တစ်ရက်ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် နောက်ထပ်တစ်ရက် ထပ်မံကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။
အကြိမ် (၉၀) မြောက် စမ်းသပ်မှု ပြီးဆုံးရန် တစ်ရက်သာ လိုတော့သည်။
ထိုအချိန်အထိ ယုဟွန်းသည် ကန်ဆီဟာ၏ ပုန်းခိုရာနေရာသို့ ပုံမှန်သွားရောက်ကာ သူမ၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးပေးခြင်း သို့မဟုတ် အစားအသောက်များ ပို့ပေးခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
အစပိုင်းတွင် ကန်ဆီဟာသည် ယုဟွန်း၏ လုပ်ရပ်များကြောင့် အနည်းငယ် အားနာသလို ခံစားခဲ့ရသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူ ရောက်လာတိုင်း သဘာဝကျကျပင် နှုတ်ဆက်တတ်နေပြီဖြစ်သည်။
"အိုပ္ပါ... ဒီနေ့တော့ အပြင်ကို ခဏလောက် ထွက်လို့မရဘူးလားဟင်"
"အပြင်ကိုလား။ တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က တွေ့သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"
"သတိထားပြီး သွားရင် ရမှာပါ။ အမြဲတမ်း အခန်းထဲမှာပဲ ပိတ်လှောင်နေရတာ အသက်ရှူကျပ်လွန်းလို့။ ပြီးတော့ အိုပ္ပါကိုယ်တိုင်ပဲ ပြောထားတာလေ၊ မနက်ဖြန်ဆိုရင် စမ်းသပ်မှုက ပြီးတော့မှာလို့"
"... ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာ လမ်းလျှောက်တာလောက်ကတော့ ကိစ္စမရှိလောက်ပါဘူး"
ဒသမမြောက် အသီးကို ရှာဖွေနေသူများစွာ ရှိနေသေးသော်လည်း ဤနေရာတစ်ဝိုက်သို့ လူများ ရောက်မလာတော့ကြောင်း ယုဟွန်း သိရှိထားသဖြင့် အချက်တစ်ချက်ကို သတ်မှတ်ကာ ခွင့်ပြုပေးလိုက်သည်။
"ကြာကြာတော့ မနေရဘူးနော်"
"သိပါတယ်ရှင်။ အသက်ရှူချောင်ရုံလောက်ပါပဲ"
"အသက်ရှူချောင်ရုံလား။ ကောင်းကင်ကြီးကတော့ အမြဲတမ်း မည်းမှောင်နေပြီး လေကလည်း ခြောက်သွေ့ပြီး လူသူကင်းမဲ့နေတာပဲကို"
"ဒါပေမဲ့ ဒါက ကျွန်မတို့ နေထိုင်နေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးပဲ မဟုတ်လား"
ပျက်စီးယိုယွင်းနေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးပေါ့။ ယုဟွန်းသည် မိမိကိုယ်ကို တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
ကန်ဆီဟာသည် ယုဟွန်း၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် မိမိ၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် ဝတ်ရုံကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် တောင်ကုန်းပေါ်ရှိ ထူးဆန်းသော အဆောက်အအုံတစ်ခု၏ ထိပ်သို့ တက်ရောက်ကာ ပျက်စီးခြင်း၏ မြင်ကွင်းကို ငေးမောကြည့်ရှုကြသည်။
ဘယ်လောက်ပင် ကြည့်ကြည့် မည်းမှောင်ပြီး မြေပြင်ဆန်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းများသာ ရှိနေသော်လည်း ကန်ဆီဟာ၏ မျက်ဝန်းများမှာမူ တောက်ပပြီး ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။
"အိုပ္ပါ"
"ဘာလဲ"
"ကျွန်မ အသက်ရှင်နိုင်မှာမလား"
"ရှင်သန်နိုင်မှာပါ"
အသီးကို ရယူရမည့် စမ်းသပ်မှုသည် မနက်ဖြန်တွင် ပြီးဆုံးတော့မည်။ အသီးအတွက် အရည်အချင်းပြည့်မီထားသော သူမသည် စမ်းသပ်မှုပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ ဘာတွေ ဖြစ်လာမည်နည်း။
သူမ သေဆုံးသွားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ပေ။ အမှန်ဆိုရသော် အသီးကို အနီးအနားတွင် ပိုင်ဆိုင်ထားပါလျက်နှင့် မစားဘဲ နေခဲ့သည့် သူ၏ လုပ်ရပ်မှာ စမ်းသပ်မှုကို စီစဉ်သူများအတွက် မမျှော်လင့်ထားသော ရလဒ်တစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ယုဟွန်းသည် သူ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် စမ်းသပ်မှုများကို ပြန်လည် ဆန်းစစ်ကြည့်သည်။
စမ်းသပ်မှုများစွာတွင် ဆုလာဘ်အဖြစ် အမျိုးမျိုးသော ပစ္စည်းများ သို့မဟုတ် အရာဝတ္ထုများကို ပေးလေ့ရှိသည်။
ထို့ပြင် အများစုသော အခြေအနေများတွင် စမ်းသပ်မှုကာလ ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ ကျန်ရှိနေသော ပစ္စည်းများသည် အာနိသင်များသာ ကုန်ဆုံးသွားတတ်သော်လည်း ၎င်းတို့၏ အနှစ်သာရမှာမူ ပျက်စီးသွားခြင်း မရှိချေ။
ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အသီးအတွက် အရည်အချင်းပြည့်မီသူများအတွက်မူ အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခု ကြာပြီးနောက် အသီး၏ အာနိသင်များ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည် ဖြစ်သော်လည်း သူတို့ သေဆုံးသွားမည်တော့ မဟုတ်ပေ။
သူတို့၏ အမည်များ ပြန်လည် ရရှိလာမည်လားဆိုသည်ကို သူ မသိသော်လည်း မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ထိုအချက်ကပင် လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။
"ဒါကြောင့် နည်းနည်းလောက်ပဲ သည်းခံပြီး စောင့်နေလိုက်ပါ"
"အင်းပါ... ဒါပေမဲ့ ဒီလိုမျိုး ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါ နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်ရမလဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိတော့ဘူး"
ကန်ဆီဟာသည်လည်း အကြိမ် (၉၀) မြောက် စမ်းသပ်မှု ပြီးဆုံးသွားလျှင် ဘာဆက်ဖြစ်လာမည်ကို တွေးတောနေသည်။ ယခုအချိန်အထိ သူမသည် အသီး၏ အရည်အချင်းကြောင့် တည်ငြိမ်စွာ အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း အသီးကို ဆုံးရှုံးသွားပြီးနောက်တွင်မူ ထိုအရာမှာ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
"အခုလိုပဲ သည်းခံပြီး ဖြတ်သန်းရမှာပေါ့။ ဒီစိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ စမ်းသပ်မှုကလည်း နောက်ထပ် ကြာကြာ မရှိတော့ပါဘူး"
"တကယ်လား"
"တကယ်လို့ မင်းက စိုးရိမ်နေသေးတယ်ဆိုရင်လည်း..."
ထိုအချိန်ကျလျှင် သူမကို မိမိ၏ ပါတီထဲသို့ မည်သို့နည်းလမ်းဖြင့်မဆို ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်မည်ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။
သူသာ ပုံမှန်အတိုင်းဆိုလျှင် ထိုသို့ တွေးမိမည်မဟုတ်သော်လည်း ပြီးခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ယုဟွန်းသည် ကန်ဆီဟာအပေါ်တွင် သံယောဇဉ် တွယ်မိနေခဲ့သည်။
သူမကို အမည်တစ်ခု ပေးခဲ့ပြီး အသက်ရှင်စေရန် အစားအစာများ ကျွေးမွေးခဲ့ရင်း တစ်ချိန်ချိန်တွင် သူမသည် မိမိ၏ မိသားစုဝင်တစ်ဦးသဖွယ် ခံစားလာရသည်။
ရုတ်တရက် ယုဟွန်းသည် ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်သော မိဘနှစ်ပါးကို သတိရသွားသည်။
"အိုပ္ပါ"
"မဟုတ်ပါဘူး၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ စိတ်မပူပါနဲ့"
"... ဟုတ်ကဲ့"
ယုဟွန်း၏ နှစ်သိမ့်စကားကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း ကန်ဆီဟာ၏ မျက်နှာမှာမူ ကြည်လင်လာခြင်း မရှိပေ။
လေထုမှာ ထူးဆန်းလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ယုဟွန်းသည် စကားလမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလိုက်သည်။
"ဒါနဲ့ မင်းက ဘာလို့ ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ချင်ရတာလဲ"
"ဒီအတိုင်းပါပဲ"
"ဒီအတိုင်းပဲလား"
"နောက်တစ်ခါ ထပ်မြင်ရတော့မလား ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူးလေ"
"ဒါက ကောင်းတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူးလား။ အိပ်မက်ထဲမှာတောင် ဒီမြင်ကွင်းမျိုး မြင်ရရင် ကျွန်တော်ဆို ကြောက်မှာပဲ"
"ဒါပေမဲ့... ဒါက ကျွန်မတို့ အခုလက်ရှိ နေထိုင်နေတဲ့ လောကကြီးပဲလေ။ တစ်နေ့နေ့မှာ ပိုပြီး ငြိမ်းချမ်းတဲ့နေရာမှာ သွားနေရရင်တောင် ဒီအမှတ်တရတွေက ဘယ်တော့မှ ပျောက်ကွယ်သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး"
နောက်မကျခင် ဒီမြင်ကွင်းကို ပိုပြီး မြင်တွေ့ထားချင်တယ်လို့ ကန်ဆီဟာက ဆိုသည်။
ဒီအချိန်လေးဟာ အတိတ်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အချိန်တစ်ခု ဖြစ်သွားရင်တောင် သူမ ဘယ်တော့မှ မေ့မသွားစေဖို့အတွက် ဖြစ်သည်။
ဒီအချိန်လေးကို ပိုပြီး အမှတ်ရပြီး တန်ဖိုးထားလေလေ၊ လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ပိုပြီး ကြံ့ကြံ့ခံ အသက်ရှင်နိုင်လေလေ ဖြစ်သည်။
"... မင်းက တကယ်ကို သနားစရာကောင်းတာပဲ"
"သနားစရာကောင်းတယ်ဟုတ်လား။ အရမ်းဆိုးတာပဲ!"
ကန်ဆီဟာသည် ပါးဖောင်းဖောင်းလေးများကို ဖောင်းကားကာ ယုဟွန်းကို ဆူပူလိုက်သည်။
"မင်းက ငယ်သေးတယ်လေ"
"အသက်အရွယ်က အရေးမကြီးပါဘူး။ ကျွန်မက ရင့်ကျက်တဲ့သူပါ"
"ကလေးဆိုရင် ကလေးလိုပဲ နေသင့်တယ်။ လူကြီးလူကောင်းလို မလုပ်ပါနဲ့"
"အိုပ္ပါ ပြောတဲ့ ကလေးလိုနေတယ်ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"
"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ ဟုတ်လား။ လူကြီးစကား နားထောင်ရမယ်။ မောရင် မောတယ်လို့ ပြောရမယ်။ ဘာကိုမှ မဖုံးကွယ်ဘဲ ရိုးသားရမယ်။ ပြီးတော့... ကောင်းကောင်းစား၊ ကောင်းကောင်းနေပြီး အမြဲတမ်း ပြုံးနေရမယ်"
"ဟူး... အိုပ္ပါက တကယ်ကို လူကြီးလူကောင်းဆန်လွန်းတယ်"
"ဟေ့၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငါ့ကို လူကြီးလို့ ခေါ်ရတာလဲ"
"အိုပ္ပါ ပြောသလိုသာ လုပ်နေရင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်သွားဘူးလား။ ကျွန်မက ဘာမှလည်း ကိုယ်တိုင် မလုပ်နိုင်ဘူးလေ။ ကိုယ်လုပ်နိုင်တာကိုပဲ လုပ်တာက ပိုကောင်းပါတယ်"
"မင်း လုပ်နိုင်ပါတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို ခက်ခဲတဲ့အလုပ်တွေ လုပ်ခိုင်းရင် အဲဒီလူက ဒီလောကကြီးမှာ မှားယွင်းနေတဲ့သူပဲ"
ယုဟွန်းသည် မိမိစကားကို မိမိ သဘောကျနေဟန်ဖြင့် ပြုံးစိစိနှင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့လေ... ဒီလောကကြီးက ဘယ်တုန်းကမှ မှန်ကန်ခဲ့လို့လဲ။ လောကကြီးက မှားယွင်းနေလို့ပဲ အခုလို ပျက်စီးသွားတာပေါ့"
"မင်း ဒီကမ္ဘာကြီးကို မုန်းလား"
"အိုပ္ပါရော။ အိုပ္ပါ့နှလုံးသားကို စားဖို့ အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေတဲ့ ဒီလောကကြီးကို ကြိုက်လား။ လူတွေ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် သေဆုံးနေရတဲ့ ဒီအခြေအနေကို ကြိုက်လား"
"... မကြိုက်ဘူး"
"ကျွန်မလည်း မုန်းတယ်။ ဒါက ကျွန်မကို ရွံရှာပြီး ပျို့အန်ချင်စိတ် ဖြစ်စေတယ်။ အသက်ရှင်ဖို့အတွက် တစ်ယောက်ယောက်ကို သတ်ရမယ်ဆိုတဲ့ အချက်၊ အသက်ရှင်ဖို့အတွက် ဂုဏ်သိက္ခာကိုပါ စွန့်လွှတ်ရမယ်ဆိုတဲ့ အချက်၊ ပြီးတော့ ကောင်းကင်ပေါ်ကနေ ကျွန်မတို့ကို ရယ်မောနေတဲ့ ကြယ်တွေရဲ့ အချက်တွေပေါ့"
ယုဟွန်းသည် ဒေါသကို မထိန်းနိုင်တော့သည့်အလား လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် လက်ကို ဖြေလျှော့ကာ မိမိ၏ လက်ဖဝါးကို ကိုယ့်ကိုယ်ကို အထင်သေးသည့်အကြည့်ဖြင့် ငေးကြည့်လိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ ငါ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ ငါက အားနည်းတယ်။ ဘာမှလည်း မလုပ်နိုင်ဘူး"
"... အိုပ္ပါက ပိုပြီး အားကောင်းချင်စိတ် မရှိဘူးလား"
"ဘာအတွက်နဲ့လဲ။ မင်းရဲ့ နှလုံးသားကို စားဖို့လား။ ငါသာ အဲဒီလိုလုပ်ပြီး အားကောင်းလာရင်၊ ကောင်းကင်က ကြယ်တွေထဲက တစ်ခု ဖြစ်လာရင်... အဲဒီအခါကျရင်ကော ဘာဖြစ်မှာလဲ"
ယုဟွန်းသည် အသီးအကြောင်းကို ထပ်ပြီး ဂရုမစိုက်တော့ပေ။
သူသည် ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကမ္ဘာကြီးကို မုန်းတီးပြီး လွတ်မြောက်ချင်သောကြောင့် ဘုရားသခင် (Divine Spirit) တစ်ပါး ဖြစ်လာချင်ခဲ့သည်။
သို့သော် မိမိ၏ လူ့သဘာဝကို စွန့်လွှတ်လိုက်မှသာ ထိုသို့ ဖြစ်နိုင်မည်ဟု နားလည်သွားသောအခါ သူ၏ အမြင်များ ပိုမို ကျယ်ပြန့်လာခဲ့သည်။
အခုအချိန်မှာ မဖြစ်နိုင်သေးရင်တောင် တစ်နေ့နေ့မှာ အခွင့်အရေး ရှိလာလိမ့်မည်ဟု သူ ခိုင်ခိုင်မာမာ ယုံကြည်ထားသည်။
"ဒါပေမဲ့ အမြဲတမ်း အခွင့်အရေးဆိုတာ ရှိနေတတ်တာပဲလေ"
"အခွင့်အရေး... ဟုတ်လား"
ယုဟွန်းသည် အမြဲတမ်း အဆိုးဆုံးအခြေအနေအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားရမည်ဟု တွေးလေ့ရှိသည်။
ကန်ဆီဟာ၏ စကားကို သူ ပြန်လည် ချေပနိုင်ခြင်း မရှိပေ။
"ကျွန်မလည်း အသက်ရှင်ချင်ပါတယ်။ ကျွန်မက သေဖို့အထိ ပြင်ဆင်ထားပြီးသားပါ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က အသက်ရှင်ရမယ်လို့ အတင်းအကျပ် ပြောနေခဲ့တာလေ"
"မင်းအတွက်တော့ ကံဆိုးတာပဲ"
"ဒါပေမဲ့ စမ်းသပ်မှုက ပြီးဆုံးသွားတာ မဟုတ်သေးဘူး၊ ဘာမဆို ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်မကို ကတိပေးပါ"
ကန်ဆီဟာက ကတိတစ်ခု တောင်းဆိုလိုက်သည့်အခါ ယုဟွန်းသည် စိုးရိမ်စိတ်ဝင်သွားသော်လည်း ထိုစိတ်ကို ဖိနှိပ်ထားကာ မေးလိုက်သည်။
"ကတိလား။ ဘာကတိလဲ"
"တကယ်လို့ ကျွန်မ သေရမယ့် အခြေအနေမျိုး ရောက်လာရင် ကျွန်မကိုပဲ သတ်ပေးပါ။ တခြားသူတွေကို ကျွန်မနှလုံးသားကို စားခွင့်မပေးပါနဲ့"
"ဟေ့၊ ဘာကတိမျိုးလဲ။ နောက်တစ်ခါ ဒီလိုစကားမျိုး ထပ်ပြောရင် ငါ ဒေါသထွက်မှာနော်"
"ဒါက ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုပဲ ရှိတာပါ။ မဖြစ်လာနိုင်ပါဘူး။ အဲလောက်တောင် အလေးအနက်ထားစရာ မလိုပါဘူး"
ကန်ဆီဟာသည် သူ့ကို ရယ်မောကာ ပြောလိုက်ရာ ယုဟွန်းသည် သတိမထားမိလိုက်ဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည်။
"... ကောင်းပြီလေ။ မင်းသဘောအတိုင်းပါပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလိုမျိုး ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး"
"ကတိနော်"
“ဟုတ်ကဲ့၊ ကတိပေးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အိုပ္ပါတွေးနေတဲ့ အဆိုးဆုံးအခြေအနေမျိုးက ဘယ်တော့မှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး”
“ကျွန်မလည်း အဲဒီလိုပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်”
မိုးချုပ်စပြုလာပြီဖြစ်သည်။
ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော ဤနယ်မြေ၏ မြင်ကွင်းသည် မှောင်မိုက်ခြင်းထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း နစ်မြုပ်သွားသည်။
မိစ္ဆာကောင်များ စတင်လှုပ်ရှားရမည့် အချိန် ရောက်လာပြီဖြစ်သည်။
“ငါတို့ ဒီမှာ ကြာကြာနေမိပြီ။ အောက်ကို ပြန်ဆင်းကြစို့”
“ဟုတ်ကဲ့။ သိပါပြီ”
“နည်းနည်းလေးပဲ သည်းခံပေးပါ။ သိပ်မကျန်တော့ပါဘူး။ မနက်ဖြန်အထိပဲ သည်းခံလိုက်ရင် ရပါပြီ။ သိတယ်မလား။ ဒီနေ့ ဘယ်သူ့လက်ထဲမှ မမိအောင်နေ၊ ပြီးတော့ တိတ်တိတ်လေး ပုန်းနေလိုက်”
ကန်ဆီဟာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
သူမသည် အသက်အရွယ်နှင့် မလိုက်အောင် ထက်မြက်သော စိတ်နေသဘောထားရှိသူ ဖြစ်သည့်အတွက် ယုဟွန်း၏ အကြံပေးစကား မလိုဘဲ သူမကိုယ်သူမ ကောင်းကောင်း ထိန်းကျောင်းနိုင်စွမ်းရှိသည်။
သူ ဒါကို သိသော်လည်းပဲ သူမအတွက် စိုးရိမ်စိတ်လွန်ကဲနေမိသဖြင့် ထိုစကားများကို ပြောမိခြင်းဖြစ်သည်။
“မနက်ဖြန်မှ တွေ့ကြမယ်”
“ဟုတ်ကဲ့။ မနက်ဖြန်မှ တွေ့ကြမယ်နော်၊ အိုပ္ပါ”
သူတို့နှစ်ဦး လမ်းခွဲလိုက်ကြသည်။
ဤသို့ဖြင့် ၉၈ ကြိမ်မြောက် စမ်းသပ်မှု၏ နောက်ဆုံးနေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
***
၉၈ ကြိမ်မြောက် စမ်းသပ်မှု၏ နောက်ဆုံးနေ့။
ယုဟွန်းသည် မနက်ခင်းတွင် အပြင်ထွက်ရန် ပြင်ဆင်မှုများ ပြီးဆုံးသွားသည်။
“ကင်းထောက်ဖို့ အပြင်သွားလိုက်ဦးမယ်”
ချွဲဒိုယွန်း က ပါတီ၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်နေသည့်အတွက် သူက အဲဒီလူကို မုန်းသော်လည်း အခြေခံအချက်အလက်များကို အမြဲတမ်း အစီရင်ခံလေ့ရှိသည်။
သူက ဘယ်တော့မှ ဂရုမစိုက်သလို၊ ပြန်လည်း မဖြေပေးဘဲ အမြဲတမ်း လျစ်လျူရှုထားလေ့ရှိသည်။
သို့သော် ယုဟွန်းကမူ ထိုသူ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ပြန်မဖြေဘဲ နေနိုင်မလဲဆိုသည့် စိန်ခေါ်မှုမျိုးဖြင့် ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် ဤသို့ အမြဲပြောနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ထိုစဉ်။
“မင်း နောက်ပိုင်း အပြင်ထွက်တာ များနေတယ်နော်”
ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူ့ကို တစ်ချက်မျှပင် ကြည့်လေ့မရှိသော ချွဲဒိုယွန်း က စကားစလာသည်။
“…အော်၊ ဆယ်ခုမြောက် အသီးကို အခုထိ ရှာမတွေ့သေးဘူးဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေက အခုထိ ရှိနေတုန်းပဲလေ”
“မင်းက အဲဒါကို ရည်မှန်းနေတာလား”
“အခုလား။ ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ပါဘူး”
“တကယ်လား။ ဒါဆို ဘာလို့လဲ”
“ဟွန်း။ ခင်ဗျားက ဘယ်တုန်းကတည်းက ကျွန်တော့်အပေါ် စိတ်ဝင်စားသွားတာလဲ၊ အခုလို လာမေးနေရအောင်”
“…”
ချွဲဒိုယွန်း ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။ ယုဟွန်းကတော့ ဒါဆိုရင် စကားပြောဖို့ လုံလောက်ပြီဟု တွေးလိုက်သည်။
သူ လှည့်ထွက်သွားတော့မည့်အချိန်တွင် ယုဟွန်းသည် ရုတ်တရက် မေးချင်သည့်အရာတစ်ခု သတိရသွားသည်။
“ဟေ့၊ ချွဲဒိုယွန်း”
“ဘာလဲ။ မင်းက ထူးထူးဆန်းဆန်း ငါ့နာမည်ကို ခေါ်နေပါလား”
“…ပါတီထဲကို အဖွဲ့ဝင်တွေ ထပ်ဖြည့်ဖို့ စဉ်းစားဖူးလား”
“မင်းက ငါ ပြန်မဖြေမယ့်အရာကို မေးနေတာပဲ။ ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ ပါတီထဲ ဝင်မလာဖို့ တားမြစ်ထားတာ မရှိဘူး။ အဲဒီလူက တန်ဖိုးရှိမှပဲ ဖြစ်ရမယ်လို့ ငါ တွေးထားတာပါ”
“တန်ဖိုး… ဟုတ်လား”
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်။
ယုဟွန်းသည် ထိုအဖြေက လုံလောက်ပြီဟု တွေးကာ ခိုလှုံရာနေရာမှ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားသည်။
ချွဲဒိုယွန်း သည် သူ့နေရာတွင် ထိုင်ရင်း ယုဟွန်း၏ ကျောပြင်ကို ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
***
ကန်ဆီဟာကို သွားရှာစဉ်တွင် ယုဟွန်းသည် သူမတွင် ထူးခြားသည့် စွမ်းရည်များ ရှိ၊ မရှိ မေးကြည့်ရန်သာ တွေးတောနေမိသည်။
သူမတွင် လိုအပ်သည်ဟု သူထင်သည့် အနည်းဆုံး စွမ်းရည်တစ်ခုခု ရှိနေပါက၊ ၎င်းကို အသုံးချပြီး သူမကို ချွဲဒိုယွန်း ၏ ပါတီထဲသို့ ခေါ်သွင်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်သာ မဟုတ်ပါက သူမအနေဖြင့် အန္တရာယ်များသော တိုက်ပွဲများတွင် ပါဝင်ရမည် မဟုတ်သည့်အတွက် ဆိုးရွားလှမည် မဟုတ်ပေ။
“အင်း?”
ကန်ဆီဟာ၏ ခိုလှုံရာအနီးသို့ ရောက်သောအခါ ယုဟွန်းသည် ပုံမှန်ထက် ပိုမိုထူးဆန်းနေသော လေထုကို သတိပြုမိလိုက်ပြီး မျက်လုံးကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။
‘ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ’
တစ်ခုခု ထူးခြားနေသည်။ ကပ်ဘေးလောကတွင် အမြဲတမ်း ဆိုးရွားသော စွမ်းအားများ ရှိနေတတ်သော်လည်း အခုတစ်ခါမှာမူ ပုံမှန်ထက် ပိုမိုအန္တရာယ်များနေသည်။
သူ့အရေပြားကို ထိတွေ့နေသော လေထုက ဆူးရုန်းနေသလို ခံစားရပြီး ခေါင်းတစ်ခြမ်းကလည်း တဆစ်ဆစ် ကိုက်ခဲနေသည်။
ဤနေရာတွင် ဆက်နေခြင်းသည် အန္တရာယ်ရှိကြောင်း သူ၏ အာရုံက သတိပေးနေသည်။
‘ဆီဟာ?’
ယုဟွန်းသည် သူမရှိရာသို့ အမြန်သွားလိုက်သည်။
ခိုလှုံရာနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူ့ကို ကြိုဆိုလေ့ရှိသော ဆီဟာသည် ဒီနေ့တွင်မူ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“ဟေ့! ကန်ဆီဟာ! မင်း ဘယ်မှာလဲ!”
သူမများ ထွက်သွားပြီလား။ တခြား လှည့်လည်သူတွေများ ညဘက်မှာ ဝင်လာပြီး တစ်ခုခု လုပ်သွားသလား။
ယုဟွန်း စိုးရိမ်စိတ်ဝင်လာသည်။ သူမ သေဆုံးသွားပြီလားဟုပင် တွေးမိသည်။
နှလုံးသားနေရာတွင် အပေါက်ကြီး ဖြစ်နေသည့် ရုပ်အလောင်းတစ်ခုကို သူ မြင်ယောင်လိုက်မိသည်။
‘မဟုတ်ဘူး’
ယုဟွန်းသည် ခိုလှုံရာနေရာမှ ချက်ချင်း ပြန်ထွက်လာပြီး အပျက်အစီးများကြားတွင် လှည့်လည်ရှာဖွေသည်။
သူ၏ နှလုံးသား လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ၊ သူ၏ ခြေလှမ်းများ လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း ယုဟွန်းသည် တစ်ဖက်သို့ သွားလေလေ၊ စွမ်းအားများ ပိုမို မငြိမ်မသက် ဖြစ်လေလေဟု ခံစားရသည်။
ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ သူ့ခြေထောက်တွေက အဲဒီဘက်ကိုပဲ ဆက်သွားနေရတာလဲ။
သူ၏ အသိဉာဏ်က အန္တရာယ်ရှိကြောင်း အော်ဟစ်နေသော်လည်း သူ့ခံစားချက်ကမူ ၎င်းကို ငြင်းဆန်နေသည်။
ခဏအကြာတွင် ယုဟွန်းသည် လမ်းတစ်ခုပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
“ကန်ဆီဟာ…”
သူသည် ကန်ဆီဟာကို ထိုနေရာတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမ အသက်ရှင်လျက် ရှိနေသည့်အတွက် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသော်လည်း, သူမ မပုန်းဘဲ ဒီလောက်အထိ ထွက်လာသည့်အတွက် ဒေါသလည်း ထွက်မိသည်။
“ဟေ့ ကန်ဆီဟာ! မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ…!”
ယုဟွန်း သူမဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားသောအခါ ကန်ဆီဟာက သူ့ကို လှည့်ကြည့်သည်။
ခေါင်းကို ဖုံးအုပ်ထားသော ဝတ်ရုံမပါတော့သည့်အတွက် သူမ၏ မျက်နှာအစစ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ခု လစ်ဟာနေသလိုဖြစ်နေသည့် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ယုဟွန်းသည် သူ၏ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ရတော့သည်။
“ကန်ဆီဟာ?”
“အော်၊ အိုပ္ပါ၊ ရောက်လာပြီလား”
“မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ ဘာလို့ ခိုလှုံရာနေရာမှာ မနေဘဲ ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ…”
သူ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ယုဟွန်းသည် စိုးရိမ်စိတ်များ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဘာလို့လဲ။ စနစ်ဆီကနေ ဘာသတင်းစကားမှ မလာသေးဘူးမဟုတ်လား။
စမ်းသပ်မှုက ဒီနေ့မှ ပြီးဆုံးမှာ မဟုတ်ဘူးလား။
ဒါပေမဲ့ ဒီစိုးရိမ်စိတ်က…
ရှူး…
သူ့ကို လှောင်ပြောင်နေသကဲ့သို့ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော တယ်လာတစ်ဦးသည် သူတို့ကြားရှိ လေထုထဲတွင် ပေါ်လာသည်။
သူ့မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားသော မှောင်မိုက်သည့် အရိပ်ထဲမှ အပြာရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု စီးဆင်းလာသည်။
ကပ်ဘေး၏ ကောင်းကင်တမန်။ Exodus ၏ တယ်လာ။
[ကဲ၊ ကြည့်ရှုသူတို့ရေ။ ဒီနေ့က ၉၈ ကြိမ်မြောက် စမ်းသပ်မှုရဲ့ နောက်ဆုံးနေ့ပါ။ အောက်လောကထဲကို စေလွှတ်လိုက်တဲ့ အသီး ၁၀ လုံးထဲက ၉ လုံးက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ဘာလဲ။ နောက်ဆုံး အသီးတစ်လုံး ကျန်နေပါသေးတယ်။ အံ့သြစရာကောင်းတာကတော့ ဒီအသီးက အခုထိ အသက်ရှင်နေပါသေးတယ်]
တစ်ခုခု ဖြစ်တော့မည်။
ယုဟွန်း၏ ခေါင်းထဲတွင် အချက်ပေးသံသည် အဆုံးစွန်ထိ ရောက်ရှိကာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။
[ဒါပေမဲ့ ဒီအသီးကို ဒီအတိုင်းပဲ အလဟဿ ဖြစ်သွားရမှာ နှမြောစရာ မကောင်းဘူးလား။ Divine Spirit တွေကလည်း ကျွန်တော်နဲ့ သဘောတူကြမှာပါ၊ ဟုတ်တယ်မလား]
Exodus တယ်လာ ၏ အကြည့်သည် ကန်ဆီဟာထံသို့ ရောက်သွားသည်။
သူ့၏ အပြာရောင် မျက်လုံးများသည် လခြမ်းကွေးသဖွယ် ကွေးညွတ်သွားသည်။
ယုဟွန်း၏ နှလုံးသားသည် ကျဆင်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တယ်လာ ၏ ပါးစပ်မှ သူ မကြားချင်သည့် စကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
[မှည့်ရင့်ပြီး သွေးဆောင်နေတဲ့ အသီးကို ဒီအတိုင်း ပုပ်သိုးပြီး ကြွေကျသွားအောင် ငါတို့ မလုပ်နိုင်ဘူးလေ]
ရပ်လိုက်စမ်း။ ရပ်လိုက်စမ်းပါ။
[အသီးကို အတင်းအဓမ္မ ခူးဆွတ်ရမယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က ဒါကို မကြိုက်ဘူးဆိုရင်တောင် သူတို့ လုပ်ရအောင် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးရမှာပဲ]
ဘာမှ ထပ်မပြောပါနဲ့တော့။
[ဒါကြောင့် အုပ်ချုပ်သူရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်အတိုင်း၊ အထူးပွဲ (Spot Event) တစ်ခုကို ဖွင့်ပေးလိုက်မယ်]
ထိုသို့ ပြောလိုက်သည်နှင့်။
ဒင်။
သူ ဘယ်တော့မှ မကြားချင်ခဲ့သော စနစ်၏ အသိပေးသံသည် ယုဟွန်း၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။
[၉၈ ကြိမ်မြောက် စမ်းသပ်မှု၏ လက်အောက်ခံ မစ်ရှင် - အတင်းအဓမ္မ ခူးဆွတ်ခြင်း စတင်ပါပြီ]
[နောက်ဆုံးအသီးကို မြင်လိုက်တာနဲ့ သင်သည် ၎င်း၏ ပြင်းထန်သော အနံ့ဆီသို့ စွဲလမ်းသွားပါလိမ့်မည်]
[နောက်ဆုံးအသီးကို မြင်လိုက်တာနဲ့ သင့်၏ အသိဉာဏ်သည် လေဖြတ်သွားသကဲ့သို့ ပျက်ပြားသွားပါလိမ့်မည်]
[နောက်ဆုံးအသီးကို တိုက်ရိုက်မစားဘဲ သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့်လည်း သင်သည် စွမ်းအားကို ရရှိနိုင်ပါသည်]
[ဆုလာဘ် - စွမ်းအား တိုးတက်မှု]
ထိုစာသားကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ယုဟွန်းသည် သူ အလွန်တရာ မေ့ပစ်ချင်နေသည့် အမှန်တရားကို သိမြင်လိုက်ရတော့သည်။
[ကဲ၊ ၉၈ ကြိမ်မြောက် စမ်းသပ်မှုကို အဆုံးသတ်စေမယ့် ကံမကောင်းတဲ့ ဇာတ်လမ်းကို စလိုက်ကြရအောင်]
ဤနယ်မြေသည် ဘယ်သောအခါမှ မျှော်လင့်ချက်ကို မပေးအပ်ခဲ့ပေ။