နောက်တစ်နေ့တွင် ကမ္ဘာတစ်ဝန်းလုံးကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားစေမည့် သတင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
တိုကျိုမြို့လယ်ဗဟိုချက်မတွင် စိတ်ကူးယဉ်နယ်မြေ (Mental Realm) တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခြင်းပင်။
သာမန်အားဖြင့် စိတ်ကူးယဉ်နယ်မြေတစ်ခု ပေါ်လာလျှင် စွမ်းရည်ရှိသည့် စုဆောင်းသူများက ရှေ့ထွက်ကာ ရှင်းလင်းလေ့ရှိကြသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်မှာမူ အလွန်ပင် ထူးခြားနေသည်။
တိုကျိုတွင် ပေါ်လာသည့် စိတ်ကူးယဉ်နယ်မြေမှာ တစ်ခုတည်းမဟုတ်ပေ။
ယခင်က တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသည့် ထူးဆန်းသော ပုံစံမျိုးဖြစ်ပြီး တွေးခေါ်မှုကမ္ဘာငါးခုအထိ ထပ်နေသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။
၎င်းသည် သာမန်စိတ်ကူးယဉ်နယ်မြေများထက် အရွယ်အစား ပိုမိုကြီးမားပြီး စွမ်းအားလည်း အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုပြင်းထန်ကာ ထွက်ပေါ်လာသည့် နာမ်တစ္ဆေများမှာလည်း ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် နိုင်ငံတစ်ဝန်းလုံးသို့ အရေးပေါ် ရွှေ့ပြောင်းရန် အမိန့်ထုတ်ပြန်ခဲ့ရပြီး တိုကျိုမြို့လယ်သည် ရမ်းကားနေသည့် နာမ်တစ္ဆေများကြောင့် လူသူကင်းမဲ့ရာ သဲကန္တာရသဖွယ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
တူတာတာ!
သတင်းဌာနတစ်ခုမှ ရဟတ်ယာဉ်သည် ဝေဟင်မှနေ၍ ရမ်းကားနေသည့် မြင်ကွင်းများကို ရိုက်ကူးနေသည်။
သာမန်စိတ်ကူးယဉ်နယ်မြေများ၏ ဝင်ပေါက်နှင့်မတူဘဲ ဘဲဥပုံငါးခု ထူးဆန်းစွာ ထပ်နေသည့် ဝင်ပေါက်သည် ဧရာမဘီလူးကြီး၏ နှလုံးသားကဲ့သို့ တဒိန်းဒိန်းခုန်နေပြီး နာမ်တစ္ဆေများကို အဆက်မပြတ် ထွေးထုတ်နေသည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို ကမ္ဘာအနှံ့အပြားသို့ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ပြသနေသည်။
လူတို့မှာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြသည်။
ဇာတ်လမ်းအများအပြား ပေါင်းစပ်ကာ စိတ်ကူးယဉ်နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အဖြစ်အပျက်မျိုးမှာ အလွန်ရှားပါးသော်လည်း ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။
သို့သော် သီးခြားစီရှိနေသည့် တွေးခေါ်မှုကမ္ဘာများ ပေါင်းစပ်သွားသည့် သာဓကမျိုးမှာ တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးပေ။
“…ဒါကို သူတို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာလား။”
ရုဟွန်းသည် တီဗီမျက်နှာပြင်ကျော်မှ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
ထိုစိတ်ကူးယဉ်နယ်မြေသည် သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဟု သူ မထင်ပေ။ ယခင်ဘဝကလည်း သူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသည့် အရာမျိုး ဖြစ်သည်။
ထိုစိတ်ကူးယဉ်နယ်မြေမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အတုအယောင် ပြုလုပ်ဖန်တီးမှုသာ ဖြစ်သည်။
ပြီးတော့ ထိုအတုအယောင် တွေးခေါ်မှုကမ္ဘာများကို ဖန်တီးသူများမှာ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ရုဟွန်း သိရှိထားသည်။
‘Unleashed ပါလား။ သူတို့ ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲလို့ တွေးနေခဲ့တာ၊ တကယ်တော့ တွေးခေါ်မှုကမ္ဘာအများအပြားကို တစ်ပြိုင်နက် ပေါင်းစပ်လိုက်တာကိုး။’
စိတ်ကူးယဉ်နယ်မြေတစ်ခုအတွင်း၌ နောက်ထပ် စိတ်ကူးယဉ်နယ်မြေတစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့စဉ်ကတည်းက သူ သတိထားမိခဲ့သင့်သည်။
တိုကျိုက အရာသည် ပေါင်းစပ်မှုအမျိုးအစား (Fusion-type) စိတ်ကူးယဉ်နယ်မြေနှင့် လုံးဝကို ကွဲပြားသည်။
ပေါင်းစပ်မှုအမျိုးအစား စိတ်ကူးယဉ်နယ်မြေဆိုသည်မှာ ဇာတ်လမ်းအများအပြား သဘာဝအတိုင်း ရောယှက်သွားပြီး ဇာတ်လမ်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာခြင်းမျိုးဖြစ်သော်လည်း Unleashed တို့ ဖန်တီးလိုက်သည့် အရာမှာ အမှိုက်စများကို အတင်းချုပ်စပ်ထားသည့် ပုံစံမျိုးပင် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့်ပင် ထိုနယ်မြေထဲမှ ထွက်လာသည့် နာမ်တစ္ဆေများသည်လည်း တွေးခေါ်မှုကမ္ဘာနှစ်ခု သို့မဟုတ် သုံးခုမှ နာမ်တစ္ဆေများကို ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ပေါင်းစပ်ထားသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေကြသည်။
သူတို့ကို Synthetics (အတုအယောင်များ) ဟု ခေါ်ဆိုကြပြီး မူလပုံစံများထက် ပိုမိုအန္တရာယ်များသည့် ပုံစံများဖြင့် ပေါ်လာလေ့ရှိသည်။
လူတို့၏ လောဘကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါများ။
ရလဒ်အနေဖြင့် တိုကျိုတွင် ပေါ်လာသည့် ငါးဆထပ် စိတ်ကူးယဉ်နယ်မြေ ဖြစ်လာခြင်းပင်။
‘ချက်ချင်း ဆင့်ခေါ်စာ ရောက်လာတော့မှာပဲ။’
သူ့စိတ်ကူးအတိုင်းပင် ရုဟွန်း၏ ဖုန်းသည် ချက်ချင်း မြည်လာသည်။
အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံဖြစ်သည့် ဂျပန်တွင် ဖြစ်ပျက်နေခြင်းဖြစ်သော်လည်း ကိုရီးယားအနေဖြင့်လည်း လျစ်လျူရှု၍ မရပေ။
ကိုရီးယားတွင်လည်း အလားတူအဖြစ်မျိုး မဖြစ်လာဟု အာမခံချက်မှ မရှိဘဲ။
‘တွေ့ဆုံမယ့်နေရာက အသင်းအဖွဲ့ရဲ့ ညီလာခံခန်းမပဲ။ ဒီတစ်ခါတော့ လူအများကြီး စုဝေးကြလိမ့်မယ်။’
ဆင့်ခေါ်စာကို စုဆောင်းသူမျိုးစုံထံ ပေးပို့ထားမည်မှာ သေချာသည်။
ထိုအထဲတွင် အစည်းအဝေးသို့ တက်ရောက်နိုင်သူများမှာ အဓိကအားဖြင့် မျိုးနွယ်စုကြီးများမှ ပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် အဆင့်မြင့် စုဆောင်းသူများ ဖြစ်ကြလိမ့်မည်။
ပြီးတော့ ရုဟွန်း၊ ကန်းဟယ်ရင် နှင့် ကွမ်ဂျီအာ တို့လည်း ထိုအထဲတွင် ပါဝင်နေသည်။
***
အသင်းအဖွဲ့၏ ဝင်ပေါက်မှာ လူများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
သူတို့အများစုမှာ သတင်းထောက်များ သို့မဟုတ် သတင်းဌာနမှ ဝန်ထမ်းများဖြစ်ကြပြီး အချို့မှာမူ ဘာတွေဆက်ဖြစ်မလဲဆိုတာကို သိလို၍ ရောက်လာသည့် ပြည်သူများ ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် အသင်းအဖွဲ့အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည့် စုဆောင်းသူများကို ကြည့်ကာ ဓာတ်ပုံရိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် လက်ရှိအခြေအနေနှင့် ပတ်သက်၍ မေးခွန်းများ အော်မေးနေကြသည်။
အသင်းအဖွဲ့မှ ဝန်ထမ်းအများစုမှာလည်း ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည့် အခြေအနေမှန်သမျှကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ရန် ထွက်လာကြပြီး အတားအဆီးစည်းများဖြင့် နယ်မြေကို တင်းကျပ်စွာ စောင့်ကြပ်ထားသည်။
“အရူးအမူးပဲ။”
ဂျူးကျောင်ဆောသည်လည်း ဤကဲ့သို့ ကြီးမားသည့် ဖြစ်ရပ်မျိုးကို လက်လွတ်မခံချင်သဖြင့် အသင်းအဖွဲ့သို့ လာခဲ့သော်လည်း ဂိတ်ရှေ့ရှိ လူအုပ်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် အရှုံးပေးလိုက်ရသည်။
သူမသည် ဝင်ပေါက်ကို ကောင်းကောင်းမြင်ရသည့် အနီးအနားရှိ ကော်ဖီဆိုင်တစ်ခုတွင် ထိုင်ကာ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသည်။
“အို၊ အယ်ဒီတာချုပ်။ ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။”
သူမနောက်မှ လိုက်ပါလာသည့် လူငယ်ဝန်ထမ်းလေးက မေးသည်။
“ဘာလုပ်ရမှာလဲ။ ဒီအတိုင်း ကြည့်နေရုံပေါ့။”
“အင်တာဗျူးတွေ ဘာတွေ မလုပ်ရတော့ဘူးလား။”
“ငါတို့က မဂ္ဂဇင်းသမားတွေ၊ သတင်းဆောင်းပါးရေးတဲ့ သတင်းထောက်တွေ မဟုတ်ဘူးလေ။ ပြီးတော့ အခုလို အခြေအနေမျိုးမှာတောင် မင်းက အင်တာဗျူးလုပ်ချင်သေးလို့လား။ ဟိုမှာ ကြည့်လိုက်၊ စုဆောင်းသူတွေ အားလုံး ရောက်လာတာနဲ့ အတွင်းထဲ ဝင်သွားကြတာပဲ။”
“သူတို့ အတွင်းထဲမှာ ဘာတွေလုပ်ကြမှာလဲ။”
“ဘာလုပ်ရမှာလဲ၊ အစည်းအဝေးပေါ့။ ရိုက်ကူးခွင့် မပေးထားတာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဒါဟာ ထုတ်ဖော်ပြသလို့ မရတဲ့ လေးနက်တဲ့ ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပုံရတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ဟို သတင်းထောက်တွေနဲ့ သတင်းဌာနက လူတွေ အကုန်လုံး အပြင်မှာ စောင့်နေကြတာပေါ့။”
“ဂျပန်မှာ ဖြစ်တဲ့ စိတ်ကူးယဉ်နယ်မြေအကြောင်း ပြောတာလား။ ကျွန်တော် ကြားတယ်။ ဒါက တစ်ခါမှ မဖြစ်ဖူးတဲ့၊ အဆိုးရွားဆုံး စိတ်ကူးယဉ်နယ်မြေပဲတဲ့။”
“ဟုတ်တယ်။”
ငါးဆထပ် စိတ်ကူးယဉ်နယ်မြေ။
တွေးခေါ်မှုကမ္ဘာ ငါးခုအထိ ပေါင်းစပ်သွားသည့် တစ်ခါမျှ မကြားဖူးသည့် အခြေအနေ။
ပိုဆိုးသည်မှာ ဂျပန်တို့၏ ကနဦးတုံ့ပြန်မှုက နောက်ကျသွားသည့်အတွက် စိတ်ကူးယဉ်နယ်မြေ၏ တိုက်စားမှုမှာ အတော်လေး တိုးတက်သွားပြီး ပိုမိုအားကောင်းသည့် နာမ်တစ္ဆေများ ပေါ်ထွက်လာခြင်းပင်။
သူတို့ နောက်ပိုင်းမှာ တုံ့ပြန်ခဲ့သော်လည်း အခြေအနေမှာ လမ်းကြောင်းလွဲသွားပြီဖြစ်၍ အတော်လေး ခက်ခဲနေပုံရသည်။
ဒီအတိုင်းသာ ထားလိုက်မည်ဆိုပါက ဂျပန်တို့သည် တိုကျိုကို စွန့်ခွာပြီး မြို့တော်ကို ပြောင်းရွှေ့ရတော့မည် ဖြစ်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ဒါက နည်းနည်းတော့ သက်သာရာရစရာပဲ။”
“ဟေ့။ လူတွေ အခု သေနေကြတာကို မင်းက အဲ့လို ပြောရလား။”
ဂျူးကျောင်ဆောက ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ဝန်ထမ်းလေးမှာ ပခုံးတွန့်သွားသော်လည်း ပါးစပ်ကိုတော့ မပိတ်ခဲ့ပေ။
“ဒါပေမဲ့ တွေးကြည့်လေ၊ အဲ့ဒီ ဂျပန်ကောင်တွေ ငါတို့အပေါ် ဘာတွေလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ။ သူတို့က အခွင့်အရေးရတာနဲ့ ငါတို့ခြေထောက်ကို အမြဲတမ်း လှမ်းဆွဲပြီး ဒုက္ခပေးနေတာ။ နောက်ကွယ်ကနေ ငါတို့ရဲ့ နာမည်ကြီး စုဆောင်းသူတွေကို ခိုးယူဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ငါတို့နဲ့ အမြဲတမ်း ပြဿနာရှာတယ်။ အခု တိုကျိုမှာ ဖြစ်တဲ့ ကိစ္စကလည်း တကယ်တမ်းဆို သူတို့အမှားပဲလေ။ အစကတည်းက စနစ်တကျသာ ကိုင်တွယ်ခဲ့ရင် အခြေအနေက ဒီလောက်ထိ ကြီးမားလာမှာ မဟုတ်ဘူး။”
“မင်း ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ ငါသိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက လူတွေရဲ့ အသက်အိုးအိမ်နဲ့ ဆိုင်တဲ့ ကိစ္စလေ။ တခြားသူတွေရှေ့မှာ အဲ့လိုမျိုးတွေ မပြောပါနဲ့။”
“ဟေ့။ ကျွန်တော် တခြားသူတွေကို ဒီလို ပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။”
“ပြီးတော့ ဒါဟာ ကောင်းကင်ဘုံက ပေးတဲ့ ပြစ်ဒဏ်ပဲ ဘာပဲပြောပြော၊ အခု သေနေရတဲ့သူတွေက အပြစ်မဲ့ပြီး ကောင်းတဲ့ ပြည်သူတွေပဲ။ ဒီကိစ္စကို ဖန်တီးခဲ့တဲ့ လူနည်းစုကတော့ ဘယ်သူထက်မဆို အရင်ဆုံး ထွက်ပြေးသွားကြပြီလေ။ သူတို့သာ သူတို့လုပ်ရပ်အတွက် အပြစ်ပေးခံရသင့်တာ။”
“…အယ်ဒီတာချုပ် ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် တိုတိုတောင်းတောင်းပဲ တွေးမိသွားတယ်။”
ဂျူးကျောင်ဆောသည် သူ့ကို ဆက်ပြီး မဆုံးမတော့ပေ။
အလားတူ အတွေးမျိုးရှိသည့် လူများစွာ ရှိနေသည်ကို သူမ သိရှိထားသောကြောင့် သူ့ကို အပြစ်မတင်နိုင်ပေ။
စိတ်ကူးယဉ်လောက ပေါင်းစပ်မှု မတိုင်ခင်ကတည်းက ဂျပန်သည် ကိုရီးယားကို အခွင့်အရေးရတိုင်း အမြဲတမ်း စိတ်အနှောင့်အယှက်ပေးသည့် နိုင်ငံတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။
သူတို့၏ သဘောထားမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။
ယင်းအစား မိမိတို့ထက် နိမ့်ကျသည်ဟု ထင်မှတ်ထားသည့် နိုင်ငံက ပိုမိုအားကောင်းလာသည်ကို မခံနိုင်ဘဲ ပိုမို၍ စိတ်သဘောထား ဆိုးရွားစွာဖြင့် ပြုမူလာကြသည်။
‘ဒါပေမဲ့ ဘယ်တုန်းကမှတော့ ပြင်းထန်တဲ့ သံတမန်ရေးရာ ပြဿနာမျိုး မဖြစ်ခဲ့ဘူး။’
ကိုရီးယားပြည်သူများအနေဖြင့် ဂျပန်အပေါ် အပျက်သဘောဆောင်သည့် ခံစားချက်များ ရှိနေခြင်းမှာ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်သော အရာပင်။
ယခုတစ်ကြိမ် ဖြစ်ပွားသည့် ဂျပန်၏ စိတ်ကူးယဉ်လောက အကျပ်အတည်းမှာလည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပင်။
ဒါဟာ ကောင်းကင်ဘုံက ပေးတဲ့ ပြစ်ဒဏ်ပဲ၊ သူတို့နဲ့ ထိုက်တန်တယ်၊ ငါတို့ ဘယ်တော့မှ မကူညီသင့်ဘူး။
အင်တာနက်ပေါ်တွင် ထိုသို့သော သဘောထားများ ရှိနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။
ဂျပန်အာဏာပိုင်တို့၏ နောက်ကျသည့် တုံ့ပြန်မှုကြောင့် အခြေအနေ ပိုမိုဆိုးရွားလာသည်ဟု ဖော်ပြခံရပြီးနောက်တွင် လူအများစုက ၎င်းတို့ဘာသာ အမှားလုပ်မိခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုကာ သူတို့ဘက်မှ လှည့်ထွက်သွားကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ပြဿနာကို စတင်ဖန်တီးသူများမှာ အာဏာရှိသည့် လူနည်းစုသာ ဖြစ်သော်လည်း အပြစ်မဲ့သည့် အများစုမှာ ထိုဒဏ်ကို ခံစားရရန်သာ ရှိတော့သည်။
‘အင်း၊ ဒီတစ်ခါ အသင်းအဖွဲ့က လူတိုင်းကို အစည်းအဝေးအတွက် ခေါ်ယူတယ်ဆိုတာကို ကြည့်ရရင်တော့ သူတို့ ကူညီပေးချင်နေပုံပဲ။’
အသင်းအဖွဲ့ဆိုသည်မှာ နိုင်ငံတစ်ခုတည်းနှင့် သက်ဆိုင်သည်မဟုတ်ပေ။
နိုင်ငံတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင် စုဆောင်းသူများအသင်း ရှိကြပြီး နိုင်ငံအသီးသီးမှ အသင်းအဖွဲ့များ၏ နောက်ကွယ်တွင် ကမ္ဘာ့အသင်းအဖွဲ့ ရှိနေသည်။
ကမ္ဘာ့အသင်းအဖွဲ့အနေဖြင့် ဂျပန်နိုင်ငံတွင် ဖြစ်ပွားနေသည့် အခြေအနေကို ဖြေရှင်းပေးရန် သေချာပေါက် ဝင်ရောက်လာလိမ့်မည်။
ဒါဟာ သူတို့ တည်ရှိနေရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်သည်။
“အို၊ အယ်ဒီတာချုပ်။ ဟိုမှာ ကြည့်လိုက်ပါဦး။ အဆင့်မြင့် စုဆောင်းသူတွေ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရောက်လာနေပြီ။”
အသင်းအဖွဲ့ အဆောက်အအုံ၏ ဝင်ပေါက်တွင် ဓာတ်ပုံရိုက်သည့် အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်နေသည်ကို ဤနေရာမှပင် မြင်နေရသည်။
နာမည်ကျော် စုဆောင်းသူများမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရောက်ရှိလာပြီး အသင်းအဖွဲ့ အဆောက်အအုံထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။
အဆင့်မြင့် စုဆောင်းသူတို့မှာ နာမည်ကျော် ကြယ်ပွင့်များကဲ့သို့ ရေပန်းစားသဖြင့် သတင်းထောက်များသာမက သူတို့ကို မြင်တွေ့လို၍ ရောက်လာသည့် ပြည်သူများကလည်း နွေးထွေးစွာ တုံ့ပြန်ကြသည်။
ကော်ဖီဆိုင်ထဲအထိ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည့် အော်ဟစ်သံများ နေရာအနှံ့တွင် ရှိနေသည်။
“ဝါး။ ဒီနေရာက ကပွဲခန်းမလား ဒါမှမဟုတ် တခြားတစ်ခုခုလား။”
ဝန်ထမ်းလေးတစ်ယောက်က ထိုအသံများကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားသည့်အချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။
ဘာဖြစ်တာလဲ။ ရုတ်တရက် ငြိမ်ကျသွားပါလား။
နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကောင် ရောက်လာသလားဟု တွေးကာ သူ အပြင်ဘက်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ အသက်ရှူမှားသွားသည်အထိ ဖြစ်သွားရသည်။
ဂျူးကျောင်ဆောလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင်။
“အို ဘုရားသခင်။”
ဝင်ပေါက်သို့ လူသုံးယောက် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။
သပ်ရပ်သည့် အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ယောက်နှင့် သူ့ဘေးတစ်ဖက်စီတွင် ရပ်နေသည့် အလှပဂေးနှစ်ယောက်။
ဂျူးကျောင်ဆော သူတို့ကို မသိဘဲ မနေနိုင်ပေ။ သို့သော် သူမကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လွှမ်းမိုးထားသည့် အရှိန်အဝါပင်။
‘သူတို့က ခုနကအထိ ဆူညံနေတဲ့ လူအားလုံးကို အရှိန်အဝါနဲ့ ဖိနှိပ်လိုက်တာပဲ။’
အသင်းအဖွဲ့ အဆောက်အအုံအနီးတွင် စုဝေးနေကြသည့် လူထောင်ပေါင်းများစွာမှာ လူသုံးယောက်၏ အရှိန်အဝါကြောင့် နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။
မည်သည့်အခြေအနေမျိုးတွင်မဆို ရှက်ကြောက်ခြင်းမရှိသည့် သတင်းထောက်များပင် ရုဟွန်းကို ဘာမျှ မမေးမြန်းရဲကြပေ။
ရုဟွန်းမှာ အမြဲတမ်း ထူးခြားသည့် အရှိန်အဝါ ရှိသူဖြစ်သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်မှာမူ ယခင်ကနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ပင် မရနိုင်တော့ပေ။
သူသည် ဒွန်ကွီဇုတ်၏ စိတ်ကူးယဉ်နယ်မြေကို ရှင်းလင်းခဲ့ပြီး ‘နောက်ဆုံးသူရဲကောင်း’ ဟူသည့် ဘွဲ့ကို ရရှိခဲ့သည်။
သူသည် မိမိကိုယ်ပိုင် အိပ်မက်ဆိုးကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့ပြီး နတ်ဆိုးကြီးလေးပါးအနက် တစ်ပါး၏ စွမ်းအားနှင့် အပိုရီးယား၏ နတ်ဆိုးစွမ်းအားကို ရရှိခဲ့သည်။
ရလဒ်မှာ ယခုမြင်တွေ့နေရသည့် အတိုင်းပင်။
သူ၏ ဖြစ်တည်မှု အဆင့်မှာ အလွန်အမင်း မြင့်တက်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ မရည်ရွယ်ဘဲ ထွက်ပေါ်လာသည့် အရှိန်အဝါက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို အလိုအလျောက် ရိုသေလေးစားသွားစေသည်။
မည်သည့် ပြဿနာမျှ မဖြစ်စေရန် စောင့်ကြပ်နေသည့် အသင်းအဖွဲ့ ဝန်ထမ်းများပင် ဤထူးဆန်းသည့် အခြေအနေကို မျက်လုံးပြူးကာ ကြည့်နေမိကြသည်။
သူတို့သည် ဘာမျှမပြော၊ ဘာမျှမလုပ်ဘဲ လူသုံးယောက်တည်းဖြင့် ဤဆူညံနေသည့် နေရာကို တိတ်ဆိတ်သွားစေခဲ့သည်။
ရုဟွန်း၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း တစ်မျိုးဖြစ်သော်လည်း ကန်းဟယ်ရင် နှင့် ကွမ်ဂျီအာ တို့မှာလည်း သာမန်မဟုတ်ပေ။
ကန်းဟယ်ရင် ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုဖြောင့်မတ်ပြီး ထက်မြက်လာကာ ကွမ်ဂျီအာ ၏ မျက်ဝန်းများမှာမူ သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပိုမိုရက်စက်လာပြီး အနားကပ်လာပါက ကိုက်စားပစ်မည့် အငွေ့အသက်မျိုး ပေးနေသည်။
ထိုလူသုံးယောက် အသင်းအဖွဲ့ အဆောက်အအုံထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်အထိ၊
ဝင်ပေါက်မှာ ရေအေးလောင်းချလိုက်သကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။
“ဝါး၊ ခုနက ဘာတွေဖြစ်သွားတာလဲ။”
“ကျွန်တော် ခဏလောက် အသက်ရှူဖို့တောင် မေ့သွားတယ်။”
လူများမှာ နောက်ကျမှ ပါးစပ်ဟကာ အံ့ဩနေကြသော်လည်း သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာမှာမူ တုန်လှုပ်နေဆဲပင်။
အိပ်မက်တစ်ခုကို မက်နေရသကဲ့သို့။
လင်ဂွန်ဝူသည် ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွင်ပင် ပွယောင်းယောင်း ဘောင်းဘီတိုနှင့် အလိုးဟာရှပ်အင်္ကျီ ဝတ်ဆင်သည့် ဖက်ရှင်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ခြင်း မရှိပေ။ သူသည် တစ်နည်းအားဖြင့် သစ္စာရှိသည့် လူတစ်ယောက်ပင်။
“အတွင်းထဲက မြင်ကွင်းကို သဘောကျရဲ့လား။ ပေါ်လာတာနဲ့တင် အခြေအနေကို အကုန်ထိန်းချုပ်လိုက်တာ၊ တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ။”
“ကျွန်တော် ရည်ရွယ်ပြီး လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။”
ရုဟွန်းသည် လူများအပေါ် မရည်ရွယ်ဘဲ ပြင်းထန်သည့် အထင်အမြင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည့်အပေါ် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ဒါနဲ့၊ စုဆောင်းသူ လင်ဂွန်ဝူ၊ ဘာလို့ ဒီမှာ စောင့်နေတာလဲ။”
“ကျွန်တော့်ကိုလား။ အင်းလေ။ အတွင်းထဲက အငွေ့အသက်က နည်းနည်းလေးလံနေလို့ ကျွန်တော် သိတဲ့သူတစ်ယောက်နဲ့အတူ ဝင်သွားမလို့ပါ။ အော်၊ ဒါနဲ့ ကျွန်တော်တို့ အရင်က မတွေ့ဖူးကြသေးဘူး မဟုတ်လား။ ခင်ဗျားက ဓားဧကရီ ကန်းဟယ်ရင် မဟုတ်လား၊ ပြီးတော့ ခင်ဗျားက ရူးသွပ်ခွေး ကွမ်ဂျီအာ ပေါ့။ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကျွန်တော်က လင်ဂွန်ဝူပါ။”
“ကျွန်မက ကန်းဟယ်ရင် ပါ။”
“ကျွန်မက ကွမ်ဂျီအာ ပါ။”
“ဝါး။”
ကန်းဟယ်ရင် နှင့် ကွမ်ဂျီအာ တို့ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လင်ဂွန်ဝူ၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပလာသည်။
သူတို့သည် အဆင့်မြင့် စုဆောင်းသူများအနေဖြင့် မည်မျှ ထူးချွန်ကြောင်းကိုလည်း သူ အသိအမှတ်ပြုသည်။
‘သူတို့နဲ့သာ အလေးအနက် တိုက်ခိုက်ရရင် ကျွန်တော် သေချာပေါက် ရှုံးမှာပဲ။’
အဆင့်မြင့် စုဆောင်းသူများဆိုသည်မှာ မကြာသေးမီက သတ်မှတ်ချက်များအရ အဆင့် ၈၀ နှင့် အထက် ရောက်ရှိနေသူများ ဖြစ်သည်။
လင်ဂွန်ဝူသည်လည်း အဆင့် ၈၀ ကို ကျော်လွန်ထားသူ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ လက်တွေ့တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာ သူ၏ စရိုက်လက္ခဏာပေါ် မူတည်၍ အများကြီး ကွာခြားတတ်သည်။
သူ့ကို ပြိုင်ဘက်က အထင်သေးပြီး လျစ်လျူရှုလေလေ သူက ပိုအားကောင်းလေပင်။ သို့သော် သူတို့က အထင်မသေးပါက သူ၏ စွမ်းအားတိုးတက်မှုမှာ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။
သူ့ကို အလေးအနက် ကြည့်နေသည့် သူတို့၏ မျက်ဝန်းများနှင့် ဆုံမိသည့်အချိန်တွင် လင်ဂွန်ဝူသည် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်နှင့် ရှုံးနိမ့်မည့် မိမိ၏ အနာဂတ်ကို မြင်ယောင်လိုက်မိသည်။
‘သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို နတ်ဆိုးဆန်တဲ့ အရည်အချင်းရှိသူတွေကို ရှာတွေ့တာလဲ။’
အကြောက်ဆုံးအရာမှာ ရုဟွန်း၏ လူရွေးတတ်သည့် မျက်စိပင်။
သူတို့နှစ်ယောက်မှာ ပထမနှင့် ဒုတိယမြောက်သူများ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိသည်။ ပြီးတော့ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် အခမ်းအנားက တတိယမြောက်သူကိုလည်း သူ သိသည်။
သူတို့အားလုံးမှာ မယုံနိုင်စရာ အရည်အချင်းများ ရှိကြသည်။
ပို၍ အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ရုဟွန်းကိုယ်တိုင်က သူ နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့ရသည့်အချိန်ထက် ပိုမိုအားကောင်းလာခြင်းပင်။
‘သူ အဲ့တုန်းက သူ့စွမ်းအားအပြည့်ကို ဖုံးကွယ်ထားမှန်း ကျွန်တော် သိပေမဲ့ အခုတော့ သူက ကျွန်တော်နဲ့ လှမ်းမမီနိုင်တဲ့ နေရာကို ရောက်သွားပြီ။’
လင်ဂွန်ဝူသည် အပြင်ပန်းတွင် လူမိုက်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုမူနေသော်လည်း ထက်မြက်သည့် မျက်စိနှင့် နက်နဲသည့် စိတ်ရှိသူ ဖြစ်သည်။
ရုဟွန်းနှင့် တွေ့လိုက်ရသည့်အချိန်တွင် ထိုလူကို ဘယ်တော့မှ ရန်မစရဟု သူ၏ အရိုးထဲအထိ စွဲမှတ်လိုက်သည်။
“သွားကြရအောင်။ ဒီနေရာမှာ ဒီလိုလုပ်မနေဘဲ အစည်းအဝေးခန်းထဲ ဝင်ကြရအောင်။ အထဲမှာ လူတွေ အများကြီး ရောက်နေနှင့်ပြီ။”
“ဟုတ်တာပေါ့။”
သူတို့ငါးယောက် အစည်းအဝေးခန်းထဲ ဝင်လိုက်သည်နှင့် မရေမတွက်နိုင်သည့် မျက်ဝန်းများက သူတို့ဆီသို့ ပျံသန်းရောက်ရှိလာပြီး စိုက်ကြည့်ကြသည်။
‘အဲ့ဒီလူက… မဟုတ်မှလွဲရော၊ တယ်လာ လား။’
‘သတင်းတွေ ကြားဖူးပေမဲ့ လူကိုယ်တိုင် မြင်ရတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ။’
‘သူ သန်မာတယ်။ ဒီနေရာမှာ ရှိတဲ့သူအများစုထက် ပိုသန်မာတယ်။’
အစည်းအဝေးခန်းထဲတွင် စုဝေးနေသူများမှာ အသင်းအဖွဲ့၏ တင်းကျပ်သည့် စစ်ဆေးမှုဖြင့် ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်ခံထားရသူများ ဖြစ်ကြသည်။
သူတို့မှာလည်း လူရွေးတတ်သည့် မျက်စိရှိကြသည်မှာ သေချာသည်။
သူတို့ထဲမှ အချို့မှာ ရုဟွန်းသည် တယ်လာ အနေဖြင့် ဤနေရာသို့ လာရောက်ခြင်းကြောင့် ပြဿနာရှာရန် ကြံရွယ်ထားသော်လည်း၊
သူ့မျက်နှာကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ထိုအတွေးများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
သူ့ကို ရန်မစနှင့်။ ဤနေရာတွင် ရှိနေသူအားလုံး၏ ဘုံခံစားချက်မှာ ထိုသို့ပင် ဖြစ်သည်။
“နောက်ကျသွားတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။”
“မလိုပါဘူး။ အချိန်နည်းနည်း ကျန်ပါသေးတယ်၊ ဒါကြောင့် ထိုင်ခုံမှာ နေရာယူပေးကြပါ။”
ဤအစည်းအဝေးကို တာဝန်ယူသူမှာ ချွိုင်ဂျောင်မိုပင် ဖြစ်သည်။
သူသည် မကြာသေးမီက ဖြစ်ရပ်အချို့ကို ဖြေရှင်းခဲ့ပြီး အသင်းအဖွဲ့အတွင်း သူ၏ ရာထူးမှာ အဆမတန် မြင့်တက်သွားသည်။
သူသည် ဥက္ကဋ္ဌ ဘာဂျီနှင့် နီးပါးတူညီနေပြီး လက်ရှိ အသင်းအဖွဲ့ဥက္ကဋ္ဌနှင့်လည်း မခြားနားပေ။ နောက်တစ်ယောက် ဖြစ်လာမည့် အသင်းအဖွဲ့ဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်ရန် အလားအလာ အမြင့်ဆုံးသူလည်း ဖြစ်သည်။
လူတိုင်း သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ချွိုင်ဂျောင်မိုသည် စိတ်မပူရန် ဆိုသည့်သဘောဖြင့် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော်တို့က ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
သူ့တုံ့ပြန်မှုမှာ တခြားနည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် လူတိုင်း၏ မျက်ဝန်းများတွင် မေးခွန်းထုတ်မှုများ ရှိနေသည်။
“ဒီအခွင့်အရေးနဲ့အတူ ခင်ဗျားတို့ကို မိတ်ဆက်ပေးစရာတစ်ခု ရှိပါတယ်။ ကြည့်လိုက်ကြပါ။”
အစည်းအဝေးခန်းအလယ်ရှိ မျက်နှာပြင်ကြီး၏ ဖန်သားပြင်မှာ 'ကလစ်' ဟူသော အသံနှင့်အတူ ပြောင်းလဲသွားသည်။
ထိုမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်မှာ ငွေရောင်တောက်ပနေသည့် သတ္တုဆလင်ဒါပုံစံ အရာဝတ္ထုတစ်ခုပင်။
ဤနေရာတွင် ရှိနေသူများထဲမှ ရုဟွန်းတစ်ယောက်သာလျှင် ထိုအရာကို မှတ်မိလိုက်သည်။
“ကမ္ဘာ့အသင်းအဖွဲ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်လက်နက်ဖြစ်တဲ့ [Text Shredder] (စာသားဖျက်စက်) ကို မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ။”