့လုပ်ရပ်များကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပေးသည့်အတွက် ထွက်သွားရန်သာ ကြိုးစားခဲ့သည်။
“မဟုတ်ဘူး၊ အစ်မရော ဒေါသမထွက်ဘူးလား”
“အေး။ ငါကတော့ အဆင်ပြေပါတယ်။ ပြီးတော့ ဒီမှာ ဒေါသထွက်နေတာက တခြားသူတွေကိုပဲ ထိခိုက်စေလိမ့်မယ်။ သွားကြရအောင်”
“ဟူး”
ဟွမ်ဆယ်အွန်မှာ ဘန်းဆန်းကို တစ်ဖက်၊ ယူးဆောင်အာကို တစ်ဖက် ဆွဲခေါ်ကာ ထိုနေရာမှ ထွက်သွားသည်။
ကန်းယူဟွန်းမှာ သူတို့၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ရင်း မိခင်ဖြစ်သူက ထိန်းကျောင်းနေသည့် အငြင်းသန်သော သမီးနှစ်ယောက်လို ခံစားလိုက်ရသည်။
‘အဲဒီလိုသာ ပြောလိုက်ရင် သူတို့ ဒေါသထွက်ကြမလား’
ကန်းယူဟွန်းမှာ ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ ထိုအတွေးများကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ ပိုအရေးကြီးသည်မှာ ရိုမူလက်ဆစ်က ထိုသုံးယောက်ကို ပြန်လွှတ်လိုက်သည့် အဓိပ္ပာယ်ပင် ဖြစ်သည်။
“မင်းမှာ ငါ့ကို တစ်ယောက်တည်း ပြောစရာ ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား”
“အော်။ ဘယ်လိုလုပ် သိသွားတာလဲ။ အံ့သြစရာပဲ”
“အဲဒီလို ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေလို့ပါ”
“အင်းလေ။ မင်း သိနေတာက ငါ့အတွက် ပိုလွယ်တာပေါ့။ ငါပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ ဒါရိုက်တာက မင်းကို ကူညီပေးဖို့ မှာထားတယ်လေ။ ဒါကြောင့်”
“ခင်ဗျားက ကူညီပေးမယ်လို့ ပြောပေမဲ့ ဘာကို အတိအကျ လုပ်ပေးမှာလဲ”
“အင်း။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါကြည့်ရသလောက်တော့ မင်းက အရမ်း ပြည့်စုံနေတာပဲ။ ဘာအကူအညီမှလည်း လိုအပ်ပုံမရဘူး”
“အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး”
“ဟေ့။ အရမ်းလည်း နှိမ့်ချမနေပါနဲ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ အများကြီး စဉ်းစားကြည့်ပြီးပြီ။ မင်းကို ကူညီပေးတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး နာမည်ကောင်း ရအောင် ဘာလုပ်ပေးရင် ကောင်းမလဲဆိုတာလေ”
“ကျွန်တော်က ကောလာဟလတွေ ပြန့်တာကို မလိုချင်ဘူး”
“အော်၊ တကယ်လား။ ကဲပါလေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့မှာ ကောက်ချက်တစ်ခုတော့ ရှိတယ်။ မင်းကို သတင်းအချက်အလက်တချို့ ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဒီနေရာမှာ လှည့်လည်သွားလာရင်းနဲ့ အများကြီး စုဆောင်းမိထားတာ ရှိတယ်လေ”
ကန်းယူဟွန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ထိုစကားကြောင့် တောက်ပသွားသည်။
သူသည် ထိုင်ဟန်ကို ပြင်လိုက်ပြီး ရိုမူလက်ဆစ် ပြောမည့် စကားကို ဂရုတစိုက် နားထောင်သည်။
ရိုမူလက်ဆစ်မှာ လည်ချောင်းကို တစ်ချက်ရှင်းလိုက်ပြီး သူ သိထားသမျှကို ပြောပြရန် ပြင်ဆင်သည်။
ကန်းယူဟွန်းမှာ လက်ကို မြှောက်ကာ ခဏရပ်ရန် ပြောလိုက်သည်။
“ခဏလေး”
“ဟင်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အရေးကြီးတာ တစ်ခုခု ပြောတော့မလို့ကို”
“ကျွန်တော်တို့ ဒီလိုမျိုး ထိုင်ပြီးပဲ စကားပြောကြမှာလား”
ကန်းယူဟွန်းမှာ အရေးကြီးသည့် အချက်တစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
ယခု ကန်းယူဟွန်းနှင့် ရိုမူလက်ဆစ်တို့ ထိုင်နေသည့် အနေအထားမှာ တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် ပခုံးချင်း ထိနေပြီး သူတို့ရှေ့တွင် စားပွဲတစ်ခု ရှိနေသည်။
သူတို့၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသည့် လူသုံးယောက် ထွက်သွားပြီးနောက်ပိုင်းတွင်လည်း နေရာမရွှေ့ကြဘဲ ပခုံးချင်းထိလျက် စကားပြောနေရသည်မှာ အဆင်မပြေလှပေ။
“ဟင်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ထိုင်ခုံက ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“…ထားလိုက်ပါတော့။ ကျွန်တော်ပဲ ရွှေ့လိုက်မယ်”
သူ့ကို အူကြောင်ကြောင် ပြန်မေးနေသည့် ရိုမူလက်ဆစ်၏ အသံကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ကန်းယူဟွန်းမှာ ဤတယ်လာကို နားဝင်အောင် ပြောရသည်မှာ ခက်ခဲသည့် အလုပ်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရပြီး သူကိုယ်တိုင်ပင် နေရာရွှေ့လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ။ အခုတော့ နေရာရွှေ့ပြီးပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ ပြောလက်စ စကားကို ဆက်ကြရအောင်”
“ဟုတ်ပြီ။ ငါ မကြာသေးခင်ကမှ အကြောင်းအရာ အမျိုးမျိုးကို သိလာခဲ့တယ်။ မင်း သိတယ်မလား။ အိပ်ဆိုဒတ်စ်နဲ့ ထရဂျက်ဒီ ဒီးဖိတို့က ကမ္ဘာမြေပေါ်ကို စိမ့်ဝင်လာကြတယ်ဆိုတာ”
“ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရလို့ သိပါတယ်”
“အဲဒီ အဖွဲ့နှစ်ခုက တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက်လည်း မတည့်ကြသလို ငါတို့ရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်းနဲ့လည်း ဆက်ဆံရေး မကောင်းကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ မကြာသေးခင်ကမှ အိပ်ဆိုဒတ်စ်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက သံသယဖြစ်စရာ ကောင်းနေတယ်”
“အဲဒီလိုလား”
ကန်းယူဟွန်းမှာ ထိုအချက်ကြောင့် စိတ်အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။
အိပ်ဆိုဒတ်စ်တို့ ဘာလုပ်နေသည်ကို သူ၏ အတွေ့အကြုံအရ သူ သိပြီးသား ဖြစ်သည်။
အိပ်ဆိုဒတ်စ်မှ တယ်လာများသည် တစ်နည်းနည်းဖြင့် ပုံပြင်မျိုးစေ့များကို ရယူခဲ့ပြီး အကြမ်းဖက်အဖွဲ့ဖြစ်သည့် အန်လီးရှ်ဒ်ထံသို့ ပေးအပ်ခဲ့ကြသည်။
မကြာသေးခင်က ဂျပန်နိုင်ငံတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည့် ငါးဖက်မြင် ကမ္ဘာ့ဖြစ်ရပ်မှာလည်း သူတို့၏ လက်ချက်ပင် ဖြစ်သည်။
“အင်း။ မင်း တစ်ခုခု သိနေပုံပဲ။ ဒါဆိုရင် ဒါကိုရော သိလား”
“ဘာလဲ”
“ဌာနချုပ်က စွန့်ပစ်ခန်းထဲမှာ ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ ရှမတ်က တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ အကူအညီနဲ့ ထွက်ပြေးသွားတယ်”
“…!”
ရှမတ် ထွက်ပြေးသွားတာလား။ ဒါကတော့ ကန်းယူဟွန်း မသိသည့် အချက် ဖြစ်သည်။
“အသေးစိတ် ရှင်းပြပေးပါ။ တစ်ယောက်ယောက်က ကူညီပေးတယ် ဟုတ်လား”
“ဟုတ်တယ်။ အထဲမှာ ထွင်းထုထားတဲ့ အမှတ်အသားတွေအရဆိုရင် တစ်နေရာရာမှာ တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပုံရတယ်”
“တိုက်ပွဲ ဟုတ်လား။ စောင့်ကြည့်ရေးခန်းက တယ်လာတွေက အဲဒီနေရာကို စောင့်ကြပ်နေကြတာလေ။ သူတို့နဲ့ တိုက်ခိုက်ရဲတဲ့သူက ဘယ်သူဖြစ်နိုင်မလဲ။ သူတို့မှာ ဌာနချုပ်အတွင်းမှာ ဘယ်သူမှ လွယ်လွယ်နဲ့ မထိရဲတဲ့ အာဏာတွေ ရှိနေတာကိုး…”
ကန်းယူဟွန်း စကားပြောရင်း ရပ်တန့်သွားကာ မျက်လုံးကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။
“အတွင်းလူတစ်ယောက်ယောက်က လုပ်တာလား”
“လက်ရှိမှာ သူတို့က အဲဒီလိုပဲ ထင်နေကြတာ”
“ဒါဆိုရင် ပင်တာဂရမ် ဒါရိုက်တာရဲ့…”
“မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီလိုတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး”
ရိုမူလက်ဆစ်က ကန်းယူဟွန်း၏ သံသယကို ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆန်လိုက်သည်။
ကန်းယူဟွန်းက စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။
“ဘာလို့ အဲဒီလို ထင်ရတာလဲ”
“အထောက်အထားက ရှင်းပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဒါရိုက်တာ ဒယ်မီယာလော့စ်က သူ့ရဲ့ နေထိုင်ရာနေရာမှာ အေးအေးဆေးဆေး ရှိနေခဲ့တာလေ။ ပြစ်မှုကျူးလွန်သူက သူ့ကိုယ်သူ အန္တရာယ်ခံပြီး ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူက သူ့အမြီးကို အလွန်သေသပ်စွာ ဖြတ်တောက်ပစ်ခဲ့တာ”
“…ဒါဆိုရင်တော့ တခြား အတွင်းလူတစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ ပူးပေါင်းကြံစည်မှုပဲ ဖြစ်ရမယ်”
“ဟုတ်တယ်။ အဲဒီအတိုင်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အချက်တစ်ခု ရှိသေးတယ်။ စွန့်ပစ်ခန်းကို စောင့်ကြပ်နေတဲ့ တယ်လာ လေးယောက် ရှိတယ်လေ။ နှစ်ယောက်က အတွင်းမှာ၊ နှစ်ယောက်က အဝင်ဝမှာ။ ဒါပေမဲ့ အဝင်ဝမှာ စောင့်နေတဲ့ နှစ်ယောက်က ဒါရိုက်တာ ဦးတားတားရဲ့ အမိန့်နဲ့ သူတို့နေရာကနေ ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြတယ်”
“ဒါရိုက်တာ ဦးတားတား ဟုတ်လား”
“စောင့်ကြည့်ရေးခန်းရဲ့ ဒါရိုက်တာလေ”
“အော်။ ဒါပေမဲ့ သူက သူတို့ကို နေရာကနေ ထွက်ခွာဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်တယ်ပေါ့”
“ဟုတ်တယ်။ ထူးဆန်းတယ် မဟုတ်လား။ အဲဒါက အတုအယောင် ဖြစ်နေတယ်ဆိုတဲ့ သဘောပဲ။ ရှမတ်ကို ထွက်ပြေးအောင် ကူညီပေးတဲ့ ပြစ်မှုကျူးလွန်သူက ဒါရိုက်တာ ဦးတားတားရဲ့ ပုံစံကို အတုခိုးပြီး အဝင်ဝက နှစ်ယောက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်တာ၊ ပြီးတော့ အခြေအနေ မကောင်းတော့တဲ့အခါ အထဲက နှစ်ယောက်ကို သတ်ပစ်လိုက်တာပဲ”
“ဒါက သေးသေးမွှားမွှား ပြဿနာ မဟုတ်ဘူးနော်”
“စောင့်ကြည့်ရေးခန်းကတော့ တရှုပ်ရှုပ် ဖြစ်သွားတာပေါ့။ ဒါရိုက်တာ ဦးတားတားကတော့ သူ့ကို ရန်လိုတဲ့ တခြား စောင့်ကြည့်ရေးခန်း ဒါရိုက်တာတစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ လက်ချက်လို့ သံသယရှိနေတယ်”
“ရှမတ်ရဲ့ နောက်ကြောင်းကော”
“သူတို့ နောက်ယောင်ခံလိုက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ ဌာနချုပ်နဲ့ အဝေးကြီးမှာရှိတဲ့ ဂြိုဟ်သိမ်တစ်ခုနားမှာပဲ လမ်းကြောင်း ပျောက်သွားတယ်။ အဲဒီထက် ပိုပြီး နောက်ယောင်ခံလိုက်လို့ မရတော့ဘူးလို့ ပြောကြတယ်”
သူတို့ နောက်ယောင်ခံလိုက်လို့ မရဘူးလား။
ကန်းယူဟွန်းမှာ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်သည်။
ရိုမူလက်ဆစ် ပြောသမျှ အမှန်သာဆိုလျှင် ဒါသည် သူ ထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုကြီးမားသော ကိစ္စဖြစ်သည်။
ဌာနချုပ်အတွင်းတွင် ပင်တာဂရမ်၏ အကြီးအကဲပင် မလုပ်ဝံ့သည့် အလုပ်မျိုးကို လုပ်နေသူ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေသည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။
ပြင်ပလူထက် အတွင်းလူဖြစ်ဖို့ ပိုများသည်။ စောင့်ကြည့်ရေးခန်းမှ တယ်လာနှစ်ယောက်ကို အလဲထိုးလိုက်သည်ကို ကြည့်ရုံနှင့်ပင် အဖြေက ရှင်းနေသည်။
‘ရှမတ်ရဲ့ နောက်ကြောင်း ပြတ်သွားတယ်ဆိုတာက သူ အဲဒီနေရာမှာပဲ ဆိုင်လင်ဆာ တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ လက်ချက်နဲ့ အသတ်ခံလိုက်ရတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါက အကြီးအကဲအဆင့်လောက်မှ လုပ်နိုင်တဲ့ အရာမျိုးပဲ’
ဦးတားတားကို စစ်ဆေးချင်သည့် တခြား စောင့်ကြည့်ရေးခန်း အကြီးအကဲတစ်ယောက်၏ လက်ချက်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။
သို့သော်လည်း သံသယဖြစ်စရာ အချက်တွေက တစ်ခုထက်မက ရှိနေသည်။
‘ဦးတားတားရဲ့ အကြီးအကဲက ဘယ်လိုပုံစံလဲတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူက သူ့ပုံစံနဲ့ အသွင်ယူတယ်လို့ ပြောတာပဲ။ ပြီးတော့ အဝင်ဝကို စောင့်ကြပ်နေတဲ့ နှစ်ယောက်ကလည်း ဘာမှ မသိဘဲနဲ့ သူ့ကို ဖြတ်သွားခွင့် ပေးလိုက်တာ။ သူတို့ ဘာလို့ နောက်ဆုတ်ပေးရတာလဲဆိုတာကို သံသယ မရှိဘဲနဲ့တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး’
ဆိုလိုသည်မှာ သူတို့၏ သံသယကို ချေဖျက်နိုင်လောက်သည့် အထောက်အထားမျိုး သူတို့ဆီမှာ ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် အတုအယောင် မဟုတ်ကြောင်း ယုံကြည်သွားစေမည့် အထောက်အထားက ဘာများ ဖြစ်နိုင်မလဲ။
‘ဝန်ထမ်းကတ်လိုမျိုး ထင်ရှားတဲ့အရာတော့ မဟုတ်လောက်ဘူး။ သူတို့က ခဏလောက် နေရာဖယ်ပေးလိုက်တယ်လို့ ပြောကြတာကိုး။ အတုအယောင်က တစ်ခုခု အရေးကြီးတာ ရှိလို့ နေရာဖယ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုလိုက်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ အဲဒီ အရေးကြီးတဲ့အရာက ဘာလဲ။ အဲဒါကို သက်သေပြဖို့က ဘာလဲ’
ရုံးစာရွက်စာတမ်းတစ်ခုကို စဉ်းစားမိလိုက်သည်။
သို့သော် မည်မျှပင် အကြီးအကဲအဆင့် ဖြစ်ပါစေ၊ သူကိုယ်တိုင် ထိုစာရွက်မျိုးကို ဖန်တီးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ တရားဝင် စာရွက်စာတမ်းအားလုံးသည် ဗဟိုရုံးချုပ်မှတစ်ဆင့်သာ လာရသည်။
‘နေဦး။ ဗဟိုရုံးချုပ် ဟုတ်လား’
ခေါင်းထဲတွင် အတွေးတစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်။
ယခုအချိန်အထိ ကျွန်တော်က ပြစ်မှုကျူးလွန်သူသည် အခန်းခုနစ်ခန်းထဲမှ တစ်ခန်း၏ အကြီးအကဲဟုသာ ထင်ခဲ့သည်။
သို့သော် ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်းတွင် တခြားတစ်ခု ရှိသေးသည်။
အမှုဆောင်အဆင့် အရာရှိများသာ စုဝေးရာ ဗဟိုရုံးချုပ်ပင် ဖြစ်သည်။
“ဗဟိုရုံးချုပ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာမှ မပြောဘူးလား”
“ဗဟိုရုံးချုပ် ဟုတ်လား။ အင်းလေ၊ သူတို့ကတော့ စောင့်ကြည့်ရေးခန်းကနေ တစ်နည်းနည်းနဲ့ ရှာဖွေဖော်ထုတ်ဖို့ အမိန့်ပေးထားတယ်”
“အင်း”
ရိုမူလက်ဆစ်က ကျွန်တော့်၏ ပေါ့ပေါ့တန်တန် တုံ့ပြန်မှုမှ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားသည်။
“မင်း ဗဟိုရုံးချုပ်က ဒါနဲ့ ပတ်သက်နေတယ်လို့ ထင်နေတာ မဟုတ်ဘူးမလား”
“အားလုံး မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်ချို့သူတွေ ဖြစ်နိုင်တယ်… မဟုတ်ဘူး၊ တစ်ချို့သူတွေ ဆိုရင်တောင်မှ ဒါက ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စပဲ။ ဒါက ဘုတ်အဖွဲ့ဝင်တွေက ဒီကိစ္စနဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်ဆိုတဲ့ သဘောပဲလေ”
ကျွန်တော် အလျင်အမြန်ပင် ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။
“သေချာတာတော့ မဟုတ်ဘူး၊ သံသယသက်သက်ပါပဲ”
“…မဟုတ်ဘူး။ မင်း ဘာလို့ အဲဒီလို ထင်ရတာလဲဆိုတာ ငါ နားလည်သွားပြီ။ ဒါရိုက်တာအဆင့်ရှိသူတစ်ယောက်သာ ပါဝင်ပတ်သက်နေမယ်ဆိုရင် မကိုက်ညီသေးတဲ့ ပဟေဠိတွေအားလုံးက အကုန် ကိုက်ညီသွားလိမ့်မယ်”
လေးလေးနက်နက် ရေရွတ်နေသည့် ရိုမူလက်ဆစ်ကို ကြည့်ရင်း ဒီတယ်လာက အလုပ်တစ်ခုခုကို အလေးအနက် လုပ်တဲ့အခါ တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းကြောင်း ထပ်မံ ခံစားလိုက်ရသည်။
ခဏတာ အလေးအနက် ရှိနေသည့် ရိုမူလက်ဆစ်မှာ မကြာမီပင် မူလလေသံအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။
“အင်းလေ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက ငါတို့ ဖြေရှင်းရမယ့် အလုပ်မဟုတ်ဘူး! ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပင်တာဂရမ်နဲ့ အိပ်ဆိုဒတ်စ်တို့ကြားမှာ တစ်စုံတစ်ရာ ဆက်စပ်မှု ရှိနေတယ်ဆိုတဲ့ သံသယတော့ ငါ့မှာ ရှိတယ်”
“…အဲဒီလိုလား”
“အော်၊ ပြီးတော့ ဟာသအဖွဲ့အကြောင်းရော ကြားဖူးလား”
ကျွန်တော် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
အိပ်ဆိုဒတ်စ်က ကျွန်တော် ဂရုစိုက်နေရသည့် အဖွဲ့ဖြစ်သော်လည်း ဟာသအဖွဲ့မှာမူ ကျွန်တော့် စိတ်ဝင်စားမှု ပြင်ပတွင် ရှိနေသည့် ခေါင်းစဉ်ဖြစ်သည်။
“သူတို့ ဘာတွေ လုပ်နေကြတာလဲ”
“သူတို့က ပျော်ရွှင်မှုအတွက်ဆိုရင် မိဘတွေကိုတောင် ရောင်းစားမယ့် လူရွှင်တော်တွေလေ။ ဒီတစ်ခါတော့ သူတို့ ထူးဆန်းတာ တစ်ခု လုပ်ထားတယ်။ ဝေါ်ကာ လို့ ပြောလိုက်သလား”
“လက်ရှိ စုဆောင်းသူတွေဆီကနေ ခွဲထွက်လာတဲ့ တိုးတက်သော အနိုးထသူတွေကို ရည်ညွှန်းတဲ့ အဖွဲ့လေ”
“ဟုတ်တယ်။ အဲဒီအတိုင်းပဲ။ ပြီးတော့ ဟာသအဖွဲ့က အဲဒီ ဝေါ်ကာတွေနဲ့ စာချုပ်ချုပ်ပြီး သူတို့ကို ထောက်ပံ့ဖို့ သဘောတူလိုက်တယ်။ မကြာသေးခင်က နိုင်ငံထဲမှာ ဘယ်လောက်တောင် ဆူညံနေလဲဆိုတာ မင်း သိတယ်မလား”
ကန်းယူဟွန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
စာသားစက်ကို အသုံးပြုခြင်းအားဖြင့် စုဆောင်းသူများက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စွန့်လွှတ်သင့်၊ မသင့်ဆိုသည့် ကိစ္စမှာလည်း ဆက်လက်၍ ပူပြင်းသည့် ဆွေးနွေးစရာ ဖြစ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
“မူလက ဝေါ်ကာတွေက စေတနာ့ဝန်ထမ်းလုပ်ပြီး ကိုယ်စားလှယ်လောင်းတွေကို သူတို့ဘာသာ ရွေးချယ်ဖို့ လုပ်ထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ ဟာသအဖွဲ့က သူတို့ကို တားဆီးလိုက်တယ်”
“ဟာသအဖွဲ့ ဟုတ်လား”
“ဟုတ်တယ်။ သူတို့က ပျော်စရာ မကောင်းဘူးလို့ ပြောကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ တခြားတစ်မျိုး မြင်တယ်။ ဟာသအဖွဲ့က လူတွေလည်း တစ်ခုခု ကြံစည်နေတာ သေချာတယ်။ သူတို့က သူတို့ရဲ့ စာချုပ်ဝင်တွေကို အဲဒီလိုမျိုး အတင်းအကျပ် လုပ်မယ့်သူတွေ မဟုတ်ဘူးလေ။ ဟုတ်ပါတယ်၊ သူတို့ရဲ့ အခြေခံ အကြောင်းရင်းကတော့ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ပျော်ရွှင်မှုအတွက်ပါပဲ”
“သူတို့ကလည်း ကောင်းတဲ့ နေရာတော့ မဟုတ်ဘူးပဲ”
“အားလုံးက အဲဒီလိုမျိုးပဲ မဟုတ်လား”
ရိုမူလက်ဆစ်က ရယ်မောရင်း ကန်းယူဟွန်း၏ စကားကို မငြင်းဆန်ခဲ့ပေ။ ရိုမူလက်ဆစ်၏ လေသံမှာ ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်းကိုပါ အကျုံးဝင်နေသယောင် ဖြစ်နေသည်။
ကန်းယူဟွန်းမှာ ဟာသအဖွဲ့ လုပ်ခဲ့သည့် အရာများကိုလည်း စဉ်းစားဖို့ လိုအပ်ကြောင်း တွေးမိလိုက်သည်။
ယခင်ဘဝက သူတို့နှင့် တစ်ခါမျှ မတွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသော်လည်း သူတို့၏ အစွန်းရောက် အယူဝါဒက ဆောင်ကြဉ်းလာနိုင်သည့် အန္တရာယ်မှာ အိပ်ဆိုဒတ်စ်နှင့် ဟာသအဖွဲ့အတွက် တူညီနေသည်။
ထိုအချိန်တွင် ကဖေးအပြင်ဘက်မှ အသံချဲ့စက်ဖြင့် အော်ဟစ်နေသည့် လူအုပ်ကြီးတစ်ခု ဖြတ်သွားသည်။
သူတို့မှာ မိမိတို့၏ တာဝန်ကို မကျေပွန်သည့် စုဆောင်းသူများကို ရှုတ်ချနေသည့် ဆန္ဒပြသူများ ဖြစ်သည်။
“အာ၊ လူတွေက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဆူညံနေကြတာလဲ မသိဘူး”
ရိုမူလက်ဆစ်က ခေါင်းခါရင်း လက်ရှိ အခြေအနေကို ညည်းတွားလိုက်သည်။
“သူတို့အားလုံး စိုးရိမ်နေကြတာလေ။ ကိုရီးယားက ဘေးနိုင်ငံလိုမျိုး အခြေအနေမျိုးနဲ့ ဘယ်တော့ ကြုံရမလဲဆိုတာ မသိနိုင်ဘူးလေ”
“ငါးဖက်မြင် စိတ်ကမ္ဘာ ဟုတ်လား။ အဲဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ဖြစ်ရပ်မျိုးက ကောင်းတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဖြစ်လာဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး”
“ဘယ်သူသိမှာလဲ”
ကန်းယူဟွန်းမှာ စားပွဲကို လက်ချောင်းထိပ်ဖြင့် အသာအယာ ခေါက်ရင်း ကဖေးအပြင်ဘက်ရှိ မြင်ကွင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
ပုံမှန်ဆိုလျှင် ထိုကဲ့သို့ မဖြစ်နိုင်သည့် ဖြစ်ရပ်များက ကျပန်း ဖြစ်လာဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပေ။
သို့သော် ကံကြမ္မာ၏ စီးဆင်းမှု ဗဟိုချက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည့် ကန်းယူဟွန်းမှာမူ တခြားအရာအားလုံးထက် ဖြစ်ရပ်များကို ပိုမို ဆွဲဆောင်နိုင်သည့် ဖြစ်တည်မှုမျိုး ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူ ထိုအချက်ကို ကောင်းကောင်း သဘောပေါက်နေသည့်အတွက် ရိုမူလက်ဆစ်၏ စကားကို လွယ်လွယ်နှင့် သဘောမတူနိုင်ခဲ့ပေ။
“ဖြစ်နိုင်တာကတော့ အခု ဆိုးလ်မြို့ရဲ့ တစ်နေရာရာမှာ တကယ်ကို ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပျက်နေတာပဲ ဖြစ်မယ်။”
“ဟေ့ကောင်၊ မဖြစ်နိုင်တာ။”
ထိုစကား ပြောပြီးခါမှပင် ဖြစ်ပျက်သွားသည်။
တီ… တီ… တီ…!
ကန်းယူဟွန်း၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖုန်းဆီသို့ ဘေးအန္တရာယ်ဆိုင်ရာ သတိပေးစာတိုတစ်ခု ရောက်လာသည်။
ကျယ်လောင်လှသည့် အသံမှာ ကန်းယူဟွန်းတစ်ယောက်တည်းဆီတွင် ရပ်တန့်မသွားဘဲ ကဖေးအတွင်းရှိ ဖောက်သည်အားလုံး၏ ဖုန်းများမှလည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။
ရိုမူလက်ဆစ်က ထူးဆန်းသည့် ဖြစ်ရပ်ကြောင့် စိတ်ဝင်တစား ဖြစ်သွားသည်။
“ဒါ ဘာအသံလဲ။”
“တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပျက်သွားပြီဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။”
ကန်းယူဟွန်းက သူ့ဖုန်းပေါ်ရှိ ဘေးအန္တရာယ် သတိပေးစာတိုကို စစ်ဆေးကြည့်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ကောင်းတဲ့ အချိန်အခါမှာ ဖြစ်လာတဲ့ ကြီးမားတဲ့ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုပေါ့။”