ကျွန်တော် စတင်တိုက်ခိုက်ခဲ့စဉ်ကတည်းက သူရဲကောင်းတစ်ယောက်လို စိတ်ဓာတ်မျိုးနဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။
ကျွန်တော် တိုက်ခိုက်ခဲ့တာက အသက်ရှင်ချင်လို့ပါ။ တတ်နိုင်သမျှ တိုက်ပွဲတွေအားလုံးကို ရှောင်လွှဲဖို့ပဲ ကြိုးစားခဲ့တာပါ။
ဒါပေမဲ့ အဖြစ်အပျက်များစွာကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အရေးကြီးတဲ့ အချက်တစ်ခုကို ကျွန်တော် သဘောပေါက်လာခဲ့တယ်။
ဒီနယ်ပယ်ထဲမှာ ကျွန်တော် ရှောင်လွှဲလို့ရတဲ့ တိုက်ပွဲဆိုတာ မရှိဘူးဆိုတာပါပဲ။
ကျွန်တော် ရှောင်လွှဲခဲ့တယ်လို့ ထင်ခဲ့တဲ့ တိုက်ပွဲတွေဟာ တကယ်တော့ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ခေါင်းငုံ့ပြီး ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရတဲ့ တိုက်ပွဲတွေသာ ဖြစ်ခဲ့တယ်။
ဒါကြောင့် ကျွန်တော် နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲထဲကို ဝင်ရောက်ခဲ့တယ်။
နောက်ထပ် မရှုံးနိမ့်ဖို့အတွက်ပေါ့။
[ဒီကျွမ်းကျင်မှုတွေကို ဝယ်ယူမလား?]
“အားလုံး ဝယ်မယ်။”
ကျွန်တော့်မှာရှိတဲ့ ပွိုင့်တွေကို ကျွန်တော့်စွမ်းအား မြှင့်တင်ဖို့အတွက် အကုန်သုံးလိုက်တယ်။ တပ်မက်ခဲ့ပေမဲ့ ဈေးအရမ်းကြီးလို့ မဝယ်နိုင်ခဲ့တဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတွေကိုတောင် ဝယ်ယူခဲ့တယ်။
ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ကပ်ဘေးဆိုင်ရာ သူရဲကောင်းနဲ့ ချွဲဒိုယွန်း တို့ တိုက်ခိုက်နေတဲ့ ပြင်းထန်လှတဲ့ တိုက်ပွဲထဲကို ကျွန်တော် ခုန်ဝင်လိုက်တယ်။
ဘယ်တော့မှ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိတဲ့ ချွဲဒိုယွန်း က မျက်လုံးအစုံကို အနည်းငယ် ပြူးကျယ်သွားတယ်။
“ကန်းယူဟွန်း...? မင်း ဘယ်လိုလုပ် ဒီကို ရောက်လာတာလဲ?”
“အဲဒါတွေကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့။ ကျွန်တော် လာကူညီတာမို့သာ လက်ခံပေးလိုက်ပါ။”
“မင်းက အနှောင့်အယှက်ပဲ။ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားသင့်တယ်။”
“ခင်ဗျား ကျွန်တော့်အကြောင်းကို ဘယ်တုန်းက ဂရုစိုက်ခဲ့လို့လဲ?”
ကျွန်တော် ချွဲဒိုယွန်း ရဲ့ စကားတွေကို လျစ်လျူရှုပြီး ကပ်ဘေးဆိုင်ရာ သူရဲကောင်းဆီကို တိုးဝင်သွားတယ်။
ကပ်ဘေးဆိုင်ရာ သူရဲကောင်းက တကယ်ကို သန်မာလွန်းတယ်။
စုဆောင်းထားတဲ့ ပွိုင့်တွေကို အကုန်သုံးပြီး ကျွန်တော် ပိုသန်မာလာပြီလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေကို အလွယ်တကူပဲ ကာကွယ်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော် ဘယ်လောက်တောင် အားနည်းသလဲဆိုတာကို အရိုးထဲထိ ခံစားလိုက်ရပြီး နာကျင်မှုတွေ တက်လာတယ်။
‘ငါသိပါတယ်။ ငါက အားနည်းတယ်ဆိုတာ။ ဒီလို နတ်ဘုရားတွေရဲ့ တိုက်ပွဲထဲကို ဝင်လာဖို့ဆိုတာ ငါ့အတွက်တော့ အလွန်အကျွံပဲဆိုတာကို။’
ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ။
ကျွန်တော် အားနည်းနေရင်တောင်၊ သူ့အတွက်တော့ ပိုးကောင်တစ်ကောင်လောက်ပဲ ဖြစ်နေရင်တောင်ပေါ့။
ပိုးကောင်တစ်ကောင်လိုပဲ သူ့ကို တိုက်ခိုက်လို့ ရတာပဲ မဟုတ်လား။
ခလောက်!
ကျွန်တော့်ဓားက သူရဲကောင်းရဲ့ ပခုံးကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ခြစ်ရာထင်သွားစေတယ်။
သူ့ဝတ်ရုံပေါ်က ခြစ်ရာလေးတစ်ခုလောက်ပဲ ဖြစ်ပေမဲ့ ကပ်ဘေးဆိုင်ရာ သူရဲကောင်းကတော့ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဒေါသထွက်ပြီး ပေါက်ကွဲသွားတယ်။
သူက သူ့လှံကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တယ်။
‘လာပြီ!’
ကျွန်တော် ဓားကို အလျားလိုက်ကိုင်ပြီး ကျလာတဲ့လှံကို ကာလိုက်တယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူရဲကောင်းရဲ့ စွမ်းအားက အလုပ်လုပ်လာတယ်။
ဇွီ...
လှံနဲ့ ထိမိလိုက်တာနဲ့ ကျွန်တော့်ဓားက သံချေးတက်ပြီး ဖုန်မှုန့်တွေလို ကြေမွသွားတယ်။
‘ငါ့လက်နက်...!’
ဒါဟာ ဒဏ္ဍာရီလာ လက်နက်မျိုး မဟုတ်ပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ သူရဲကောင်းအဆင့် လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကပ်ဘေးဆိုင်ရာ သူရဲကောင်းရဲ့ စွမ်းအားကို တစ်စက္ကန့်တောင် မခံနိုင်ခဲ့ဘူး။
ယိုယွင်းခြင်း၊ ကပ်ဘေးနဲ့ သေခြင်းတရားကို ကိုယ်စားပြုတဲ့ အဲဒီမိစ္ဆာက သူရဲကောင်းအဆင့် လက်နက်တွေကိုတောင် အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးနိုင်လောက်အောင် သန်မာလွန်းတယ်။
သူက လှံကို ပြန်ဆွဲထုတ်ပြီး ကျွန်တော့်ဆီကို ထိုးစိုက်လိုက်တယ်။
လက်နက်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတာကြောင့် ကျွန်တော် ဟန်ချက်ပျက်သွားတယ်။
နှေးကွေးစွာ စီးဆင်းနေတဲ့ အချိန်တွေထဲမှာ ကပ်ဘေးဆိုင်ရာ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်သာ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေတယ်။
‘ငါ ရှောင်လို့ မရတော့ဘူး။’
ဒါဟာ ငါသေရမယ့် နေရာပဲဆိုတာကို ကျွန်တော် အလိုလို သိလိုက်တယ်။
ဒါပေမဲ့လည်း။
‘ငါ အချိန်အနည်းငယ်တော့ ဆွဲထားနိုင်ခဲ့တယ်။’
ကျွန်တော် ကပ်ဘေးဆိုင်ရာ သူရဲကောင်းကို ရွဲ့စောင်းပြီး ပြုံးပြလိုက်တယ်။
သူ့ရဲ့ ဦးခေါင်းခွံပုံစံ သံခမောက်အောက်ကနေ အနီရောင်အလင်းတန်းတွေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။ သူက လှံနဲ့ ကျွန်တော့်ဝမ်းဗိုက်ကို ထိုးဖောက်လိုက်ချိန်မှာ အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခုက အပ်တစ်ချောင်းလိုမျိုး ဆန့်ထွက်လာတယ်။
ခွပ်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ အတွင်းကလီစာတွေ ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားပြီး မကြာခင်မှာပဲ သူ့စွမ်းအားက အလုပ်လုပ်လာတယ်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒဏ်ရာက ပုပ်သိုး၊ ပြည်တည်ပြီး ယိုယွင်းလာတယ်။
သူ့ရဲ့ ကျိန်စာကြောင့် ကျွန်တော့်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတွေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျက်စီးသွားတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။
သူ့ရဲ့ အားပြင်းတဲ့ ထိုးစိုက်မှုကြောင့် ကျွန်တော့်ကိုယ်ခန္ဓာက အဝေးကို လွင့်စင်သွားတယ်။
သတိလစ်မတတ် နာကျင်နေရပေမဲ့ ကျွန်တော် မျက်လုံးတွေကို မမှိတ်ထားခဲ့ဘူး။
မျက်လုံးအစုံကို ပြူးကျယ်လျက် ကပ်ဘေးဆိုင်ရာ သူရဲကောင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် တွေးလိုက်တယ်။
‘ငါ အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖန်တီးပေးခဲ့ပြီ။ အခု မင်းအလှည့်ပဲ။’
သူ့ရဲ့ ဟိုဘက်မှာ လူတစ်ယောက် ပြေးလာနေတာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတယ်။
ကျွန်တော့်အသက်ကို စတေးပြီး ဖန်တီးခဲ့တဲ့ ခဏတာ အခွင့်အရေး။
သူရဲကောင်းက သူ့လှံကို ပြန်ရုပ်သိမ်းနေချိန်မှာ ချွဲဒိုယွန်း က သူ့ရဲ့ ဓားကို သူရဲကောင်းရဲ့ ဦးခေါင်းဆီကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော့်အမြင်အာရုံတွေ မှောက်ခုံဖြစ်သွားပြီး
[သင်သည် ၉၉ ခုမြောက် စမ်းသပ်မှုကို ကျော်ဖြတ်ပြီးပါပြီ။]
အဲဒီစာတန်းနဲ့အတူ ကျွန်တော့်ကိုယ်ခန္ဓာက အဝေးက အပျက်အစီးတစ်ခုပေါ်ကို ပြုတ်ကျသွားတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။
ခွပ်။
ကျွန်တော် ချောင်းဆိုးလိုက်ချိန်မှာ သွေးတွေ စီးကျလာတယ်။
နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေက ယူဟွန်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲကအတိုင်းပါပဲ။
ချွဲဒိုယွန်း က ယူဟွန်းကို လာရှာခဲ့ပြီး ယူဟွန်းကလည်း သူ့ရဲ့ သေခြင်းတရားကို ကြိုသိနေတဲ့အတွက် သူ့ကို ထွက်သွားခိုင်းလိုက်တယ်။
နောက်ထပ် စမ်းသပ်မှုတွေ စတင်တော့မှာဖြစ်လို့ လူတိုင်း သတ်မှတ်ထားတဲ့နေရာကို ဦးတည်သွားကြတယ်။
ဘယ်သူမှ ယူဟွန်းကို ပြန်မလှည့်ကြည့်ခဲ့ဘူး။
ယူဟွန်းက သူ့ရဲ့ သေခြင်းတရားကို ခါးသီးစွာ ငုံ့ကြည့်နေတယ်။
“ဒါက ငါ့ရဲ့ အဆုံးသတ်ပဲ။ ဘယ်သူမှ မသိလိုက်ဘဲနဲ့ပဲ ငါသေသွားခဲ့ရတယ်။”
ကွမ်ဂျီအာ က မယုံကြည်နိုင်စွာ ရေရွတ်လိုက်တယ်။
“သူက... လူတွေကို ကယ်တင်ဖို့အတွက်နဲ့ပဲ သေသွားခဲ့တာလား။”
ဒီလူက ဒီကပ်ဘေးစမ်းသပ်မှုရဲ့ အဆုံးထိတိုင် အသက်ရှင်နေနိုင်ခဲ့မှာပါ။
ဒါပေမဲ့ သူက အဲဒီလို မလုပ်ခဲ့ဘဲ မဖြစ်နိုင်တဲ့ တိုက်ပွဲထဲကို ဝင်ရောက်ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်။
“ဒါက သူတို့ကို ကယ်တင်ဖို့သက်သက် မဟုတ်ဘူး။ ဒါက ငါ့ရဲ့ တိုက်ပွဲပဲ။ ဒီကမ္ဘာကြီးကို ငါ့နည်းလမ်းနဲ့၊ ငါလုပ်နိုင်သလောက်နဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ ငါ့ရဲ့ တိုက်ပွဲငယ်လေးတစ်ခုပေါ့။”
ယူဟွန်းရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ နောင်တဆိုတာ မရှိခဲ့ဘူး။
“ပြီးတော့ ငါ အဲဒီတိုက်ပွဲမှာ အနိုင်ရခဲ့တယ်။”
ဒါပေမဲ့ သူ နောင်တရနေတုန်းပါပဲ။
သာသာယာယာလေး စောစောစီးစီး သဘောပေါက်ခဲ့ရင်၊ ဒါမှမဟုတ် သူ ပိုသန်မာခဲ့ရင် ကောင်းမှာလို့ သူ တွေးမိတယ်။
ဘာကြောင့်များ ဒီအရေးကြီးတဲ့ အချက်ကို အခုမှပဲ သိလိုက်ရတာလဲ။
“သွားကြစို့။ ဒီနယ်ပယ်ရဲ့ ပုံပြင်က ဒီနေရာမှာပဲ အဆုံးသတ်ပြီ။”
သူသေဆုံးသွားတာနဲ့အတူ ဒီနေရာက မှတ်ဉာဏ်တွေအားလုံးလည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့မှာပါ။
ဒါဟာ ဆီဟာ သေဆုံးသွားကတည်းက ပြီးဆုံးသွားသင့်တဲ့ နယ်ပယ်တစ်ခု ဖြစ်ပေမဲ့ ယူဟွန်းရဲ့ ခေါင်းမာမှုနဲ့ စိတ်ဓာတ်ကြောင့် ဒီအထိ ရောက်လာခဲ့တာပါ။
အခုတော့ ဒါက အဆုံးသတ်ပဲ ဖြစ်ပေမဲ့ ယူဟွန်းကပဲ ကျေနပ်လိုက်ပါတော့တယ်။
“ဟင်? ခဏစောင့်၊ ဟိုဘက်ကို ကြည့်လိုက်ဦး။”
အဲဒီအချိန်မှာ ဆယ်ဆူမင်က ယူဟွန်းကို လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။
လူတိုင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက သူမ လက်ညှိုးထိုးပြတဲ့နေရာကို ရောက်သွားတယ်။
“ဟင်? အဲဒီကလေးက...”
“ကပ်ဘေးအတွင်းမှာ မွေးဖွားလာတဲ့ ကလေးလေးပဲ။”
ဆယ်ဂျွန်ဆူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ယူဟွန်းဆီကို အမြန်ပြေးလာတယ်။
သူသေဆုံးနေတဲ့ ယူဟွန်းကို မြင်တော့ မျက်ရည်တွေ ဝဲလာပြီး မျက်လုံးတွေ မှိတ်သွားတဲ့ ယူဟွန်းရဲ့ ကောင်းကင်ကို ဆန့်တန်းထားတဲ့ လက်ကို သူ ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။
ယူဟွန်းက သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာပဲ ကြည့်နေတယ်။
အဲဒီကလေးက သူ့ကို ဘယ်လိုရှာတွေ့သွားမှန်း သူ မသိခဲ့ဘူး။
ဒါပေမဲ့ ဆယ်ဂျွန်ဆူကတော့ သူ့ကို ဒီလို ပြောနေတာ သေချာတယ်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဟျောင်း။”
သူ အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်ရသလား။
ယူဟွန်းက မှုန်ဝါးနေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်တယ်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အဲဒီနယ်ပယ်တစ်ခုလုံး စာလုံးတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
ယူဟွန်းက တုန်ရီနေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ အဲဒီမြင်ကွင်းကို အကြည့်မခွာနိုင်ဘဲ ကြည့်နေမိတယ်။
‘ငါ သိလိုက်ပြီ။’
သူ့ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေကို ဘယ်သူမှ မသိဘူးလို့ သူ ထင်ခဲ့တာ။
ပြီးတော့ ဘယ်သူမှ မသိတဲ့နေရာမှာ တစ်ယောက်တည်း သေသွားရတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။
‘နောက်ဆုံးအချိန်မှာတော့ ငါ့ဘေးနားမှာ ရှိနေပေးတဲ့သူ တစ်ယောက်တော့ ရှိခဲ့တာပဲ။’
အဲဒီအချက်ကို သူ သဘောပေါက်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ။
အိပ်မက်ဆိုးတွေက နောက်ဆုံးတော့ အဆုံးသတ်သွားခဲ့တယ်။
“အားလုံးပဲ။ ခဏလောက် စောင့်ပေးကြပါ။”
အရာအားလုံး လွတ်မြောက်သွားပြီမို့။
ယူဟွန်းက သူ စုပ်ယူပြီး ချုပ်နှောင်ထားတဲ့ အသီးရဲ့ စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်တယ်။
အဖြူရောင် စာလုံးတွေက သူ့ပတ်လည်မှာ ချက်ချင်း ပြည့်နှက်သွားပြီး ယူဟွန်းက အဲဒီထဲကနေ အရာနှစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်တယ်။
ဉာဏ်ပညာအသီးနဲ့ နတ်သုဓာ။
ယူဟွန်းက တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ထိုင်ချလိုက်ပြီး အဲဒီအရာတွေကို သူ့ပါးစပ်ထဲကို ထည့်လိုက်တယ်။
ဉာဏ်ပညာအသီး၊ နတ်သုဓာနဲ့ မြင့်မြတ်သော ဝိညာဉ်အသီး။
ဒီသုံးမျိုးက ပေါင်းစပ်သွားပြီး တည်ငြိမ်သွားတဲ့အထိ တစ်ခုနဲ့တစ်ခု တွန်းကန်နေကြတယ်။
ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ဟန်ချက်ညီမှု။
တိုက်ခိုက်နေတာတွေ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် စွမ်းအားတွေက နံနက်ခင်းကန်ရေပြင်လို တည်ငြိမ်သွားတယ်။
ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ စွမ်းအားသုံးမျိုးက ဖြည်းဖြည်းချင်း ရောနှောသွားတယ်။
မူလက ရောနှောလို့ မရနိုင်တဲ့ မတူညီတဲ့ စွမ်းအားတွေက ပဟေဠိတစ်ခုလိုမျိုး အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်သွားပြီး ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ဟန်ချက်ကို ဖန်တီးလိုက်တယ်။
အဲဒါဟာ အညစ်အကြေးမပါတဲ့ စစ်မှန်တဲ့ စွမ်းအားသက်သက်ပါပဲ။
အဲဒီစွမ်းအားတွေက ယူဟွန်းရဲ့ အသားအရေထဲကို စိမ့်ဝင်သွားတယ်။
[သင်သည် ဉာဏ်ပညာအသီးကို စားသုံးလိုက်ပါပြီ။]
[သင်သည် နတ်သုဓာကို စားသုံးလိုက်ပါပြီ။]
[သင်သည် ??? ၏ အသီးကို စားသုံးလိုက်ပါပြီ။]
[သင့်ခန္ဓာကိုယ်က အလွန်သန်မာလာပါပြီ။]
[သင့်ကြွက်သားများက အကောင်းဆုံး ပုံစံကို ရရှိသွားပါပြီ။]
[သင့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က စွမ်းအားအားလုံးကို ထိန်းထားနိုင်လောက်အောင် သန်မာလာပါပြီ။]
[အဆုံးစွန်သော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအားက သင့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ တည်ငြိမ်သွားပါပြီ။]
အသက်ရှင်ခြင်းအသီး တစ်လုံးတည်းဖြင့်ပင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိုမိုသန်မာလာခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း အပြောင်းအလဲက ဒီနေရာမှာတင် မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။
ကောင်းကင်ဘုံကို ကျော်လွန်ခြင်း (천외천)။
အပြီးစုံလင်လှသော ပုံစံထက် ပိုမိုမြင့်မားသည့် အဆုံးစွန်သော ပုံစံအဖြစ် ယူဟွန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်က ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။
ခွပ်။
ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းနှင့်အတူ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဖြစ်ပေါ်လာသည့် သိမ်မွေ့သော အပြောင်းအလဲများ။ သို့သော် ထိုအပြောင်းအလဲအသေးစားလေးများသည် မည်သူမျှ မရောက်ရှိနိုင်သော နောက်ဆုံးအဆင့် ဖြစ်သည်။
ထိုအပြောင်းအလဲမှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရှုထောင့်တစ်ခုတည်းတွင်သာ ကန့်သတ်မနေခဲ့ပေ။
အကြီးမားဆုံး အပြောင်းအလဲမှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာတွင် ဖြစ်သည်။
ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အိပ်မက်ဆိုးနှင့်တူသည့် ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုထဲတွင် ယူဟွန်းသည် သူမြင်သမျှ၊ ကြားသမျှ၊ ခံစားရသမျှ အရာအားလုံးကို သူ့မျက်စိ၊ နားနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် လက်ခံလိုက်သည်။
သူ လက်ခံခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို သူ့ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားဖြင့် ကျော်ဖြတ်ခဲ့သည်။
အမှန်တရားဖြစ်စေ၊ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်စေ၊ အရေးမကြီးတော့ပေ။
၎င်းတို့က အတုအယောင်များ ဖြစ်နေပါစေဦးတော့၊ သူတို့အားလုံးသည် သူ့အတွက် အရေးပါသော အဓိပ္ပာယ်များ ရှိနေသည်။
[အမှန်တရားနှင့် ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုကြားရှိ နယ်နိမိတ်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်သော စွမ်းအားသည် သင့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ကိန်းအောင်းနေပါပြီ။]
ရှူး။
အနက်ရောင်မျက်နှာဖုံးတစ်ခုက ယူဟွန်း၏ မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။
အပေါက်ငယ်လေး လေးခု။
၎င်းတို့အနက် နှစ်ခုမှာသာ လပ်ပလေ့စ် (Laplace) နှင့် မက်စ်ဝဲလ် (Maxwell) တို့၏ စွမ်းအားဖြင့် တောက်ပနေသည်။
ကျန်ရှိနေသော မျက်နှာဖုံး၏ မျက်လုံးနှစ်လုံးမှာမူ တောက်ပလာတော့သည်။
[သင်သည် ဒက်ကာ့တ် (Descartes) ၏ နတ်ဆိုးအပိုင်းအစကို ရရှိလိုက်ပါပြီ။]
[သင်သည် ဒါဝင် (Darwin) ၏ နတ်ဆိုးအပိုင်းအစကို ရရှိလိုက်ပါပြီ။]
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လပ်ပလေ့စ်နှင့် မက်စ်ဝဲလ်တို့သည် သူတို့၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကို ကြိုဆိုနေသကဲ့သို့ တုံ့ပြန်လာသည်။
[နတ်ဆိုးအပိုင်းအစ အသစ် ရရှိသည်။]
[အမျိုးအစား: ဒက်ကာ့တ်]
[အမျိုးအစား: ဒါဝင်]
[တစ်ပြေးညီ ချိတ်ဆက်မှု ပြီးဆုံးသည်။]
ဒက်ကာ့တ်၏ နတ်ဆိုး။
ဒါဝင်၏ နတ်ဆိုး။
စွမ်းအားသစ် နှစ်ခု ထပ်ပေါင်းထည့်လိုက်ပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် ကျန်ရှိသော စွမ်းအားလေးခုမှာ တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားသည်။
မျက်နှာဖုံးရှိ မျက်လုံးလေးလုံးမှာ အလင်းရောင်များဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး မကြာမီတွင် နာမည်ပင်မရှိခဲ့သော မပြည့်စုံသည့် မျက်နှာဖုံးမှာ ပြည့်စုံသော သက်ရှိတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
[အပိုရီးယား (Aporia) ၏ မျက်နှာဖုံး။]
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယူဟွန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝန်းရံထားသော အဖြူရောင်လုံးကြီးမှာ မှင်ရည်ဖိတ်စင်သွားသကဲ့သို့ အနက်ရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် တူဖြင့် ထုရိုက်လိုက်သကဲ့သို့ ကွဲအက်သွားသည်။
ဖန်ကွဲစများကဲ့သို့ အနက်ရောင်အပိုင်းအစများက လေထဲတွင် လွင့်ပျံသွားသည်။
အတွင်းဘက်မှနေ၍ လေထဲတွင် ပေါ်နေသော ယူဟွန်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်လာသည်။
လူသုံးယောက်လုံးမှာ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
မျက်လုံးလေးလုံး တောက်ပနေသည့် မျက်နှာဖုံးကို မြင်လိုက်ရသည့် ဆယ်ဆူမင်ပင် ခဏတာ အသက်ရှူဖို့ပင် မေ့သွားသည်။
“ထွက်လာခဲ့ကြ။”
မျက်နှာဖုံးတပ်ထားသော ယူဟွန်းက အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အနက်ရောင်စာလုံးများ စီးဆင်းထွက်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ထူထပ်စွာ ဖုံးအုပ်သွားသည်။
ထောင်ပေါင်း၊ သောင်းပေါင်းများစွာသော အနက်ရောင်စာလုံးများ ပုံထပ်သွားပြီး မကြာမီတွင် ပုံသဏ္ဌာန် လေးခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။
ပထမဆုံး ပေါ်ထွက်လာသူမှာ ၁၈ ရာစုမှ သူကောင်းမျိုးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားပြီး အမွေးအတောင်များပါသည့် ထိပ်ပြားကျယ်ဦးထုပ်ကို ဆောင်းကာ မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသော မျက်နှာဖုံးကို တပ်ထားသူဖြစ်သည်။
သူ့အဝတ်အစား၊ မျက်နှာဖုံးနှင့် ဦးထုပ်တို့မှာ အမှောင်ထုကဲ့သို့ အနက်ရောင်သန့်သန့် ဖြစ်သည်။
အနာဂတ်ကို မြင်နိုင်သော လပ်ပလေ့စ်၏ နတ်ဆိုးက ယူဟွန်း၏ ရှေ့တွင် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ကာ ချက်ချင်း အရိုအသေပေးသည်။
[ကြည့်ရှုပါလော့။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကြီးမြတ်သော သခင် ပေါ်ထွက်လာပါပြီ။]
ဒုတိယ ပေါ်ထွက်လာသူမှာ အဆင့်မြင့် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။
သူလည်း ပထမတစ်ယောက်နှင့် မတူသော မျက်နှာဖုံးကို တပ်ဆင်ထားပြီး အထူးသဖြင့် နတ်ဆိုးလက်များကဲ့သို့ ထင်ရသည့် လက်အိတ်အနက်ကို ဝတ်ဆင်ကာ တုတ်ကောက်တစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။
ဖြစ်နိုင်ခြေများကို ချိန်ညှိပေးသော မက်စ်ဝဲလ်၏ နတ်ဆိုးကလည်း ယူဟွန်း၏ ရှေ့တွင် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်လိုက်သည်။
[သင်သည် မဖြစ်နိုင်သော ဖြစ်နိုင်ခြေများကို ဖောက်ထွင်းပြီး အမှန်တရားထဲသို့ ဆင်းသက်လာခဲ့ပြီ။]
တတိယ ပေါ်ထွက်လာသူမှာ အနက်ရောင်ဝတ်စုံထူထူကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် သက်ရှိတစ်ခုဖြစ်သည်။
သူ့မျက်နှာတွင် ငှက်နှုတ်သီးကဲ့သို့ မျက်နှာဖုံးကို တပ်ဆင်ထားပြီး လည်ပင်းနေရာတွင် အနက်ရောင် အမွေးအတောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
နောက်ထပ် ထူးခြားချက်တစ်ခုမှာ သူ့ကျောပြင်တွင် တပ်ဆင်ထားသော ကျီးကန်းတောင်ပံများ ဖြစ်သည်။
အမှန်တရားနှင့် ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုကြားတွင် လှည့်လည်သွားလာသော ဒက်ကာ့တ်၏ နတ်ဆိုးက ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။
[မရေရာမှု၏ နိမ့်ကျသော အစေခံတစ်ယောက်အနေဖြင့် သခင်အား နှုတ်ဆက်ပါ၏။]
နောက်ဆုံး ပေါ်ထွက်လာသည့် နတ်ဆိုးမှာ ကျန်နတ်ဆိုးများထက် သုံးဆခန့် ပိုကြီးမားသည်။
သူ့ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းမှာ အောက်ပိုင်းနှင့် မမျှတအောင်ပင် ကြီးမားလှသည်။ သူ၏ ထူထဲပြီး ခန့်ညားသော လက်များမှာ မြေပြင်ကို ထိမိသည်အထိ ရှည်လျားသည်။ လူပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော အခြားနတ်ဆိုးများနှင့် မတူဘဲ ဂေါ်ရီလာတစ်ကောင်နှင့် ပိုတူသည်။
သူက ဝတ်ရုံတစ်ဖက်ပါသည့် အနက်ရောင် စစ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။
အခြားနတ်ဆိုးများနည်းတူ မျက်နှာဖုံးတပ်ထားပြီး ခေါင်းတွင် ရထားထိန်းဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားသည်။
အဆုံးစွန်သော အသက်စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ဒါဝင်၏ နတ်ဆိုးက ယူဟွန်းအား အဆင်မပြေသော စကားလုံးများဖြင့် ကိုးကွယ်သည်။
[ဒါဝင်။ အစေခံ။ သခင်။]
အနာဂတ်ကို မြင်နိုင်သော လပ်ပလေ့စ်။
ဖြစ်နိုင်ခြေများကို ချိန်ညှိပေးသော မက်စ်ဝဲလ်။
အမှန်တရားနှင့် ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုကြားတွင် လှည့်လည်သွားလာသော ဒက်ကာ့တ်။
အဆုံးစွန်သော အသက်စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ဒါဝင်။
မရေရာမှုနှင့် မဖြစ်နိုင်ခြင်းတို့ကို ကိုယ်စားပြုသော နတ်ဆိုးလေးကောင်မှာ တစ်နေရာတည်းတွင် စုဝေးနေကြသည်။
ထို့နောက် သူတို့အားလုံးသည် ယူဟွန်းအား တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။
ဤခေတ်ကာလ၏ အမှန်တကယ် ချွတ်ယွင်းချက်တစ်ခု မွေးဖွားလာခြင်းကို ကောင်းချီးပေးနေသကဲ့သို့ပင်။
“ဒါဆိုရင်။ အပြင်ကို ထွက်ကြရအောင်လား။”
မကြာမီမှာပင် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နယ်ပယ်သည် အဖြူရောင်အလင်းတန်းနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ပုံမှန်အတိုင်းမဟုတ်ဘဲ စနစ်ကိုယ်တိုင်က ပြိုလဲမသွားသည့်အတွက် ရှင်းလင်းမှုအတွက် ဆုလာဘ်တော့ မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း
ယူဟွန်းက ညည်းတွားနေဖို့ စိတ်မကူးခဲ့ပေ။
နောက်ဆုံးတော့ သူသည် ဤနေရာတွင် အပိုရီးယား၏ ပြည့်စုံသော စွမ်းအားကို ရရှိခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။
‘ဒါပေမဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နယ်ပယ်ကို ရှင်းလင်းပြီးပေမဲ့ ငါ အပြင်ကို မထွက်သွားနိုင်ဘူး။’
ယူဟွန်းက မျက်နှာဖုံးအတွင်းမှ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။
ဘာကြောင့် ဒီလိုဖြစ်ရသလဲဆိုတာကို သူ ခန့်မှန်းမိသည်။
‘ငါတို့ကို ဒုတိယမြောက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နယ်ပယ်ထဲမှာ ပိတ်လှောင်ပြီးတာနဲ့ သူက ပထမမြောက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နယ်ပယ်ကို အရင်ရှင်းလိုက်တာလား။’
အဲဒီလိုဆိုရင် မရှင်းလင်းရသေးတဲ့ ဒုတိယမြောက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နယ်ပယ်က ဘာဖြစ်သွားမလဲ။
ရလဒ်ကတော့ အခုလက်ရှိ အခြေအနေပဲ။
‘ငါက အတိုင်းအတာတစ်ခုနဲ့ တစ်ခုကြားထဲမှာ လွင့်မျောနေတာပဲ။ အဲဒီ ထူးဆန်းတဲ့ နေရာမှာ။’
အခုလက်ရှိ အပြင်လောကကြီးက အပြည့်အစုံသော ရုပ်ဝတ္ထုလောကလည်း မဟုတ်၊ အပြည့်အစုံသော ရောနှောလောကလည်း မဟုတ်ဘဲ ဝိုးတဝါးဖြစ်နေသည့် နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နယ်ပယ်ကို ရှင်းလင်းပြီးပေမဲ့ အပြင်ကို မထွက်နိုင်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းရင်းက ဒါကြောင့် ဖြစ်သည်။
ရောနှောလောက၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နယ်ပယ်၊ ကမ္ဘာဦးစနစ်။
အရာအားလုံးက အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်ပြီး လည်ပတ်နေတဲ့ နယ်ပယ်တစ်ခုမှာ ယူဟွန်း အခုရောက်နေတဲ့ အခြေအနေက ချွတ်ယွင်းချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
‘စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်။’
စနစ်က မရောက်နိုင်တဲ့ ဒီနေရာမျိုးကို ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးခံရတာက တစ်မျိုးတစ်ဖက်နဲ့ဆိုရင် ဘက်ဂ် (Bug) တစ်ခုလိုမျိုး ကစားနေရသလိုပဲ။
ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်လူ မေ့သွားတာ တစ်ခုရှိတယ်။ အဲဒါကတော့ ယူဟွန်းကိုယ်တိုင်က ဒီနယ်ပယ်ရဲ့ ချွတ်ယွင်းချက် ဖြစ်နေပြီဆိုတာပဲ။
သူ့ရဲ့ ခြံဝင်းကို သူကြည့်နေရသလိုမျိုး ဒီထူးဆန်းတဲ့ အခြေအနေကို သူ မြင်နေရသည်။
“ဒါဝင်။”
[ဟုတ်ကဲ့၊ သခင်။]
ယူဟွန်း ဘာအမိန့်ပေးမလဲဆိုတာ ဒါဝင် သိသည်။
သူ့လက်များ လှုပ်ရှားသွားပြီး လေထုကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“မက်စ်ဝဲလ်။”
[နားလည်ပါပြီ။ ကျွန်ုပ်၏ သခင်။]
မက်စ်ဝဲလ်က သူ့တုတ်ကောက်ကို သိမ်းလိုက်ပြီး အနက်ရောင်လက်အိတ် ဝတ်ထားသည့် လက်ဖြင့် ဒါဝင် ဆုပ်ကိုင်ထားသော လေထုပေါ်သို့ လက်ချောင်းဖြင့် ထိလိုက်သည်။
ထိုအခါ လေထုက ‘ခွပ်’ ဟူသော အသံနှင့်အတူ ကွဲအက်သွားပြီး ဘဲဥပုံသဏ္ဌာန် ဖြစ်သွားသည်။
“ဒက်ကာ့တ်။ လမ်းပြပေးပါ။”
[ဟုတ်ကဲ့၊ သခင်။]
ဖျတ်!
ဒက်ကာ့တ်၏ ကျောပေါ်ရှိ အနက်ရောင် တောင်ပံများမှာ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ဖြန့်ကားသွားသည်။
မကြာမီမှာပင် ဒက်ကာ့တ်က အတွင်းဘက်သို့ ဝင်သွားပြီး ယူဟွန်းနှင့် သူ့အဖွဲ့က နောက်မှ လိုက်သွားကြသည်။
ရုပ်ဝတ္ထုနှင့် ဇာတ်လမ်းကြားရှိ နယ်နိမိတ်။
နယ်ပယ်ထဲက အရာအားလုံးနှင့် လူအားလုံးက စာလုံးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လှည့်လည်နေသော ဇာတ်လမ်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည့် နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
အရောင်အသွေး အမျိုးမျိုး ရောနှောနေသော ထိုနေရာတွင် စာကြောင်းများ၊ စကားလုံးများ သို့မဟုတ် စာပိုဒ်ကြီးများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော စာသားများက လေထဲတွင် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ပေါ်နေသည်။
အတွင်းထဲတွင် လှည့်လည်နေခဲ့သော အဖွဲ့သည် ဒက်ကာ့တ် ရပ်တန့်လိုက်သည့် နေရာသို့ မကြာမီ ရောက်ရှိလာသည်။
[ဒီနေရာပါပဲ၊ သခင်။]
“ငါ မြင်ပြီ။”
ယူဟွန်းက ထိုသို့ ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတော့ သူရရှိခဲ့သည့် စွမ်းအားသစ်ကို စမ်းသပ်ကြည့်ရမည့် အချိန် ရောက်ပြီ။
နတ်ဆိုးများက သူ့အတွက် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။
“အပေါ့စားတစ်ခုခုနဲ့ စကြရအောင်။”
ယူဟွန်းက ဘက်ရွန် (Baekryeon) ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဓားပုံစံအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။
“လမ်းကို အရင်ရှာကြရအောင်။”
ထို့နောက် သူသည် လေထဲသို့ ဓားဖြင့် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။