ခန်ဆိုးဟာ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေရင်း သူမထံမှ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူမကို ထိမိလိုက်သည်နှင့် ယုဟွန်း၏ အမြင်အာရုံများ ဖြူရောင်သန်းသွားပြီး သတိလစ်မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။
ဘုရားစင်ကြယ် (Divine Spirit) ဖြစ်လာစေနိုင်သည့် ထိုအသီး၏ ချိုမြိန်သောရနံ့က အနီးနားရှိသူအားလုံးကို မူးဝေစေသည်။
‘မဖြစ်ဘူး။’
ယုဟွန်းသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်လိုက်ပြီး လက်သီးကို ဆုပ်ထားလိုက်သည်။ နှုတ်ခမ်းကွဲသွားကာ ပါးစပ်ထဲတွင် သွေး၏ ခါးသက်သက်အရသာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
သူသည် အသိစိတ် လွင့်ပါးမသွားစေရန် အသည်းအသန် ထိန်းထားရင်း လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။
သို့သော် သူ၏ အသိစိတ် ပြန်လည်ရရှိလာသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ကမူ သူ့စကားကို နားမထောင်ပေ။
“ဘာလို့လဲ… ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်နေရတာလဲ…”
သူ့ခန္ဓာကိုယ်က သူ့အမိန့်ကို မနာခံတော့ပေ။ သူ မည်မျှပင် ဆန့်ကျင်ရန် ကြိုးစားပါစေ၊ သူ့အသားအရေများက သူ့အလိုအလျောက် လှုပ်ရှားနေသည်။
ဖြည်းဖြည်းချင်း။
အလွန်ကို နှေးကွေးစွာပင်။
ယုဟွန်းသည် ခန်ဆိုးဟာထံသို့ တိုးကပ်သွားသည်။
“ရပ်! ရပ်လိုက်စမ်း! ဒီခန္ဓာကိုယ်ကို ရပ်ပေးစမ်း!”
သူသည် မသိစိတ်ဖြင့်ပင် သူ၏ ပစ္စည်းထည့်ထားရာနေရာမှ ခရစ်ကို ထုတ်လိုက်မိသည်။
သူ လုပ်နိုင်သည်မှာ အသည်းအသန် ဆန့်ကျင်ပြီး မိမိ၏ လှုပ်ရှားမှုကို တတ်နိုင်သမျှ နှေးကွေးသွားစေရန်သာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူတို့ကြားက အကွာအဝေးသည် တဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးကပ်လာနေသည်။
ယုဟွန်းသည် အသည်းအသန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဟေ့! ခန်ဆိုးဟာ! ထွက်ပြေးစမ်း!”
“…”
“အဲ့ဒီမှာပဲ ရပ်မနေနဲ့၊ ပြေး! ငါ့ဆီကနေ ဝေးရာကို ပြေး! လူသူမရှိတဲ့နေရာကို ပြေးသွား! မြန်မြန်လုပ်!”
“…”
သူမ ဘာကြောင့် လှုပ်ရှားမှု မရှိသလဲဟု သိလိုစိတ်ဖြင့် သူသည် သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ တည်ငြိမ်သော အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခိုက်တွင် သူ အမှန်တရားကို သဘောပေါက်သွားသည်။
ခန်ဆိုးဟာသည် ရွှေ့လျားရန် ငြင်းဆန်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။
ဤမစ်ရှင် စတင်ချိန်ကတည်းက သူမသည် ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
နှလုံးသားအသီးကို သီးစေသည့် အသားအရေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ထိုအပင်သည် သူနေရာတွင်ပင် အမြစ်တွယ်နေရမည် ဖြစ်သည်။
“အစ်ကို။”
ခန်ဆိုးဟာသည် သနားစရာကောင်းသော အမူအရာဖြင့် ယုဟွန်းကို ပြုံးပြသည်။ သူမ၏ အားနည်းသော အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယုဟွန်းသည် ခွန်အားကို စုစည်းပြီး ခံနိုင်ရည်ရှိအောင် ကြိုးစားသည်။
ကရိကရ။ ကရိကရ။
သူ့လှုပ်ရှားမှုသည် သံချေးတက်နေသော အရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ နှေးကွေးသွားသည်။ သို့သော် လုံးဝ ရပ်တန့်သွားခြင်း မရှိပေ။
သူသည် မိမိမျက်နှာကို အစွမ်းကုန် အသုံးချ၍ ဆန့်ကျင်သော်လည်း ထိုသည်သာလျှင် သူ၏ အမြင့်ဆုံး အစွမ်းဖြစ်နေသည်။
“ဘာလို့လဲ…! ဘာလို့လဲ!”
ယုဟွန်းသည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီလိုလုပ်နေရတာလဲ!”
ဤအခြေအနေကို ကြည့်ရှုနေသော တယ်လာ (တယ်လာ) ကို သူ မုန်းတီးသည်။ သူ့ကို လက်ခုပ်တီး အားပေးနေသည့် ဘုရားစင်ကြယ်များကိုလည်း သူ ရွံရှာမိသည်။
ထာဝရ ခံစားနေရရုံသာ ရှိသော ကံကြမ္မာ။
ထိုသို့ဖြစ်အောင် ဖန်တီးထားသော နယ်ပယ်။
သူ၏ အားနည်းချက်။
သူသည် ဒေါသထွက်လွန်း၍ စိတ်နာလွန်းသဖြင့် ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။
[ဘယ်လောက်တောင် ဝမ်းနည်းဖို့ကောင်းလိုက်သလဲ။ မျက်စိဖွင့်ပြီး ကြည့်ဖို့တောင် မကောင်းလောက်အောင် သနားစရာကောင်းတဲ့ ဇာတ်လမ်းပါလား။]
သို့သော် Exodus ၏ တယ်လာ ကမူ သူ၏ အခြေအနေကို ပို၍ ပျော်ရွှင်နေသည်။
စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်မှု၊ ကြေကွဲမှု၊ နာကျင်မှု။
၎င်းတို့သည် Exodus အလိုအရှိဆုံးသော ခံစားချက်များနှင့် ဘဝ၏ ရည်ရွယ်ချက်များ ဖြစ်ကြသည်။
“ရပ်! ရပ်လိုက်စမ်း! ဒီကျိန်စာသင့်နေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်!”
သူသည် ခရစ်ကို ကိုင်ကာ ခန်ဆိုးဟာထံသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးကပ်သွားရင်း သူ ဘယ်နေရာမှာ မှားယွင်းခဲ့သလဲဟု တွေးတောမိသည်။
သူမ အသက်ရှင်နိုင်သည်ဟု လိမ်ညာပြီး မျှော်လင့်ချက် ပေးခဲ့မိလို့လား။
သူတို့ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံချိန်က ဂုဏ်မာန သို့မဟုတ် သနားစိတ်ကြောင့် သူမကို မသတ်ခဲ့မိလို့လား။
သူ့နှင့် မထိုက်တန်သော အဆင့်အတန်းကို လိုချင်၍ အသီးနောက်ကို လိုက်ခဲ့မိလို့လား။
အဲ့ဒီအရာတွေက တကယ်ပဲ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အမှားတွေလား။
တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ဖို့၊ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို မိမိနှလုံးသား ပေးအပ်ဖို့။
အဲ့ဒီအတွက် သူ ဒီလောက်တောင် နာကျင်မှုကို ခံစားရမှာလား။
“ငါ…!”
“အစ်ကို။”
ခန်ဆိုးဟာ၏ တည်ငြိမ်သော အသံက ယုဟွန်း၏ အော်ဟစ်သံကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။
“ရပါတယ်။”
သူမသည် နူးညံ့စွာ ပြုံးပြပြီး ရသည်ဟု ပြောသည်။ ယုဟွန်းသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။
မရဘူး။ ဘာမှ မရဘူး။
“ငါတို့ အသက်ရှင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြတယ်မလား၊ မှတ်မိလား။”
“တကယ်တော့ ဒါ မဖြစ်နိုင်မှန်း ငါ သိပါတယ်။”
အကွာအဝေးသည် ပို၍ နီးကပ်လာသည်။
“ဒါပေမဲ့လည်း ငါ မျှော်လင့်ခဲ့မိတယ်။ အစ်ကိုက ငါ့ကို နာမည်ပေးတုန်းက အရမ်းပျော်ခဲ့ရတယ်။”
“ဒါဆိုရင် မင်း အသက်ရှင်ရမယ်…”
“ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်တော့ပါဘူး။”
ခန်ဆိုးဟာသည် သူမ၏ ကံကြမ္မာကို သူမကိုယ်တိုင် သိရှိနေသည်။
သူမသည် ချက်ချင်း မသေချင်သောကြောင့် အသီးအဖြစ် ပြောင်းလဲရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ အသီးဖြစ်လာခြင်းသည် အဆိုးရွားဆုံးသော နည်းလမ်းဖြင့် သေဆုံးခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူမ သိသော်လည်း သူမ အသက်ရှင်ချင်သေးသည်။
သူမသည် ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နယ်ပယ်ကို ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်သက်သေအဖြစ် ကြုံတွေ့ရင်း ရှင်သန်ခဲ့သည်။
ရှင်သန်ရန် မျှော်လင့်ခြင်းသည် မည်မျှ လက်တွေ့မကျကြောင်း သူမ သဘောပေါက်ခဲ့သည်။
၉၈ ကြိမ်မြောက် စမ်းသပ်မှု စတင်သည့်အခိုက်တွင် ငါ သေရလိမ့်မည်။
ယခုအချိန်အထိ အသက်ရှင်သန်နေခြင်းအတွက် ငါ့နှလုံးသားကို ထုတ်ယူစားသုံးခြင်းဖြင့် ငါ လျော်ကြေးပေးရလိမ့်မည်။
ငါ ပြင်ဆင်ပြီးသားပါ။
ငါလုပ်ရမှာက ငါ့သေမည့်နေ့ကို စောင့်ဆိုင်းဖို့ပဲ။
“ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ ငါ ပျော်ခဲ့ရပါတယ်။”
ယုဟွန်းနှင့် တွေ့ဆုံခြင်းသည် သူမဘဝ၏ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မည်။
သူမကို မသတ်ခဲ့၊ သူမကို နာမည်ပေးခဲ့၊ သူမနှင့် အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးတွေ ပြောပြခဲ့၊ သူမဘေးမှာ ထိုင်ပြီး ရှုခင်းတွေ ကြည့်ခဲ့သည်။
သူမ၏ မိဘများသာ အသက်ရှင်နေပါက သူမ လုပ်ချင်ခဲ့သော အရာများ ဖြစ်သည်။
သူမ အဲ့ဒီတုန်းက မပြောခဲ့ဘူး။ မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။
“အစ်ကိုက ငါ့အတွက် မိသားစုလိုပါပဲ။”
ဒါကြောင့် အခု၊ ဒီအချိန်မှာ သူမ ပြောနိုင်ခဲ့ပြီ။
ဤလူနှင့်အတူ ကုန်ဆုံးခဲ့သော အချိန်တိုလေးသည် သူမဘဝ၏ အပျော်ရွှင်ဆုံးအချိန်ဖြစ်ပြီး မည်သည့်အရာနှင့်မျှ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ပေ။
“အစ်ကိုက ငါမရှိဘဲနဲ့လည်း အသက်ရှင်နိုင်မှာပါ။ ငါ မမြင်နိုင်တဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို အစ်ကို မြင်တွေ့ရမှာပါ။ ငါ အစ်ကိုနဲ့အတူ မရှိတော့ပေမဲ့လည်း ငါ ကျေနပ်ပါတယ်။”
“မဖြစ်ဘူး! မင်းလည်း ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့လို့ရတယ်!”
“အဲ့ဒါ မဖြစ်နိုင်မှန်း အစ်ကို သိပါတယ်လေ။”
“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောမနေနဲ့!”
“ဒါကပဲ အကောင်းဆုံး ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါတယ်။”
ခန်ဆိုးဟာသည် ဤအခြေအနေမှာပင် ဆန္ဒသေးသေးလေးတစ်ခုကို ရှာဖွေနိုင်နေသည့် သူမကိုယ်သူမ အံ့အားသင့်မိသည်။
အကယ်၍ သူမသည် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ လက်ချက်ဖြင့် သေရမည်ဆိုပါက ထိုလူကို သူမကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ချင်သည်။
သူမ ထိုသို့ တွေးမိသည်။
“ဆိုးဟာ! ငါ…!”
“ငါ့ကို ကတိပေးပါနော်၊ ဟုတ်ပြီလား။”
“…!”
ယုဟွန်းသည် အတိတ်က ခန်ဆိုးဟာနှင့် ပြောခဲ့သော စကားများကို ပြန်ပြောင်းတွေးမိသည်။
သူ ကတိပေးခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် မဖြစ်နိုင်မှန်း သိလျက်နှင့် မစဉ်းစားဘဲ ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ၏ မဆင်မခြင် ဆုံးဖြတ်ချက်က သူ့ဆီ ပြန်ရောက်လာသည်။
ယုဟွန်းသည် သူ မသိလိုက်ခင်မှာပင် ခန်ဆိုးဟာထံသို့ တိုးကပ်သွားသည်။ သူ၏ တုန်ရီနေသော လက်က သူမ၏ ကိုယ်ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။
ခန်ဆိုးဟာသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ အားနည်းစွာ လဲကျသွားပြီး ယုဟွန်းသည် သူမအပေါ်သို့ တက်ခွလိုက်သည်။
သူ့လက်ယာဘက်ရှိ ခရစ်က သူမ၏ နှလုံးသားကို ချိန်ရွယ်ထားသည်။
“ရပါတယ်။ မကြာခင် ပြီးဆုံးသွားမှာပါ။”
“မဖြစ်ဘူး။ မဖြစ်ဘူး။”
ခန်ဆိုးဟာသည် သူမ သေရတော့မည့် ဤအခြေအနေမှာပင် ပြုံးနေသည်။
ယုဟွန်းသည် သူမကို သတ်ရတော့မည့် ဤအခြေအနေတွင် ငိုကြွေးနေသည်။
“အစ်ကို။ အသစ်တစ်ခု ကတိပေးကြရအောင်။”
“ကတိ…?”
“နောက်ဆုံးအချိန်အထိ အသက်ရှင်ပေးပါ။ ငါ့လိုလူတွေအတွက် အသက်ရှင်ပေးပါ။ သူတို့အတွက် စာနာပေးပြီး ကြင်နာမှု ပြသပေးပါ။”
“မင်းက…”
“အစ်ကို့ရဲ့ ကြင်နာမှုကို မပျောက်ဆုံးပါစေနဲ့။ ပြီးတော့ နောင်တမရှိတဲ့ ဘဝကို ရှင်သန်ပေးပါ။”
ဖြည်းဖြည်းချင်း။
အလွန်ကို နှေးကွေးစွာပင်။
ခရစ်၏ ထက်မြက်သောဓားသွားသည် ခန်ဆိုးဟာ၏ နှလုံးသားဆီသို့ ဆင်းသက်လာသည်။
ယုဟွန်းသည် မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာပြီး သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“အာ! ရပ်! ရပ်လိုက်စမ်း!”
သူသည် ငိုကြွေးရင်း မိမိလက်မောင်းကို အတင်းအကျပ် လှုပ်ရှားစေသည်။
“တစ်စုံတစ်ယောက်လောက်… တစ်စုံတစ်ယောက်လောက် ကူညီပေးကြပါ! တစ်စုံတစ်ယောက်လောက် ကျေးဇူးပြုပြီး! ကျေးဇူးပြုပြီး!”
တစ်စုံတစ်ယောက်လောက် ငါ့ကို တားပေးကြပါ။
ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီကောင်မလေးကို ကယ်တင်ပေးကြပါ။
ဘုရားသခင်။ စင်ကြယ်သူတို့။
ငါ မှားခဲ့ပါတယ်။
ငါ တောင်းပန်ပါတယ်။
ငါ့ကို ကရုဏာသက်ပေးပါ။
ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို တားပြီး ဆိုးဟာကို ကယ်တင်ပေးပါ။
ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ တောင်းဆိုပါတယ်။
ကျေးဇူးပြုပြီး။
“ကျေးဇူးပြုပြီး! ကျေးဇူးပြုပြီး!”
သူ့မျက်လုံးမှ မျက်ရည်တစ်စက်သည် ခန်ဆိုးဟာ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။
မျက်ရည်စက်သည် သူမကိုယ်တိုင် ငိုနေသကဲ့သို့ ပါးပြင်ပေါ်မှတစ်ဆင့် စီးကျသွားသည်။
ထို့နောက် ခရစ်သည် ခန်ဆိုးဟာ၏ နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်သွားတော့သည်။
ဖုန်း။
တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ခလောက်။
ခရစ်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး အသံကျယ်ကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ပြင်းထန်သော အားဖြင့် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖမ်းဆုပ်ထားသည်။
ယုဟွန်းသည် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး သူ့လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသော လူကို ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းက… ဂျီဆူးလား။”
သူ အတိတ်က မြင်ဖူးခဲ့သော ထိုလူသည် ဤမသိနိုင်သော အခြေအနေတွင် သူ့ကို ကယ်တင်ရန် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ ကျေးဇူးတင်စကားတောင် မပြောလိုက်ရခင်မှာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထံသို့ ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရပြီး နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားကာ မြေပြင်ပေါ် လူးလိမ့်သွားသည်။
“ဘတ်ရျောင်။”
သူ့အသံနှင့် ဆင်တူသော အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် အဖြူရောင် ကြိုးတစ်ချောင်းက သူ၏ ကိုယ်ကို ရစ်ပတ်သွားသည်။
ယုဟွန်းသည် ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေသလဲဆိုသည်ကို မေးမြန်းရန် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။
သို့သော် သူ့ကို တားဆီးထားသူမှာ ကန်းဟယ်ရင် ဖြစ်နေသည်။ မဟုတ်သေးပါ၊ အမှန်စင်စစ် ယုဟွန်းသည် ထိုအချက်ကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။
“ဒါဆို… ဒီလိုနဲ့ပဲ အဆုံးသတ်သွားတာပေါ့။”
သူသည် ပြီးခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဤအခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။
သူသည် အဝေးမှနေ၍ သူ၏ အတိတ်က ကိုယ်တိုင်နှင့် ခန်ဆိုးဟာတို့ အတူတကွ ပျော်ရွှင်စွာ အချိန်ကုန်ဆုံးနေသည်ကို ကြည့်ရှုခဲ့သည်။
ဤနေရာသည် သူ့အတွက် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုဖြစ်ပြီး ထိုအိပ်မက်ဆိုးမှ လွတ်မြောက်ရန် သူသည် ၎င်းကို ကျော်ဖြတ်ရမည်ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် သူသည် ငေးကြည့်နေရုံသာ ကြည့်နေခဲ့သော်လည်း။
“ငါတော့ ဒီအတိုင်း ငြိမ်မနေနိုင်တော့ဘူးထင်တယ်။”
ယုဟွန်းသည် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
မလှမ်းမကမ်းတွင် ကန်းဟယ်ရင်၊ ကွမ်ဂျီအာ နှင့် ဆောဆူမင်တို့က သူ့ကို သနားစက်ဆုပ်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။
သူတို့သည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ ဤအခြေအနေတွင် ဝင်မစွက်ဖက်ရန် သူ့ကို မှာကြားထားခဲ့သည်။
ယုဟွန်းသည် မြေပြင်ပေါ်မှနေ၍ သူ့ကို မော့ကြည့်နေသော ခန်ဆိုးဟာနှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံလိုက်သည်။
“အာ။”
ခန်ဆိုးဟာသည် ဘတ်ရျောင်ဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရသော ယုဟွန်းနှင့် သူမရှေ့တွင် ရပ်နေသည့် ယုဟွန်းကို အလှည့်ကျကြည့်ပြီးနောက် လှောင်ပြောင်သလို ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဒါဆို အစ်ကိုကပဲပေါ့။”
“အင်း။”
အခြားသူများအနေဖြင့် ယုဟွန်း၏ အစစ်အမှန် ရုပ်သွင်ကို မမြင်နိုင်ကြသော်လည်း ခန်ဆိုးဟာမှာမူ ကွဲပြားသည်။
သူမသည် ယုဟွန်းနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည့်အခိုက်တွင် သူမ မေ့လျော့နေခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားသည်။
“ဒါဆို အကြောင်းရင်းက ဒါမျိုးပေါ့။ ငါက သေပြီးသား ဖြစ်နေတာကိုး။”
“အင်း။”
“ပြီးတော့ အခု ငါက အစ်ကို့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေထဲကနေ ပြန်လည်တည်ဆောက်ထားတဲ့ အရာတစ်ခုပေါ့။”
“မှန်တယ်။”
“ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုက ဘာလို့ လာတာလဲ။”
“ငါ့ကတိကို တည်ဖို့လေ။”
ယုဟွန်းသည် ထိုသို့ပြောကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျနေသော ခရစ်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
သူ၏ အတိတ်က ကိုယ်တိုင်သည် သူ့ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရုန်းကန်လိုက်သည်။
“ရပ်! ကျေးဇူးပြုပြီး အဲ့ဒါကို မလုပ်ပါနဲ့! အစ်ကိုက ငါ့ကို ကူညီဖို့ လာတာမဟုတ်ဘူးလား!”
“ငါ ကူညီနေတာပဲ။ မင်း မလုပ်နိုင်ခဲ့တဲ့ အရာကို လုပ်ပေးနေတာ။”
“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောမနေနဲ့! ငါ…!”
“မင်းမှာ အဲ့ဒါကို လုပ်ဖို့ အဆင်သင့်တောင် မဖြစ်သေးဘူး။ ဒါကြောင့် အဲ့ဒီမှာပဲ ငြိမ်ငြိမ်နေ။”
ယုဟွန်းသည် သူကိုယ်တိုင်ပင် မေ့ပစ်ချင်နေသော သူ့အတိတ်ကို အေးစက်စက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ဒါက ငါ အရင်ကတည်းက လုပ်ခဲ့ရမယ့် အရာပဲ။”
ထိုစဉ်က သူ မတည်နိုင်ခဲ့သော ကတိ။
အခုတော့ ၎င်းကို ဖြည့်ဆည်းပေးရမည့် အချိန် ရောက်လာပြီ။
သူတစ်ပါးလက်ဖြင့် မဟုတ်ဘဲ မိမိကိုယ်တိုင် လက်ဖြင့်ပင်။
“အစ်ကို… ကျေနပ်စရာကောင်းတဲ့ ဘဝကို ရှင်သန်ခဲ့ရလား။”
ခန်ဆိုးဟာသည် သူမ မသေဆုံးမီ ယုဟွန်းကို မေးလိုက်သည်။
ယုဟွန်းသည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ငါလည်း မသိဘူး။”
“အစ်ကို မသိဘူးလား။”
“ငါ နောင်တမရှိတဲ့ ဘဝကို ရှင်သန်ချင်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအတွက် အခုထိ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သေးငယ်တဲ့ နောင်တတွေကတော့ အမြဲလိုလို ကျန်နေခဲ့တယ်။ အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ။ ငါ သန်မာလာပြီလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တော့ ငါက အားနည်းနေတုန်းပဲ။ ပျော်ရွှင်အောင် ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ မပျော်ရွှင်ရတဲ့ အချိန်တွေလည်း ရှိနေတုန်းပဲ။”
“အော်… အဲ့လိုလား။”
“ကတိမတည်နိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။”
“တောင်းပန်စရာ မလိုပါဘူး အစ်ကို။ အစ်ကို အကောင်းဆုံး ကြိုးစားခဲ့တာပါ။ ငါ သိပါတယ်။ အခုတော့ အစ်ကို အဆင်ပြေနေပြီလို့ မြင်ရတယ်။”
ခန်ဆိုးဟာသည် ထိုသို့ပြောပြီး ယုဟွန်း၏ နောက်တွင်ရှိသော သူမ၏ သူငယ်ချင်းများကို မျက်စိမှိတ်ပြကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ အစ်ကို့မှာလည်း အဖော်ကောင်းတွေ ရှိနေပြီပဲ။”
“…အင်း။”
“ဒါဆို အစ်ကို။ ဒါက အဆုံးသတ်ပါပဲ။”
ခန်ဆိုးဟာသည် သူမ၏ လက်ယာဘက်ကို အနည်းငယ်ရွှေ့ကာ သူမ၏ နှလုံးသားကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
“အစ်ကို ကတိတည်ပေးမှာမလား။”
ယုဟွန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“အဲ့ဒါကြောင့် ငါ ဒီကို လာခဲ့တာ။”
“ဒါဆိုရင် လုံလောက်ပါပြီ။ လာပါ။ ငါ အသင့်ဖြစ်နေပါပြီ။”
ခန်ဆိုးဟာ ထိုသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် ယုဟွန်းသည် ခရစ်ဖြင့် သူမ၏ နှလုံးသားကို ထိုးစိုက်လိုက်သည်။
ဆိုးဟာသည် အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းဖြင့် မျက်လုံးအစုံ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူမ၏ တောင့်တင်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ လျော့ကျသွားပြီး ယုဟွန်းကို တုန်ရီနေသော မျက်ဝန်းတို့ဖြင့် ဆက်လက်ကြည့်နေသည်။
“ငါက အစ်ကို့အတွက် မိသားစု ဟုတ်တယ်မလား။”
ယုဟွန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“အမြဲတမ်းပါ။ မင်းက ငါ့ရဲ့ မိသားစုပဲ။”
“ဒါဆို လုံလောက်ပါပြီ။ အစ်ကို၊ ငါပြောခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ အသက်ရှင်ပေးပါ။ အဆုံးထိပေါ့။”
“ငါ ကတိပေးတယ်။ ငါ ရှင်သန်ပေးပါ့မယ်။”
ဆိုးဟာသည် ကျေနပ်သွားသည့်အလား မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ တဖြည်းဖြည်းချင်း လုံးဝ ရပ်တန့်သွားသည်။
ခန်ဆိုးဟာ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် စာလုံးအပိုင်းအစများအဖြစ် ပြိုကွဲသွားသည်။
အဖြူရောင်နှင့် နွေးထွေးသော စာလုံးများသည် လေထဲတွင် ဝဲပျံလျက် ယုဟွန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စုပ်ယူဝင်ရောက်သွားသည်။
“မဖြစ်ဘူး!!!”
ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသော အတိတ်က ယုဟွန်းသည် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ယုဟွန်းသည် ကြိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသော ဘတ်ရျောင်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။
အစွမ်းအစအားလုံး ကုန်ဆုံးသွားသော အတိတ်က ယုဟွန်းသည် မတ်တပ်ပင် မရပ်နိုင်တော့ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်နေသည်။
သူသည် မျက်လုံးများကို လည်စေကာ ဆိုးဟာကို သတ်ဖြတ်လိုက်သော ရန်သူကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ယုဟွန်းသည် သူ့ကိုယ်သူ ချဉ်းကပ်သွားပြီး ရှေ့တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
“ဒေါသထွက်နေလား။”
“ဂရို…!”
“တကယ်ပဲ ဝမ်းနည်းပြီး ဒေါသထွက်နေရင် ငါ့ကို ကတိပေး။ သူဆန္ဒရှိတဲ့အတိုင်း မင်း အသက်ရှင်ပေးမယ်လို့။”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ယုဟွန်းသည် ထိုင်နေရာမှ ထကာ သူ့အဖော်များဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
သူ အဖြေကို ကြားစရာ မလိုတော့ပေ။
တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေကြသော လူသုံးယောက်မှာ ယုဟွန်းအတွက် မည်သည့်နှစ်သိမ့်မှုကိုမျှ မပေးနိုင်ခဲ့ပေ။
“သွားကြရအောင်။ ဒီနေရာမှာ နောက်ထပ် ဆက်နေလို့ မရတော့ဘူး။”
ယုဟွန်းက ရှေ့ကဦးဆောင်သွားပြီး သူ့အဖော်များက နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။
သူတို့ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာခါနီးတွင် သူတို့ရှေ့၌ ရင်းနှီးသော မျက်နှာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။
အနီရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အရပ်ရှည်ရှည် လူတစ်ယောက်။
ချွဲဒိုယွန်း သည် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေပြီး သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေသည်။
‘သူက အစကတည်းက ကြည့်နေတာလား။’
သူ ဘာကြောင့် ဒီကို ရောက်လာသလဲဆိုတာကိုတော့ မသိသော်လည်း အခုတော့ သူ့အတွက် ဘာမှ အရေးမပါတော့ပေ။
ယုဟွန်းသည် ချွဲဒိုယွန်း ဘေးမှ ဖြတ်ကျော်သွားရန် ပြင်လိုက်စဉ် ချွဲဒိုယွန်း က စကားစလိုက်သည်။
“မင်းက အသုံးမဝင်တဲ့ ကောင်းမှုတစ်ခု လုပ်လိုက်တာပဲ။”
ယုဟွန်းသည် သူရှိရာနေရာတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
၎င်းမှာ သူ လုံးဝ နားမလည်နိုင်သော စကားလုံးဖြစ်သည်။
“အသုံးမဝင်ဘူး ဟုတ်လား။”
“အဲ့ဒါ သူ့အလုပ်ပဲလေ။”
ယုဟွန်းနှင့် ချွဲဒိုယွန်း တို့၏ အကြည့်ချင်းမှာ လေထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ တိုက်မိသွားသည်။
“မင်းရဲ့ လက်အောက်ငယ်သား လမ်းဘေးမှာ သေသွားရင်တောင် ဂရုမစိုက်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘယ်တုန်းကတည်းက ဒီလူကို ဂရုစိုက်လာတာလဲ။”
“သူ သေသွားရင် ငါ ဂရုမစိုက်တာ အမှန်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မဟုတ်ဘူး။ သူက မဝေးတော့တဲ့ ဒီစမ်းသပ်မှု အဆုံးထိ တန်ဖိုးရှိနေသေးတယ်။ ဒီနေရာမှာ သူ ပြိုလဲသွားတာကို မြင်ရတာ ငါ သိပ်မပျော်ဘူး။”
“ဒါဆို သူ လုံးဝ စိတ်ဓာတ်ကျသွားပြီလို့ ထင်နေတာလား။”
“သူ ကျပြီးသားပါ။”
“မဟုတ်ဘူး။ မင်း မှားနေပြီ။”
ယုဟွန်းသည် ချွဲဒိုယွန်း ကို မထီမဲ့မြင်ပြုစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
သူ့မှတ်ဉာဏ်များဖြင့် ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်၏ အစိတ်အပိုင်းမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း။
ယုဟွန်းသည် ဤစကားကို သူ့အား ပြောပြမှသာ ကျေနပ်တော့မည့်အလား ခံစားရသည်။
“မင်း သူ့ကို မသိဘူး။ သူ အခု စိတ်ဓာတ်ကျနေပေမဲ့ မကြာခင်မှာပဲ သူ ကျော်ဖြတ်နိုင်လိမ့်မယ်။”
“ဘာ။”
“သူ ပြန်ထလာလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ တစ်နေ့ကျရင် သူက မင်းထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုကြီးမြတ်တဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။”
ချွဲဒိုယွန်း ၏ မျက်ခုံးများမှာ တွန့်ချိုးသွားသည်။
ဘာကြောင့် ဒီလောက်တောင် သေချာနေရတာလဲဟု မေးမြန်းနေသကဲ့သို့ သူသည် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
သို့သော် ထူးဆန်းစွာပင် သူ ၎င်းကို ငြင်းဆို၍ မရခဲ့ပေ။
သာမန်အတိုင်းသာဆိုလျှင် သူသည် ၎င်းကို အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားဟုသာ ပယ်ချလိုက်မည် ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူ့ကို တောက်လောင်နေသော အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည့် ထိုလူ၏ မျက်ဝန်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဒဏ်ရာရပြီး လဲကျသွားတိုင်း ပြန်ထလာတတ်သော လူတစ်ယောက်၏ အရိပ်ကို သူ မမြင်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
“သေချာပေါက်ပါပဲ။”