ခေါင်းစဉ်- တစ်ဦးတည်းသော အဓိကဇာတ်ကောင်များ – အခန်း ၂၆၅ | NovelPing
ယူဟွန်းသည် အိပ်မက်ဆိုးများ၏ နယ်မြေတွင် နေထိုင်စဉ်က သူကိုယ်တိုင်သည် အလွန်ပင် ယုတ္တိရှိသူဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။
လူတို့သည် ယုန်တစ်ကောင်လို ပေါ့ပေါ့တန်တန် သေဆုံးနေကြသည့် ဤခေတ်ကာလတွင် သူသည် ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော ချွဲဒိုယွန်း ကို ချက်ချင်းပင် မှတ်မိခဲ့ပြီး အခွင့်အရေးကို လက်မလွတ်တမ်း ဆုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။
သူသည် ချွဲဒိုယွန်း ၏ အဖွဲ့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး ကျားနောက်ကပ်ပါသည့် မြေခွေးဟု အခြားသူများ၏ လက်ညှိုးထိုး ကဲ့ရဲ့ခြင်းကို သည်းခံခဲ့ရသည်။
ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော သေဆုံးနှုန်းရှိသည့် ဤကပ်ဘေးကာလတွင် သူသည် အခက်အခဲမရှိဘဲ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
သို့သော် ဤဆင်းရဲဒုက္ခများ၏ အဆုံးသတ်ကို မြင်နေရပြီဟု ထင်ရချိန်တွင် ယူဟွန်းသည် ဤအတိုင်း အစဉ်အမြဲ နေထိုင်၍ မရတော့ကြောင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ချွဲဒိုယွန်း သည် အမှန်တကယ်ပင် အစွမ်းထက်ပြီး မဟာမိတ်အဖြစ် ရှိနေပါက မည်သူ့ထက်မဆို ပို၍ အားကိုးရသည်။ သို့သော် ထိုအချက်မှာ သူသည် ထိုလူ့အတွက် အသုံးဝင်နေချိန်တွင်သာ ဖြစ်သည်။
လူတစ်ယောက်၏ တန်ဖိုးကို အဆင့်အတန်းဖြင့် တိုင်းတာတတ်သည့် ထိုသူသည် မိမိ၏တန်ဖိုး ကျသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နှစ်ပေါင်းများစွာ အတူတူရှိခဲ့သည့် ရဲဘော်များကို လမ်းဘေးမှ အမှိုက်သရိုက်များကဲ့သို့ စွန့်ပစ်သွားနိုင်သည်။
သူသည် သွေးအေးလွန်းသော လူယုတ်မာတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ အခြေအနေများက ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေမည်ဆိုပါက ယူဟွန်းသည် ထိုလူ၏ စွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။
‘ဒီအတိုင်းတော့ အမြဲနေလို့မရဘူး။ အနာဂတ်အတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားမှ ဖြစ်မယ်။’
သူသည် မသေချင်သောကြောင့်၊ အသက်ရှင်ချင်သောကြောင့် ဤအတိုင်း နေထိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် လူတစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့ဖူးသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို လိမ်ညာခဲ့ဖူးသည်။
သူသည် အဆုံးထိ အသက်ရှင်ရန် ဟူသော တစ်ခုတည်းသော အတွေးဖြင့် မိမိ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို စွန့်လွှတ်ကာ အစွမ်းထက်သူတို့၏ ရှေ့တွင် ခေါင်းငုံ့ခဲ့ရသည်။
သို့သော် စမ်းသပ်မှုများ ပိုမိုဖြတ်သန်းလာရသည့်အခါ ယူဟွန်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို မရေမရာ ခံစားလာရသည်။
ထိုလူ၏ နောက်ကိုသာ လိုက်နေရုံဖြင့် သူဖြစ်ချင်သည့် ဘဝမျိုးကို ရနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
‘ဒါကြောင့် ဒီစမ်းသပ်မှုမှာ ငါ အသီးကို ရကိုရရမယ်။’
အသီးကို ရယူရမည့် ၉၈ ကြိမ်မြောက် စမ်းသပ်မှုသည် သူ့ကဲ့သို့သော သူမျိုးအတွက် ကောင်းကင်ဘုံက ပေးအပ်သည့် အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်။
သူသည် ချွဲဒိုယွန်း ၏ စိတ်တိုင်းကျ လိုက်လျောနေရသည့် ဒုက္ခမျိုးကို နောက်ထပ် ခံစားစရာ မလိုတော့ပေ။ သူသည် ဘုရားသခင်၏ စွမ်းအား (Divine Spirit) ရှိရာ နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် ဤနာကျင်မှုအားလုံး အဆုံးသတ်သွားလိမ့်မည်။
ယူဟွန်းသည် ၎င်းကို သံသယမရှိဘဲ ယုံကြည်နေသည်။
အကယ်၍ စိတ်ပျက်စရာ ၁၀၀ ရှိလျှင် မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုတော့ ရှိရမည်ဖြစ်သည်။ ဤအချိန်သည် မျှော်လင့်ချက်၏ အချိန်အခါဖြစ်သည်ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။
သူ့တွင်ရှိသည့် တစ်ခုတည်းသော တွန့်ဆုတ်မှုမှာ ချွဲဒိုယွန်း က ထိုအသီးကို စိတ်မဝင်စားသည့်ပုံ ပေါ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
‘အဲဒီကောင်က အသီးလိုမျိုးနဲ့ ပိုသန်မာလာတာဟာ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒီလိုအရာတွေကို လိုချင်တပ်မက်တဲ့သူတွေဟာ အဆင့်နိမ့်တဲ့ လူယုတ်မာတွေချည်းပဲလို့ သူက ပြောခဲ့တာ။’
ထိုအေးစက်ပြီး မောက်မာသော အသံကို ပြန်တွေးမိလိုက်သည်နှင့် ဒေါသစိတ်များ တောက်လောင်လာသည်။
‘ခွေးကောင်။ အဲဒါကို ဘယ်သူက မသိလို့လဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအသီးကို စားတာကလွဲရင် တခြားနည်းလမ်းနဲ့ သန်မာလာလို့မှ မရတာကို!’
တစ်ခုခု ပိုင်ဆိုင်ထားသူများသည် မပိုင်ဆိုင်ထားသူတို့၏ ခံစားချက်ကို နားမလည်ကြပေ။
သူတို့သည် အသက်ရှူရသလို သဘာဝကျကျ လုပ်နိုင်သည့်အရာကို မလုပ်နိုင်သောသူများကို စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်း သို့မဟုတ် အထင်သေးခြင်း၊ ရွံရှာခြင်းများ ပြုလုပ်တတ်ကြသည်။
ဘယ်သူကများ ဤအတိုင်း နေချင်ပါ့မလဲ။ ဘယ်သူကများ ဤအတိုင်း နေရတာကို မုန်းတီးမနေပါ့မလဲ။
လောကကြီးက မမျှတဘဲ သူတို့အနေနဲ့ တခြားဘာမှ လုပ်နိုင်စရာမရှိသလို၊ သူတို့ လုပ်ချင်တာကိုလည်း လုပ်နိုင်ခြင်းမရှိပေ။
ထို့ကြောင့်ပင် သူတို့သည် အရေးမပါသော အရာတစ်ခုကို အသည်းအသန် တွယ်ကပ်ကာ အသက်ရှင်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။
‘စောင့်ကြည့်နေလိုက်။ ငါ ကြယ်ပွင့်နေရာ (Star Seat) ကို ရောက်သွားတဲ့အခါ မင်းတို့ ဒီငရဲထဲမှာ ရုန်းကန်နေရတာကို ငါ ထိုင်ကြည့်နေမယ်။’
သူ မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် အသီးအရေအတွက်မှာ ကန့်သတ်ချက် ရှိသည်။
ဤစမ်းသပ်မှုမှ ရရှိနိုင်သည့် စုစုပေါင်း အသီးအရေအတွက်မှာ ၁၀ လုံးဖြစ်သည်။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ၁၀ ဦးသာ ကြယ်ပွင့်နေရာသို့ တက်လှမ်းနိုင်ခွင့် ရရှိမည်ဖြစ်သည်။
မနေ့က တစ်ဦး တက်လှမ်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်၍ နေရာ ၉ ခုသာ ကျန်တော့သည်။
လူတွေ ဘယ်လောက်ပဲ သေဆုံးပါစေ၊ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အများအပြား ရှိနေသေးသည်။ သူတို့အားလုံးကို ပြိုင်ဘက်များဟုသာ သဘောထားမည်ဆိုလျှင် ယူဟွန်းတွင် အနားယူရန် အချိန်မရှိပေ။
ဖား!
အဝေးတွင် အဖြူရောင် အလင်းတိုင်တစ်ခု တက်လာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။
‘နောက်တစ်ယောက် တက်သွားပြန်ပြီ။’
ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ယူဟွန်းသည် မနာလိုမှုနှင့်အတူ စိတ်မရှည်ခြင်းကိုပါ ခံစားလိုက်ရသည်။
ရပါသေးတယ်။ အသီး ၈ လုံး ကျန်ပါသေးတယ်။
လုံလောက်ပြီဟု သူ တွေးလိုက်သည်။
သို့သော် အချိန်ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ နေရာအနှံ့တွင် အဖြူရောင် အလင်းတိုင်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည့်အခါ ယူဟွန်း၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
‘ငါ ရှာနေတာ ငါးနာရီ ရှိနေပြီ၊ ဘာမှလည်း မတွေ့သေးဘူး။ အခု အသီး ဘယ်နှစ်လုံး ကျန်တော့မှာလဲ။’
သူသည် အမှန်တရားကို ရှောင်လွှဲချင်သည့်အတွက် တစ်ဝက်တစ်ပျက်မှာပင် သေချာမကြည့်တော့ပေ။
ပျက်စီးနေသည့် အဆောက်အအုံများကို မည်မျှပင် ရှာဖွေပါစေ၊ အသီးနှင့်တူသည့် မည်သည့်အရာကိုမျှ မတွေ့ရပေ။
ယူဟွန်းသည် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အကြီးအကျယ် စဉ်းစားလိုက်သည်။
ပြဿနာက ဘာလဲ။ ဘာတွေ လိုအပ်နေလို့ သူ မတွေ့သေးတာလဲ။
သူ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် တစ်နေရာရာတွင် အလင်းတစ်ခု ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ယူဟွန်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို အလိုလို ခံစားလိုက်ရသည်။
‘ကျန်နေတဲ့ အသီးက… တစ်လုံးတည်းပဲ။’
အသီးဆယ်လုံးအနက် ကိုးလုံးမှာ အချိန်တိုအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူ အသည်းအသန် ရှာဖွေပါသော်လည်း မတွေ့ခဲ့ရဘဲ ယခုမူ တစ်လုံးတည်းသာ ကျန်တော့သည်။ ဤအခြေအနေတွင် သူ ဘာများ လုပ်နိုင်တော့မည်နည်း။
မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို နောက်ထပ် အဖြူရောင် အလင်းတိုင်တစ်ခု ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားနိုင်သည်။ သူ စိုးရိမ်လာသည်။
ဒါက ဘယ်လို အခွင့်အရေးမျိုးလဲ။
ကံတရားက သူ့ဘက်မှာ မရှိလျှင် ဘာမှန်းတောင် သိလိုက်ရမည်မဟုတ်သည့် မမျှတသော စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။
သူ၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။ မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် တောင့်တင်းနေသည့် သူ၏ ပခုံးများမှာ အားအင်မရှိစွာ တွဲကျသွားသည်။
ဤကံကြမ္မာမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို သူ ရတော့မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။
‘ဒါ ငါ့ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်သက်သက်ပဲလား။’
ယူဟွန်းသည် သူ လာခဲ့သည့် လမ်းကို ပြန်လှည့်ကြည့်ရင်း ဒေါသဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။
အတိတ်က ဘုန်းရောင်ခြည်များ လုံးဝ မရှိတော့သည့် ကြောက်မက်ဖွယ် နယ်မြေတစ်ခု။ ဖျက်ဆီးခြင်းဟုခေါ်သော ဘီလူးကြီး၏ အစွယ်များဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် အပိုင်းပိုင်း အစတ်စတ် အဖျက်ဆီးခံထားရသည့် ဤနယ်မြေသည် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမည့် အရိပ်အယောင်မျှပင် မပြပေ။
သို့သော် သူသည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ဤငရဲခန်း၏ အဆုံးတွင် ပရဒိသုဘုံ ရှိကောင်းရှိနိုင်မည်ဟု သူ ထင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
‘ဒါကြောင့် ငါ သီးခြားရပ်တည်နိုင်ဖို့ ချွဲဒိုယွန်း ရဲ့ အဖွဲ့ဆီကနေ အသီးတစ်လုံး ရအောင် ကြိုးစားခဲ့တာ။’
သို့သော် ထိုအရာကိုပင် ဤကျိန်စာသင့် ကံကြမ္မာက ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။
တစ်သက်လုံး ထိုလူ၏ ဖိနပ်အောက်တွင်သာ နေသွားရမည့် ကံကြမ္မာမျိုး သူနှင့် ကြုံတွေ့ရတော့မည် ဖြစ်သည်။
ဇွတ်ဇွတ်။
ထိုစဉ် အဝေးမှ ဆူညံသံတစ်ခုကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။
သူသည် စိတ်ကို စုစည်းကာ အသံကို အာရုံစိုက်လိုက်ရာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည့် အသံမှာ ပို၍ ကြည်လင်လာသည်။
‘တစ်ယောက်ယောက်ကို လိုက်ဖမ်းနေကြတယ်။ ခြေသံကို ကြည့်ရရင် လိုက်ဖမ်းခံနေရတာ ကလေးတစ်ယောက်ပဲ။ ပြီးတော့ ဖမ်းနေတဲ့သူတွေက အရွယ်ရောက်ပြီးသား ယောက်ျား သုံးယောက်လောက် ရှိမယ်။’
ယူဟွန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်မိသည်။
ဤအခြေအနေမျိုးတွင်ပင် လူတို့သည် အခြားသူ၏ အရာဝတ္ထုများကို ခိုးယူရန် တိုက်ခိုက်နေကြဆဲဖြစ်သည်။
သို့သော် သူတို့အား ပြောဆိုရန် သူ၌ အခွင့်အရေး မရှိပေ။
သူကိုယ်တိုင်လည်း ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာရန် လက်များတွင် သွေးစက်များစွာ စွန်းထင်းခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
‘အသံတွေ နီးလာပြီ။ ဒီအတိုင်းသာဆိုရင် သူတို့ ငါ့ဆီ ရောက်လာလိမ့်မယ်။’
ပြဿနာကို ရှောင်လွှဲခြင်းက အကောင်းဆုံးပင်။ အကယ်၍ သူသည် အခြားအဖွဲ့တစ်ခုကို သွားရောက် စွပ်ဖက်မိပါက နောက်ကျောမှ ဓားဖြင့် အထိုးခံရမည့်အချိန်ကို သူ မသိနိုင်ပေ။
အကယ်၍ သူသည် ချွဲဒိုယွန်း နှင့်အတူ ရှိနေမည်ဆိုပါက မည်သူမျှ ထိုသို့ ပြုလုပ်ရဲမည်မဟုတ်သော်လည်း ယခုအခါ ယူဟွန်းသည် အဖော်များနှင့် ကွဲကွာနေပြီး တစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်သည်။
သူ တစ်ဦးတည်း ရှိနေချိန်ထက် ပို၍ အန္တရာယ်များသည့် အချိန်ဟူ၍ မရှိတော့ပေ။
‘ရှောင်သွားတာပဲ ကောင်းတယ်။ ငါ့ရဲ့ ဦးစားပေးက အသီးကို ရှာဖို့ပဲ။ တစ်လုံး ကျန်သေးတာမို့လို့ တစ်နည်းနည်းနဲ့ ရအောင် ယူနိုင်မယ်ဆိုရင်…’
ယူဟွန်းသည် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်စဉ် အဝတ်အစားဟောင်းလောင်းနှင့် ကလေးငယ်တစ်ဦးသည် ပြိုကျနေသည့် လမ်းကြားထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်လာသည်။
ထိုကလေးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ယူဟွန်းသည် သူ၏ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ရသည်။
အကြောင်းရင်းကို သူ မသိသော်လည်း ထိုကလေးကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် တစ်စုံတစ်ခုကို အလိုလို ခံစားလိုက်ရသည်။
အကယ်၍ ဤအရာကို သူ လက်လွှတ်လိုက်ပါက သေချာပေါက် နောင်တရလိမ့်မည်ဟူသော ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်သည်။
“ဟေ့! မြန်မြန်လုပ်၊ သူ့ကို ဖမ်းစမ်း!”
“သူ အတော်လေး ပင်ပန်းနေမှာ၊ ဝေးဝေးတော့ ပြေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး!”
လူမိုက်သုံးယောက်က နောက်မှ လိုက်လာကြသည်။ ကလေးငယ်သည် အားကုန်ပြေးလာရင်း သူ့လမ်းကို ပိတ်ဆို့ရပ်နေသည့် ယူဟွန်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ထိုနေရာတွင်ပင် အေးခဲသွားသည်။
သူသည် ယူဟွန်းကိုလည်း သူ့ကို လိုက်ဖမ်းနေသူများထဲမှ တစ်ဦးဟု ထင်မှတ်လိုက်ပုံရသည်။
သို့သော် လူမိုက်သုံးယောက်သည် သူတို့လမ်းကို ပိတ်ရပ်နေသည့် ယူဟွန်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။
“ဒါ ဘယ်ကောင်လဲ။”
“ဖြစ်နိုင်တာက သူက ငါတို့ပစ္စည်းကို လုယူဖို့ ကြံနေတာလား။”
“မဖြစ်နိုင်တာ! ငါတို့ တကဲကဲနဲ့ ရလာတဲ့အရာကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အလကားပေးလိုက်ရမှာလဲ!”
သူတို့သည် ယူဟွန်းကို ရန်လိုသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် ယူဟွန်းမှာမူ မျက်လုံးကို အနည်းငယ် စင်းလိုက်သည်။
‘လုယူတယ်? သူတို့ ဘာကို တကဲကဲနဲ့ ရလာတာလဲ။’
ကလေးတစ်ယောက်ကို လိုက်ဖမ်းနေတာနဲ့တင် သူတို့ပြောပုံက ထူးဆန်းနေသည်။
ပိုဆိုးသည်မှာ သူတို့သည် ယူဟွန်းကို ရန်သူဟု သတ်မှတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ့ကို သတ်ပစ်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းပင်။ ယူဟွန်းသည် စိတ်ထဲမှနေ၍ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
သူသည် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို တတ်နိုင်သမျှ ရှောင်ရှားချင်သဖြင့် စကားဖြင့် အရင်ဆုံး ညှိနှိုင်းကြည့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
“နားထောင်။ မင်းတို့ ဘာတွေ နားလည်မှု လွဲနေလဲတော့ ငါမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ ထင်နေသလိုမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ကိုယ့်လမ်းကိုယ် သွားကြတော့။”
“ငါ့ကို အရူးလုပ်မနေနဲ့! ဒီကောင်စုတ်! မင်း ငါတို့ပစ္စည်းကို လုယူဖို့ ကြံနေတာ ငါတို့ မသိဘူး ထင်နေလား။”
“မင်းတို့ပစ္စည်းက ဘာလဲ၊ ငါ့ပစ္စည်းက ဘာလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီဓားတစ်ချောင်းနဲ့ ငါ့ကို ထိန်းချုပ်နိုင်မယ် ထင်နေတာလား။”
“ဘာလဲ။ ဒီကောင် ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။”
ထိုအခါ ယူဟွန်းကို မှတ်မိသွားသည့် လူတစ်ယောက်က သူ့အဖော်၏ လက်မောင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။
“ဟေ့၊ ဟေ့။”
“ဘာလဲ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ! မင်း ဒီကောင်စုတ်ကို ကြောက်နေတာလား။”
“မဟုတ်ဘူး၊ ဒီမိုက်ရူး။ သူ့ကို သေချာကြည့်စမ်း။ သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား။”
“ဘယ်သူလဲ… အော်?”
စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ လျော့ကျသွားပြီး အမြင်အာရုံ ရှင်းလင်းသွားသည့်အခါ၊ ဒေါသထွက်နေသော ထိုလူသည် ယူဟွန်း၏ မျက်နှာကို မှတ်မိသွားပြီး တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။
“အရူးပဲ။ သူက ထိုကယ်တင်ရှင်တွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ။”
ယူဟွန်းသည် ကယ်တင်ရှင်ဆိုသည့် စကားလုံးကို သဘောမကျသော်လည်း ယခုလောလောဆယ်တွင်တော့ လျစ်လျူရှုလိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် ဤအခြေအနေကို ကြိုသိနေသည့်အတွက် သူတို့ကို တမင်ပင် ဖိအားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“မင်းတို့ သိသားပဲ။ သတင်းတွေ ကြားဖူးမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား? ချွဲဒိုယွန်း ဆိုတဲ့လူက သူ့ကို ထိတဲ့သူ ဘယ်သူ့ကိုမဆို ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်ဘူး။ အဲဒီလိုလူကိုမှ မင်းတို့က ဓားနဲ့ ထိုးဖို့ ကြိုးစားရဲတယ်ပေါ့လေ?”
“ဒီ… ငရဲပဲ။”
လူမိုက်သုံးယောက်မှာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ သူတို့သည် ထိုကလေးကို ဖမ်းချင်ကြသော်လည်း အကယ်၍ ဖမ်းမိပါက ထိုနတ်ဆိုးကြီး၏ အမှတ်အသားပြုခြင်းကို ခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့သွားကြသည်။
ထိုစဉ် အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေသည့် ကလေးငယ်က အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ယူဟွန်း၏ ဘေးနားသို့ လျင်မြန်စွာ ကပ်လိုက်ပြီး သူ့နောက်တွင် ပုန်းလိုက်သည်။
လူမိုက်သုံးယောက်မှာ မျက်နှာပျက်သွားကြသော်လည်း ဘာမျှ မတတ်နိုင်ကြပေ။
“…ကျိန်ဆဲစရာပဲ။ ငါတို့လည်း အသေမခံနိုင်ဘူး။”
“သွားကြစို့။”
သူတို့သည် မကျေနပ်သော်လည်း ထိုနေရာမှ နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။ သူတို့သည် ဤမျှအထိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သူများ ဖြစ်သည့်အတွက် တိုက်ခိုက်မှုမဖြစ်စေဘဲ အပေးအယူလုပ်တတ်သည့် အသိဉာဏ် ရှိကြသည်။
ယူဟွန်းသည် ကံကောင်းသည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ သူသည် အပြင်ပန်းတွင်မူ ဘာမျှ မပြခဲ့ပေ။
‘ဒီကလေးကတော့……။’
လူမိုက်များ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် သူ့ထံမှ အနည်းငယ် ခွာသွားသည့် ကလေးငယ်ကို ကြည့်ရင်း ယူဟွန်းသည် စိတ်ပျက်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ကျ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
“……မင်း ဘာလို့ အလိုက်ခံနေရလဲတော့ ငါမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကိစ္စပြီးသွားပြီဆိုတော့ မင်း ကိုယ့်လမ်းကိုယ် သွားတော့။”
ယူဟွန်းသည် ထိုသို့ပြောပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ် ကလေးငယ်က သူ့နောက်သို့ အလျင်အမြန် လိုက်လာသည်။
“ငါ မင်းကို သွားတော့လို့ မပြောခဲ့ဘူးလား။”
“မ၊ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါကလေ……။”
ကလေးငယ်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောရန် တွေဝေနေပုံရသည်။ သံသယဝင်သွားသည့် ယူဟွန်းသည် ကလေးငယ်ထံ ချဉ်းကပ်သွားပြီး ခေါင်းကို ဖုံးအုပ်ထားသည့် စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်စကို ဆွဲခွာလိုက်သည်။
အောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသော ဆံပင်ရှည်များ ပေါ်လာသည့်အခါ ယူဟွန်းသည် မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်သွားသည်။
‘သူမက မိန်းကလေးလား?’
သူမသည် အလွန်ဆုံးရှိလှ မူလတန်းအရွယ်လောက်သာ ရှိမည်။
သို့သော် ယူဟွန်း အံ့အားသင့်ရခြင်းမှာ အခြားအကြောင်းရင်းတစ်ခု ရှိသေးသည်။
‘ဒီကလေးက…… သာမန်လူသား မဟုတ်ဘူး။’
သူမကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ အလိုလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသော ဤမိန်းကလေးငယ်သည် သူ အသည်းအသန် ရှာဖွေနေခဲ့သည့် ၁၀ လုံးမြောက် အသီးပင် ဖြစ်သည်။
***
“အို ဘုရားသခင်……။”
အဝေးမှ ယူဟွန်းကို စောင့်ကြည့်နေသော အဖော်များသည် မသိစိတ်ဖြင့် ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားမိကြသည် သို့မဟုတ် အံ့အားသင့်မှုကို ဖုံးကွယ်ရန် ရုန်းကန်နေရသည်။
[နောက်နေတာလား? သူတို့ ပြောနေတဲ့ အသီးဆိုတာ တကယ့်အသီး မဟုတ်ဘဲ အသက်ရှိတဲ့ သတ္တဝါတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာလား?]
ပက်ရယွန် (Baekryeon) က မယုံကြည်နိုင်စွာ ရေရွတ်လိုက်ပြီး ယူဟွန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
‘လူတွေ တကဲကဲနဲ့ ရှာနေကြတဲ့ အသီးဆိုတာ အသက်ရှိတဲ့ သတ္တဝါတစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသား ဖြစ်နေတာပဲ။’
[ဒါဆိုရင် ကြယ်ပွင့်နေရာကို တက်လှမ်းသွားတဲ့သူတွေက…… အဲဒီလူတွေကို သတ်ပြီး သူတို့ရဲ့ နှလုံးသားကို စားလိုက်ကြတာပေါ့? ဒါကို ရဖို့အတွက် အဲဒီလောက်ထိ အပြန်အလှန် လုပ်ခဲ့ကြတာလား?]
‘ဟုတ်တယ်။’
[ဒါ အရူးအမူးပဲ! သူတို့အားလုံး အရူးတွေပဲ! ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒီလိုမျိုး လုပ်နိုင်ရတာလဲ……!]
‘ဒါက ကမ္ဘာပျက်ကပ်ပဲလေ။ သူတို့ အရူးတွေ ဖြစ်မှကို ရမှာ။ အဲဒီလိုမှသာ သူတို့ အသက်ရှင်နိုင်မှာ။’
သို့သော်လည်း ထိုအချက်ကို ပြန်တွေးမိတိုင်း စိတ်ချမ်းသာစရာတော့ မကောင်းလှပေ။
ယူဟွန်းသည် ထိုအသီးမိန်းကလေးနှင့် ပထမဆုံး ဆုံတွေ့ခဲ့သည့် အခိုက်အတန့်ကို နစ်မြုပ်နေသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေသည်။
ထိုစဉ်က သူမသည် သူ့ဘဝကို ပြောင်းလဲပေးလိမ့်မည်ဟု သူ မည်သို့ သိနိုင်ပါ့မလဲ။
သို့တိုင် ယူဟွန်းသည် ဝင်မစွက်ဖက်ခဲ့ပေ။ သူသည် အဝေးမှနေ၍၊ သူ့အတိတ်က ကိုယ်တိုင်ပင် မသိလိုက်ရအောင် တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။
“ယူဟွန်း……။”
“ကြည့်ပဲ ကြည့်နေ။ ဘာမှ မလုပ်နဲ့။”
သူ ကြည့်ကို ကြည့်ရမည်။
သူ ကျူးလွန်ခဲ့သည့် အကြီးမားဆုံး အပြစ်ကို။
သူ ဘယ်တော့မှ မမေ့နိုင်သည့် ထိုအိပ်မက်ဆိုးကို။
ယခုအချိန်တွင် သူ လုပ်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ ၎င်းသာ ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်အထိ။
အနည်းငယ်က ပျောက်ကွယ်သွားသည့် ဘီလူးကြီးများသည် ဘာကြောင့် သူမကို လိုက်ဖမ်းရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသလဲဆိုတာကို သူ နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားသည်။
‘သူတို့က အသီးကို လိုချင်ကြတာပဲ။ တစ်နည်းအားဖြင့် သူတို့က ဒီမိန်းကလေးကို သတ်ပြီး နှလုံးသားကို စားချင်ကြတာပေါ့…’
ယူဟွန်း၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်စွာ တောက်ပသွားသည်။
သူ့ရှေ့တည့်တည့်တွင်ပင် ရှိနေသည်။
နောက်ဆုံးအသီးသည် သူ့လက်တစ်ကမ်းတွင် ရှိနေသည်။
ဒါဟာ သူ အလွန်တောင့်တခဲ့သည့် နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာနိုင်မည့် အခွင့်အရေးပင်။
သူ လုပ်ရမည့်အရာမှာ သူမ၏ ပါးလွှာသော လည်ပင်းကို လက်ဖြင့် ကိုင်ပြီး အနည်းငယ် ညှစ်လိုက်ရုံသာ။ နာကျင်မှုမရှိဘဲ သေဆုံးသွားမည်ဖြစ်ပြီး သူမ၏ နှလုံးသားကို သူ ရရှိလိမ့်မည်။
ရိုးရှင်းသော ကိစ္စတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
သို့သော်။
“…”
ယူဟွန်း တွေဝေသွားသည်။
လူတစ်ယောက်ကို သတ်ပြီး နှလုံးသားကို စားခြင်းဆိုသည်မှာ ဤကမ္ဘာပျက် နယ်မြေတွင် အသက်ရှင်လာခဲ့သည့် ယူဟွန်းအတွက်ပင် လွယ်လွယ်ကူကူ လုပ်နိုင်သည့်အရာ မဟုတ်ပေ။
‘အဓိပ္ပာယ်မရှိလိုက်တာ။’
ယူဟွန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။
သူသည် သူ့ပန်းတိုင်အတွက် ဘာမဆို လုပ်နိုင်သူ မဟုတ်ဘူးလား? ဤအခိုက်အတန့်အတွက် သူ ဒုက္ခပေါင်းစုံကို သည်းခံခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား?
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အသုံးမဝင်သည့် ကိုယ်ကျင့်တရားကြောင့် အားလုံးကို လက်လွှတ်ပေးလိုက်တော့မှာလား?
‘ငါက……’
သူ ပြောင်းလဲချင်သည်။
သူ ကွဲပြားခြားနားချင်သည်။
အခွင့်အရေးက သူ့မျက်စိရှေ့တွင် ရှိနေသည်။
ဤနေရာတွင် တွေဝေနေခြင်းသည် အားနည်းခြင်း၏ လက္ခဏာပင်။
ဆိုလိုသည်မှာ သူသည် ပြင်းပြမှု မရှိခြင်းပင်။
ဤနယ်မြေတွင် ကိုယ်ကျင့်တရား သို့မဟုတ် အမှားအမှန်ကဲ့သို့သော အရာများကို ဂရုစိုက်ခြင်းသည် လူမိုက်တို့၏ အလုပ်သာ ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း။
“ရပါတယ်။”
မိန်းကလေးသည် သူ့ကို စိတ်မပူရန် ပြောသည့်အနေဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။
သူမ၏ ကံကြမ္မာကို သူမ သိနေသလိုမျိုး။
သူမ၏ မျက်လုံးများသည် အလွန်ပင် ရိုးသားပြီး ကြည်လင်နေသည်။
သူမသည် မည်သို့ပင် သေရမည်ဆိုပါက သူမကို ကယ်တင်ခဲ့သည့်သူကို ကူညီချင်နေတာလား?
သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော သဘောထားကြောင့် ယူဟွန်း၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် တင်းကျပ်လာသည်။ တစ်စုံတစ်ခုသည် သူ၏ အတွင်းစိတ်အနက်ပိုင်းတွင် လှုပ်ရှားသွားသည်။
သူသည် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုခု ချလိုက်သည့်အလား သူမထံ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
မိန်းကလေးသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး လာမည့် အနာဂတ်ကို လက်ခံလိုက်သည်။
“…”
လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည့် ယူဟွန်းသည် သူမ အရင်က အသုံးပြုခဲ့သည့် စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်စကို ပြန်ကိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခေါင်းကို ထိုအဝတ်ဖြင့် ပြန်အုပ်ပေးလိုက်သည်။
ယူဟွန်း၏ မမျှော်လင့်ထားသည့် အပြုအမူကြောင့် မိန်းကလေးသည် မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်သွားသည်။
သူသည် သူမ၏ မေးခွန်းထုတ်နေသည့် အကြည့်ကြောင့် စိတ်တိုသွားသည့်အလား သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ကမ္ဘာကြီးကို အကုန်မြင်ဖူးနေသလိုမျိုး ဟန်မဆောင်နဲ့၊ ကလေးမ။”
ယူဟွန်းသည် ထိုသို့ပြောပြီး နောက်လှည့်သွားသည်။
“ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့။ မင်း နေဖို့ လုံခြုံတဲ့နေရာ တစ်ခုကို ငါ ရှာပေးမယ်။”