ကန်းယူဟွန်းသည် ထိုမိန်းကလေးကို အခြားမည်သူမျှ မရောက်နိုင်သည့် နေရာတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
ယခင်က နမ်ဆန်တောင် တည်ရှိခဲ့ဖူးသည့် မြင့်မားသောကုန်းမြေဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ မြေပြင်မှာ ခြောက်သွေ့နေပြီး ထူးဆန်းသော အဆောက်အအုံအချို့သာ ကျန်ရှိတော့သည့် တောင်ကုန်းတစ်ခု ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
သူသည် ခိုလှုံရန် သင့်တော်သည့်နေရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့ပြီး မိန်းကလေးအား ထိုနေရာသို့ ခေါ်လာခဲ့သည်။
“ဒီနေရာဆိုရင် လုံခြုံလောက်ပါပြီ။ မင်းနာမည်က ဘာလဲ။”
“ကျွန်မ၊ ကျွန်မကို မေးတာလားဟင်။”
“အေးလေ၊ မင်းနာမည်လေ။ မင်းကို ‘မင်း’ လို့ပဲ ခေါ်နေရတာ ဒါမှမဟုတ် ‘အသီး’ လို့ပဲ ခေါ်နေရတာမျိုး ငါမလုပ်ချင်ဘူး။”
“ကျွန်မနာမည်က… ကျွန်မမှာ နာမည်မရှိဘူး။ အဲဒါက စည်းကမ်းချက်တစ်ခုပဲ။”
“စည်းကမ်းချက်…?”
မျှော်လင့်မထားသည့် စကားကြောင့် ကန်းယူဟွန်းမှာ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားရသည်။
နာမည်မရှိသော ထိုမိန်းကလေးက သနားစရာကောင်းသော အပြုံးဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“အစ်ကို…”
“…ငါက အစ်ကိုမဟုတ်ဘူး။ ‘အိုပ္ပါ’ လို့ပဲ ခေါ်လိုက်။”
“အော်၊ ဟုတ်ကဲ့။ အိုပ္ပါ၊ ကျွန်မ အသက်ဘယ်လောက်ရှိမယ်လို့ ထင်လဲ။”
“မင်းကို အများဆုံး ခန့်မှန်းရရင်တောင် ၁၂ နှစ်ထက် ပိုကြီးမယ်လို့ မထင်ဘူး။”
“ဒါဆို ကမ္ဘာကြီး ပျက်စီးသွားတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲဆိုတာ အိုပ္ပါ သိမှာပေါ့နော်။”
“အင်း… အခုဆို ၁၀ နှစ် ရှိပြီပေါ့…”
စကားပြောရင်း သူ ရပ်တန့်သွားကာ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေမှန်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။
မိန်းကလေးက ထပ်မံ၍ ခေါင်းညိတ်သည်။
“ဟုတ်တယ်။ ကပ်ဘေးကြီး ကျရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မက ဘာမှမသိနားမလည်တဲ့ ကလေးလေးပဲ ရှိသေးတာ။ ကျွန်မ အခုထိ ဘယ်လို အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့မယ်လို့ ထင်လဲ။”
“…မင်း တယ်လာတွေနဲ့ တစ်စုံတစ်ခုသော သဘောတူညီချက် လုပ်ခဲ့တာပေါ့။”
“ဟုတ်တယ်။ အသီးတစ်လုံး ဖြစ်ပေးရတဲ့အတွက် အဲဒီအချိန်အထိ မသေဆုံးရတဲ့ အကျိုးကျေးဇူးကို ရခဲ့တာပါ။”
“…ဒါဆို အသီးတွေကို ရိတ်သိမ်းတာက ကမ္ဘာပျက်ကပ်ရဲ့ အစကတည်းက ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားတဲ့ စမ်းသပ်မှုတစ်ခုပေါ့ ဟုတ်လား။”
အသီးဖြစ်လာရန် အရည်အချင်းပြည့်မီသူများသည် ၉၈ ကြိမ်မြောက် စမ်းသပ်မှုအထိ အသက်ရှင်နေကြမည်ဖြစ်သည်။
ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါက စစ်မှန်တဲ့ မသေမျိုးဖြစ်ခြင်းတော့ မဟုတ်ပါ။
တစ်စုံတစ်ယောက်က တမင်တကာ သတ်ဖြတ်လိုက်ပါက သူတို့လည်း သေဆုံးနိုင်ပါသည်။
သို့သော် အခြား အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများထက် အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရနိုင်ခြေ အလွန်နည်းပါးသည်။
ကမ္ဘာပျက်ကပ်၏ လက်ခံကျင်းပသူများသည် အသီးများကို အန္တရာယ်မဖြစ်စေရန် သေချာပေါက် ကာကွယ်ပေးထားသည်။
သူတို့၏ သေဆုံးခြင်းသည် လူတိုင်းမြင်တွေ့နိုင်သည့် ဤခမ်းနားလှသော ပြဇာတ်စင်ပေါ်တွင် ပြသရမည့်အရာ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
“မင်းလုပ်ခဲ့တာ အရူးအမူးပဲ။ မင်းက သေမယ့်ရက်ကို ရွှေ့ဆိုင်းလိုက်ရုံသက်သက်ပဲ။”
“ကျွန်မက အသက်ရှင်ချင်ခဲ့တာ။ ဒါကြောင့်လည်း ဒီသဘောတူညီချက်ကို လုပ်ရတာမှတစ်ပါး တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ဘူး။”
“ဒါပေမဲ့ မင်းက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သေရမှာပဲလေ။”
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ အခုထိ အသက်ရှင်ခွင့် ရခဲ့တယ်လေ။ တစ်နေ့နေ့တော့ သေရမှာမှန်း သိပေမဲ့ တတ်နိုင်သလောက် ရွှေ့ဆိုင်းထားနိုင်တာက ပိုကောင်းမယ်လို့ တွေးခဲ့မိတာပါ။”
“…”
ကန်းယူဟွန်းသည် ထိုသို့သော အသက်ရှင်သန်မှု လိုအပ်ချက်နှင့် ပတ်သက်၍ ဘာမျှ ပြန်မပြောခဲ့ပေ။
သူသာ ထိုမိန်းကလေးနေရာမှာဆိုရင် ဘာလုပ်မိမလဲဟု တွေးမိသည်။
ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ချိန်တွင် ချွဲဒိုယွန်းနှင့်သာ မတွေ့ဆုံခဲ့ပါက၊ သူလည်း အသီးတစ်လုံး ဖြစ်လာရမည့် သွေးဆောင်မှုကို ခံလိုက်ရနိုင်ချေရှိသည်။
သူလည်း သေချာပေါက် မသေချင်ခဲ့ပါ။
သူ အသက်ရှင်ချင်ခဲ့သည်။
သူတစ်ပါး၏ မှားယွင်းသော ရွေးချယ်မှုကို ဝေဖန်ပိုင်ခွင့် သူ၌ မရှိပေ။
“ဒါပေမဲ့ သူတို့က မင်းနာမည်ကိုပါ ယူသွားတယ်ဆိုတာကိုတော့ ငါမယုံနိုင်ဘူး။ ဒီလိုဆိုရင် မင်းကို ဘာလို့ခေါ်ရမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး။”
“အော်၊ အိုပ္ပါ ကြိုက်သလို ခေါ်လို့ရပါတယ်။ အိုပ္ပါ စိတ်သက်သာရာရမယ့် နာမည်မျိုးနဲ့ပေါ့။”
“ငါ ကြိုက်သလိုလား…”
ကန်းယူဟွန်းသည် ထိုမိန်းကလေးကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ထူးဆန်းသော သံယောဇဉ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
မည်သည့်အရာကိုမဆို ပေးဆပ်ပြီး အသက်ရှင်ချင်ခဲ့သည့် မိမိ၏ အတိတ်ကို သူမဆီမှာ မြင်ယောင်မိသည်။
ထိုသို့ဆိုလျှင် သူမသေဆုံးသွားခဲ့လျှင်ပင် နာမည်တစ်ခုမျှမရှိဘဲ သေဆုံးသွားရမည်မှာ အလွန်ပင် ရက်စက်ရာရောက်လိမ့်မည်။
ဤရောယှက်နေသော နယ်ပယ်တွင် ကိုယ့်နာမည် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းသည် မိမိ၏ တည်ရှိမှု ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ကန်းယူဟွန်းသည် ထိုအချက်ကို မည်သူ့ထက်မဆို ပို၍ ကောင်းစွာ သိရှိသည်။
“ကောင်းပြီ။ ငါ မင်းကို နာမည်တစ်ခု ပေးလိုက်မယ်။”
“နာမည်လား။”
“အင်း။ အင်း… ရပြီ။ ဆောဟာ။ မင်းနာမည်က ဆောဟာ။”
မိန်းကလေးသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
“ဆောဟာ?”
“ဘာလဲ။ မကြိုက်ဘူးလား။”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘယ်လိုလုပ် မကြိုက်ဘဲ နေပါ့မလဲ။ ဒါပေမဲ့… ရုတ်တရက်ကြီး နာမည်ရလိုက်တာမို့ အံ့သြသွားရုံပါ။”
“မင်းအရင်က ပိုင်ဆိုင်ခဲ့တဲ့ နာမည်နဲ့ ဆင်တူလား။”
“ကျွန်မ အရင်နာမည်ကိုတောင် မမှတ်မိတော့ဘူး။ အသီးဖြစ်လာတဲ့အချိန်မှာ အကုန်မေ့သွားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့… ဒီနာမည်လေးက နားထောင်လို့ အရမ်းကောင်းတယ်။”
“နားထောင်လို့ကောင်းတယ် ဟုတ်လား။”
“ဒီနာမည်လေးမှာ အိုပ္ပါရဲ့ စေတနာတွေ ပါနေသလိုပဲ။”
“…”
သူသည် ထိုနေရာမှာတင် တတ်သလိုစွတ်ပြောလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သော်လည်း သူမကမူ သူ့စေတနာ ပါသည်ဟု ဆိုသည်။ ဒါ ဘာတွေပြောနေတာလဲ။
ကန်းယူဟွန်းသည် မျက်လုံးများကို ခဏပိတ်လိုက်ပြီး ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပင် သူသည် မှေးမှိန်နေပြီဖြစ်သော အတိတ်က အမှတ်တရများကို ပြန်လည်အမှတ်ရလိုက်သည်။
သူ့အမေက သူသာ ညီငယ်၊ ညီမငယ်လေး တစ်ယောက်ယောက် ရှိလာရင် ဘယ်လိုနာမည်မျိုးက ကောင်းမလဲဟု အပြုံးဖြင့် မေးဖူးခဲ့သည်။
သူက အစ်ကိုဖြစ်သူအနေနဲ့ ကိုယ်တိုင်နာမည်ပေးရရင် ကောင်းမှာပဲဟု ပြန်ဖြေခဲ့ဖူးသည်။
သူမေ့သွားပြီဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ဆောဟာကို နာမည်ပေးလိုက်သည့်အချိန်တွင် ထိုအမှတ်တရများ ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။
‘ဟူး… သူမက ဒီလိုပဲ တွေးချင်ရင်လည်း တွေးပါစေတော့။’
ကန်းယူဟွန်း ထွက်ခွာသွားတော့မည့်အချိန်တွင် ဆောဟာက တိုးတက်စွာပင် မေးလိုက်သည်။
“အိုပ္ပါကရော နာမည်က ဘယ်သူလဲဟင်။”
“ယူဟွန်း။ ကန်းယူဟွန်း။”
“အင်း… ဒါဆို ကျွန်မကို ကန်းဆောဟာလို့ ခေါ်လို့ရမလား။”
“ဘာ။”
“မျိုးရိုးနာမည်မပါဘဲ နာမည်တစ်ခုတည်းပဲ ရှိနေရတာ ထူးဆန်းသလို ခံစားရလို့ပါ။ အိုပ္ပါဆီက နာမည်ရထားတာဆိုတော့ ကန်းဆိုတဲ့ မျိုးရိုးနာမည်ကိုပါ အတူတူသုံးချင်လို့ပါ။”
“ဟေ့၊ အဲဒီလိုဆိုရင် ငါက…”
မင်းရဲ့ ဖခင်လို ဖြစ်သွားမှာပေါ့။
ကန်းယူဟွန်းသည် လည်ချောင်းဝထိ ရောက်နေသော စကားလုံးများကို အတင်းအကျပ် မျိုချလိုက်သည်။
“…ကောင်းပြီ။ မင်းသဘောအတိုင်း လုပ်ပါ။ ဆောဟာလို့ပဲ ခေါ်မလား၊ ကန်းဆောဟာလို့ပဲ ခေါ်မလား။ မင်းအကြိုက်ပဲ၊ ငါနဲ့မဆိုင်ဘူး။”
“ဟုတ်ကဲ့။ ဒါဆို ကျွန်မ ကန်းဆောဟာလို့ပဲ သုံးတော့မယ်နော်။ ဟီးဟီး။”
ဆောဟာသည် တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာများ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး၊ အချိန်မရွေး သတ်ဖြတ်နိုင်သည့် အသီးအဖြစ် ကျိန်စာသင့်ထားရသော်လည်း သူမသည် ပြုံးနေဆဲပင်။
“…မင်း ငါ့ကို မကြောက်ဘူးလား။”
“ဘာလို့လဲဟင်။”
“ငါက မင်းကို သတ်ပြီး မင်းနှလုံးသားကို စားပစ်လိုက်လို့ရတယ်လေ။”
“ဒါပေမဲ့ အိုပ္ပါ မလုပ်ခဲ့ဘူးလေ။ အရင်ကလည်း အခွင့်အရေးရှိခဲ့သလို အခုလည်း ရှိနေတာပဲ။”
“အဲဒါက…”
“ပြီးတော့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သေရတော့မှာဆိုရင် အိုပ္ပါ့လက်ချက်နဲ့ သေရတာက ပိုကောင်းမယ်လို့ ထင်တယ်။ အိုပ္ပါက ကျွန်မကို အသက်ကယ်ပေးခဲ့တာပဲလေ။”
“ဟေ့။”
“ရှင်။”
“သေကြောင်းကြေကြောင်း စကားတွေကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် မပြောနဲ့။”
ကန်းယူဟွန်းသည် မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်ကာ သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ဆောဟာသည် နောက်ဆုံးတွင် အားငယ်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“…တောင်းပန်ပါတယ်။”
“မင်းနာမည်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး အသက်ရှင်ဖို့ ဒီလောက်ထိ ရောက်လာခဲ့တာဆိုရင် နောက်ဆုံးအချိန်အထိ အသက်ရှင်ဖို့ ကြိုးစားရမယ်။ သေမယ်တို့၊ လက်လျှော့မယ်တို့ဆိုတဲ့ စကားမျိုး ဘယ်တော့မှ မပြောနဲ့။”
“နားလည်ပါပြီ။ ကျွန်မ အသက်ရှင်ဖို့ ပိုကြိုးစားပါ့မယ်၊ အိုပ္ပါ့ဆီက နာမည်ရထားတာဆိုတော့လေ။”
ဆောဟာသည် သူမ၏ လက်သီးလေးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကာ တိုက်ပွဲဝင်မည့်ပုံစံ ဖမ်းလိုက်သည်။ ကန်းယူဟွန်းမှာမူ သူဘာတွေလုပ်နေမိမှန်းမသိဘဲ ရှုပ်ထွေးသွားရသည်။
‘သောက်ကျိုးနည်း။ ကန်းယူဟွန်း၊ မင်းဘာတွေလုပ်နေတာလဲ။ မင်းရှေ့မှာ အသီးတစ်လုံးရှိနေတာကို နာမည်ပေးလိုက်ပြီး ဖော်ရွေစွာ စကားပြောနေရတယ်လို့။’
သူကိုယ်သူ ပြန်ဆူပူလိုက်သော်လည်း သူ့နှလုံးသားကမူ ထိုအချက်ကို သဘောမတူပေ။
ဒါက မိန်းကလေးတစ်ယောက်အပေါ် ထားရှိသည့် သံယောဇဉ်လား၊ သနားစိတ်လား။ သို့မဟုတ် အသက်ရှင်နေသည့်သူတစ်ယောက်ကို သတ်ပြီး နှလုံးသားကို စားရမည်ဖြစ်သည့်အတွက် ခံစားနေရသော နောင်တစိတ်လား။
သူသည် မိမိ၏ ဂုဏ်သိက္ခာအပါအဝင် အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း သူ၏ အတွင်းစိတ်တွင် ဤမာနတရားက ကျန်ရှိနေသေးသည်။
“ကောင်းပြီ၊ ဒီနေ့တော့ ဒီမှာပဲ နေလိုက်။ ဒီနားမှာ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ လုံခြုံပါလိမ့်မယ်။”
“မနက်ဖြန်ရော။”
“မနက်ဖြန်လား။”
“အိုပ္ပါ ပြန်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလား။”
ဘာလို့ ပြန်လာရမှာလဲ။
ကန်းယူဟွန်းသည် ထိုသို့ မေးလိုက်ချင်သော်လည်း ဖြူစင်သော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို ကြည့်နေသည့် ဆောဟာကို ကြမ်းတမ်းသော စကားများ မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။
သို့သော်လည်း သူ ပြန်လာမည်ဟု ကတိပေးရန်မှာလည်း မဖြစ်နိုင်ခဲ့ပါ။
“…ကြည့်ကြသေးတာပေါ့။”
သူ ပြောနိုင်သည်မှာ ထိုမျှသာ ဖြစ်သည်။
***
ကန်းယူဟွန်းသည် ချွဲဒိုယွန်းရှိရာသို့ ပြန်သွားပြီး ယနေ့မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်များကို အစီရင်ခံလိုက်သည်။ အသီး ဆယ်လုံးအနက် ကိုးလုံးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ပြီး တစ်လုံးသာ ကျန်ရှိတော့ကြောင်း၊ ဤစမ်းသပ်မှုမှာ သုံးရက်အတွင်း ပြီးဆုံးတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။
“ငါသိပြီ။”
ချွဲဒိုယွန်းက အတိုချုပ်သာ ပြန်ဖြေပြီး ထပ်မပြောတော့ပေ။
သူသည် စကားနည်းသူမှန်း သိထားသည့်အတွက် ကန်းယူဟွန်းလည်း ဘာမျှထပ်မပြောဘဲ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။
သူ လျှောက်သွားနေစဉ် ဂူဆောယွန်း၏ စူးရှသော အကြည့်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမသည် သူ ဘာမှမလုပ်ဘဲ အပြင်မှာ လျှောက်သွားနေသည်ဟု ထင်နေပုံရသည်။
‘ကြိုက်သလို ထင်ပါစေ။’
သူသည် သူမနှင့် အဆင်ပြေအောင် နေရန် အစီအစဉ်မရှိသလို၊ ချွဲဒိုယွန်း၏ အဖွဲ့မှ ထွက်ခွာပြီး မကြာမီ သီးခြားရပ်တည်ရန်လည်း စီစဉ်ထားသည်။
‘မနက်ဖြန်ကျရင် ပြန်သွားရမယ်။’
ဤမျှဝေးကွာသော နေရာအထိ ရောက်လာပြီးမှ သူမကို စွန့်လွှတ်လိုက်ဖို့ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။
သို့သော်လည်း သူမကို သတ်ပြီး အသီးကို ယူလိုက်ဖို့ဆိုသည်မှာလည်း မဖြစ်နိုင်ပြန်ပေ။
ထိုနည်းတူစွာပင် ဆောဟာကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ပြီး လျစ်လျူရှုထားဖို့ဆိုသည်မှာလည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။
သူမကို အခြားသူတစ်ယောက်ယောက်က တွေ့သွားပြီး မိမိအစား အသီးကို ယူသွားလိမ့်မည်ဟု သူခံစားနေရသည်။
‘ပြန်သွားရမယ်။ သူမကို စိတ်ပူလို့တော့ မဟုတ်ဘူး။ တခြားသူတွေက အသီးကို လာယူသွားမှာ စိုးလို့ပဲ။’
ဘေးနားမှာ ဘယ်သူမှ မရှိသော်လည်း သူကိုယ်တိုင်ပင် သူ့ကိုယ်သူ ဆင်ခြေပေးနေမိသည်။
၉၈ ကြိမ်မြောက် စမ်းသပ်မှု ပြီးဆုံးရန် သုံးရက်သာ လိုတော့သည်။
ထိုအချိန်အထိ သူမကို စောင့်ကြည့်ပေးရန် သူဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
အိပ်မပျော်ခင် သူထိုသို့ တွေးတောနေမိသည်။
***
နောက်တစ်နေ့ မနက်မိုးလင်းသည်နှင့် ကန်းယူဟွန်းသည် ကင်းထောက်မည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ကန်းဆောဟာ ရှိရာသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။
“အာ၊ အိုပ္ပါ! ရောက်လာတာပဲ!”
ဆောဟာသည် သူ့ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ဝမ်းသာအားရ ပြုံးကာ ယူဟွန်းဆီသို့ ပြေးလာသည်။
“ကျွန်မကို စိတ်ပူလို့ လာခဲ့တာလားဟင်။”
“မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီလို မဟုတ်ဘူး။ တခြားသူတွေက မင်းရဲ့ အသီးကို လာယူသွားမှာ စိုးလို့ လာခဲ့တာ။ ငါ မစားရဘူးဆိုရင် ဘယ်သူမှလည်း စားခွင့်မရှိဘူး။”
“ဒါဆိုရင် အိုပ္ပါ ကျွန်မကို သတ်လိုက်လေ။”
“မပြောနဲ့လို့ ငါ ပြောထားတယ်နော်။”
ကန်းယူဟွန်းသည် ဆောဟာ၏ အပြုအမူများတွင် တစ်စုံတစ်ခု လွဲချော်နေသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် တင်းမာစွာ ပြောလိုက်သည်။
သေချင်စိတ်မရှိ၍ အသီးအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်းကို ရွေးချယ်ခဲ့သူတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမသည် သေခြင်းတရားကို အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် ဂရုမစိုက်သလို ဖြစ်နေသည်။
သူမသည် သူ၏ အကြည့်ကို ခံစားမိဟန်ဖြင့် ဆောဟာက ဆက်ပြောသည်။
“ဒါပေမဲ့ ဒီလိုဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိပြီးသားပါ။ ၉၈ ကြိမ်မြောက် စမ်းသပ်မှုမှာ သေရမယ်ဆိုတာ သိထားလို့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးသားပါ။”
“ဒါဆို အဲဒီပြင်ဆင်ထားတာတွေကို ဖျောက်ပစ်လိုက်။”
“ဟင်။”
“စမ်းသပ်မှု ပြီးဆုံးဖို့ ကျန်နေတဲ့ သုံးရက်အတွင်းမှာ တိတ်တိတ်လေး ပုန်းနေလိုက်။ ဒါဆိုရင် တခြားကောင်တွေ မင်းကို ရှာမတွေ့တော့ဘူး။ အဲဒီအတိုင်းသာ သည်းခံပြီး နေမယ်ဆိုရင် မင်း အသက်ရှင် ကျန်ရစ်နိုင်မှာပါ။”
“အိုပ္ပါက ကျွန်မကို စိတ်ပူပေးနေတာလား။”
“ဟေ့။ ငါ အခါခါ ပြောထားတယ်လေ။ စိတ်ပူလို့ မဟုတ်ဘူး။ တခြားသူက မင်းအသီးကို စားသွားမှာကို မကြည့်ရက်လို့။ ငါ မစားနိုင်ဘူးဆိုရင် ဘယ်သူမှလည်း မစားရဘူး။ အဲဒီလို ဖြစ်ရပ်မျိုးကို ငါ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အေးဆေး ကြည့်နေနိုင်မှာလဲ။ နားလည်လား။”
“ဟုတ်ကဲ့!”
ဆောဟာသည် ကန်းယူဟွန်းကို တောက်ပစွာ ပြုံးပြသည်။
သူမသည် ဘာကိုမှ နားမလည်သွားဟန်တူသည်။
သူမကို ဘာသဘောမှ မပါကြောင်း နောက်တစ်ကြိမ် နူးညံ့စွာ ရှင်းပြပေးရမလားဟု ယူဟွန်း စဉ်းစားမိသော်လည်း၊ ပင်ပန်းရုံသာ ရှိလိမ့်မည်ဟု တွေးကာ လက်လျှော့လိုက်သည်။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အသီးတစ်လုံးဖြစ်နေတဲ့အချိန်မှာ လူတွေက မင်းမျက်နှာကို သေချာမမြင်ဘူးဆိုရင် မင်းကို မှတ်မိကြမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ကောင်းကောင်း ပုန်းနေပါ။ လုံးဝ အပြင်မထွက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။”
“အို… ဒါဆို ကျွန်မ အစားအစာကို ဘယ်လိုရှာရမလဲ။”
“မင်းမှာ ပွိုင့် (points) တွေ မရှိဘူးလား။”
“အရင်ကတော့ မလိုခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အသီးဖြစ်လာတဲ့အခါကျတော့ အခြေအနေက တခြားစီ ဖြစ်သွားပြီလေ…”
“ဟာ… ခက်ပြီ။”
ကန်းယူဟွန်းသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမကို ကိုယ်တိုင်မသတ်ဘဲ ငတ်သေသွားအောင် ထားလိုက်ရင် ဘာဖြစ်မလဲဟု အလေးအနက် စဉ်းစားမိသည်။
သို့သော်လည်း သူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
သူမ ငတ်သေသွားလျှင်တောင် အရေးအကြီးဆုံးဖြစ်သည့် အသီးကဲ့သို့သော နှလုံးသားကို သူကိုယ်တိုင် မယူမိပါက အလကားသာ ဖြစ်သွားမည်။
ပြီးတော့ သူကိုယ်တိုင် ငတ်သေအောင် လုပ်ထားသည့် အလောင်းတစ်ခုထဲကမှ နှလုံးသားကို ထုတ်ယူရမည်မှာလည်း ရွံစရာကောင်းလှသည်။
“ရော့၊ ဒါစားလိုက်။”
ယူဟွန်းသည် အတိုင်းအတာဆိုင်ရာ စတိုးဆိုင်မှ ဝယ်လာသည့် စည်သွပ်ဘူးအချို့ကို သူမထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ကန်းဆောဟာ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
“အို… ကျွန်မကို အစားအစာ ပေးတာလား။”
“အင်း။”
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမှာ ပွိုင့်မရှိဘူးလေ။”
“ငါ ပေးတာပါ။ စားသာစား။”
“ဒါပေမဲ့…”
“ငါက မင်းထင်သလောက် ဆင်းရဲတာ မဟုတ်ဘူး။”
အလိမ်အညာစကားဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။
ကန်းယူဟွန်းသည် ချွဲဒိုယွန်းနှင့် အဖွဲ့တူ လိုက်ပါလှုပ်ရှားခဲ့ခြင်းကြောင့် ကမ္မ (karma) အမှတ်များကို သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် များစွာ ရရှိထားသည်။
ထို့ကြောင့် သူသည် ထိပ်တန်း အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်လောက်သည့် ပွိုင့်များ ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
စည်သွပ်ဘူး အနည်းငယ် ဝယ်လိုက်ခြင်းမှာ သူ့အတွက် ဘာမှ မဟုတ်ပေ။
“ဒါကြောင့် စားလိုက်ပါ။”
“ကျွန်မ…”
“မစားဘူးဆိုရင် ငါ အတင်းကျွေးမှာနော်။ အတင်းအကျပ် ကျွေးတာကို ခံချင်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် စားမလား။”
ယူဟွန်းက ခြိမ်းခြောက်သလို ပြောလိုက်သည့်အခါ ကန်းဆောဟာသည် နောက်ဆုံးတွင် စည်သွပ်ဘူးကို ဖွင့်ကာ စားလိုက်သည်။
သူမသည် အစားအစာအတွက် အားနာနေပုံရသော်လည်း ဆာလောင်နေသည့်အတွက် စားသောက်ခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်နေသည်။ ခဏလေးအတွင်းမှာပင် ဘူးနှစ်ဘူးကို ကုန်စင်အောင် စားလိုက်သည်။
ကန်းဆောဟာသည် သူမ အများကြီး စားမိသွားသည်ကို အံ့သြသွားဟန်ဖြင့် ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ကာ စိတ်မကောင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
“…ကျွန်မကို ကြင်နာမပြပါနဲ့။”
“မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး။”
“ဘယ်လောက်ပဲ ကြင်နာပြပြ၊ ကျွန်မကတော့ သေရမှာပဲလေ။”
သူမသည် သူမ၏ သေခြင်းတရားကို ကြိုတင် လက်ခံထားပြီးသား ဖြစ်ပုံရသည်။ သူမသည် သူမကိုယ်သူမ သေချာပေါက် သေလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားသည်။
“ငါ မင်းကို မသတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ ငါပြောတဲ့အတိုင်း တိတ်တိတ်လေး ပုန်းနေမယ်ဆိုရင် မင်းသေရမယ့် အကြောင်းအရင်း မရှိဘူး။”
“အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး…”
“ပြီးတော့ မင်းက ကလေးတစ်ယောက်လို ကောင်းကောင်းစား၊ ကောင်းကောင်းနေဖို့ပဲ လိုတာပါ။ ကံကြမ္မာတို့ ဘာတို့ဆိုတာ ဘာတွေလဲ။ ငါ ပြောခဲ့တယ်မလား။ အသက်ရှင်နိုင်မယ်ဆိုရင် အသက်ရှင်ဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရမယ်လို့။”
ယူဟွန်းသည် သူ့ခံစားချက်များကို မဖုံးကွယ်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။
သူသည် မည်သူနှင့်မဆို ဆက်ဆံသည့်အခါ ခံစားချက်များကို ဖုံးကွယ်ထားလေ့ရှိသော်လည်း၊ ဤမိန်းကလေးရှေ့တွင်မူ ထိုသို့လုပ်ရန် ခက်ခဲနေသည်ဟု ခံစားရသည်။
အကြောင်းရင်းကို သူ မသိပေ။ ဤကလေးမလေးရှေ့တွင်မူ သူ ဟန်ဆောင်စရာ မလိုဟုသာ တွေးမိသည်။
ထူးဆန်းသော်လည်း ကန်းယူဟွန်းသည် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။
ဤကဲ့သို့ မျက်နှာဖုံးမစွပ်ဘဲ သူတစ်ပါးကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်မှာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာခဲ့ပြီလဲ။
“သုံးရက်လောက်ပဲ သည်းခံလိုက်ပါ။”
ကန်းယူဟွန်းသည် ကန်းဆောဟာ၏ အပြုအမူကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေသော်လည်း သူမကို အကြံဉာဏ်ပေးရန် မမေ့ခဲ့ပေ။
ဘာကြောင့် သူမအပေါ် ဒီလောက်တောင် ဂရုစိုက်နေမိတာလဲ။
ထိုမေးခွန်းအတွက် အဖြေကို သူ ရှာတွေ့သွားသလို ခံစားရသည်။
‘ဟုတ်တယ်။ ငါ ဒါကိုပဲ မုန်းတာ။’
ဒီလိုမျိုး အသက်ရှင်ရတာထက် သေရတာက ပိုကောင်းတယ်ဆိုတဲ့ သူမရဲ့ စကားကိုလေ။
အဲဒီလို စကားမျိုးကို လွယ်လွယ်လေး ပြောနေတာကို မြင်ရတော့ သူ ဒေါသထွက်မိသည်။
သူမ ပြောလိုက်တဲ့ စကားက အခုထိ အသက်ရှင်ဖို့ ခက်ခက်ခဲခဲ ကြိုးစားနေတဲ့ သူ့ကိုယ်သူ လူမိုက်တစ်ယောက်လို ခံစားရစေသည်။
ပြီးတော့ လူတွေကို အတင်းအကျပ် သေခိုင်းနေတဲ့ ဒီလောကကြီးကိုလည်း သူ စိတ်ကုန်နေပြီ။
သူတို့က ငါ့ကို သေစေချင်ရင်တောင် ငါ မသေဘူး။ သူတို့က ငါ့ကို အသက်ရှင်စေချင်ရင်တော့ ငါ အသက်ရှင်မယ်။
ကန်းယူဟွန်း လုပ်ဆောင်နေသည်မှာ ဤနယ်ပယ်ကို ဆန့်ကျင်သည့် သူ၏ ပုန်ကန်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
“သုံးရက်ပဲ လိုတော့တာပါ။ ပြီးသွားရင်တော့ သေတာထက် အသက်ရှင်တာက ပိုကောင်းတယ်ဆိုတာ မင်း သိလာပါလိမ့်မယ်။”
မှန်သည်။ ဤအသိဉာဏ်နည်းသော ကလေးမလေးကို အသက်ရှင်ခြင်း၏ တန်ဖိုးကို သင်ပေးလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
“ဒါကြောင့် သေချင်တယ်ဆိုတဲ့ စကားမျိုး ဘယ်တော့မှ မပြောနဲ့။”
ယူဟွန်းက ပြောလိုက်ပြီး ကန်းဆောဟာ၏ ခေါင်းကို သူ့လက်ဖြင့် ဖိချလိုက်သည်။
ကန်းဆောဟာသည် ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ပြီး သူ့ကို ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။
သူမသည် တုန်ရီနေပြီး မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာသည်။
ယူဟွန်း အံ့သြသွားသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ။”
“ကျွန်မ… ကျွန်မလည်း မသိဘူး။”
ကန်းဆောဟာသည် မျက်ရည်များကို လက်ဖြင့် သုတ်လိုက်သော်လည်း မရပ်တန့်နိုင်ပေ။
သုတ်လေလေ၊ မျက်ရည်များက ဆက်တိုက် စီးကျလာလေလေ ဖြစ်သည်။
သူမသည် ဆင်ခြေပေးသည့်သဘောဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်မ… ရုတ်တရက်ကြီး ဝမ်းသာသွားလို့ပါ…”
“ဟေ့၊ ဟေ့။ ဝမ်းသာရင် ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ။”
“ကျွန်မ… ကျွန်မလည်း မသိဘူး။ ဟင့်။”
“ဟာ… ခက်ပြီ။”
ယူဟွန်းသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကန်းဆောဟာ၏ ကျောကို ပွတ်သပ်နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။ သူသာ မလုပ်ပေးလျှင် သူမ ဆက်ငိုနေဦးမည်ဟု ထင်မိသည်။
ကန်းဆောဟာသည် ယူဟွန်း၏ ရင်ခွင်ကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး မျက်ရည်များကို ရပ်တန့်ရန် ကြိုးစားသည်။
ယူဟွန်းသည် ကောင်းကင်ကို ငေးကြည့်ရင်း အခြေအနေများက ဘာကြောင့် ဤသို့ ဖြစ်လာရသလဲဟု ညည်းတွားမိသည်။
‘ငါ ကလေးတစ်ယောက်ကို ရုတ်တရက်ကြီး ပြုစုပျိုးထောင်နေရသလိုပဲ။’
ဒီနေ့အထိ သူမကို သတ်ရမလား၊ မသတ်ရမလားဆိုပြီး စိတ်ပူနေခဲ့တဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လူမိုက်တစ်ယောက်လို ခံစားရသည်။
သူသည် ကန်းဆောဟာ၏ ကျောကို ခဏတာ ပွတ်သပ်နှစ်သိမ့်ပေးနေလိုက်သည်။