သူ့ရဲ့ ပထမဆုံးနည်းစနစ်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရတာက သူထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုလွယ်ကူနေခဲ့တယ်။
ယူဟွန်းဟာ အရာအားလုံး ချောမွေ့လွန်းနေတာကြောင့် အံ့အားသင့်နေမိတယ်။
ဂူကျူးရဲ့ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်နေရတာထက် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ခန္ဓာကို လှုပ်ရှားလိုက်ရတာက ပိုပြီး သက်သောင့်သက်သာ ရှိနေတယ်။ ဒါကို ယုတ္တိဗေဒအရ နားလည်ဖို့ဆိုတာ ခက်ခဲတဲ့အရာတစ်ခု ဖြစ်နေတယ်။
[သခင်။]
ယူဟွန်းရဲ့ ဦးခေါင်းထဲမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က စကားပြောလာတယ်။
တိုတိုတုတ်တုတ်နဲ့ လေသံမာမာနဲ့ ပြောလာတဲ့အသံ။
အဲဒါ ဒါဝင်ရဲ့ နတ်ဆိုးပဲ။
‘ဒါဝင်ပေါ့လေ... အာ၊ ဟုတ်ပြီ။ ကျွန်တော် သဘောပေါက်ပြီ။’
ယူဟွန်းဟာ အခြေအနေကို ချက်ချင်းပဲ ဆုပ်ကိုင်လိုက်နိုင်တယ်။
သူဟာ နေရာကနေ ထလိုက်ပြီး အပြင်ကို ထွက်ဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်တယ်။
ဘာကြောင့် ဒီလိုဖြစ်လာရတာလဲဆိုတာကို သူ အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းမိပေမဲ့ သူ့ရဲ့ယူဆချက်ကို သေချာစေဖို့ လိုအပ်နေတယ်။
လူသူအရောက်အပေါက်နည်းတဲ့နေရာမှာ စမ်းသပ်မှုတစ်ခု လုပ်ကြည့်ဖို့ သူ စဉ်းစားနေတုန်းမှာပဲ တခြား ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုကို ရုတ်တရက် တွေးမိသွားတယ်။
‘နေပါဦး။ ငါ တကယ်ပဲ အပြင်ထွက်ဖို့ လိုအပ်လို့လား။’
သူ တွေးထားတာသာ မှန်မယ်ဆိုရင် ဒါဟာ သူ့အတွက်တင်မကဘဲ လေ့ကျင့်ရေးမှာ အခက်အခဲရှိနေတဲ့ အလွန်အမင်း သန်မာလာတဲ့ စုဆောင်းသူတွေအတွက်ပါ အကျိုးရှိစေမှာ ဖြစ်တယ်။
ယူဟွန်းဟာ ချက်ချင်းပဲ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ မျက်နှာဖုံးတစ်ခုကို တပ်လိုက်တယ်။
အခုအခါမှာ နာမည်အပြည့်အစုံ ရရှိထားတဲ့ အပေါရီးယား (Aporia) မျက်နှာဖုံးပဲ။
မျက်နှာဖုံးရဲ့ အပေါ်ဘက်မှာ အနီရောင်မျက်လုံး လေးလုံး ပေါ်လာတယ်။ ယူဟွန်းဟာ တတိယမျက်လုံးဖြစ်တဲ့ ဒက်ကာ့တ် (Descartes) ရဲ့ စွမ်းအားကို အသက်သွင်းလိုက်တယ်။
‘အမှန်တရားနဲ့ စိတ်ကူးယဉ်လောကအားလုံးရဲ့ နယ်နိမိတ်တွေကို ကျော်လွန်သွားတဲ့ စွမ်းအား။’
သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က မြင်ကွင်းတွေဟာ တစ်ခဏချင်းမှာပဲ အရည်ပျော်ကျသွားပြီး ကမ္ဘာသစ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာတယ်။
ယူဟွန်း ရပ်နေတဲ့နေရာဟာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကို အဆပေါင်းရာချီပြီး ချဲ့ထွင်ထားသယောင် ကျယ်ပြောလှတဲ့ မြေပြင်တစ်ခု ဖြစ်တယ်။
သူ အဲဒါကို အတည်ပြုလိုက်ပြီးနောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခုန်လိုက်၊ ခြေလှမ်းလိုက် လုပ်ကြည့်တယ်။
ဒါဟာ စိတ်ကူးယဉ်လောကတစ်ခုဆိုတာ သိနေပေမဲ့လည်း ထိတွေ့မှုတွေကိုတော့ အတိုင်းသား ခံစားနေရတယ်။
‘ဒါဟာ ဒက်ကာ့တ်ရဲ့ နတ်ဆိုးစွမ်းအားပဲ။’
ဒက်ကာ့တ်ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ ဖန်တီးထားတဲ့ [အံ့ဖွယ်ကမ္ဘာ (Wonderland)]။
ဒါကို အကြောက်ဆုံး စွမ်းအားတစ်ခုလို့ သတ်မှတ်နိုင်တယ်။
လာပလပ်စ်၊ မက်စ်ဝဲလ်နဲ့ ဒါဝင်တို့ရဲ့ စွမ်းအားတွေက သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားတွေကို မြှင့်တင်ပေးရုံလောက်နဲ့ပဲ ကန့်သတ်ထားပေမဲ့ ဒက်ကာ့တ်ကတော့ ဆန့်ကျင်ဘက်ပဲ။
တခြားသူတွေကို စိတ်ကူးယဉ်အမြင်တွေ မြင်ယောင်စေတဲ့ ဒီစွမ်းအားက အလွန်ကို နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ကြီးမားလှတယ်။
ယူဟွန်းဟာ ဒါဟာ စိတ်ကူးယဉ်လောကမှန်း သိလျက်နဲ့ ဒီနေရာကို ရောက်လာခဲ့တာပေမဲ့ ဘာမှမသိတဲ့သူတစ်ယောက်က ဒီနေရာကို ရောက်လာခဲ့ရင် ဘာဖြစ်မလဲ။
‘သူတို့ နေထိုင်ခဲ့တဲ့ နှစ်ကာလတွေအားလုံးက တကယ်တမ်းမှာ အတုအယောင်တွေဆိုရင်ကော။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖန်တီးပေးထားတဲ့ စိတ်ကူးယဉ်အမြင်တွေသာ ဖြစ်နေရင်ကော။’
"အိုးထဲက ဦးနှောက်" (Brain in a vat) ဆိုတဲ့ အယူအဆတစ်ခု ရှိတယ်။
တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ တကယ့်ကိုယ်ပိုင် အသိစိတ်က အိုးထဲမှာရှိတဲ့ ဦးနှောက်တစ်ခုသာဖြစ်ပြီး သူတို့ ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ မှတ်ဉာဏ်နဲ့ အတွေ့အကြုံတွေအားလုံးက ရူးသွပ်နေတဲ့ သိပ္ပံပညာရှင်တစ်ယောက်က လျှပ်စစ်လှုံ့ဆော်မှုတွေနဲ့ ဖန်တီးထားတဲ့ အတုအယောင်တွေသာဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့ အယူအဆပဲ။
တကယ်တော့ ဒီအယူအဆက အဓိပ္ပာယ်မဲ့သလောက်ပါပဲ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တကယ်တမ်းမှာ အိုးထဲက ဦးနှောက်တစ်ခုသာ ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင် "ငါဟာ အိုးထဲက ဦးနှောက်တစ်ခုများလား" ဆိုတဲ့ အတွေးမျိုးကိုတောင် တွေးနိုင်မှာ မဟုတ်လို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒက်ကာ့တ်ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ဆိုရင်ကော။
‘မဟုတ်ဘူး၊ အခု အဲဒါက အရေးကြီးတာ မဟုတ်ဘူး။’
ယူဟွန်းက ဒီနေရာမှာ သူ့ရဲ့စွမ်းအားကို စမ်းသပ်ကြည့်ချင်နေတာ။
သူဟာ ခုနစ်နတ်ဆိုး ကောင်းကင်မည်း ကျင့်စဉ် (Seven Demons Black Sky Divine Skill) ရဲ့ ပြောင်းလဲထားတဲ့ နည်းစနစ်တစ်ခုဖြစ်တဲ့ "စိတ်နယ်ပယ်" ကို ခဏတာလောက်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အကြမ်းဖျင်းပဲဖြစ်ဖြစ် အောင်အောင်မြင်မြင် သုံးနိုင်ခဲ့ပြီ။
ဒါဟာ တိုက်ဆိုင်မှု ဟုတ်မဟုတ်ကို သူ စစ်ဆေးကြည့်ဖို့ လိုတယ်။
‘ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေရာက စိတ်ကူးယဉ်လောကတစ်ခုပဲ။ ငါ့စွမ်းအားအကုန်လုံးကို သုံးလိုက်ရင်တောင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထိခိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။’
စုဆောင်းသူတွေအတွက် သီးသန့်ဖန်တီးထားတဲ့ နေရာတောင် ယူဟွန်းရဲ့စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ မခံနိုင်ခဲ့ဘူး။
သူ့စွမ်းအားကို တိုင်းတာဖို့ နေရာရှာနေတာဟာ အချိန်ကုန် လူပန်းသက်သက်ပဲ။
အဲဒီရှုထောင့်ကကြည့်ရင် ဒီအံ့ဖွယ်ကမ္ဘာဟာ သူ စိတ်ကြိုက် စွမ်းအားတွေကို အသုံးပြုနိုင်တဲ့ အကောင်းဆုံးနေရာပဲ။
ယူဟွန်းဟာ သူ့စိတ်ကို စုစည်းလိုက်တယ်။ မှင်ရည်လိုပဲ မည်းနက်နေတဲ့ သူ့ရဲ့အတွင်းအားတွေဟာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်မှာ ရေလှိုင်းတွေလို လှုပ်ခတ်နေတယ်။
သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ စွမ်းအားတွေ စီးထွက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့ရဲ့နှလုံးခုန်သံတွေက အဲဒီဗလာကျင်းနေတဲ့ နေရာကို ချက်ချင်းပဲ ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်တယ်။
ကျယ်ပြောလှတဲ့ ဒီနေရာနဲ့ယှဉ်ရင် အစက်ကလေးတစ်ခုလောက်သာ ရှိတဲ့ သူ့ရဲ့စွမ်းအားဟာ မကြာခင်မှာပဲ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတဲ့ ကြီးမားတဲ့ ရေလှိုင်းကြီး ဖြစ်လာတယ်။
သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ ငြိမ်သက်နေပေမဲ့ ယူဟွန်းရဲ့ ဦးနှောက်ကတော့ အရှိန်အဟုန်နဲ့ လည်ပတ်နေတယ်။
သူ့မျက်လုံးတွေက အခုအခါမှာ တခြားအရာတစ်ခုခုကို မြင်နေရတယ်။
ချူလာပန်တာကာနဲ့ တိုက်ခိုက်တုန်းက ဆောဆူမင် ပြသသွားတဲ့ စွမ်းအား။
အဲဒီကြီးမားတဲ့ ရေဝဲရဲ့ စီးဆင်းမှုနဲ့ နောက်ဆုံးမှာ တစ်မှတ်တည်းဆီ စုစည်းသွားပုံ။
ပြီးတော့ အဲဒီအချိန်မှာ သူမရဲ့ ကံတရားကို ဘယ်လို အသုံးပြုသွားသလဲဆိုတာ။
ခွာရူရူရူရုံ!
ယူဟွန်းရဲ့ ပတ်လည်မှာ မည်းနက်တဲ့ စွမ်းအားတွေဟာ အကြမ်းပတမ်း လှည့်ပတ်လာတယ်။
တစ်ခု၊ နှစ်ခု၊ သုံးခု… ရေဝဲကိုးခု တိတိကျကျ ပေါ်လာတယ်။
အဲဒီ ရေဝဲမည်းကိုးခုဟာ ယူဟွန်းရဲ့ လက်ယာလက်ထဲမှာ စုစည်းသွားတယ်။
-ကောင်းကောင်း နားထောင်ထား။ ငါ့ရဲ့ ဒီစွမ်းအားက လက်နက်တွေနဲ့ သုံးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ မဟုတ်ဘူး။
ဆောဆူမင်က အဲဒီလို ပြောပြီး သူမရဲ့ လက်သီးကို ဆန့်ထုတ်ပြခဲ့တယ်။
-ဒီစွမ်းအားက တကယ်တော့ ခန္ဓာကိုယ် သန်မာမှုတစ်ခုတည်းနဲ့ပဲ ဖော်ဆောင်ရတဲ့ နည်းစနစ်တစ်ခုပဲ။ လက်နက်တွေကတော့ တိကျမှုကို မြှင့်တင်ပေးဖို့လောက်ပဲ သုံးတာ။ တကယ်တော့ လက်နက်ရှိရင်လည်း မဆိုးပါဘူး။ ရှိရင်လည်း ကောင်းတယ်၊ မရှိရင်လည်း ဘာမှမဖြစ်ဘူး။
ဒါကြောင့် ဒီစွမ်းအားရဲ့ အနှစ်သာရက နောက်ဆုံးမှာတော့ လက်ဗလာနဲ့ပဲ ဖော်ဆောင်ရတဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နည်းစနစ်တစ်ခု ဖြစ်နေတာပဲ။
-မင်းသာ ဒီစွမ်းအားကို တကယ် ကျွမ်းကျင်ချင်တယ်ဆိုရင် တစ်နေ့နေ့မှာ လက်ဗလာနဲ့ပဲ ကောင်းကောင်း သုံးနိုင်လာမှာပါ။
အဲဒါကို သက်သေပြချင်သလိုပဲ၊ ယူဟွန်းဟာ ရေဝဲကိုးခုကို ကိုင်စွဲထားတဲ့ သူ့လက်ယာလက်ကို ရှေ့ကို ထိုးထုတ်လိုက်တယ်။
-ဒါက ခုနစ်နတ်ဆိုး ကောင်းကင်မည်း ကျင့်စဉ်ပဲ။
ခွာရူရူရူရုံ!
မိုးချုန်းသံလို ဆူညံသံတွေနဲ့အတူ လျှပ်စီးတွေ လက်သွားပြီး သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က လေထုတွေဟာ အကြမ်းပတမ်း တုန်ခါသွားတယ်။
လျှံထွက်လာတဲ့ စွမ်းအားတွေဟာ ကြယ်ကြွေသလိုမျိုး ပြင်းထန်တဲ့ ဖိအားတွေကို သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ဆီ ဖြန့်ကျက်လိုက်တယ်။
ယူဟွန်း ရပ်နေတဲ့မြေပြင်ဟာ အက်ကွဲသွားပြီး အပြင်းအထန် တုန်ခါလာတယ်။
လည်ပတ်နေတဲ့ ရေဝဲကိုးခုဟာ မကြာခင်မှာပဲ လိမ်ယှက်သွားပြီး တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားတယ်။
ငါ အဲဒါတွေကို ဖိနှိပ်၊ စုစည်းပြီး တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ရောယှက်လိုက်တယ်။
စွမ်းအား ရေဝဲကိုးခု၊ တစ်ခုချင်းစီရဲ့ ခွန်အားကို ထိန်းသိမ်းထားရင်းနဲ့ တစ်ချက်တည်းသော ထိုးချက်အဖြစ် ပိုမိုကြီးမားလာအောင် မြှင့်တင်လိုက်တယ်။
ငါ အဲဒါကို ထုတ်လွှတ်လိုက်တယ်။
ကြယ်တစ်စင်းရဲ့ တည်ရှိမှုကိုပင် ဖောက်ထွက်သွားနိုင်တဲ့ ထိုးချက်တစ်ခု။
‘ငါ့ရဲ့ အစွမ်းကုန်နဲ့။’
ငါ့ရှေ့မှာ မြင်ယောင်နေတာက အဲဒီတုန်းက ငါမြင်ခဲ့တဲ့ ချူလာပန်တာကာပဲ။
ကြာပန်းပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း တရားဂါထာတွေကို ရွတ်ဆိုကာ တောက်ပတဲ့ အလင်းရောင်တွေ ဖြာထွက်နေတဲ့ လူ။ သူ့ကို စိတ်ကူးယဉ် အမြင်တစ်ခုအဖြစ် ငါ ပုံဖော်လိုက်တယ်။
စိတ်ကူးယဉ် ချူလာပန်တာကာက သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးဂါထာကို ရွတ်ဆိုလိုက်တယ်။
ပြီးတော့ ယူဟွန်းရဲ့ စိတ်နယ်ပယ်ဟာ အဲဒီအလင်းတန်းနဲ့ တိုက်မိသွားတယ်။
─────!!!
ကမ္ဘာကြီးကို တုန်ခါသွားစေတဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ အလင်းရောင်တစ်ခုနဲ့ အဲဒီအလင်းတန်းကို ဖြတ်တောက်သွားတဲ့ ပါးလွှာတဲ့ အမည်းရောင်မျဉ်းကြောင်းတစ်ခု။
အရာအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အခါ ကျန်ရစ်ခဲ့တာကတော့ မပျက်စီးဘဲ ရှိနေတဲ့ ချူလာပန်တာကာရဲ့ ပုံရိပ်နဲ့။
အလင်းတန်းကို မဖောက်ထွက်နိုင်ဘဲ ပြန့်ကျဲသွားတဲ့ စိတ်နယ်ပယ်ရဲ့ စွမ်းအားတွေပဲ။
ငါ အဲဒါကို ကြည့်နေတုန်းမှာပဲ ချူလာပန်တာကာရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်ပုံရိပ်ဟာ အပိုင်းပိုင်း ပြိုကွဲပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
ပျက်စီးသွားတဲ့ ကမ္ဘာကြီးဟာ မူလအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားတယ်။ ဒီအံ့ဖွယ်ကမ္ဘာမှာ သူ့ဘာသာသူ အလိုအလျောက် ပြန်လည်ပြုပြင်တဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တောင် ပါဝင်နေတယ်။
“တောက်။”
ယူဟွန်းဟာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ လျှာသံသတ်လိုက်တယ်။
သူ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပြီး အတုယူခဲ့ပေမဲ့ တကယ့်အစစ်အမှန်နဲ့တော့ မယှဉ်နိုင်သေးဘူး။
မျှော်လင့်ထားတဲ့ ရလဒ်မျိုး မထွက်လာလို့ စိတ်ပျက်မိပေမဲ့ ဆောဆူမင်သာ ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရရင် သူမတောင် အံ့အားသင့်သွားမှာ အသေအချာပဲ။
ယူဟွန်းဟာ ဆောဆူမင် ပြသသွားတဲ့ "စိတ်နယ်ပယ်" ဆိုတဲ့ နည်းစနစ်ကို နာမည်တစ်ခုလောက်ပဲ ကြားဖူးတာနဲ့တင် အစစ်အမှန်နီးပါးလောက်အထိ အောင်အောင်မြင်မြင် ဖော်ဆောင်ပြနိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။
အဲဒီအတွက် အဓိကအခြေခံအုတ်မြစ်ကတော့ "သူ့မျက်စိနဲ့ သူ မြင်ခဲ့ရတဲ့ အတွေ့အတွေ့အကြုံ" တွေပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကတော့ ဘယ်သူမှ အတုခိုးလို့မရတဲ့အရာပဲ။
သူ့မျက်စိနဲ့ မြင်ခဲ့ပြီး စွမ်းအားကို တူညီအောင် ဖော်ဆောင်နိုင်ခဲ့တယ်။
ယူဟွန်းအတွက် ဒါကို ဖြစ်မြောက်စေခဲ့တာကတော့ သူ မြင်ခဲ့သမျှ ဘာတစ်ခုကိုမှ မေ့မသွားတဲ့ သူ့ရဲ့ အံ့မခန်း မှတ်ဉာဏ်စွမ်းရည်နဲ့။
‘ကိုယ်တွေးထားတဲ့အတိုင်း ဖော်ပြနိုင်ပြီး လှုပ်ရှားပေးတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်။’
ယူဟွန်းဟာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ခဏတာ ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။
သူ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်နေတဲ့ ဝတ်စုံအောက်မှာ ဆောဆူမင် တစ်ချိန်က ပြောပြခဲ့ဖူးတဲ့ အဆုံးစွန်သော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ် (Ultimate Physique) ရှိနေသည်။
‘ဒါကြောင့် သူမက ဒါကို အဆုံးစွန်သော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်လို့ ခေါ်ခဲ့တာပေါ့။’
အဆုံးစွန်သော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ဆိုတာ စွမ်းအားကြီးမားလို့ ပေးထားတဲ့ နာမည်မျိုး မဟုတ်ပေ။
ခန္ဓာကိုယ်က သန်မာရုံတင်မကဘဲ အပိုအလိုမရှိဘဲ လွတ်လပ်နေပြီး ဘယ်လိုစွမ်းအင်မျိုးကိုမဆို လက်ခံနိုင်၊ ထိန်းကျောင်းနိုင်စွမ်း ရှိတာကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဒါတင်မကသေးဘူး။ သူ တစ်ခါမြင်ဖူးတာ ဒါမှမဟုတ် သူ့စိတ်ထဲ ရောက်လာတာမှန်သမျှကို သူက ဖော်ဆောင်ချင်တယ်ဆိုရင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က သဘာဝအတိုင်း လိုက်ပါလှုပ်ရှားပေးနိုင်တယ်။
လူတွေက မြင်ဖူးတယ်၊ သိတယ်လို့ ပြောကြပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ လိုက်မလုပ်နိုင်ကြဘူး။
တစ်ခုခုကို သိထားတာနဲ့ လုပ်ဆောင်နိုင်တာက ကွဲပြားခြားနားတယ်။ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ သင်ယူဖို့ဆိုရင် ထပ်ခါတလဲလဲ လေ့ကျင့်မှုတွေကို ရာနဲ့ချီ လုပ်ဆောင်ရတယ်။
ဒါပေမဲ့ ယူယောင်းမင်းကတော့ မတူဘူး။
သူ့မျက်စိနဲ့ မြင်လိုက်ရတာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ သူ့ဦးနှောက်ထဲ သိလိုက်ရတာပဲ ဖြစ်ဖြစ်။
ဒီခန္ဓာကိုယ်နဲ့ဆိုရင် သူ ဘာမဆို လုပ်နိုင်တယ်။
အဲဒါကပဲ အဆုံးစွန်သော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ စွမ်းအားပဲ။
ဒါဝင်ရဲ့ နတ်ဆိုးတွေ ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ စွမ်းအား။
‘ရူးမတတ် ပြင်းထန်တဲ့ အသက်စွမ်းအင်နဲ့ မယုံနိုင်စရာ ကာယစွမ်းအားတွေအပြင် ကိုယ်စိတ်ကြိုက် ဘာမဆို လုပ်နိုင်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်။ ဒါက ဘယ်လို ကျင့်ကြံသူကိုမဆို မျက်လုံးပြူးသွားစေမယ့် အရည်အချင်းမျိုးပဲ။’
ဒါဟာ ကောင်းကင်က ပေးအပ်တဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အဆင့်လောက် မဟုတ်ဘူး။ ထောင်စုနှစ်မှာ တစ်ခါပေါ်တဲ့ ပါရမီရှင်တောင် အခုလက်ရှိ ယူယောင်းမင်းနဲ့ ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။
ဟုတ်တယ်။ ဒါကို စကားလုံးနဲ့ ဖော်ပြရမယ်ဆိုရင်…
စင်စစ်တော့ ဒါဟာ နတ်ဆိုးတစ်ပါးရဲ့ အရည်အချင်းပဲ။
“လာပလပ်စ်၊ မက်စ်ဝဲလ်၊ ဒက်စ်ကတ်စ်၊ ဒါဝင်။ မင်းတို့အားလုံး ထွက်ခဲ့ကြ။”
ယူယောင်းမင်းရဲ့ အမိန့်ပေးသံနဲ့အတူ မည်းနက်နေတဲ့ စာလုံးတွေဟာ ပိုးကောင်တွေလို စုစည်းလာပြီး နတ်ဆိုးလေးပါးကို ပေါ်ထွက်လာစေတယ်။
အကြီးဆုံးဖြစ်တဲ့ လာပလပ်စ်က ရှေ့ကိုတိုးလာပြီး ခေါင်းငုံ့လိုက်တယ်။
[ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အရှင်သခင်။ ကျွန်တော်တို့ကို ဘာအမိန့်ပဲပေးပေးပါ။]
“အမိန့်ပေးတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။”
ယူယောင်းမင်းက နတ်ဆိုးလေးပါးကို ကြည့်ပြီး ပရိယာယ်ပါတဲ့ အပြုံးနဲ့ ပြုံးလိုက်တယ်။
“အရင်ဆုံးတော့ မင်းတို့ရဲ့ စွမ်းအားကို ငါ စမ်းသပ်ကြည့်ဖို့ လိုတယ်ကွ။”
***
လေ့ကျင့်ခန်းတွေ အကုန်ပြီးဆုံးပြီး လက်တွေ့ကမ္ဘာဆီ ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ ယူယောင်းမင်းဟာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်းသွားတဲ့ မောပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် နေရာမှာတင် လဲကျမတတ် ဖြစ်သွားတယ်။
‘သောက်ကျိုးနည်း။ ငါ လေ့ကျင့်တာ ပြင်းလွန်းသွားလား။’
ပိုအံ့သြဖို့ကောင်းတာက စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာမှာ လေ့ကျင့်ခဲ့ပေမဲ့ အပြင်ဘက်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အတွင်းပိုင်းရဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုက လက်တွေ့ဘဝအထိပါ လာရောက်ထိခိုက်နေတာပဲ။
‘ဒက်စ်ကတ်စ်ရဲ့ စွမ်းအားကြောင့်ပဲ။ ဒါက ရိုးရိုးရှင်းရှင်း စိတ်ကူးယဉ် အမြင်တစ်ခု မဟုတ်ဘူး။’
စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာမှာ သူ လုပ်ဆောင်ခဲ့တာ၊ ကြုံတွေ့ခဲ့တာတွေကလည်း ‘အစစ်အမှန်’ ဖြစ်နေတယ်။ အဲဒီနေရာမှာ စွမ်းအင်တွေ ကုန်ဆုံးသွားရင် လက်တွေ့ဘဝမှာလည်း စွမ်းအင်တွေ ကုန်ဆုံးသွားတာနဲ့ အတူတူပဲ။
စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာမှာ ဒဏ်ရာရတာလည်း အတူတူပဲ။ လက်တွေ့ဘဝမှာတော့ အဲဒီအတိုင်း အတိအကျ ဒဏ်ရာရလာတာ မဟုတ်ပေမဲ့ ဒဏ်ရာကြောင့် ခံစားရတဲ့ နာကျင်မှုနဲ့ ထိခိုက်မှုတွေက အစစ်အမှန်ပဲ။
‘ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက အန္တရာယ်ရှိပေမဲ့ လက်တွေ့ဘဝမှာ လုပ်တာထက်တော့ ပိုပြီး ထိရောက်မှုရှိတယ်။’
အဓိကကတော့ သူ စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာမှာ ခြောက်နာရီကျော်ကြာ နေခဲ့ပေမဲ့ လက်တွေ့ကမ္ဘာကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ တစ်နာရီတောင် မပြည့်သေးဘူး။
စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာမှာ အချိန်စီးဆင်းမှုက ပိုမြန်နေတာကြောင့် အခုလို ဖြစ်ရတာ ဖြစ်တယ်။
အချိန်စီးဆင်းမှု အချိုးအစားက အခုလောက်ကြီး မများသေးပေမဲ့ ဒီစွမ်းအားကို သူ ပိုပြီး စနစ်တကျ ထိန်းချုပ်နိုင်လာရင်တော့…
‘အချိန်က တစ်ခဏလေးပဲ ဖြစ်နေပေမဲ့ စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာထဲမှာတော့ ထာဝရကာလတစ်ခုကို ကုန်ဆုံးနိုင်မလားပဲ။’
တကယ်တော့ အဲဒီလိုဖြစ်ဖို့အတွက် သူက အခုထက် အဆင့်ပိုမြင့်အောင် ကြိုးစားရဦးမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ မဆိုနိုင်တဲ့အတွက် သူ့နှုတ်ခမ်းမှာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာမိတယ်။
ဒီအချက်က ဟန်နူးလ်ရဲ့ စုဆောင်းသူတွေကို သူ ဘယ်လိုလေ့ကျင့်ပေးရမလဲဆိုတာကို ဖြေရှင်းပေးသွားတယ်။
ကျန်ရှိနေတာကတော့ သူ့ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေ ရှေ့ဆက်သွားတဲ့အခါ လမ်းမှာ အတားအဆီးတွေ မရှိအောင် လမ်းရှင်းပေးဖို့ပဲ။
‘ငါ နေဝင်ချိန် ကုလားကာ (Twilight Curtain) နဲ့ ဟန်နူးလ် ကို ရှင်းထုတ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ ဘာသာရေးအဖွဲ့တွေကလည်း မကြာသေးခင်ကမှ ဆူညံလာကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လောက်တဲ့အထိတော့ မဟုတ်ဘူး။ ကျန်တာက အန်လီးရှ် (Unleashed) ပဲ ကျန်တော့တာလား။’
သူ အထူးသတိထားရမယ့်သူကတော့ ဂျင်ချောင်ဝန်းပဲ။
သူက သူ့ကိုယ်သူ ပိုင်ဆိုင်ထားသလိုမျိုး ရွှေရောင်အပိုင်းအစကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့သူပဲ။
လာပလပ်စ်ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့တောင် သူ့ရဲ့ အနာဂတ်ကို မမြင်နိုင်သလို သူကိုယ်တိုင်လည်း လာပလပ်စ်နဲ့ ဆင်တူတဲ့ ‘ဟောကိန်းထုတ်ခြင်း’ ဆိုတဲ့ စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။
‘သူက အခုချက်ချင်း ဘာမှလုပ်မှာ မဟုတ်ပေမဲ့ အနာဂတ်ကို တွေးကြည့်ရင်တော့ သူက ပြောပြလို့မရလောက်အောင် အန္တရာယ်ရှိတယ်။’
ဂျပန်မှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ငါးဆင့်မြောက် စိတ်နယ်ပယ်ဆိုတာ အစပျိုးခြင်းပဲ ရှိသေးတယ်။
အဲဒီလူ ကိုရီးယားကို ရောက်လာကတည်းက ယူယောင်းမင်းက တစ်နေ့နေ့မှာ ကိုရီးယားမှာ ငါးဆင့်မြောက် စိတ်နယ်ပယ်ထက် ပိုမိုပြင်းထန်တဲ့ အရာတစ်ခု ပေါက်ကွဲလာလိမ့်မယ်လို့ ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားခဲ့တယ်။
အဲဒီအချိန်အတွက် သူ အပြည့်အဝ ပြင်ဆင်ထားရမယ်။
***
နောက်တစ်နေ့မနက်၊ ယူအီလ်ရဲ့ အလှည့်။
မိုးလင်းတာနဲ့ ယူယောင်းမင်းက စုဆောင်းသူ လေးယောက်ကို အသင့်ပြင်ဆင်ပြီး စုဝေးဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်တယ်။
သူတို့က တခြား စိတ်နယ်ပယ်တစ်ခုခုကို သွားရတော့မယ်လို့ ထင်ပြီး အဲဒီအတိုင်း ပြင်ဆင်လာကြတယ်။
အားလုံးက လက်နက်တွေကို ကိုင်ဆောင်ပြီး ဝတ်စုံတွေကို စစ်ဆေးကြတယ်။
အားလုံး စုဝေးပြီးပြီဆိုတာ သေချာသွားတဲ့အခါ ယူယောင်းမင်းက သူတို့ နားမလည်နိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်တယ်။
“ငါ မင်းတို့ကို ဒီမှာ စုခိုင်းတာက ကောင်းတဲ့နေရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့လို့ပဲ။ မင်းတို့က အခုကစပြီး ဝေါဒါရင် ရဲ့နယ်မြေ (Wandering Realm) မှာ လေ့ကျင့်ကြရမယ်။”
“ဝေါဒါရင် ရဲ့နယ်မြေ ဟုတ်လား?”
“အဲဒါက ဘာလဲ?”
“အဲဒါက စိတ်နယ်ပယ်တစ်ခုရဲ့ နာမည်လား၊ အစ်ကိုကြီး?”
အားလုံးက စိတ်ဝင်တစား မေးမြန်းကြပေမဲ့ ယူယောင်းမင်းကတော့ ပြုံးရုံသာပြုံးပြီး ပြန်မဖြေဘူး။
သူက မျက်နှာဖုံးတစ်ခုကို တပ်လိုက်တယ်။ မျက်လုံးလေးလုံးပါတဲ့ နတ်ဆိုးပုံစံ မျက်နှာဖုံး။
“ခုခံမနေနဲ့။ ငါ့မျက်လုံးကိုပဲ ကြည့်ထား။”
အဖွဲ့ဝင်တွေက သူပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်လိုက်ကြတယ်။ ယူယောင်းမင်းက သူတို့ကို ဘာမှ မကောင်းတာ လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ယုံကြည်ထားကြတာကိုး။
သူတို့က ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြေလျော့ပြီး မျက်နှာဖုံးတပ်ထားတဲ့ ယူယောင်းမင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ခေါင်းတွေ ခဏလောက် မူးဝေသွားတယ်။
သူတို့ သတိပြန်ဝင်လာတဲ့အခါ လက်တွေ့ကမ္ဘာမဟုတ်တဲ့ တခြားနေရာတစ်ခုမှာ ရောက်နေမှန်း သိလိုက်ရတယ်။
“ဗျာ၊ ဘာလဲ။ ဒါ ဘယ်နေရာလဲ?”
“ဒါက ဘာလဲ။ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ?”
အဆုံးအစ မမြင်နိုင်လောက်အောင် ကျယ်ပြောလှတဲ့ ကမ္ဘာကြီး။ ဒါပေမဲ့ ဘာမှမရှိဘဲ ခြောက်ကပ်ပြီး တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်နေတဲ့ နေရာ။
အားလုံးက ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ ပုံစံကြောင့် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားကြတယ်။
“စိတ်အေးအေးထားပါ။ ဒါက ငါ ဖန်တီးထားတဲ့ ဝေါဒါရင် ရဲ့နယ်မြေပဲ။”
ယူယောင်းမင်းက အဲဒီလို ပြောပြီး ဒီနေရာဟာ စိတ်ကူးယဉ် အမြင်နဲ့ ဖန်တီးထားတဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြလိုက်တယ်။
ပြီးတော့ ဒီနေရာမှာ အချိန်စီးဆင်းမှုက ပိုနှေးကွေးပြီး ဘာမှ စိုးရိမ်စရာမလိုဘဲ လေ့ကျင့်နိုင်သလို ဒီမှာ လေ့ကျင့်တာက လက်တွေ့ဘဝမှာလည်း အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိစေမယ်လို့ ပြောပြတယ်။
အဖွဲ့ဝင်တွေက အစပိုင်းမှာတော့ မယုံသင်္ကာ ဖြစ်နေကြပေမဲ့ ယူယောင်းမင်း တစ်ခုချင်းစီ ရှင်းပြလာတာနဲ့အမျှ ယုံကြည်လာပုံရတယ်။
မယုံရင်တောင် ဒီနေ့ စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးရင်တော့ သိသွားကြမှာပါ။
“ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာဆိုရင် ကျွန်မတို့ တွေးလိုက်သမျှ အရာအားလုံးကို ဖန်တီးလို့ရလား?”
“ရတာပေါ့။ အဲဒီအရာတွေကို ငါ့ရဲ့စွမ်းအားနဲ့ ဖန်တီးပေးတာမျိုးပေါ့။”
“တောင်တစ်လုံးလောက်ကြီးတဲ့ ကိတ်မုန့်မျိုး လုပ်ပေးလို့ရမလား?”
ကန်းဟယ်ရင် က စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်တယ်။ သူမက မကြာသေးခင်ကမှ စာအုပ်တွေ ဖတ်ရတာကို အရမ်းဝါသနာပါလာပြီး ယူယောင်းမင်းက သူမကို အိမ်စာပေးထားတာကြောင့် သကြားဓာတ်ကိုလည်း ဂရုစိုက်နေရတယ်။
သူမက ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှာထားမှာ သေချာတယ်။ ကန်းဟယ်ရင် က သူမ အရင်ကတည်းက စားချင်နေတဲ့ ချိုမြိန်တဲ့ အချိုပွဲတွေကို ဝယ်စားခဲ့တယ်။
ယူယောင်းမင်းက ဘာမှ ပြန်မဖြေဘဲ လက်ချောင်းကို တောက်လိုက်တယ်။
အားလုံး အံ့အားသင့်သွားရအောင်ပဲ အမြင့် ၂၀ မီတာကျော်ရှိတဲ့ Cream ကိတ်မုန့်ကြီးတစ်ခုက ကန်းဟယ်ရင် ရဲ့ ဘေးနားမှာ ပေါ်လာတယ်။
ကန်းဟယ်ရင် က လက်ချောင်းလေးနဲ့ မြည်းကြည့်ပြီး အရသာကို အံ့အားသင့်သွားတယ်။
“အို ဘုရားသခင်။ တကယ်ပဲ အစစ်အတိုင်း အရသာရှိနေတယ်။”
“မင်းတို့ မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ ဒီမှာဆိုရင် အာရုံခံစားမှု အားလုံးကို ခံစားလို့ရတယ်။ လက်တွေ့ဘဝမှာ ရှိတဲ့ စွမ်းအားတွေကိုလည်း သုံးနိုင်တယ်။ ပြီးတော့ ဒီကမ္ဘာက အရမ်းသန်မာတဲ့အတွက် မြေပြင်တွေ ပျက်စီးသွားရင်တောင် အလိုလို ပြန်ကောင်းလာပြီး လွယ်လွယ်နဲ့ ပျက်စီးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။”
ဒါကြောင့် ဒီနေရာထက် ပိုကောင်းတဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းနေရာ မရှိတော့ဘူး။
အားလုံးရဲ့ မျက်လုံးတွေက စိတ်အားထက်သန်မှုတွေနဲ့ တောက်ပလာတယ်။ တစ်ယောက်ကလွဲရင်ပေါ့။
ယူယောင်းမင်း ပဲ။
“အမ်၊ လေ့ကျင့်ခန်းလို့ ပြောရင်တော့ ကျွန်တော်က…”
ယူယောင်းမင်း ရဲ့ သန်မာလာစေတဲ့ နည်းလမ်းက တခြားသူတွေနဲ့ မတူဘူး။ သူက အမှတ်တွေ ရှာဖွေပြီး အဲဒီအမှတ်တွေနဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတွေကို ဖန်တီးတယ်၊ ပြီးတော့ အဲဒီကျွမ်းကျင်မှုတွေနဲ့ပဲ ပိုပြီး သန်မာလာအောင် လုပ်တယ်။
ဒါက ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ယူယောင်းမင်း နဲ့ အတော်လေး ကိုက်ညီတဲ့ နည်းလမ်း ဖြစ်တယ်။
ဒါကြောင့် သူက လေ့ကျင့်တဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်တွေနဲ့ သိပ်ပြီး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခြင်း မရှိဘူး။
သန်မာလာဖို့ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းကတော့ စိတ်နယ်ပယ်တွေထဲကို သွားပြီး စိတ်ကူးယဉ်သတ္တဝါတွေကို အမဲလိုက်တာ ဒါမှမဟုတ် တာဝန်ပြီးမြောက်မှုအတွက် ဆုလာဘ်တွေကို ရယူတာပဲ ဖြစ်တယ်။
“ရပါတယ်။”
သူ့ဘေးနားက ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အသံကြောင့် သူ့တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားတယ်။
ဆိုဆူမင်း။
ဖြူဖွေးတဲ့ ဆံပင်တွေနဲ့ လှပတဲ့ မိန်းကလေးက သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးပြနေတယ်။
“မင်းကို ငါ အကုန်လုံး သင်ပေးမယ်။”
ဆိုဆူမင်းက ဝေါဒါရင် ရဲ့နယ်မြေကို ရောက်လာရလို့ အထူးကို စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရတယ်။
သူမက မကြာသေးခင်ကမှ သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားတွေကို ထိန်းချုပ်ထားရသလို ခံစားနေရတာ၊ ဒါပေမဲ့ ယူယောင်းမင်း ရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် အားလုံးကို လွှတ်ထုတ်ပစ်ဖို့ အခွင့်အရေး ရသွားပြီလေ။
ပြီးတော့ ယူယောင်းမင်း အတွက်တော့ ဆိုဆူမင်းရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုဆိုတာ ကြီးမားတဲ့ ဘေးဒုက္ခတစ်ခုနဲ့သာ ထပ်တူကျနေတော့တယ်။
“အစ်မ မာရ်နတ်မင်းကြီး?”
“ကဲ၊ အားလုံးပဲ ကံကောင်းကြပါစေ။ ငါ ခဏနေရင် ပြန်လာခဲ့မယ်။”
“ဟင်? အစ်ကိုကြီး? အစ်ကိုကြီးက ထွက်သွားတော့မလို့လား?”
“ငါ လုပ်စရာ ကိစ္စလေး နည်းနည်း ရှိသေးလို့။”
“စောင့်-စောင့်ပါဦး! အစ်မ! အစ်မ!”
ယူယောင်းမင်း က အသည်းအသန် လှမ်းခေါ်လိုက်ပေမဲ့ ယူယောင်းမင်း ကတော့ နောက်ကိုတောင် ပြန်မကြည့်ဘဲ ဝေါဒါရင် ရဲ့နယ်မြေကနေ ထွက်ခွာသွားတယ်။
ယူယောင်းမင်း ကတော့ စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ ကြောင်အသွားတယ်။
“အီး-အီး!”
“လာခဲ့လေ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အားပါးတရ လေ့ကျင့်ခန်းကို စလိုက်ရအောင်။”
“ကယ်ကြပါဦး!”
စိတ်နယ်ပယ်တစ်ခုခုကို အတူတူသွားရမယ် ထင်ပြီး အင်္ကျီကောင်းကောင်းလေး ဝတ်ဆင်လာခဲ့တဲ့ ယူယောင်းမင်း ဟာ ဆိုဆူမင်းရဲ့ လက်ထဲမှာ ဘာမှ ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိဘဲ ဆွဲခေါ်ခြင်း ခံလိုက်ရတော့တယ်။