ယူဟွန်းသည် ချွဲဒိုယွန်း ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ခန်းမဆီသို့ တစ်ယောက်တည်း ဦးတည်လျှောက်လှမ်းသွားစဉ် သူ၏ခြေလှမ်းများမှာ အဆုံးစွန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်၍ ယိုင်နဲ့လာတော့သည်။
ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှ လှမ်းပြီးသည်နှင့် သူသည် ခြေချော်၍ ထိုနေရာတွင်ပင် လဲကျသွားလေသည်။
“ယူဟွန်း!”
“ယူဟွန်း!”
သူ၏အပေါင်းအပါများသည် သူ့နောက်မှ အလျင်အမြန် ပြေးလာကာ ထူမပေးကြသည်။
သူတို့သည် ယူဟွန်း၏ကျောဘက်မှနေ၍ မမြင်လိုက်သော်လည်း ယူဟွန်း၏အခြေအနေမှာ လုံးဝမကောင်းလှပေ။
“ဘာ၊ ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘာလို့…”
“အသီးရဲ့စွမ်းအားကို ဖိနှိပ်ထားတာလား”
ကွမ်ဂျီအာ ၏ ထက်မြက်သော မေးခွန်းကြောင့် ယူဟွန်းမှာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ယူဟွန်းသည် နတ်ဘုရားတို့၏စွမ်းအားပါဝင်သော အသီး၏စွမ်းအားကို စားသုံးခဲ့ပြီး သူ၏အိပ်မက်ဆိုးကို အပြည့်အဝ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် စိတ်ကမ္ဘာ (Mental Realm) ကို မဖျက်သိမ်းခဲ့ပေ။
သူ မဖျက်သိမ်းချင်ခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
“ဘာလို့လဲ”
“ဇာတ်လမ်းက မပြီးသေးလို့လေ”
သူသည် ဤကမ္ဘာကြီးကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် အဆုံးမသတ်စေချင်ခဲ့ပေ။
သူ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာချင်နေသော်လည်း သူတို့အား ပြသရမည့် ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ကျန်ရှိနေသေးသည်။
“မင်းတို့ကို ငါ ပြသရမယ့် ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ကျန်သေးတယ်”
“မင်းတို့တွေကို ပြချင်တဲ့ ဇာတ်လမ်းလား။ အဲဒီနောက်ပိုင်း ဇာတ်လမ်းကို ပြောတာလား”
“ဟုတ်တယ်။ အချိန်အကြာကြီး မယူပါဘူး”
ယူဟွန်း စကားဆုံးသည်နှင့် သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရှုခင်းများမှာ မှင်ရည်များ ပျံ့လွင့်သကဲ့သို့ ပျက်စီးသွားသည်။
ပျက်စီးသွားသော နေရာများတွင် အရာသစ်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဆောဆူမင် (Seo Sumin) လည်း အလားတူ အတွေ့အကြုံမျိုး ရှိခဲ့ဖူးသည်။
သူမ၏အိပ်မက်ဆိုးကို ပုံဖော်ထားသော စိတ်ကမ္ဘာတွင် သူမနှင့်ကိုက်ညီအောင် ကမ္ဘာကြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့စဉ်ကအတိုင်း အတိအကျပင် ဖြစ်သည်။
မကြာမီတွင် သူတို့လေးဦးစလုံးသည် အတိတ်က ယူဟွန်းတစ်ယောက် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ငိုကြွေးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
“ဒါက…”
“ဒါက ငါ့ရဲ့အစစ်အမှန် အတိတ်ပဲ။ အတိတ်က ငါက ငါ့ရဲ့တည်ရှိမှုကြောင့် ဆီဟာ (Seoha) ကို ကိုယ်တိုင်လက်နဲ့ မသတ်ခဲ့ဘူး…”
အမှန်စင်စစ် ယူဟွန်းသည် အတိတ်က သူမကို ကိုယ်တိုင်လက်ဖြင့် သတ်ခဲ့ပြီးသားဖြစ်သည်။
လူတိုင်းသည် သူတို့မေ့လျော့နေခဲ့သော ထိုအချက်ကို သတိရသွားကြပြီး စကားမပြောနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားကြသည်။
သူတို့ခုနက မြင်ခဲ့ရသည်မှာ စိတ်ကမ္ဘာထဲမှ မှတ်ဉာဏ်ဖြင့် ဖန်တီးထားသော ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်မျှသာ ဖြစ်သည်။
အစစ်အမှန် ယူဟွန်းကို မည်သူကမျှ ကယ်တင်မပေးခဲ့ပေ။
ထိုတိတ်ဆိတ်မှုအတွင်း။
ယူဟွန်းတစ်ယောက်သာလျှင် သူ၏လူများထံသို့ အမှန်တရားကို ဆက်လက်ပြောပြနေသည်။
“အသီးရဲ့စွမ်းအားက အရမ်းကြီးမားလွန်းလို့ ငါ့လိုလူသားတစ်ယောက်ကိုတောင် ကြယ်တစ်ပွင့်ရဲ့အနေအထားထိ မြှင့်တင်ပေးနိုင်ခဲ့တယ်”
ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ယူဟွန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် အဖြူရောင်စာလုံးများ ဝဲပျံလာသည်။
မကြာမီတွင် ထိုစာလုံးများသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို စက်ဝိုင်းပုံစံဖြင့် ရစ်ပတ်သွားသည်။
လူသားတစ်ယောက်သည် မိမိ၏အဆင့်ကို ကျော်လွန်ပြီး နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာမည့် အခိုက်အတန့်ဖြစ်သည်။
“ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုတော့ ထူးဆန်းနေတယ်”
ကွမ်ဂျီအာ သည် လက်ရှိယူဟွန်းနှင့် အတိတ်ကယူဟွန်းကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရင်း ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ယူဟွန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ သူသည် လူသားတစ်ယောက်အနေဖြင့် သေဆုံးခဲ့သည်ဟု ပြောခဲ့သည်။
သို့သော် ယခုသူတို့မြင်နေရသည်မှာ ယူဟွန်းသည် နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာတော့မည့် ဖြစ်စဉ်မဟုတ်ပါလော။
ဒါဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ။ လူတိုင်း ယူဟွန်းကို မေးမြန်းကြသည်။
ယူဟွန်းက ဖြေသည်။
“အဲဒီလိုအခိုက်အတန့်မျိုး ရှိတယ်”
သူသည် သူကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်များကို တည်ငြိမ်စွာ ပြောပြသည်။
“ဇာတ်လမ်းထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်မြှုပ်ထားတဲ့ အချိန်မျိုး၊ ကိုယ်တိုင်မသိလိုက်ဘဲနဲ့ အဲဒီထဲကို နစ်ဝင်သွားတဲ့ အချိန်မျိုး ရှိတယ်။ အရာအားလုံးက အရောင်တွေ၊ အလင်းတွေ ပျောက်ဆုံးသွားပြီး ဝေဝါးသွားတဲ့ အချက်တစ်ခုပေါ့”
ယူဟွန်းသည် အတိတ်က သူမြင်ခဲ့၊ ကြုံခဲ့ရသည်များကို ပြန်တွေးလိုက်သည်။
လူသားတစ်ယောက်သည် မိမိအဆင့်ကို ကျော်လွန်သည့်အခါ၊ ခံစားသိရှိနိုင်စွမ်းအားလုံးထက် ကျော်လွန်သော မမြင်နိုင်သည့်အရာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါမျိုးဖြစ်သည်။
“အဲဒီနေရာမှာ ရုပ်ခန္ဓာက သူ့ရဲ့ခြေရာတွေ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ ငါ့ပတ်လည်မှာ ဇာတ်လမ်းတွေပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီထက်ပိုသွားလိုက်ရင် အချိန်နဲ့အာကာသကို ကျော်လွန်ပြီး ဇာတ်လမ်းတွေအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်”
ပြီးတော့ သူ မြင်လိုက်ရတာကတော့
ဘာမှမမြင်ရဘဲ အဆုံးမရှိ ဆန့်တန်းနေသော သန့်စင်သည့် အဖြူရောင်ကမ္ဘာတစ်ခုပင်။
စာလုံးတစ်လုံးမျှ ရေးသားထားခြင်းမရှိဘဲ အရွယ်အစားကို ခန့်မှန်း၍မရသော ဧရာမစက္ကူတစ်ချပ်နှင့် တူသည်။
သာမန်လူသားတစ်ယောက် ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ဘယ်တော့မှ ကြုံတွေ့ရမည်မဟုတ်သော အခိုက်အတန့်။
“ငါကတော့ အဲဒါကို ဇာတ်လမ်းတွေရဲ့ ဟော်ရီဇုန် (Horizon) လို့ ခေါ်တယ်”
“ဇာတ်လမ်းတွေရဲ့… ဟော်ရီဇုန်”
“အဲဒီနေရာကို ရောက်တဲ့အခါ အသံတစ်သံက ကျွန်တော်တို့ကို မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိမ့်မယ်”
[မင်းက ဘယ်သူလဲ]
အရာအားလုံးကို ထိုးဖောက်ပြီး တည်ရှိမှု၏ အနှစ်သာရဆီသို့ ရောက်ရှိသွားစေမည့် အဓိကမေးခွန်း။
အဲဒါက ရောယှက်နေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးထဲမှာ အရေးအကြီးဆုံးမေးခွန်းပဲ။
“အဲဒီနေရာမှာသာ ငါက နတ်ဘုရားတစ်ပါးပါလို့ ဖြေလိုက်မယ်ဆိုရင် ကြယ်တစ်ပွင့်ရဲ့အနေအထားကို တက်လှမ်းဖို့ အခွင့်အရေးရသွားမှာ”
ယူဟွန်းသည် အဖြူရောင်အလုံးကြီးထဲတွင် ပိတ်မိနေသော သူ့ကိုယ်သူ ကြည့်လိုက်သည်။
ကောင်းကင်ယံသို့ မြင့်မားစွာ ပျံတက်သွားသင့်သော်လည်း ၎င်းသည် တုန်ယင်နေသည်။
၎င်း၏သန့်စင်သော မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ အက်ကြောင်းများ ပေါ်လာသည်။
ဥထဲမှ ထွက်လာသော ငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။
လူတိုင်းသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ငေးမောကြည့်နေကြသည်။
“ငါ အဲဒီနေရာမှာ ဘာဖြေလိုက်မယ်လို့ မင်းတို့ထင်လဲ”
“မဖြစ်နိုင်တာ…”
“လူသား”
ထိုအခါ ယူဟွန်းကို ဝန်းရံထားသော အဖြူရောင်စာလုံးများမှာ ကွဲကြေပြီး ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။
“ဘာလို့၊ ဘာလို့လဲ။ မင်းမှာ အခွင့်အရေးရှိတာကို ဘာလို့…”
ကွမ်ဂျီအာ သည် ယူဟွန်း၏ရွေးချယ်မှုကို နားမလည်နိုင်ဘဲ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
ဒီလူကို လက်တွေ့ဘဝကို ရွေးချယ်စေလောက်အောင် ဒီဆိုးရွားတဲ့ကမ္ဘာကြီးထဲမှာ ဘာတွေများ ကျန်ရစ်နေသေးလို့လဲ။
ဘာလို့များ သူက ဒုက္ခရောက်နေတဲ့ လူသားတစ်ယောက်အဖြစ်ပဲ ဆက်နေခဲ့တာလဲ။
“ငါက လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့လို့ပဲ”
လူသားတွေက အားနည်းကြတယ်။
သူတို့မှာ စွမ်းအားမရှိကြသလို အခြေအနေဆိုးတွေမှာဆိုရင် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သွားတတ်ကြတယ်။
သူတို့က ဘယ်သူရယ်လို့ သတ်မှတ်လို့မရတဲ့ ပရမ်းပတာတွေပါပဲ။
လူသားဆိုတာ အဲဒီလိုမျိုးလေ။
“ကျရှုံးသွားရင်တောင်မှ ပြန်ထရပ်နိုင်တဲ့ လူသားတွေ”
ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဘယ်နေရာမှာမှ ပိုင်ဆိုင်မှုမရှိကြတဲ့အတွက် ဘာမဆိုဖြစ်လာနိုင်ကြတယ်။
လူသားဖြစ်တည်မှုကို စွန့်လွှတ်ပြီး နတ်ဘုရားတွေ မဖြစ်ခဲ့ရင်တောင်မှပေါ့။
သူတို့မှာ သူတို့လိုချင်တာကို အောင်မြင်အောင်လုပ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်။
သူတို့ရဲ့နှလုံးသားတွေ မကျိုးပဲ့သရွေ့ သူတို့ဘယ်တော့မှ မရှုံးနိမ့်ဘူး။
“ဒါတွေအားလုံးလုပ်ပြီးတော့ မင်းဘာကိုရချင်တာလဲ”
“ဘာမှမရချင်ပါဘူး”
သူသည် ဒါတွေအားလုံးလုပ်ခြင်းဖြင့် ဘာကိုမှရယူရန် ကြိုးစားခြင်းကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ငါတို့က အားနည်းလို့၊ ငါတို့က လူသားဖြစ်နေလို့ဆိုပြီး အရာအားလုံးကို လက်မလျှော့နိုင်ဘူး။ အဲဒါက ခွင့်လွှတ်လို့မရတဲ့ အပြစ်တစ်ခုဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ ငါတို့က အားနည်းတဲ့အတွက် ငါတို့လုပ်နိုင်တာကို ရှာဖွေဖို့ အကောင်းဆုံးကြိုးစားရမယ်၊ ပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ဆန္ဒတွေကို ကန့်သတ်ထားလို့မရဘူး။ အဲဒါပါပဲ”
“အဲဒါက မင်းလျှောက်လှမ်းခဲ့တဲ့ လမ်းကြောင်းလား”
“ပြီးတော့ ငါမင်းတို့နဲ့အတူ လျှောက်လှမ်းမယ့်လမ်းကြောင်းပဲ။ အတိတ်တုန်းကလည်း ငါအဲဒီလိုပါပဲ”
ယူဟွန်းသည် ကွဲအက်နေသောဥထဲမှ ထရပ်လိုက်သည်။
သူနတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာခြင်းကို စွန့်လွှတ်လိုက်သောအခါ မည်သူကမျှ သူ့ကိုဂရုမစိုက်ကြပေ။
အခွင့်အရေးတောင် မရလိုက်တဲ့ လူရှုံးတစ်ယောက်အဖြစ် သူအထင်သေးခံခဲ့ရသည်။
သို့သော် သူထရပ်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏မျက်လုံးများမှာ သန္နိဋ္ဌာန်အသစ်ဖြင့် တောက်ပနေသည်။
သူ၏မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ ထပ်မကျတော့ပေ။
“ငါတို့ ဆက်လျှောက်သွားကြမယ်”
စွမ်းအားနှင့် အာဏာကို စွန့်လွှတ်ပြီး အခွင့်အရေးကိုပါ လက်လွှတ်လိုက်သူတစ်ယောက်အတွက် ဘာတွေများ ကျန်ရှိနေသေးသနည်း။
အလွန်အစွမ်းထက်သော စွမ်းအားအတွက် တပ်မက်မှုကို စွန့်လွှတ်ပြီး နတ်ဘုရားဟုခေါ်သော သတ္တဝါများကို စိတ်ဝင်စားမှုကင်းမဲ့သွားသည့် ဤလူအတွက် ဘာတွေကျန်ရှိနေသေးသနည်း။
သို့သော် တစ်ခုခုတော့ ရှိနေသည်။
ဤလူသည် သူ၏ဘဝအတွက် အဓိပ္ပာယ်တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားဆဲဖြစ်သည်။
ဤလူသည် မကျိုးပဲ့သော မျှော်လင့်ချက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားဆဲဖြစ်သည်။
သူသည် အရာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးသွားခြင်းမဟုတ်ပေ။
ကွမ်ဂျီအာ၊ ကန်းဟယ်ရင် နှင့် ဆောဆူမင်တို့သည် အတိတ်ကယူဟွန်းကို မျက်လုံးများ နီရဲလျက်ဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။
မည်သူကမျှ ဂရုမစိုက်သော ဤသနားစရာကောင်းသည့်လူသည် သူ၏ခြေထောက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သူကိုယ်တိုင်ရပ်တည်ခဲ့ပြီး ယခုအခါတွင်မူ သူ့ကိုကြည့်ရှုပေးမည့်သူများ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုနှင့် ဝေးကွာသော ဇာတ်ကောင်ငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်နေလျှင်တောင်မှပေါ့။
ကြည့်ရှုသူလေးဦးသာရှိသော သေးငယ်သည့်စင်မြင့်တစ်ခု ဖြစ်နေလျှင်တောင်မှပေါ့။
အဓိပ္ပာယ်က ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းမရှိဘဲ နောက်လူတစ်ယောက်ဆီသို့ ကူးပြောင်းသွားခဲ့သည်။
“အခုတော့ နောက်ထပ်စမ်းသပ်မှုပဲ”
ယူဟွန်း၏စကားနှင့်အတူ ရှုခင်းများ ထပ်မံပြောင်းလဲသွားသည်။
နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏နေရာကို စွန့်လွှတ်ပြီး လူသားအဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့သော ယူဟွန်းသည် သူ၏အဖွဲ့ရှိရာသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။
ဂူဆောယွန်း (Gu Seo-yoon) က သူဘယ်နေရာတွေမှာ လျှောက်သွားနေတာလဲဟု ထုံးစံအတိုင်း ဆူပူနေသော်လည်း ယူဟွန်းက ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။
ချွဲဒိုယွန်း ကလည်း သူ့ကို ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။
သာမန်အတိုင်းပင်။
သူတို့သည် နောက်ထပ်စမ်းသပ်မှုအတွက် ပြင်ဆင်ကြသည်။
၉၈ ကြိမ်မြောက် စမ်းသပ်မှု ပြီးဆုံးပြီး ၉၉ ကြိမ်မြောက် စမ်းသပ်မှု စတင်ချိန်တွင်၊
ယူဟွန်းသည် သူ၏တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရန်အတွက် ထုံးစံအတိုင်း သတင်းအချက်အလက်များ စုဆောင်းရန် ထွက်သွားခဲ့သည်။
၉၉ ကြိမ်မြောက် စမ်းသပ်မှုသည် ယခင်စမ်းသပ်မှုများထက် ပိုမိုခက်ခဲပြီး ပိုမိုအန္တရာယ်များကြောင်း ပြောစမှတ်ပြုကြသည်။
စမ်းသပ်မှုတစ်ခု စတင်တိုင်း အရိပ်အယောင်များက နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့နေတတ်သဖြင့် သူက ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီး ရှာဖွေနိုင်ပါက အနည်းဆုံးတော့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှု အနည်းငယ် လုပ်ထားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
“ငါလျှောက်သွားနေရင်းနဲ့ လူသစ်တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်။”
ထိုနေရာတွင် အတိတ်က ယူဟွန်းသည် ကလေးငယ်တစ်ယောက်နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့သည်။
သူသည် အသက် ၁၀ နှစ်ထက် မကြီးနိုင်လောက်သည့် ကလေးငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။
အစာကောင်းကောင်းမစားရသဖြင့် ပိန်လှီနေပြီး ရေမချိုးရသဖြင့် ညစ်ပတ်နေသည်။
ထိုကလေးသည် ယူဟွန်းတစ်ယောက်တည်း လျှောက်သွားနေသည်ကို မြင်သောအခါ တုတ်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ပြီး သူ့ဆီသို့ ပြေးလာခဲ့သည်။
သို့သော် အစာကောင်းကောင်းမစားရသည့် ကလေးတစ်ယောက်က ယူဟွန်းကို အနိုင်ယူနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။
ယူဟွန်းက အသာလေး ရှောင်လိုက်ရုံနှင့်ပင် ထိုကလေးမှာ မောပန်းနွမ်းနယ်ပြီး လဲကျသွားတော့သည်။
ယူဟွန်းသည် လဲကျနေသည့် ကလေးငယ်ဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။
“ဗိုက်ဆာနေတာလား။”
“…”
၎င်းသည် အဖြေတစ်ခုကို မျှော်လင့်ထားသည့် မေးခွန်းမျိုးမဟုတ်ပေ။
အမှန်စင်စစ် ထိုကလေးသည် ယူဟွန်းကို စိုက်ကြည့်နေရုံသာရှိသည်။
ယူဟွန်းက သူ့အား စည်သွပ်ဘူးတစ်ခု ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသည့် ယူဟွန်းက ပြောလိုက်သည်။
“သူက ကမ္ဘာပျက်ကပ်မှာ မွေးဖွားလာတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်။ လူတွေနေ့တိုင်း သေဆုံးနေကြတဲ့ ဒီဆိုးရွားလှတဲ့ ကမ္ဘာကြီးထဲမှာ သူက ၁၀ နှစ်တိုင်တိုင် ရှင်သန်လာခဲ့ရတာ။”
“အဲဒီကလေးရဲ့မိဘတွေက…”
“ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ…”
ယူဟွန်းသည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
သို့သော် သူသည် ဝမ်းနည်းလွန်းသဖြင့် ငိုကြွေးရန်ပင် အားမရှိတော့ပေ၊ အကြောင်းမှာ ထိုကလေးသည် အလွန်အရေးကြီးသော အဓိပ္ပာယ်ကို ဆောင်ကြဉ်းနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
ကမ္ဘာကြီး၏အဆုံးသတ်တွင် လူတို့သည် ဆက်လက်သေဆုံးနေကြသည်။
သူတို့၏အရေအတွက်မှာ လျော့နည်းလာပြီး လူအချင်းချင်း မယုံကြည်ကြဘဲ သတိထားနေကြသည်။
သို့သော် ဤကမ္ဘာကြီးတွင် အသက်သစ်တစ်ခု မွေးဖွားလာခဲ့သည်။
လူတစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက်တွေ့ဆုံပြီး ချစ်ကြိုက်ကာ သူတို့၏ကလေးငယ်ကို မွေးဖွားခဲ့သည်။
“မိဘတွေကတော့ ဒီကလေးကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ အကောင်းဆုံးကြိုးစားခဲ့ကြမှာပါ။ ဒီလိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ဒုက္ခတွေကြားထဲမှာပေါ့။ ဒါကြောင့်လည်း ကလေးက ရှင်သန်လာခဲ့တာ။ ဒီလိုကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွေကြားထဲက မျှော်လင့်ချက် အညွန့်လေးလိုမျိုးပေါ့။”
အချိန်တွေ ကုန်လွန်လာသည်။
ယူဟွန်းသည် သူ့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့သော ထိုကလေးငယ်နှင့် လျင်မြန်စွာပင် ခင်မင်သွားသည်။
သူတို့သည် သင့်လျော်သော အကွာအဝေးတစ်ခုတွင် ထိုင်ပြီး စကားစမြည်ပြောဆိုကြသည်။
“ကောင်လေး။”
“ကျွန်တော်က ကောင်လေးမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော့်မှာ နာမည်ရှိတယ်။ ဆောဂျွန်ဆူ တဲ့။”
“အင်းပါ၊ ဂျွန်ဆူ။ မင်းမှာ ပန်းတိုင်တို့၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းလုပ်ချင်တာမျိုး ရှိလား။”
“ကျွန်တော်လား။ ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး။ တကယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော့်မိဘတွေကို ပြန်တွေ့ချင်တယ်… ဒါပေမဲ့ အဲဒါမဖြစ်နိုင်ဘူးမလား။”
“တခြားရော ဘာရှိသေးလဲ။”
“တခြားရှိတာကတော့ ဒီစမ်းသပ်မှုတွေ ပြီးဆုံးတဲ့အထိ ရှင်သန်ချင်တယ်။”
“ဘာလို့လဲ။”
“ဒီစမ်းသပ်မှုတွေ ပြီးသွားရင် ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေက ပရဒိသုဘုံကို သွားလို့ရမယ်လို့ လူတွေပြောကြတယ်။”
“ပရဒိသုဘုံ… ဟုတ်လား။”
“ဟျောင်းလည်း အဲဒီလိုထင်လား။”
ယူဟွန်း ချက်ချင်း ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။
ဤစမ်းသပ်မှု၏အဆုံးတွင် ဘာတွေစောင့်ကြိုနေမည်ကို သူ မသိပေ။
ဤသေးငယ်ပြီး အားနည်းသော ကလေးငယ်သည် ၉၉ ကြိမ်မြောက် စမ်းသပ်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိပါ့မလားဟုပင် သူ မသိပေ။
“အင်း။”
သို့သော် ယူဟွန်းသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ငါလည်း အဲဒီလိုထင်တယ်။”
“ဟုတ်တယ်မလား။ ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပဲ။ အမေနဲ့အဖေက ပြောပြဖူးတယ်။ ကျွန်တော်မမွေးခင်တုန်းက ကမ္ဘာကြီးက တကယ်ကို လှပပြီး ငြိမ်းချမ်းတဲ့နေရာတစ်ခုတဲ့။ ကျွန်တော် တစ်နေရာရာကို သွားရမယ်ဆိုရင်တော့ အဲဒီနေရာကိုပဲ သွားချင်တယ်။”
သူ၏အသံထဲတွင် ယူဟွန်းနှင့်ရင်းနှီးနေသည့် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။
“အဲဒီမှာ လူသစ်တွေနဲ့ တွေ့ပြီး သူငယ်ချင်းအသစ်တွေ လုပ်ချင်တယ်။ အမေနဲ့အဖေ နေထိုင်ခဲ့တဲ့နေရာကို သွားချင်တယ်။”
“အင်း။ မင်းအဲဒီနေရာကို သေချာပေါက် ရောက်နိုင်မှာပါ။”
ဂျွန်ဆူနှင့် တွေ့ပြီးနောက် ယူဟွန်းသည် အခြားလူများနှင့်လည်း စကားပြောဖြစ်ခဲ့သည်။
အချို့က သူ့ကို သတိထားပြီး ရန်လိုကြသလို၊ အချို့ကလည်း အနည်းငယ် ခင်မင်ကြသည်။
အချို့က သူ့ကို သံသယဝင်ကြပြီး အချို့က သူ့ကို အခွင့်ကောင်းယူရန် ကြိုးစားကြသည်။
လူအမျိုးမျိုးနှင့် တွေ့ဆုံရစဉ် ယူဟွန်း၏နှလုံးသားထဲတွင် ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။
ထို့နောက် အရာအားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်သောအခါ။
၉၉ ကြိမ်မြောက် စမ်းသပ်မှု စတင်ခဲ့သည်။
ကွာရားရားရား!!
ကြီးမားသော အနက်ရောင်ဝဲဂယက်တစ်ခုသည် အပျက်အစီးများ၏ အလယ်ဗဟိုကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး အတွင်းမှနေ၍ ကြီးမားသော တည်ရှိမှုရှိသည့် သတ္တဝါများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကပ်ဘေး၏ မြင်းစီးသူရဲလေးဦး။
အဖြူရောင်မြင်းကို စီးနင်းထားသော အောင်နိုင်ခြင်း၏ အဖြူရောင်မြင်းစီးသူရဲ။
အနီရောင်မြင်းကို စီးနင်းထားသော စစ်ပွဲ၏ အနီရောင်မြင်းစီးသူရဲ။
အနက်ရောင်မြင်းကို စီးနင်းထားသော အစာခေါင်းပါးခြင်း၏ အနက်ရောင်မြင်းစီးသူရဲ။
ချွဲဒိုယွန်း နှင့် ရှင်ကျန်ရစ်သူတို့သည် သူတို့နှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပြီး ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုများစွာဖြင့် အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့ကြသည်။
သို့သော် နောက်ဆုံးပေါ်လာသော ရန်သူမှာ သူတို့ယခင်က တိုက်ခိုက်ဖူးသမျှ ရန်သူများထက် ပိုမိုအားကောင်းသည်။
ကပ်ဘေး၏ နောက်ဆုံးမြင်းစီးသူရဲ။
ဖျော့တော့သောမြင်းကို စီးနင်းထားသော သေခြင်းတရား၏ မြင်းစီးသူရဲ။
သေခြင်းတရားကိုယ်တိုင်ကို ကိုယ်စားပြုသော ဤသတ္တဝါသည် ဤနယ်မြေ၏အဆုံးသတ်ကို ကြေညာသူဖြစ်သည်။
အနက်ရောင်မြူခိုးများကို ဖြန့်ကျက်ပြီး တံစဉ်လည်းမဟုတ်၊ လှံလည်းမဟုတ်သော ထူးဆန်းသည့်လက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ သူသည် မည်သည့်စမ်းသပ်မှုတွင်မျှ မတွေ့ဖူးသည့် ဘီလူးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မြင်းပေါ်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ပေါ်လာခဲ့သည်။
သူရပ်နေရုံဖြင့်ပင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိနေရာများ ပုပ်သိုးသွားပြီး အနက်ရောင်စွမ်းအင်များ သူ၏ပတ်လည်တွင် လည်ပတ်နေသည်။
“သူ့ကို ငါတာဝန်ယူမယ်။”
ရှင်ကျန်ရစ်သူများဘက်တွင်လည်း ထိုဘီလူးနှင့် ထိုက်တန်သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် လူသားတစ်ယောက်ရှိနေသည်။
ချွဲဒိုယွန်း သည် သူ၏ဓားကို ဆွဲကိုင်ပြီး သေခြင်းတရား၏ မြင်းစီးသူရဲဆီသို့ ပြေးသွားသည်။
“တပ်ဖွဲ့ဝင်အားလုံး၊ ဒိုယွန်းကို ကူညီကြ!”
ဂူဆောယွန်း၏ အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ သူမနောက်ရှိ ကြီးမားသော အနီရောင်တင့်ကားများက သူတို့၏ပြောင်းဝများမှ မီးတောက်များကို ပန်းထုတ်လိုက်သည်။
ကျည်ဆန်ပေါင်း ထောင်သောင်းချီ၍ ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာပြီး ကောင်းကင်ကိုပင် ပြဲအက်သွားစေသည်။
သေခြင်းတရား၏ မြင်းစီးသူရဲက သူတို့ကို ကြည့်ပြီး သူ၏လှံကို ဘယ်မှညာသို့ အသာလေး ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
ဖပ် ဖပ် ဖပ်!
တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ကျည်ဆန်များအားလုံး လေထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားသည့်အပြင် အဝေးရှိ တင့်ကားများအောက်မှ အနက်ရောင်ဆူးချွန်များ အမြောက်အမြား ထွက်ပေါ်လာပြီး တင့်ကားများကို ထိုးဖောက်သွားသည်။
“ထွက်ပြေးကြ!”
“အား! ကယ်ကြပါဦး!”
ရှင်ကျန်ရစ်သူတို့သည် တိုက်ပွဲထဲသို့ပင် ဝင်မပါနိုင်ဘဲ ထွက်ပြေးကြရသည်။
မိမိတို့၏ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်သူတို့၏ တိုက်ပွဲမှာ သဘာဝဘေးအန္တရာယ်တစ်ခု ဖြစ်ပွားသကဲ့သို့ပင်။
ချွဲဒိုယွန်း ၏ဓားနှင့် ကပ်ဘေး၏မြင်းစီးသူရဲ၏ လှံတို့ ထိခိုက်မိလိုက်တိုင်း မြေပြင်များ ကွဲအက်ပြီး ပထဝီအနေအထားများ ပြောင်းလဲသွားသည်။
ငလျင်များ လှုပ်ခတ်ပြီး အနက်ရောင်လျှပ်စီးများ ကောင်းကင်မှ အမြောက်အမြား ကျဆင်းလာသည်။
ထိုအထဲတွင် ပိတ်မိသွားသူများမှာ သေဆုံးသွားကြသည်။
ထွက်ပြေးသော်လည်း အကွာအဝေး မည်မျှပင်ဝေးပါစေ၊ ပေါက်ကွဲမှု၏ နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးများက သူတို့ရှေ့မှာပင် ပေါက်ကွဲသကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်နေသည်။
တိုက်ပွဲတွင် ပါဝင်နိုင်ခြင်းမရှိသော ယူဟွန်းသည် လူများကို ဘေးလွတ်ရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းပေးရန် ကူညီပေးနေသည်။
“အားလုံးပဲ၊ တည်ငြိမ်ကြပြီး နောက်ဆုတ်ကြ! ဒီနေရာမှာ အမိခံလိုက်ရရင် အားလုံးပြီးဆုံးသွားလိမ့်မယ်! ငါတို့ရှင်သန်နိုင်ရင် ဒီဆိုးရွားတဲ့ စမ်းသပ်မှုတွေ ပြီးဆုံးသွားလိမ့်မယ်!”
သူသည် အပျက်အစီးများအောက်တွင် ပိတ်မိနေသူများကို ကယ်တင်ပြီး ထိတ်လန့်နေသူများကို တိုက်ပွဲနှင့် ဝေးရာသို့ လမ်းပြပေးသည်။
သူလုပ်နိုင်သည်မှာ အဲဒါပဲရှိသည်။
သို့သော် တယ်လာ တို့သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ရပ်ကြည့်မနေခဲ့ပေ။
[အို၊ မင်းတို့ထွက်ပြေးလို့မရဘူး။ ဒီစမ်းသပ်မှုမှာ ပါဝင်တဲ့သူတွေက ဒီမြို့ကနေ ထွက်ခွာခွင့်မရှိဘူး။]
ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေသူများ၏လမ်းကို ပိတ်ဆို့လျက် အတားအဆီးတစ်ခု ချက်ချင်းပေါ်လာသည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ယူဟွန်းသည် သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။
ထပ်ပြီးတော့ပဲ။ သူတို့သည် ဤနေရာကို နောက်တစ်ကြိမ် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုထဲသို့ တွန်းပို့ရန် ကြိုးစားနေကြသည်။
‘ဒီတိုက်ပွဲက အနည်းဆုံးတော့ နောက်ထပ်ရက်အနည်းငယ်လောက် ကြာဦးမှာ။’
ချွဲဒိုယွန်း က တစ်နည်းနည်းဖြင့် တွန်းလှန်နေသော်လည်း သူ၏ပြိုင်ဘက်မှာ မလွယ်ကူပေ။ သူက အသာစီးအနည်းငယ် ရနေသော်လည်း အဆုံးအဖြတ်ပေးနိုင်မည့် ထိုးနှက်ချက်မျိုး လိုအပ်နေသည်။
အကယ်၍ ဤသဘာဝဘေးအန္တရာယ်ကဲ့သို့ တိုက်ပွဲမှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် ဆက်ဖြစ်နေမည်ဆိုပါက ရှင်ကျန်ရစ်သူ အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့မည်ဖြစ်သည်။
“ကျိန်ဆဲလိုက်တာ! တစ်ယောက်ယောက်လောက် ကယ်ကြပါဦး!”
“ကျွန်တော်တို့ကို ထွက်ခွင့်ပေးပါ!”
ယူဟွန်းသည် ထွက်ပေါက်ကို ပိတ်ဆို့ထားသည့် အတားအဆီးဆီသို့ စုရုံးလာသော လူအုပ်ကြားထဲတွင် ကလေးငယ်တစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်သည်။
၎င်းမှာ ကပ်ဘေးတွင် မွေးဖွားလာသော ကလေးငယ် ဆောဂျွန်ဆူ ဖြစ်သည်။
သူသည်လည်း အဝေးတွင် ဖြစ်ပျက်နေသော ကပ်ဘေးကို ကြောက်ရွံ့ပြီး တစ်နည်းနည်းဖြင့် အသက်ရှင်ချင်သဖြင့် ဤနေရာသို့ ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။
‘ငါကတော့…’
ယူဟွန်းသည် အကူအညီတောင်း၍ အော်ဟစ်နေကြသော လူများနှင့် အဝေးတွင် တိုက်ခိုက်နေသော ချွဲဒိုယွန်း ကြားတွင် လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် သူ့ကိုပြုံးပြပြီး ကတိပေးခိုင်းခဲ့သော ဆီဟာ၏မျက်နှာကို သတိရလိုက်သည်။
ခွပ်။
ယူဟွန်းသည် သူ၏ဓားကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ဟင်?”
ဒုက္ခသည်များကြားတွင် ထွက်ပြေးရန် နောက်ကျကျန်ရစ်ပြီး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်နေသည့် ဆောဂျွန်ဆူသည် ရင်းနှီးနေသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ယူဟွန်းဟျောင်း?”
မဟုတ်ဘူး၊ သူမှားမြင်လိုက်တာလား။
ခုနက သူတွေ့လိုက်ရသည်ဟု ထင်ရသော လူကို ပြန်ရှာမတွေ့တော့ပေ။
ဆောဂျွန်ဆူသည် မသိစိတ်ဖြင့် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားနေသည့် နေရာဘက်သို့ ငေးကြည့်မိသည်။
လူများက ပိတ်ဆို့နေသည့်အတွက် ထိုနေရာတွင် ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သူ မမြင်ရပေ။
သို့သော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ထိုနေရာဆီသို့ ပြေးသွားနေသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။