Wonderland မှ လွတ်မြောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ယူးဟွန်းသည် မေ့လျော့နေသည့်အရာတစ်ခုကို သတိရသွားကာ ဘက်ခရီယွန်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
[ဘာလဲ? ဘာဖြစ်တာလဲ?]
“မင်းရဲ့ အခြေအနေပြစာမျက်နှာကို ခဏစစ်ကြည့်ရအောင်လို့။”
[အခြေအနေပြစာမျက်နှာ? ငါ့ဟာလား? ဘာလို့လဲ?]
“ငါ့ရဲ့ အဆင့်တက်သွားတယ်လေ၊ မှတ်မိလား?”
[အော်၊ ဟုတ်သားပဲ။]
ဘက်ခရီယွန်းသည် မူလက ဒဏ္ဍာရီလာလက်နက်တစ်ခုဖြစ်သော်လည်း အသုံးပြုသူဖြစ်သည့် ယူးဟွန်း၏အဆင့်မှာ နိမ့်ကျနေသဖြင့် ၎င်း၏စွမ်းအားအစစ်အမှန်မှာ ဒဏ္ဍာရီအဆင့်သို့ မရောက်ရှိသေးပေ။
ဘက်ခရီယွန်းတွင် ထူးခြားသည့်စွမ်းရည်အချို့ရှိသော်လည်း အသုံးပြုသူ၏အဆင့်နိမ့်ကျမှုကြောင့် အများစုမှာ ပိတ်ပင်ခံထားရသည်။
မကြာသေးမီက ယူးဟွန်းသော့ဖွင့်လိုက်နိုင်သည့်အရာမှာ ပုံစံပြောင်းလဲခြင်းအတွက် ထုထည်နှင့် ပမာဏကန့်သတ်ချက်ကို အဆမတန်တိုးမြှင့်ပေးသည့် အထူးစာမျက်နှာတစ်ခုဖြစ်သည်။
ယူးဟွန်းသည် အပိုရီယာ၏စွမ်းအားကို ရရှိပြီးနောက် အဆင့်တက်သွားခဲ့သဖြင့် ဘက်ခရီယွန်းလည်း ဒုတိယအကြိမ် အဆင့်မြှင့်တင်မှု ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်နေသည်။
သူသည် ဘက်ခရီယွန်း၏ အခြေအနေပြစာမျက်နှာကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အထူးစာမျက်နှာဆီသို့ အကြည့်ပို့လိုက်သည်။
[အထူးစာမျက်နှာ]
- အဆင့်ကျော်တက်ခြင်း (Breakthrough)
- ဇာတ်လမ်းစုပ်ယူခြင်း (အသစ်!)
- (အသုံးပြုသူအဆင့် နိမ့်ကျမှုကြောင့် ပိတ်ပင်ထားသည်)
သူခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။
ယခုအချိန်ထိ ပိတ်ပင်ခံထားရသည့် ဘက်ခရီယွန်း၏ ဒုတိယမြောက် အထူးစာမျက်နှာမှာ ပွင့်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
“ဇာတ်လမ်းစုပ်ယူခြင်း၊ ဟုတ်လား?”
[ဘာလဲ? ဒါက ဘာကြီးလဲ? ငါက ဘယ်တုန်းက ဒီလိုစွမ်းရည်အသစ် ရလိုက်တာလဲ?]
“မင်းကိုယ်တိုင်တောင် မသိဘူးလား?”
[အင်းလေ၊ ငါ့အခြေအနေကို ဘယ်လိုစစ်ရမလဲမှ မသိတာ။ နောက်ပိုင်း အရမ်းအလုပ်ရှုပ်နေတော့လေ။]
“ဟုတ်သားပဲ။ မကြာသေးခင်ကမှ ဖြစ်လာတာနေမှာပါ။”
ယူးဟွန်းသည် သာမန်အတိုင်း စကားပြောဆိုရင်း ဇာတ်လမ်းစုပ်ယူခြင်းဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်းဟု တွေးတောနေသည်။
စဉ်းစားစရာ သိပ်မရှိပေ။
ဤအထူးစာမျက်နှာမှာ အမှန်တကယ်ဖြစ်လာပါက ဘက်ခရီယွန်းသည် ဇာတ်လမ်းများကို စားသုံးခြင်းဖြင့် ပိုမိုအားကောင်းလာနိုင်ပေလိမ့်မည်။
‘ဒါဆိုရင် ဇာတ်လမ်းတွေဆိုတာ အတိအကျက ဘာတွေလဲ?’
ယူးဟွန်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရိပ်မိသွားကာ ဝေလငါးဖြူ အရိုးလှံတံကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
[ဘာလုပ်မလို့လဲ? အဲဒီအရိုးလှံတံကို ဘာလုပ်မလို့လဲ?]
“စစ်ဆေးစရာလေး ရှိလို့။ ဇာတ်လမ်းစုပ်ယူခြင်း၊ စတင်ပါ။”
ယူးဟွန်းသည် ဝေလငါးဖြူ အရိုးလှံတံကို ဘက်ခရီယွန်းနှင့် ထိကပ်လိုက်ပြီး စကားလုံးကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။
ဘက်ခရီယွန်း၏ဓားသွားမှ အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဘက်ခရီယွန်း၏ အရောင်နှင့်တူသည့် စင်ကြယ်သော အဖြူရောင်အလင်းတန်းသည် လူးလွန့်နေသည့် မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဝေလငါးဖြူ အရိုးလှံတံကို ရစ်ပတ်သွားသည်။
ထိုအခါ အံ့ဩဖွယ်ရာ ဖြစ်ပျက်သွားသည်။
အလင်းတန်းဖြင့် ရစ်ပတ်ခံထားရသော ဝေလငါးဖြူ အရိုးလှံတံသည် ဖြည်းညှင်းစွာ စာသားများအဖြစ် ပြိုကွဲသွားပြီး ဖုန်မှုန့်များကဲ့သို့ လွင့်စဉ်ကာ အလင်းတန်းကို အမှီပြု၍ ဘက်ခရီယွန်း၏ အတွင်းပိုင်းထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။
[ဝါး။]
ဘက်ခရီယွန်းသည် ၎င်း၏အတွင်းပိုင်းကို ပြည့်နှက်သွားစေသည့် ပြင်းထန်သောစွမ်းအားကြောင့် ထူးဆန်းသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ယခင်က ဘယ်သောအခါမှ မခံစားဖူးသည့် နွေးထွေးပြီး သက်သောင့်သက်သာရှိလှသော ခံစားချက်မျိုးဖြစ်သည်။
ဘက်ခရီယွန်းသည် ထိုသို့သော ခံစားချက်ကို တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသဖြင့် တုံ့ပြန်မှုမှာ ပို၍ပင် ကြီးမားနေသည်။
ဝေလငါးဖြူ အရိုးလှံတံကို စုပ်ယူပြီးသည့်နောက် ဘက်ခရီယွန်းသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုတောက်ပလာသည်။
‘ဒါက ဇာတ်လမ်းစုပ်ယူခြင်းဆိုတာပဲ။’
ဝေလငါးဖြူ အရိုးလှံတံ၏ဇာတ်လမ်းကို စုပ်ယူလိုက်ရသည့် ဘက်ခရီယွန်းသည် ပို၍ ထက်မြက်ပြီး ပို၍ မာကျောလာသည်။
ဓားပုံစံဖြင့်သာ ပုံမှန်အတိုင်း ဝှေ့ယမ်းလိုက်မည်ဆိုလျှင်ပင် စွမ်းအားမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာမည်ဖြစ်သည်။
[ဟေ့? ခဏလေး။ ဇာတ်လမ်းတွေ စုပ်ယူပြီး ငါကောင်းသွားတာတော့ ဟုတ်ပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကော အဆင်ပြေရဲ့လား? အဲဒီအရိုးလှံတံက ကောင်းတဲ့လက်နက် မဟုတ်ဘူးလား?]
ဘက်ခရီယွန်းသည် ယူးဟွန်းက ဝေလငါးဖြူ အရိုးလှံတံကို အလွယ်တကူ စွန့်လွှတ်လိုက်မိသည်ကို နောက်ကျမှ စိုးရိမ်လာသည်။
ဝေလငါးဖြူ အရိုးလှံတံမှာ မိုဘီဒစ်၏အရိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် အလွန်ကောင်းမွန်သော လက်နက်ဖြစ်ပြီး ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ [ဝေလငါးသတ်ခြင်း] ကျွမ်းကျင်မှုကို အသက်သွင်းရန် အကောင်းဆုံး ကြားခံပစ္စည်းဖြစ်သည်။
သူကိုယ်တိုင် အလိုလို စွန့်လွှတ်လိုက်သဖြင့် ဘက်ခရီယွန်းမှာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်ရသည်။
“အဆင်ပြေပါတယ်။ ဝေလငါးဖြူ အရိုးလှံတံ မရှိလည်း ဝေလငါးသတ်ခြင်း ကျွမ်းကျင်မှုကို သုံးနိုင်သေးတာပဲ။”
[ဒါပေမဲ့…]
“ပိုအရေးကြီးတာက မင်းဆီမှာ ဝေလငါးဖြူ အရိုးလှံတံရဲ့ ဇာတ်လမ်း ရှိသွားပြီလေ။”
ယူးဟွန်းသည် ဘက်ခရီယွန်း၏ ပုံစံကို အနည်းငယ် ပြောင်းလဲပြလိုက်သည်။
ဓားမှ လှံတံပုံစံသို့ ပြောင်းသွားသည်။
ဘက်ခရီယွန်းသည် သူစုပ်ယူလိုက်သည့် ဝေလငါးဖြူ အရိုးလှံတံနှင့် ပုံစံတူ ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် သူ၏အတွင်းပိုင်းတွင် ရှိနေသည့် စွမ်းအင်မှာ ဝေလငါးဖြူ အရိုးလှံတံထက် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်လောက်အောင် ပိုမိုအားကောင်းနေသည်။
“ဒီလောက်ဆို ရပြီ။ ဒါက အရန်လက်နက်ပဲလေ၊ နောက်ပိုင်းမှာ သီးခြားသုံးစရာ မလိုတော့ဘူး။”
ယူးဟွန်းက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သဖြင့် ဘက်ခရီယွန်းလည်း ဘာမျှ ထပ်မပြောတော့ပေ။
ယူးဟွန်းသည် ဘက်ခရီယွန်း၏ အထူးစာမျက်နှာသစ်ကို စမ်းသပ်ပြီးနောက် အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
သူသည် လူအများ၏အာရုံစိုက်မှုကို ခံရသည့် နာမည်ကြီးလူတစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီဖြစ်၍ အထောက်အထားကို ဖုံးကွယ်ပေးသည့် မျက်မှန်တပ်ရန်လည်း မမေ့ခဲ့ပေ။
သူသည် လမ်းအတိုင်း လျှောက်သွားရင်း ချိန်းဆိုထားသည့်နေရာသို့ ရောက်လာသည်။
“ဒါနဲ့ ဘာလို့ ငါ့ကို တွေ့ချင်တာလဲ?”
ယူးဟွန်းသည် သူ့နေရာတွင် ရပ်လိုက်ပြီး လေထဲသို့ မေးလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် နေရာတစ်ခု ပြတ်ထွက်သွားပြီး တယ်လာတစ်ဦး ယူးဟွန်းရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။
သူသည် အနက်ရောင်ယူနီဖောင်းကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားသည့် အနက်ရောင်ဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားသည်။
သူသည် မိမိ၏ဝင်ရောက်လာပုံကို ကြွားဝါချင်သည့်အလား နောက်တွင် လွင့်နေသည့် ဝတ်ရုံကိုလည်း ဝတ်ဆင်ထားသည်။
ရိုမူလက်ဆစ်သည် ယူးဟွန်းရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို အခက်သားကုတ်လိုက်သည်။
“ဟေး။ တော်တော်ကြာပြီနော် မတွေ့တာ။”
“တကယ်ပဲ ကြာပြီလား?”
“အော်။ မဟုတ်ဘူးလား?”
သူသည် တွက်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့ နောက်ဆုံးတွေ့ဆုံခဲ့သည်မှာ ကြာလှပြီမဟုတ်ကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။ သူသည် မိမိ၏ရည်ရွယ်ချက်ကို သိနိုင်ရန် ကြိုးစားနေသည့် ယူးဟွန်းကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။
ရိုမူလက်ဆစ်သည် ဆယ်လက်စတီနာ၏ စေလွှတ်ခြင်းကို ခံရသည်ဟုဆိုသည့် တယ်လာတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း သူ၏လုပ်ရပ်များမှာ အလွန်ထူးဆန်းနေသဖြင့် ယူးဟွန်းမှာ လုံးဝယုံကြည်၍ မရပေ။
သူတို့ ပထမဆုံးတွေ့ဆုံချိန်ကတည်းက ရိုမူလက်ဆစ်အပေါ် အမြင်မကြည်ခဲ့သလို၊ ယခုအခါ ဂျီနီစစ်ကွန်ရက်မှတစ်ဆင့် ရုတ်တရက် ဆက်သွယ်လာပြီး တွေ့ဆုံရန် တောင်းဆိုလာသဖြင့် ယူးဟွန်းသည် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ဤတယ်လာအကြောင်း ပိုမိုစုံစမ်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
‘ဒါပေမဲ့လည်း ဘာမှန်းကို မသိနိုင်ဘူး။’
သူ၏အပြုအမူများကို နားမလည်နိုင်ပေ။ ဦးထုပ်ကြောင့် မျက်နှာကို မမြင်ရသဖြင့် အမူအရာကို ဖတ်၍မရ။ ထို့ပြင် အသံအနေအထားမှာလည်း အမြဲတမ်း တက်ကြွလွန်းနေသဖြင့် စိတ်ခံစားချက်ကို ခန့်မှန်း၍ မရပေ။
နောက်ဆုံးတွင် ယူးဟွန်းသည် တိုက်ရိုက်မေးမြန်းခြင်းမှလွဲ၍ အဖြေမရှိဟု ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။
“ဘာလို့ ငါ့ကို ခေါ်တာလဲ?”
“ဟေး။ ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မရှိပါဘူး။ အင်း၊ ပြောရမယ်ဆိုရင်တော့ မင်းနဲ့ ပိုပြီး ရင်းနှီးချင်လို့ပေါ့။”
“ပိုပြီး ရင်းနှီးချင်လို့?”
“နောင်ကျရင် ငါတို့ အကြိမ်အနည်းငယ် ထပ်တွေ့ကြဦးမှာလေ။ ဒါကြောင့် အချင်းချင်း ရင်းနှီးထားရင် ကောင်းမယ်လို့ ထင်လို့ပါ။ မင်းလည်း ငါ့ကို အားနာစရာ မလိုပါဘူး။”
“ငါက ဒီလိုစကားပြောရတာပဲ အဆင်ပြေတယ်။”
“ဒါဆိုလည်း ပြီးတာပဲလေ။”
ယူးဟွန်းသည် ရိုမူလက်ဆစ်၏ စကားကြောင့် အတော်လေး စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။
ပိုပြီး ရင်းနှီးချင်လို့လား? တကယ်ပဲ အဲဒီအကြောင်းပြချက်နဲ့ သူ့ကို ခေါ်လိုက်တာလား?
သို့သော် သူ၏သဘောထားတွင် လိမ်ညာနေသည့်ပုံ မပေါက်ပေ။ သူက ရိုးသားနေသည်ဆိုပါကပေါ့။
‘ရိုမူလက်ဆစ်ဆိုတာ မယုံနိုင်လောက်အောင် အကောင်းမြင်ဝါဒီဆန်ပြီး သူ့စိတ်ကြိုက် သူလုပ်တတ်တဲ့ တယ်လာတစ်ယောက်ပဲ။’
သူ့ကို ကူညီရန်အတွက် ဆယ်လက်စတီနာက အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ထူးဆန်းသည့် တယ်လာမျိုးကို စေလွှတ်လိုက်သနည်းဟု ယူးဟွန်း တွေးတောမိသည်။
ထိုအချိန်တွင် ရိုမူလက်ဆစ်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသည့်အလား လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။
“အော်၊ ဟုတ်သားပဲ။ ငါ့ဦးနှောက်ကိုကလည်း။ ငါ ကမ္ဘာမြေကို ရောက်တာ မကြာသေးဘူးလေ၊ သိလား?”
“ဟုတ်လား?”
“အင်း။ ဒါပေမဲ့ ငါက တယ်လာဆိုတော့ ငါ့ကို ကမ္ဘာကြီးအကြောင်း ပြသပေးနိုင်မယ့် ကောက်ခံသူ (collector) တစ်ယောက် လိုတယ်မဟုတ်လား။ ဒါကြောင့် မကြာသေးခင်က ကောက်ခံသူတွေကို လိုက်ရှာကြည့်ရင်းနဲ့ စာချုပ်ဝင်သူ (contractor) အချို့ကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်။”
“စာချုပ်ဝင်သူတွေ? တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘဲ အများကြီးလား?”
“ဟေး။ သိပ်တော့ မများပါဘူး။ သုံးယောက်ပဲ ရှိပါတယ်။ သူတို့က တခြားတယ်လာတွေနဲ့ စာချုပ်သက်တမ်း ကုန်သွားလို့ စာချုပ်သက်တမ်း တိုးရမှာကို စိုးရိမ်နေတဲ့သူတွေလေ။ ဒါကြောင့် ငါရောက်သွားပြီး သူတို့ကို စာချုပ်ဝင်ဖို့ ခေါ်လိုက်တာ။”
“…”
ယူးဟွန်းသည် ကောက်ခံသူများနှင့် တယ်လာများအကြား စာချုပ်များအကြောင်းကို အနည်းငယ် သိရှိထားသည်။
သူတို့သည် စာချုပ်တစ်ခုကို ပြုလုပ်သည့်အခါ အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် စာချုပ်သက်တမ်းကို သတ်မှတ်ကြသည်။ အနည်းဆုံး တစ်နှစ်မှ အများဆုံး ဆယ်နှစ်အထိ ဖြစ်သည်။
ယူးဟွန်းသည်လည်း သင့်လျော်သည့် စာချုပ်သက်တမ်းကို သတ်မှတ်ပြီး ကန်းဟယ်ရင်၊ ကွမ်ဂျီအာ၊ ဆောဆူးမင်းနှင့် ယူယောင်းမင်း တို့ကို စုဆောင်းခဲ့ဖူးသည်။
ဟုတ်ပါသည်၊ ကောက်ခံသူများက စာချုပ်သက်တမ်း ကုန်ဆုံးသွားသည့်အခါ ကောက်ခံသူအသစ်များကို ရှာဖွေခြင်း သို့မဟုတ် ရှိပြီးသား တယ်လာများနှင့် စာချုပ်သက်တမ်း တိုးခြင်းမျိုး ရှိတတ်သည်။
‘ဒါပေမဲ့ သူက သုံးယောက်တောင် ခေါ်လာတာလား?’
ပုံမှန်အားဖြင့် ကောက်ခံသူများသည် စာချုပ်သက်တမ်း ကုန်ဆုံးသွားသည့်တိုင် ရှိပြီးသား တယ်လာများနှင့်သာ စာချုပ်သက်တမ်း တိုးလေ့ရှိကြသည်။
စာချုပ်ကာလအတွင်း ဆက်ဆံရေး ပျက်ပြားသွားပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မုန်းတီးနေခြင်းမျိုး မဟုတ်ပါက ပျမ်းမျှသက်တမ်းတိုးနှုန်းမှာ ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော် ရှိသည်။
ရိုမူလက်ဆစ်က သူသည် သုံးယောက်ကို ခေါ်ယူခဲ့သည်ဟု ပြောသည်။
မန်နေဂျာအဆင့်သာ ရှိသေးသည့်၊ ကမ္ဘာမြေပေါ်သို့ ရောက်လာသည်မှာ မကြာသေးသော တယ်လာတစ်ဦးအတွက်မူ ၎င်းမှာ အထင်ကြီးလောက်စရာ အောင်မြင်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
‘ပြီးတော့ သူတို့က စာချုပ်သက်တမ်း ကုန်ဆုံးသွားတဲ့ ကောက်ခံသူတွေဆိုရင် အနည်းဆုံး အလယ်အလတ်အဆင့်တော့ ရှိကြမှာပဲ။’
ဒုတိယအကြိမ် ဖန်တဆီတုန်လှုပ်မှု (Second Phantasm Shock) ကြောင့် ချိတ်ဆက်သွားသည့် အဆင့် ၁ မှ အဆင့် ၉ အထိ အဆင့် ၁၈ ခုမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ကောက်ခံသူများ၏ အဆင့်နေရာတွင် အဆင့် (level) များက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
အလယ်အလတ်အဆင့် ကောက်ခံသူများဆိုသည်မှာ အဆင့် ၅၀ ကျော်လွန်ပြီးနောက် ထိုဘွဲ့ကို ရရှိထားသူများ ဖြစ်သည်။
ပထမဆုံးစာချုပ်အတွက်မူ ထိုအဆင့်မှာ မဆိုးလှပေ။
“လာပါ၊ သူတို့ကို မင်းနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ။ ပြီးရင် နောက်ပိုင်းကျရင် မင်းရဲ့ ကောက်ခံသူတွေကိုလည်း ငါ့ကို မိတ်ဆက်ပေးပါဦး။”
ရိုမူလက်ဆစ်သည် ထိုသို့ပြောရင်း ယူးဟွန်းကို အနီးအနားရှိ ကော်ဖီဆိုင်တစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ သူ၏ ထူးဆန်းသော ပုံစံကြောင့် လမ်းသွားလမ်းလာများက သူ့ကို ပြန်ကြည့်ကြသော်လည်း မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်ကြပေ။
ရိုမူလက်ဆစ်မှာလည်း ယူးဟွန်းကဲ့သို့ပင် မိမိ၏တည်ရှိမှုကို အာရုံမစိုက်မိအောင် ဖျောက်ဖျက်နိုင်သည့် စွမ်းအားရှိသည်။
“ဒီမှာ သူတို့ပဲ။ အားလုံးပဲ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြဦး။”
ရိုမူလက်ဆစ်က ယူးဟွန်းရှေ့တွင် ထိုင်နေသည့် အမျိုးသမီးသုံးဦးကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။
ယူးဟွန်းသည် သူတို့နှင့် အသိမိတ်ဆွေ ဖြစ်ရုံသက်သက်သာ တွေ့ဆုံရန် လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း သူတို့သုံးဦးလုံးကို အလွန်ရင်းနှီးနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် မျက်လုံးအနည်းငယ် ပြူးကျယ်သွားသည်။
သူ့ရှေ့တွင် ထိုင်နေသည့် အမျိုးသမီးသုံးဦးလည်း အလားတူပင် ဖြစ်သည်။
“ဟင်?”
“အင်?”
“ဟင်?”
“…မင်းတို့အားလုံး ဒီမှာ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ?”
ယူးဟွန်းသည် သူတို့သုံးဦးလုံးကို သိနေရုံသာမက ရိုမူလက်ဆစ် စုစည်းထားသည့် အဖွဲ့ဝင်များ၏ ဖွဲ့စည်းပုံမှာလည်း အံ့အားသင့်စရာကောင်းနေသဖြင့် အံ့သြသွားရသည်။
ဘန်ဆန်းရှိ။
သံမဏိနက်သူရဲကောင်း ဟွမ်ဆယ်အွန်း။
ပြီးတော့၊ အသင်း၏ ရူးသွပ်ခွေးဟု နာမည်ကြီးသည့် ယူဆောင်းအာ။
ထူးဆန်းသည့် လေထုထဲတွင် ပခုံးချင်းယှဉ်ကာ ထိုင်နေကြသည့် သူတို့သုံးဦး၏ မြင်ကွင်းမှာ ပန်းချီဆရာတစ်ဦးစီက ရေးဆွဲထားသည့် ပန်းချီကားများကို မှားယွင်းစွာ တွဲဆက်ထားသကဲ့သို့ပင်။
“အော်။ အချင်းချင်း သိနေကြတာလား? ဒါဆိုရင် ပိုလွယ်သွားတာပေါ့။”
“…မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလူတွေကို အကုန်လုံး စုစည်းနိုင်ခဲ့တာလဲ?”
“ငါလား? အင်း။ ရိုးရိုးလေးပဲ?”
ရိုမူလက်ဆစ်က သူတို့သုံးဦးကို ခေါ်ယူရန်အတွက် မည်သည့်အထူးအလုပ်မျှ မလုပ်ခဲ့ရကြောင်း ဆိုသည်။
ယူးဟွန်းအတွက်မူ ၎င်းမှာ ယုံရခက်သည့် ဇာတ်လမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
“ပြီးတော့ မင်းတို့သုံးယောက်လုံး စာချုပ်သက်တမ်း ကုန်သွားတာလား?”
“ငါနဲ့… ငါ့ညီမ… ဟုတ်တယ်။”
“ဟုတ်တယ်။ ဘန်ဆန်းနဲ့ ငါ့ရဲ့ စာချုပ်သက်တမ်းက အခုပဲ ကုန်သွားတာ။”
“မင်းကော ယူဆောင်းအာ?”
ယူဆောင်းအာက လက်ပိုက်လျက် စိတ်အနည်းငယ်တိုသည့်ပုံစံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
“ငါစာချုပ်ထားတဲ့ တယ်လာက တော်တော်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ပေးတာလေ။ သူက သူ့စိတ်ကြိုက် သူလုပ်ချင်သလို ငါ့ကို အမြဲတမ်း ခိုင်းစေနေတာကို ငါအရမ်းမုန်းတယ်။ စာချုပ်သက်တမ်းက နည်းနည်းကျန်သေးပေမဲ့လည်း ငါ စာချုပ်ကို ဖျက်ပစ်လိုက်တယ်။”
“အဲဒါ အဆင်ပြေလို့လား? တစ်ဖက်က စာချုပ်ကို တစ်ဖက်သတ် ဖျက်သိမ်းလိုက်ရင် ဒဏ်ကြေးက တော်တော်များမှာလေ။”
“အော်၊ အဲဒါက ကိစ္စမရှိပါဘူး။ သူက ငါ့အစား ဒဏ်ကြေးပေးလိုက်တာလေ။”
ယူဆောင်းအာအတွက် ဒဏ်ကြေးပေးခဲ့သူမှာ ရိုမူလက်ဆစ်ဖြစ်သည်။
ယူးဟွန်းသည် အံ့သြသွားသည်။ ယူဆောင်းအာကဲ့သို့ ကောက်ခံသူတစ်ဦးအတွက် စာချုပ်ဖျက်သိမ်း၍ ပေးဆောင်ရမည့် ဒဏ်ကြေးမှာ အတော်လေး များပြားလိမ့်မည်။
ပြီးတော့ ရိုမူလက်ဆစ်က သူတို့အားလုံးအတွက် ပေးဆောင်ပေးခဲ့သည်။
ယူးဟွန်းသည် သူရထားသည့် ပွိုင့်များဖြင့် သူလည်း လုပ်နိုင်မည်ဟု တွေးမိသော်လည်း၊ ၎င်းမှာ သူက ထူးခြားသောကြောင့်သာ ဖြစ်ပြီး မန်နေဂျာအဆင့်ရှိ သာမန်တယ်လာတစ်ဦးအနေဖြင့်မူ မဟုတ်ပေ။
‘ဒီတယ်လာက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပွိုင့်တွေ ဒီလောက်များနေတာလဲ?’
ပြန်တွေးကြည့်လျှင် သူခေါ်ယူခဲ့သည့် အဖွဲ့ဝင်များမှာလည်း တောက်ပနေကြသည်။
White Flower Management တွင် အလုပ်လုပ်နေသည့် ယူးဟွန်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍မရသော်လည်း၊ ထိုသူသုံးဦးလုံးမှာ ထူးချွန်သည့် အလားအလာရှိသော ကောက်ခံသူများ မဟုတ်ပါလား။
ယူးဟွန်းသည် ရိုမူလက်ဆစ်ကို တစ်ဖန်ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
‘သူ့လုပ်ရပ်တွေက ထူးဆန်းကောင်း ထူးဆန်းနေမယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့စွမ်းရည်ကတော့ ငြင်းမရဘူး။ ဆယ်လက်စတီနာက သူ့ကို စေလွှတ်လိုက်တာ အကြောင်းမဲ့တော့ မဟုတ်ဘူးပဲ။’
သို့သော် ယူးဟွန်း၏ အမြင်တွင်မူ ကောက်ခံသူသုံးဦး၏ စိတ်ခံစားချက်ကို နားလည်ပေးနိုင်ခြင်း မရှိပေ။
“ဘယ်လိုပဲ ကြည့်ကြည့် သူက သံသယဖြစ်စရာကောင်းရုံတင်မကဘူး၊ အတော်လေးကို မရိုးသားတဲ့ပုံပဲ။ မင်းတို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူနဲ့ စာချုပ်ချုပ်ဖို့ သဘောတူလိုက်တာလဲ?”
“…”
“…”
“…”
ဘန်ဆန်း၊ ဟွမ်ဆယ်အွန်းနှင့် ယူဆောင်းအာတို့မှာ ငြင်းဆန်စရာ စကားလုံးမရှိသကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။
ပထမဆုံး စကားစမြည် ပြောလာသူမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ ဘန်ဆန်း ဖြစ်သည်။
“သူက… ထူးခြားတယ်။”
“ဘာ?”
“အာ၊ ကျွန်မတို့ ဘန်ဆန်းက သာမန်လူတွေနဲ့ အမြင်ချင်း မတူဘူးလေ။ သူက နည်းနည်း… ထူးဆန်းတယ်ဆိုပါတော့။”
ခလောက်။
သံမဏိနက်သူရဲကောင်း ဟွမ်ဆယ်အွန်းက ယူးဟွန်းကို အားနာသည့်ဟန်ဖြင့် ကြားဝင်ပြောလိုက်သည်။
သူမသည် ကော်ဖီဆိုင်ထဲတွင် ထိုင်နေသော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံးတွင် သံမဏိနက်ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်သည်။
‘မင်းကမှ ထူးဆန်းနေတာ။’
ယူးဟွန်းသည် ပါးစပ်ဖျားအထိ ရောက်လာသည့် စကားကို အတင်းပြန်မျိုချလိုက်သည်။
“သူက အမူအရာ သိပ်မပြတတ်ပေမဲ့ တခြားသူတွေရဲ့ စိတ်ခံစားချက်ကိုတော့ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် အာရုံခံနိုင်တယ်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ကြည့်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အပျက်သဘောနဲ့ ဆက်ဆံတာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက တစ္ဆေတစ်ကောင်လိုကို သိနေတာ။”
“ဒါကြောင့် မင်းတို့က သူ့ကို ရွေးလိုက်တာလား?”
ဘန်ဆန်းက တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူက ထူးခြားသောကြောင့် ရွေးချယ်လိုက်သည်ဟု ဆိုသော်လည်း အခြေခံအကျဆုံး အကြောင်းရင်းမှာ ရိုမူလက်ဆစ်သည် ဆိုးရွားသော သတ္တဝါမဟုတ်ကြောင်းနှင့် သူ့အပေါ် မည်သည့် ရွံရှာမှုမျိုးမှ မခံစားရခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဟွမ်ဆယ်အွန်းအတွက်လည်း အလားတူပင် ဖြစ်သည်။
သူမသည်လည်း တခြားတယ်လာများ သို့မဟုတ် လူများနှင့် ဆက်ဆံရသည်ကို အဆင်မပြေဖြစ်တတ်သော်လည်း ရိုမူလက်ဆစ်နှင့်မူ ထူးထူးခြားခြား ထိုသို့မခံစားရပေ။
‘အံ့သြစရာပဲ။’
လူရွေးရခက်သည့် ထိုသူနှစ်ဦးလုံးက ရိုမူလက်ဆစ်ကို လက်ခံလိမ့်မည်ဟု သူတစ်ခါမျှ မထင်ထားခဲ့ပေ။
ယူးဟွန်း၏ အကြည့်သည် သဘာဝကျစွာပင် ယူဆောင်းအာထံသို့ ရောက်သွားသည်။
၎င်းမှာ ‘မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လက်ခံလိုက်တာလဲ?’ ဟူသည့် အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်သော အကြည့်မျိုး ဖြစ်သည်။
“ငါလား? စမ်းကြည့်ရတာ ဘာမှမဖြစ်ဘူးလို့ တွေးလိုက်မိလို့ပါ။”
“မင်းမှာ အကြောင်းပြချက် မရှိဘူးလား?”
“အကြောင်းပြချက်… အင်း…”
ယူဆောင်းအာက စကားကို ဆက်မပြောဘဲ ရပ်လိုက်သည်။
ပြောရမည်ဆိုလျှင် အကြောင်းပြချက်တော့ ရှိသည်။ ရိုမူလက်ဆစ်က သူမကို မြင်သည့်အခါ လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဟု ခေါ်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူမ၏ ထူးခြားချက် (trait) ကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပါ့ခ်အဒေါ်ကြီးနှင့် တခြားလူများ၊ တယ်လာများက သူမကို ရုပ်ဆိုးသည်ဟုသာ မြင်ကြသည်။
သို့သော် ရိုမူလက်ဆစ်က သူမ၏ ထူးခြားချက်ကို ကျော်လွန်ကာ သူမ၏ အစစ်အမှန်ပုံစံကို တစ်ချက်တည်းနှင့် မှတ်မိသွားခဲ့သည်။
သူမသည် အရင်က မိမိ၏အသွင်အပြင်ကို ဂရုမစိုက်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယူးဟွန်းကို သူမ၏ အစစ်အမှန်မျက်နှာကို ပြသလိုက်မိသည့်အချိန်မှစ၍ ယူးဟွန်း၏ အကြည့်ကို အမြဲသတိထားမိနေသည်။
‘သူတို့မှ မသိတာပဲ၊ မိတ်ကပ်လိမ်းစရာလည်း မလိုသလို အသွင်အပြင်ကိုလည်း ဂရုစိုက်စရာ မလိုပါဘူး’ ဟူသည့် သူမ၏ အတွေးများမှာ တစ်နေ့နေ့တွင် မိမိ၏မျက်နှာအစစ်ကို ပြရတော့မည်ကို စိုးရိမ်သည့် စိတ်ပူပန်မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ထိုအချိန်တွင် ယူးဟွန်းပြီးနောက် သူမ၏ အစစ်အမှန်ပုံစံကို မှတ်မိသည့် ရိုမူလက်ဆစ် ပေါ်လာခဲ့သည်။
သူက ယုံကြည်ရသူ မဟုတ်ကောင်း မဟုတ်နိုင်သော်လည်း၊ မိမိ၏ အစစ်အမှန်ကို မှတ်မိသည့်အတွက် နောက်တစ်ကြိမ် စာချုပ်အတွက် ဆိုးရွားသည့် ရွေးချယ်မှု မဟုတ်ဟု သူမ တွေးမိသည်။
“ငါ့မှာ အဲဒီလိုမျိုး ဘာမှမရှိပါဘူး။”
သူမက ရိုးသားစွာ ဖွင့်မပြောနိုင်သဖြင့် ယူဆောင်းအာက စကားကို လှည့်ပတ်ပြောလိုက်သည်။
ယူးဟွန်းသည် ရိုမူလက်ဆစ်အပေါ် ထားရှိသည့် သူ၏အကဲဖြတ်မှုကို မြှင့်တင်လိုက်သည်။ သူယခု ရင်ဆိုင်နေရသည့် ကောက်ခံသူ သုံးဦးလုံးမှာ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးနှင့် အရည်အချင်းပိုင်းတွင် ထူးချွန်သူများ ဖြစ်ကြသည်။
သူတို့ကို စုဆောင်းရန် ပို၍ပင် ခက်ခဲမည်ဖြစ်သော်လည်း ရိုမူလက်ဆစ်ကမူ အချိန်တိုအတွင်း လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။
“ဒါဆို မန်နေဂျာ ရိုမူလက်ဆစ်၊ မင်းက ဒီသုံးယောက်ကို ရွေးချယ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ဘာလဲ?”
ယူးဟွန်းသည် သူ့ဘေးတွင် ထိုင်နေသည့် ရိုမူလက်ဆစ်ကို မေးလိုက်သည်။
ပြန်ရလိုက်သည့် အဖြေမှာမူ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလွန်းလှသည်။
“သူတို့အားလုံးက လှနေကြလို့လေ။”
“ဘာ… ဘာပြောလိုက်တယ်?”