ကန်းယူဟွန်း လေထုကို ဖောက်ထွက်ကာ ထွက်လာသည့်အခါ နေရာသန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် အသင့်ရှိနေသည့် အသင်းမှ ဝန်ထမ်းများနှင့် တိုးမိသည်။
သူတို့သည် စိတ်ကူးယဉ်နယ်ပယ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာကြောင်း သတင်းရသည်နှင့် ထိုနေရာသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြသော်လည်း၊ ရောက်သည့်အခါတွင်မူ ရှင်းလင်းပြီးသွားသည့် စိတ်ကူးယဉ်နယ်ပယ်၏ အရိပ်အယောင်များကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့သလဲဆိုတာကို သူတို့ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေကြပြီး အနီးနားက စီစီတီဗီကင်မရာများမှာလည်း ထူးဆန်းစွာပင် ပျက်စီးနေသည်။
ထို့ပြင် သတင်းပေးသူက ဘယ်သူလဲဆိုတာကိုလည်း သူတို့ ဘယ်လိုမှ ရှာဖွေ၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။
အမှုမှာ ရပ်တန့်နေပြီး အသင်းအနေဖြင့်လည်း ဖြစ်ရပ်မှာ ပြီးဆုံးသွားပြီဟု သတ်မှတ်ကာ နေရာကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။
“ဟင်၊ ဒါက ဘာတွေလဲ”
“အာကာသက… အက်ကွဲသွားတာလား”
ရုတ်တရက် လေထုမှာ အက်ကွဲသွားပြီး လူရှစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
မဟုတ်သေးဘူး၊ သူတို့ထဲက လေးယောက်မှာ လူသားဟုတ်မဟုတ်ပင် သံသယဖြစ်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ထူးဆန်းသည့် အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။
သူတို့၏ ဖက်ရှင်မှာ အမည်းရောင်ချည်းဖြစ်သော်လည်း မျက်နှာတွင် တပ်ဆင်ထားသည့် ထူးဆန်းသော မျက်နှာဖုံးများကြောင့် လူသားနှင့် လုံးဝမတူအောင် ဖြစ်နေသည်။
ရှေ့ဆုံးမှ မျက်လုံးလေးလုံးပါသည့် အနီရောင်မျက်နှာဖုံးကို တပ်ထားသော လူကို မြင်လိုက်ရသည့် ဝန်ထမ်းမှာ မသိစိတ်ထဲကပင် ထိုင်ခုံတွင် အေးခဲသွားတော့သည်။
“အာ၊ ဒါကတော့ ရိုင်းရာရောက်သွားပြီ”
ကန်းယူဟွန်း သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုကို နားလည်သွားကာ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်လိုက်သည်။
အပ်တစ်ချောင်းလို သူ့အသားအရေကို စူးရှနေသည့် လေထုမှာ နွေဦးလေညင်းကြောင့် နှင်းခဲများ အရည်ပျော်သွားသကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ဝန်ထမ်းများမှာ ကန်းယူဟွန်းကို နောက်ကျမှ မှတ်မိသွားပြီး သူ့နောက်မှ သုံးယောက်မှာ ဝှိုက်ဖလောင်ဝါးစီမံခန့်ခွဲရေးမှ ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။
“က… ကန်းယူဟွန်း တယ်လာလား။ ဒီမှာ တကယ်ပဲ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ…”
“အော်၊ ကျွန်တော်တို့ ခုနကပဲ ဒီနေရာမှာ ပေါ်လာတဲ့ စိတ်ကူးယဉ်နယ်ပယ်ကို ရှင်းလင်းလိုက်တာပါ။ အခုလေးတင်ပဲ ထွက်လာတာ”
“ဗျာ? ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ ရောက်လာတုန်းက ဘာမှမရှိဘူး…”
“မဟုတ်ပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့ မြင်တာ မှန်ပါတယ်။ စိတ်ကူးယဉ်နယ်ပယ်က ခဏလေးကမှ ရှင်းလင်းပြီးသွားတာ။ ကျွန်တော်တို့လည်း အခုပဲ ထွက်လာတာ။ ခင်ဗျားတို့ သတင်းမပို့ရသေးဘူး မဟုတ်လား”
“ဟုတ်… ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ သန့်ရှင်းရေးလုပ်တာ အပြီးသတ်ခါနီးပဲ ရှိသေးတယ်၊ သတင်းပို့ဖို့ ပြင်နေတာ…”
“ဒါဆိုရင် အဆင်ပြေပါတယ်။”
ကန်းယူဟွန်းမှာ တာဝန်ခံ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်သည်။
တာဝန်ခံမှာ ကန်းယူဟွန်း၏ မျက်လုံးကို တည့်တည့်ကြည့်လိုက်မိပြီး သူ့မျက်ဆံများမှာ အနည်းငယ် လျော့ရဲသွားသည်။
သူ့နောက်မှ အခြေအနေကို ကြည့်နေသည့် အခြားဝန်ထမ်းများလည်း အတူတူပင်ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် ယခုအချိန်တွင် ကွဲပြားခြားနားသော စိတ်ကူးယဉ်တစ်ခုကို မြင်နေရသည်။
သူတို့ ဒီနေရာကို ရောက်လာချိန်တွင် စိတ်ကူးယဉ်နယ်ပယ်မှာ ပွင့်နေပြီး၊ သူတို့ စစ်ဆေးရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် ကန်းယူဟွန်း တယ်လာက ထိုနေရာမှ ထွက်လာသည်ဟု မြင်နေရသည်။
သူတို့သည် အတွင်းထဲတွင် ဘာမှမရှိသော်လည်း ခက်ခဲသည့် အခြေအနေများကြောင့် ရှင်းလင်းရန် ခက်ခဲပြီး ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နိုင်မည့် ‘စိတ်ကူးယဉ်နယ်ပယ်’ အကြောင်းကို ကြားသိလိုက်ရသည်။
ဝန်ထမ်းများမှာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။
“ဒါဆိုရင် ကောင်းတာပေါ့”
အမှန်တရားနှင့် အမှားတရား။
လက်တွေ့ဘဝနှင့် စိတ်ကူးယဉ်။
သူသည် သူတို့အား သူသဘောကျသလို လွတ်လပ်စွာ ပြသနေသည်။
ဒက်ကာ့၏ နတ်ဆိုး။
သူ့စွမ်းအားများ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပျံ့နှံ့သွားသည်နှင့်အမျှ ဝန်ထမ်းများမှာ သူတို့မြင်နေရသည့် စိတ်ကူးယဉ်မှာ အစစ်အမှန်ဟု ယုံကြည်သွားကြသည်။
ကန်းယူဟွန်းမှာ ဤမျှဆို လုံလောက်ပြီဟု တွေးကာ ဒက်ကာ့၏ စွမ်းအားကို ချက်ချင်းပင် ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
ဝန်ထမ်းများ၏ မျက်လုံးများမှာ လျော့ရဲသွားရာမှ ပြန်လည်လင်းလက်လာသည်။
“အို… အို? အား။ ကျွန်တော် စိတ်တည်ငြိမ်မှု ရှိမရှိ စစ်ဆေးကြည့်ဦးမှပဲ။ ကန်းယူဟွန်း တယ်လာ၊ အလုပ်ရှုပ်သွားပြီနော်”
“မဟုတ်ပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့က ပိုပြီး အလုပ်ရှုပ်နေကြတာပါ”
“ဟဲဟဲ။ ဒါက တကယ်ပဲ ထူးဆန်းတာပဲ။ ကျွန်တော်တို့ကို စိတ်ပူပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အော်၊ ဒါနဲ့ ခင်ဗျားနောက်က အမည်းရောင်ဝတ်ထားတဲ့ လူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ”
“အော်။ သူတို့က ကျွန်တော့် မိတ်ဆွေတွေပါ”
“မိတ်ဆွေတွေလား? အော်… ဟုတ်ကဲ့။ နားလည်ပါပြီ”
အကယ်၍သာ သူတို့သည် တယ်လာတစ်ယောက်၏ မိတ်ဆွေများ ဖြစ်ပါက သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း တယ်လာများ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
တာဝန်ခံမှာ ကန်းယူဟွန်း၏ စကားကို ချက်ချင်းပင် လက်ခံလိုက်သည်။
သူတို့၏ ထူးဆန်းသည့် အဝတ်အစားများနှင့် အသွင်အပြင်များပင်လျှင် ‘တယ်လာ’ ဟူသည့် စကားလုံးတစ်လုံးတည်းဖြင့် လက်ခံပေးလိုက်နိုင်သည်။
ကန်းယူဟွန်းမှာ နေရာမှ ဝန်ထမ်းများကို နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။
သူ့နောက်မှ လိုက်ပါလာသည့် အဖွဲ့မှာ ထိုအချိန်ထိ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟကြပေ။
သူတို့အားလုံးမှာ ယနေ့ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အရာများကြောင့် အတွေးများ ရှုပ်ထွေးနေကြသည်။
ကန်းယူဟွန်းမှာ လူသားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အတိတ်တစ်ခုရှိခဲ့ကြောင်း၊ သူသည် ထိုအတိတ်ကို ကျော်ဖြတ်ကာ စွမ်းအားသစ်တစ်ခုကို နိုးထစေခဲ့ကြောင်း။
ယခုထိ သူတို့သိထားခဲ့ရသည့် ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူအကြောင်း အချက်အလက်သစ်များကို သိလိုက်ရခြင်းမှာ ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသည့် အရာဖြစ်သင့်သည်။
ဒါပေမဲ့ ဘာလို့လဲ။
သူတို့၏ လက်တစ်ကမ်းအကွာမှာ ရှိနေပါလျက်နှင့် သူသည် အချိန်မရွေး လွင့်ပါသွားတော့မည့်သူဟု ခံစားနေရသည်။
ကန်းယူဟွန်းမှာ အမြဲတမ်း ပြုံးနေသည့် မျက်နှာဖြင့် စကားပြောနေသော်လည်း၊ သူ ပြုံးလေလေ သူ့အပေါ်ထားသည့် စိုးရိမ်စိတ်များမှာ အစွန်းအထင်းတစ်ခုလို မပျောက်ကွယ်သွားလေလေ ဖြစ်နေသည်။
သို့သော် မည်သူမျှ ထိုအကြောင်းကို စကားမဟရဲကြပေ။
သူတို့ ထိုအကြောင်းကို ပြောလိုက်သည့်အချိန်တွင်၊ သူတို့ရှေ့မှ လူမှာ ရေပြင်ပေါ်က ရောင်ပြန်ဟပ်သလို ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်ဟု ခံစားရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
“ကောင်းပြီ။ အိမ်ပြန်ကြရအောင်လား”
“…”
ကန်းယူဟွန်း၏ စကားကို မည်သူမျှ ပြန်မဖြေကြပေ။
သူတို့မှာ ယနေ့ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အစာမကြေနိုင်သေးပေ။
လူတိုင်းမှာ ထိုအချက်ကို တမင်တကာပင် လျစ်လျူရှုထားလိုက်ကြသည်။
***
စိတ်ကူးယဉ်နယ်ပယ်မှ ပြန်လာပြီးနောက် ကန်းယူဟွန်းမှလွဲ၍ ကျန်သုံးယောက်အပေါ် ပြောင်းလဲခြင်း၏ လေနုအေးတစ်ခု တိုက်ခတ်လာသည်။
ကန်းဟယ်ရင်မှာ ကန်းယူဟွန်း မကြာခဏ အကြံပြုလေ့ရှိသည့် စာအုပ်များကို ကြိုးစားပမ်းစား ဖတ်ရှုသည်။
သူမသည် စိတ်ကူးယဉ်နယ်ပယ်တွင် ဖြစ်လာနိုင်သည့် အကြောင်းအရာရင်းမြစ် အမျိုးမျိုးကို ခေါင်းထဲသို့ အတင်းထည့်သွင်းကာ တတ်နိုင်သမျှ မှတ်သားထားရန် ကြိုးစားသည်။
၎င်းမှာ သူမအတွက် ခက်ခဲသည့် တာဝန်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
သူမသည် ဓားကို ကိုင်တွယ်ရာတွင်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို အသုံးပြုရာတွင် မည်သူ့ထက်မဆို ပိုကောင်းအောင် လုပ်နိုင်သည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း၊ ဦးနှောက်ကို အသုံးပြုခြင်းမှာ သူမ၏ သဘာဝနှင့် လုံးဝ မကိုက်ညီသည့်အရာဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့လည်း။
‘ယူဟွန်းတောင် လုပ်ခဲ့တာပဲ။’
သူသည် သူသဘောကျလို့ အရာအားလုံးကို လုပ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။
နယ်ပယ်၊ အခြေအနေ၊ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က လူများက သူ့ကို လုပ်ခိုင်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သူမုန်းတီးသည့်တိုင် သူပြုံးပြခဲ့သည်၊ သူမုန်းတီးသည့်တိုင် သူလုပ်ခဲ့သည်၊ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ကယ်တင်ခြင်းမရှိသည့် ဘဝတစ်ခုကို ရှင်သန်ခဲ့သည်။
သူမ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်ခဲ့ရသည်။ သူ့ကို သူမ ဘယ်လိုများ ပြန်ပြီး ညည်းညူနိုင်ပါ့မလား။
‘ငါက အသနားစရာအကောင်းဆုံးလို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်တော့လည်း မဆိုးပါဘူးလေ။’
ကန်းဟယ်ရင် သူမကိုယ်သူမ ပြန်လည်သုံးသပ်သည်။
သူမ၏ ဖခင်က သူမကို စွန့်ပစ်ခဲ့ပြီး သူမ၏ မိခင်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်ခဲ့သည်။
သူမသည် အမြဲတမ်း ခေါင်းငုံ့ကာ မိဘမဲ့တစ်ယောက်အဖြစ် ရှင်သန်ခဲ့သည်။
သူမသည် သူမ၏ ဘဝကို ဆိုးရွားသည်ဟု အတင်းအကျပ် တွေးနေခဲ့ပြီး၊ သူမ၏ အတိတ်နှင့် ယှဉ်တွဲ၍ လက်ရှိအောင်မြင်နေသည့် ဘဝကို တရားမျှတအောင် ကြိုးစားခဲ့သည်။
မင်းက မပျော်ရွှင်တဲ့ ကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့လို့ အခု ပျော်ရွှင်နိုင်ပါတယ်ဟု သူမကိုယ်သူမ ယုံကြည်အောင် ကြိုးစားခဲ့သည်။
သို့သော် သူမသည် စစ်မှန်သော ဆင်းရဲဒုက္ခဆိုသည်မှာ ဘာလဲဆိုတာကို မြင်လိုက်ရသည်။
ကယ်တင်၍ မရနိုင်သည့်၊ အဆုံးထိ လက်မလျှော့ဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မြင့်မြတ်သည့် အဆုံးသတ်ဆီသို့ ရင်ဆိုင်သွားခဲ့သည့် လူတစ်ယောက်။
သူ၏ မြင့်မြတ်သည့် ဆန္ဒရှေ့တွင် သူမသည် သူထက် ပို၍ မပျော်ရွှင်ရ၊ ပို၍ ခက်ခဲရသည်ဟု မည်သို့ ပြောနိုင်ပါ့မလား။
‘ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ။’
ကန်းယူဟွန်းရှေ့တွင် သူမ အထက်စီးဆန်ခဲ့သည့် အပြုအမူများအတွက် သူမကိုယ်သူမ အလွန်ရှက်မိသည်။
သူမ၏ ပါရမီကိုသာ အားကိုးပြီး ဤမျှဆို လုံလောက်ပြီဟု ကျေနပ်နေခဲ့သည့် သူမကိုယ်သူမ ပါးရိုက်ချင်မိသည်။
‘ငါ ကြိုးစားရမယ်။ ယူဟွန်းရဲ့ ဘေးနားမှာ ရပ်တည်ဖို့ ထိုက်တန်အောင်။’
သူမသည် ကန်းယူဟွန်း မကြာခဏ ဖတ်လေ့ရှိသည့် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
သူမ၏ စိတ်ထဲသို့ ကောင်းကောင်း မဝင်ရောက်သော်လည်း သူမသည် ထိုအချက်ကို လျစ်လျူရှုကာ အာရုံစိုက်ပြီး ထပ်ခါထပ်ခါ အာရုံစိုက်သည်။
၎င်းမှာ သူမ မလုပ်ချင်ဘဲ လုပ်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ သူမကိုယ်သူမ ပြောင်းလဲချင်သည့် ဆန္ဒကြောင့် လုပ်ခြင်းဖြစ်သည်။
ညဉ့်နက်သော်လည်း ကန်းဟယ်ရင်၏ အခန်းထဲမှ မီးမှာ ငြိမ်းသွားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
***
ကွမ်ဂျီအာမှာ စိတ်ကူးယဉ်နယ်ပယ်ထဲတွင် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းနေသည်။
သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် တူညီသည့် စီမံခန့်ခွဲရေးအေဂျင်စီမှ အခြားစုဆောင်းသူများမှာ သူမနှင့်အတူ တိုက်ခိုက်နေကြသည်။
တိုက်ပွဲပြီးဆုံးသည့်အခါ လူအချို့မှာ ကွမ်ဂျီအာထံသို့ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။
“အမ်၊ ဂျီအာ။ အခုတော့ နားလိုက်ရင် ကောင်းမလား”
“ဟုတ်တယ်။ ဒီလောက်အထိ လုပ်နိုင်တာ တကယ်ပဲ အံ့သြဖို့ကောင်းတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကိုယ်မင်း အရမ်း ဖိအားပေးနေတာပဲ။ မင်း အနားယူဖို့ လိုမယ်ထင်တယ်”
ကွမ်ဂျီအာမှာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ စီးကျနေသည့် ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး သူတို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံမှာ ထင်ရှားနေသည်။
သူတို့ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် တိုက်ပွဲမှာ ထူးချွန်သည့် သက်လုံပိုင်ဆိုင်ထားသော စုဆောင်းသူများပင် အားကုန်ခမ်းသွားလောက်သည့်အထိ ပြင်းထန်လှသည်။
ကွမ်ဂျီအာသည် သူတို့ကို အနားယူရန် ပြောတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ကန်းယူဟွန်း၏ မျက်နှာကို ရုတ်တရက် အမှတ်ရသွားသည်။
“…မဖြစ်ဘူး။ ကျွန်မ မနားဘူး။”
“ဘာလဲ?”
“ရှင်တို့ပဲ နားလိုက်ကြပါ။ ဒီကနေ ရှေ့ဆက်တာကိုတော့ ကျွန်မတစ်ယောက်တည်း သွားတော့မယ်။”
“ဒါပေမဲ့…”
ကွမ်ဂျီအာသည် ထိုစုဆောင်းသူ၏ စကားကို နားမထောင်ချင်သည့်အလား ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။
သူမကို ကြည့်နေသည့် စုဆောင်းသူများမှာ သူမကို တားသင့်၊ မတားသင့် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြသည်။
“ဟေ့၊ ဟေ့။ ထားလိုက်ပါတော့။ ငါတို့ပဲ အနားယူရအောင်။”
“ဒါပေမဲ့ သူမတစ်ယောက်တည်း သွားခိုင်းလိုက်မှာလား?”
“ဟေ့ကောင်။ သူမက ရူးနေတာလေ။ ဘာမှမပြောလည်း သူမဘာသာ သူမ အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်။ နည်းနည်းလောက် ထပ်သွားပြီး စိတ်ကူးယဉ်သတ္တဝါတွေကို ထပ်သတ်ပြီးရင် ပြန်လာမှာပါကွာ။”
“တကယ်လား?”
သူမနှင့်အတူ လိုက်ပါလာသည့် စုဆောင်းသူများအားလုံး ကွမ်ဂျီအာသည် အလုပ်ပြီးမြောက်သည့်အခါ ပြန်လာလိမ့်မည်ဟုသာ ထင်မှတ်နေကြသည်။
သို့သော် ကွမ်ဂျီအာမှာ သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်ကို လှောင်ပြောင်သည့်အလား စိတ်ကူးယဉ်သတ္တဝါများနှင့် တိုက်ခိုက်သည်၊ တိုက်ခိုက်ပြီးရင်း တိုက်ခိုက်နေတော့သည်။
သူမ ကန်းယူဟွန်းနှင့် ပထမဆုံးတွေ့ဆုံစဉ်က၊ ရှပ်ခ်ကျွန်းမှ ငါးမန်းများနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့စဉ်ကအတိုင်းပင်။
‘ငါ တုံးအခဲ့တာပဲ။’
သူမသည် သူမနောက်မှ ပြေးလာသည့် ပိုးကောင်ပုံစံ စိတ်ကူးယဉ်သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်ကို ခရမ်းရောင်စွမ်းအားဖြင့် ဖိချေလိုက်ပြီး ချွေးများစီးကျနေသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်အားဘဲ နောက်ထပ် ပစ်မှတ်ကို ရှာဖွေရန် ဆက်လက်ချီတက်သည်။
‘ငါ တစ်ချိန်ချိန်မှာ သတိလစ်သွားခဲ့တာပဲ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ အားမကိုးဘူး၊ ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း ဒုက္ခမပေးဘူးလို့ ပြောခဲ့မိတာ။’
သူမသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ကန်းယူဟွန်းအပေါ် အလွန်အမင်း မှီခိုနေမိကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။
တကယ်တမ်းတွင် သူသည်သာလျှင် ချောက်ကမ်းပါးအစွန်းထိ တွန်းပို့ခံထားရပြီး အမှားလုပ်ခွင့်မရှိသူ ဖြစ်သည်။
သူမသည် ဤဘဝကို ကြာရှည်စွာ ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီး သူမ ကျရှုံးခဲ့သလောက် များပြားစွာ ကြိုးစားခဲ့ဖူးသဖြင့် ၎င်းကိုပင် အဆင်ပြေသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ လျော်ကြေးတစ်ခုခုကို မျှော်လင့်နေခဲ့မိသည်။
ကွမ်ဂျီအာသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်လိုက်သည်။
၎င်းမှာ ခွင့်လွှတ်နိုင်စရာမရှိသည့် အပြစ်တစ်ခုဖြစ်သည်။
ကန်းယူဟွန်း ပြောခဲ့သည်မှာ မှန်သည်။
သူမသည် သူမ၏ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရမည်ဖြစ်သည်။
သူမအားနည်းသည် သို့မဟုတ် ပင်ပန်းသည်ဟု အကြောင်းပြချက်ပေး၍ ဆင်ခြေပေးသည့်အချိန်တိုင်းတွင် ၎င်းသည် ပျင်းရိခြင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ကီး!
ပုစဉ်းရင်ကွဲနှင့် ပျားတို့ ရောစပ်ထားသည့်ပုံစံ ထူးဆန်းသည့် ပိုးကောင်များမှာ ကွမ်ဂျီအာဆီသို့ ပျံသန်းလာကြသည်။
မီးတောက်ဆီသို့ ပျံသန်းလာကာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည့် ပိုးဖလံအုပ်စုနှင့် တူသည်။
ကွမ်ဂျီအာသည် သူတို့ကို ကြည့်ကာ အသက်ရှူသံကို ထိန်းညှိပြီး သူမ၏ ဓားကို မြှောက်လိုက်သည်။
သူမသည် သူမ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအား၏ အဆုံးစွန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း ဤနေရာတွင် ရပ်တန့်သွားရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။
‘မှတ်မိထား။ အရင်က ငါ့ကို။’
ငါသည် အမြဲတမ်း ကျရှုံးခဲ့ရသူ၊ မည်သည့် ကျွမ်းကျင်မှု သို့မဟုတ် ပါရမီမျှ မရှိခဲ့သူ။
ဒါပေမဲ့ ငါ ဘယ်တော့မှ လက်မလျှော့ခဲ့ဘဲ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းခဲ့တယ်။
အရူးအမူးဖြစ်သည့် အဆုံးသတ်ထိတိုင်အောင်။
ဖြတ်!
ကွမ်ဂျီအာ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တင်းမာသွားသည်။
သူမ၏ ကျောနောက်တွင် ခရမ်းရောင်သားရဲကြီးတစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာသည်။
ပြီးနောက်၊ ၁၀ မိနစ်အကြာတွင်။
အနားယူနေကြသည့် စုဆောင်းသူများမှာ စိတ်ကူးယဉ်နယ်ပယ်ကို ရှင်းလင်းပြီးကြောင်း သတင်းစကားနှင့်အတူ အပြင်သို့ အတင်းအထုတ်ခံလိုက်ရသည်။
“ဘာ၊ ဘာဖြစ်တာလဲ? ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ?”
“ဒါမှမဟုတ်… သူမ တစ်ယောက်တည်း ရှင်းလိုက်တာလား?”
စုဆောင်းသူများမှာ ကြောင်အမ်းအမ်းမျက်နှာများနှင့်အတူ ရေရွတ်လိုက်ကြသည်။
***
မည်သူမျှမရှိသည့် တိတ်ဆိတ်သည့် လေ့ကျင့်ခန်းခန်းမတွင် ဆောဆူမင်သည် သူမနေရာတွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသည်။
သူမသည် မျက်လုံးများကိုမှိတ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ အတွင်းအားကို လည်ပတ်စေသည်။
သူမသည် အတွင်းအားကို သူမ၏ လမ်းကြောင်းများတစ်လျှောက် လည်ပတ်စေပြီး သူမ၏ အသက်ရှူသံမှာ ပို၍ရှည်လျားပြီး အားအင်နည်းပါးလာသည်။
သူမသည် ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အတွင်းအား ပြည့်ဝလာသည်နှင့်အမျှ သူမ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ တိုးတက်လာသည်ကို ခံစားရသည်။
သို့သော် သူမ၏ စိတ်မှာ ယခင်ကကဲ့သို့ တည်ငြိမ်မှု မရှိတော့ပေ။
သူမသည် သူမ၏ အတိတ်ဘဝကို စဉ်းစားကာ သူ၏ ဘဝနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်သည်။
‘ငါ့မှာ တန်ဖိုးရှိတာ ဘာမှမရှိဘူးလို့ ထင်ခဲ့တယ်။ ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားက ငါ့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး ဆင်းရဲဒုက္ခရဲ့ အရင်းအမြစ်လို့ ထင်ခဲ့တယ်။ စွမ်းအားဆိုတာ ငါ့အတွက် ကျိန်စာတစ်ခုလိုပဲ။’
ဆောဆူမင်သည် စွမ်းအားဆိုသည်မှာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့ပြီး တကယ်တန်ဖိုးရှိသည့် အခြားအရာတစ်ခု ရှိသေးသည်ဟု အမြဲတမ်း ထင်မြင်ခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့မှာတော့၊ အမှန်တရားမှာ ထိုသို့မဟုတ်ခဲ့ပေ။
‘ငါ့မှာ စွမ်းအားရှိလို့သာ ဒီအထိ ရောက်လာနိုင်ခဲ့တာ။’
သူမသည် စွမ်းအားမရှိသူတို့၏ စကားများကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။
ထို့ကြောင့်ပင် ကူညီမည့်သူမရှိဘဲ လောက၏ ဆိုးရွားမှုများတွင် လွင့်ပါသွားခဲ့ရသည့် ထိုလူကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။
‘စွမ်းအားမရှိရင် တကယ်တန်ဖိုးရှိတဲ့အရာကိုတောင် မကာကွယ်နိုင်ဘူး။’
သူမသည် သူမ၏ စွမ်းအားက သူမအတွက် တန်ဖိုးရှိသည့်အရာအားလုံးကို လုယူသွားခဲ့သည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ မဟုတ်ခဲ့ပေ။
သူမတွင် ထိုစွမ်းအားရှိခဲ့သည့်အတွက် သူမ မလဲကျခဲ့ဘဲ ထိုအထိ ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့သည်။
သူမတွင် ထိုစွမ်းအားရှိခဲ့သည့်အတွက် လူများစွာနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး သူတို့၏ လေးစားမှုကို ရရှိခဲ့သည်။
စွမ်းအားမရှိသည့် လူသားတို့မှာ မည်မျှ အားနည်းလိုက်သလဲ။
ပြီးတော့၊ မိမိအားနည်းချက်ကို သိလျက်နှင့်ပင် လက်မလျှော့သည့်သူ၏ ပုံရိပ်မှာ မည်မျှ လှပလိုက်သလဲ။
သူမ မရေမရာ သိရှိထားသည့် ထိုအချက်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည့်အချိန်တွင် သူမ၏ အမြင်များ ပို၍ ကျယ်ပြန့်လာသည်ကို ခံစားရသည်။
တကယ်တမ်း အရေးကြီးသည်မှာ သင်မည်မျှ သန်မာသည်ဆိုသည် မဟုတ်ပေ။
အဆုံးထိ လက်မလျှော့ခြင်း၊ ဦးမညွတ်ခြင်းဖြစ်သည်။
၎င်းသည် သူမ အတုယူရမည့် ထိုလူ၏ ပုံရိပ်ဖြစ်သည်။
ဝူး။
ဆောဆူမင်၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာ ပို၍ ပြင်းထန်စွာ လည်ပတ်လာသည်။
စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ တစ်ဆင့်တိုးတက်သွားသည့် သူမကို ကောင်းချီးပေးနေသည့်အလားပင်။
***
ယူယောင်းမင်းသည် ရုံးခန်းထဲရှိ လေထုမှာ မကြာသေးမီက ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိပြုမိသည်။
လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်က ယူဟွန်းသည် ကန်းဟယ်ရင်၊ ကွမ်ဂျီအာနှင့် ဆောဆူမင်တို့ကို ခေါ်သွားပြီး အနည်းငယ် နောက်ကျမှ ပြန်လာခဲ့သည်။
သူတို့ စိတ်ကူးယဉ်နယ်ပယ်တစ်ခုကို ရှင်းလင်းခဲ့၍ နောက်ကျခြင်းဖြစ်သည်ဟု သူထင်သော်လည်း သူတို့၏ စိတ်ခံစားချက်မှာ ပုံမှန်ထက် များစွာ ကွဲပြားနေသည်။
‘ယူဟွန်းဟျောင်းကတော့ ပုံမှန်ပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ စိတ်မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသလိုပဲ။’
ပုံမှန်ဆိုလျှင် သတိမလွတ်တတ်သည့် ဆောဆူမင်ပင်လျှင် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း တိတ်ဆိတ်စွာ တရားထိုင်နေလောက်အောင် စိုးရိမ်နေပုံရသည်။
ယူယောင်းမင်းသည် ဘာတွေဖြစ်ခဲ့သလဲဟု မေးချင်သော်လည်း သူ၏ သိချင်စိတ်ကို အသည်းအသန် ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။
အမှန်တရားကို သိရှိရန် သူသည် အားနည်းနေသေးကြောင်း သူ၏ အသိစိတ်က ပြောပြနေသည်။
‘ငါ ပိုသန်မာလာရင် ဟျောင်းက ပြောပြမှာပါ၊ ဟုတ်တယ်မလား?’
ယူယောင်းမင်းသည် အပြုသဘောဆောင်ပြီး စဉ်းစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ၏ ပထမဦးစားပေးမှာ အမှတ်များစုဆောင်းပြီး မြန်မြန်သန်မာလာရန်ဖြစ်သည်။
သူသည် အမှတ်များဖြင့် ကျွမ်းကျင်မှုများကို ဖန်တီးနိုင်ပြီး ၎င်းတို့ဖြင့် သန်မာလာခြင်းမှာ ပြဿနာမဟုတ်ပေ။
သူသည် အစပိုင်းတွင် အဆုံးသတ် တိုက်ကွက်တစ်ခုနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည့် အေးစက်စက် ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခုကို ဖန်တီးချင်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းအတွက် သူ့အဖွဲ့သားများကို ကူညီပေးနိုင်မည့် ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခုကို အရင်ဖန်တီးသင့်သည်ဟု သူတွေးလိုက်သည်။
***
လူတို့သည် သူတို့၏ အတွေးများနှင့် ကြိုးစားမှုများကို ပြုလုပ်နေကြစဉ်။
Unleashed မှ အကြမ်းဖက်သမားများသည် သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်အတွက် အမှောင်ထုထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လှုပ်ရှားနေကြသည်။
“ဒါကို ကောင်းကောင်း မှတ်ထား။ ဒါက လေ့ကျင့်မှုသက်သက်ပဲ ဖြစ်ရင်တောင် သတိမလျှော့နဲ့။”
Unleashed အဖွဲ့ဝင်များသည် သူတို့၏ သတ်မှတ်ထားသည့်နေရာများတွင် သူတို့၏ ပစ္စည်းများနှင့်အတူ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
“ဒီအတွက် ဒီဧရိယာကို ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ ပင်တာဂရမ် တယ်လာဆီကနေ အကူအညီ ရထားတယ်။ ငါတို့ မရှုံးနိုင်ဘူး။”
လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများမှာ လမ်းကြားအပြင်ဘက်၊ တိုကျိုမြို့ရှိ ရှီဘူယာ၏ မြို့ပြရှုခင်းကို ဖမ်းယူထားသည်။
လူဦးရေ အမြောက်အမြားရှိသည့် နေရာတစ်ခု။
လူတို့သည် နောက်ထပ် ဘာဖြစ်လာမည်ကို မသိရှိဘဲ အလုပ်ရှုပ်စွာ ရွေ့လျားနေကြသည်။
“စပြီ။”
ထိုစကားနှင့်အတူ၊
Unleashed သည် သူတို့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည့် စိတ်ကူးယဉ်ဇာတ်လမ်း၏ အစေ့အဆံများကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။