“ဒီအတွက်တော့ တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒါရိုက်တာကင်မ်က အရမ်းခေါင်းမာပြီး သူ့နည်းသူ့ဟန်နဲ့ပဲ လုပ်တတ်သူမို့ပါ။”
“မဟုတ်တာဗျာ။ ဒါက ခင်ဗျားတို့အမှားမှ မဟုတ်တာ။ ကျွန်တော်တို့လည်း ဘာမှ အထူးတလည် လုပ်ပေးလိုက်တာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။”
“ဒီနေ့ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျေးဇူးတင်စကားကို လက်ခံပေးပါ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ဘက်ကလည်း ထိုက်သင့်တဲ့ ဆုလာဘ်ကို ပေးအပ်သွားမှာပါ။”
“ပေးအပ်မယ်ဆိုရင်တော့ ကျေးဇူးတင်ရမှာပေါ့ဗျာ။”
ယူယောင်းမင်းက ချွဲဂျုံမိုနဲ့အတူ အပြန်အလှန် ပြုံးပြလိုက်သည်။
သို့သော် ဒါရိုက်တာကင်မ် ထွက်သွားကတည်းက ယူယောင်းမင်း မှာ စိတ်ဓာတ်ကျနေပုံ ပေါ်နေသည်။
ချွဲဂျုံမိုနဲ့ စကားပြောပြီးနောက်တွင်...
ယူယောင်းမင်း က ကောက်ခံသူအဖြစ် အမြန်ဆုံး မှတ်ပုံတင်ပြီး အသင်းအဖွဲ့ရုံးခန်းထဲကနေ ထွက်လာခဲ့သည်။
ထိုအချိန်အထိ သူ တစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ပေ။
“ဟျောင်း။”
အိမ်ပြန်လမ်းတွင် ယူယောင်းမင်း က ယူယောင်းမင်းကို တားလိုက်သည်။
ဒါရိုက်တာကင်မ် ခဏက လုပ်ခဲ့တာကို သတိရသွားလို့များလား။
ပုံမှန်ဆိုရင် ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိတတ်တဲ့ ယူယောင်းမင်း ရဲ့ အသံက အားနည်းနေသလိုပါပဲ။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
“ကျွန်တော် လုပ်လိုက်တာ မှန်ရဲ့လားလို့ တွေးမိနေလို့ပါ။”
“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။”
“ကျွန်တော် ဟိုသက်ကြီးရွယ်အိုကြီးကို တစ်ခုခု မှားယွင်းစွာ လုပ်လိုက်မိသလို ခံစားနေရလို့ပါ…”
ယူယောင်းမင်း က သူ့ရဲ့ စွမ်းရည်ကို ပြသလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ဒါရိုက်တာကင်မ်ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာကို မေ့မရနိုင်ဖြစ်နေသည်။
ဒါရိုက်တာကင်မ် ဘယ်လိုခံစားနေရမလဲဆိုတာ သူသိနေသလိုပါပဲ။
သူ မသိဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပါ။
ဒီလောကထဲကို မရောက်လာခင်၊ ဒီဇာတ်ကောင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို မဝင်စားခင်တုန်းက ယူယောင်းမင်း ဟာ ဒါရိုက်တာကင်မ်နဲ့ အလားတူ ခံစားချက်မျိုးကို ကြုံဖူးတဲ့ ဝဘ်နော်ဗယ်လ် စာရေးဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။
“အဲ့ဒီအဘိုးကြီးက အဲ့ဒီနေရာကို ရောက်ဖို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားခဲ့ရတာ။ မဟုတ်ဘူး၊ နှစ်တွေတင် မဟုတ်လောက်ဘူး။ ဆယ်စုနှစ်တွေနဲ့ချီ ကြိုးစားခဲ့ရတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။”
“ပြီးတော့ကော။”
“ပြီးတော့ ကျွန်တော်ကတော့ ဒီလောကထဲ ရောက်လာလို့ ရလာတဲ့ ဇာတ်ကောင်ဖြစ်မှုကြောင့်၊ ဒီလို ကြီးမားတဲ့ အခွင့်ထူးတွေ ရလာတဲ့အတွက်ကြောင့် သူ့ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေကို အလွယ်တကူ ကျော်တက်သွားခဲ့တယ်။”
“အဲ့ဒီအတွက်တော့ မင်း ဝမ်းသာသင့်တာပေါ့။”
“ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဝမ်းသာနိုင်မှာလဲ။”
ယူယောင်းမင်း က အားငယ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
သူက အသင်းအဖွဲ့ရဲ့ အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ရှေ့မှာ သူ့စွမ်းရည်ကို ကြွားဝါပြသခဲ့ပေမဲ့ သူ လုံးဝ မပျော်ရွှင်ခဲ့ပါ။
ဒါရိုက်တာကင်မ်ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ သူ ဘာလုပ်မိသွားလဲဆိုတာကို ပိုပြီး သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
‘ဒီကောင်လေးတော့။’
ယူယောင်းမင်းက ယူယောင်းမင်း ကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။
‘သူ့ကို ဘာမှမသိနားမလည်ဘူးလို့ ထင်ထားတာ။ ဒါပေမဲ့ မဟုတ်ပါလား။’
လူအများစုသာဆိုရင် ကိုယ့်လက်ထဲ ရောက်လာတဲ့ အာဏာကို အလွဲသုံးစား လုပ်ကြမှာ ဖြစ်သည်။
သူတို့ဆီ ရုတ်တရက် ရောက်လာတဲ့ စွမ်းအားတွေကို ကိုယ့်စွမ်းအားလို့ ထင်မှတ်ပြီး ကိုယ်တိုင်လုပ်သလိုမျိုး အောင်မြင်မှုတွေကို ကြွားဝါနေကြလိမ့်မယ်။
ပြီးတော့ ဒီစွမ်းအားကို မသုံးတတ်တဲ့သူတွေကိုလည်း မိုက်မဲသူတွေလို့ လှောင်ပြောင်ကြလိမ့်မယ်။
“ဟျောင်း။ ဒါက ကျွန်တော့်စွမ်းအား မဟုတ်ဘူး။”
ယူယောင်းမင်း က အဲ့ဒီအချက်ကို ရွံမုန်းသည်။
ဒီစွမ်းအားက သူ့ဟာ မဟုတ်ပါ။
ဒီလောကထဲကို သူ ကူးပြောင်းလာတဲ့အခါ တစ်စုံတစ်ယောက်က အတင်းပေးလိုက်တဲ့ အပိုဆုကြေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
ဒီစွမ်းအားနဲ့ ရလာတဲ့ ရလဒ်တွေကို သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အောင်မြင်မှုလို့ သူ တကယ်ပဲ ပြောနိုင်ပါ့မလား။
“ယောင်းမင်းရေ။ အဲ့ဒါက ချမ်းသာတဲ့သူတွေ ပြောတဲ့ စကားမျိုးပဲ။”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ဒီစွမ်းအားမရှိဘဲ ရုန်းကန်နေရတဲ့သူတွေ အများကြီးရှိတယ်ဆိုတာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သိလျက်နဲ့တောင်… ကျွန်တော့်စိတ်က အဲ့ဒါကို လွယ်လွယ်နဲ့ လက်မခံနိုင်ဘူး။”
ယူယောင်းမင်း ရဲ့ ခံစားချက်တွေကို ပိုပြီး ပြင်းထန်လာစေတာကတော့ အသင်းအဖွဲ့ကိုယ်စား ချွဲဂျုံမို ပေးအပ်လိုက်တဲ့ ငွေကြေးတွေကြောင့် ဖြစ်သည်။
“…ကမ္ဘာကြီးကို တုန်လှုပ်သွားစေမယ့် တီထွင်မှုအတွက် ကူညီပေးတဲ့အတွက် ပေးတဲ့ ကျေးဇူးတင်လက်ဆောင် မဟုတ်လား။”
လျော်ကြေးငွေအနေနဲ့ ဝမ် သုံးဘီလီယံ။
ဒါရိုက်တာကင်မ်ရဲ့ နာမည်နဲ့ ပေးအပ်လာတာ ဖြစ်သည်။ အဲ့ဒီ ကြီးမားတဲ့ ငွေပမာဏက ယူယောင်းမင်း ရဲ့ ဘဏ်အကောင့်ထဲကို ချက်ချင်း ရောက်သွားခဲ့သည်။
ယူယောင်းမင်း ကတော့ အဲ့ဒီအတွက် အနေရခက်နေသည်။
ဝမ် သုံးဘီလီယံဆိုတာ သူ့တစ်သက်မှာ ဘယ်တော့မှ ကိုင်တွယ်ရမှာ မဟုတ်တဲ့ ကြွယ်ဝမှုမျိုး ဖြစ်သည်။
ယူယောင်းမင်းက အချိန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ လုပ်စရာရှိတာတွေက ထင်ထားတာထက် စောပြီး ပြီးသွားတာကြောင့် အချိန်အများကြီး ကျန်နေသေးသည်။
“ယောင်းမင်း။”
“ဗျာ ဟျောင်း။”
“လမ်းလျှောက်ကြရအောင်။”
ယူယောင်းမင်းက ယူယောင်းမင်း ကို ဟန်မြစ်ကမ်းဘေး ပန်းခြံဆီ ခေါ်သွားလိုက်သည်။
ယူယောင်းမင်း က ဟန်မြစ်ရှုခင်းကို မြင်နေရတဲ့ ခုံတန်းလျားတစ်ခုမှာ ငေးငိုင်စွာ ထိုင်နေသည်။
ယူယောင်းမင်းက အနီးနားက စက်ကနေ အချိုရည်ဘူး နှစ်ဘူး ဝယ်လာပြီး ယူယောင်းမင်း ကို တစ်ဘူး ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“သောက်လိုက်ဦး။”
“အာ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
ယူယောင်းမင်းက ယူယောင်းမင်း နဲ့ အနည်းငယ် အကွာအဝေးထားပြီး ဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် အချိုရည်ဘူးကို တစ်ငုံချင်းစီ သောက်ရင်း မြို့ရဲ့ ငြိမ်းချမ်းတဲ့ ရှုခင်းကို ခံစားနေကြသည်။
“အခုတော့ နည်းနည်း သက်သာသွားပြီလား။”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဟျောင်း။ ဟျောင်းကြောင့် ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲက ရှုပ်ထွေးမှုတွေ နည်းနည်း ရှင်းသွားသလိုပဲ။”
“ဒါနဲ့ မင်း ဘယ်လို ထင်လဲ။”
“အဲ့ဒါက… ကျွန်တော်လည်း မသိသေးဘူး။”
ယူယောင်းမင်း က ကင်မ်ဟတ်ဂျန်းရဲ့ အံ့ဩသွားတဲ့ မျက်နှာကို ပြန်တွေးမိပြီး အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။
သူက ရုတ်တရက် သူ့အတိတ်အကြောင်းကို ပြောပြလာသည်။
“ကျွန်တော် ဝဘ်နော်ဗယ်လ် စာရေးဆရာဘဝတုန်းကပေါ့။”
“အင်း။”
“ကျွန်တော် စာရေးပြီး ပိုက်ဆံရတဲ့အခါ အရမ်းပျော်ခဲ့တယ်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ ဘာမှမဟုတ်တဲ့ အလုပ်အကိုင်နဲ့ မိသားစုလည်း မရှိတဲ့ ကျွန်တော်က တခြားသူတွေ အလုပ်ရှာ느라 ပင်ပန်းနေချိန်မှာ ကိုယ့်ဘာသာ ပိုက်ဆံရှာနိုင်ခဲ့တာလေ။ ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂုဏ်ယူမိတယ်။ သာမန် ရုံးဝန်ထမ်းတွေတောင် မရနိုင်တဲ့ ပမာဏကို ကျွန်တော် ရခဲ့တာကိုး။”
“မင်းတော်တာပေါ့။”
“ကျွန်တော် တော်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခက်အခဲတွေလည်း အများကြီး ရှိခဲ့တယ်။ တစ်ခါတလေ ရလဒ်က ထင်ထားသလောက် မကောင်းတာမျိုး၊ နောက်ထပ် စာအုပ်အတွက် ပြင်ဆင်ဖို့ အကြိမ်ကြိမ် ပြန်ရေးရပြီး လပေါင်းများစွာ ပင်ပန်းခဲ့ရတာမျိုးတွေပေါ့။ အဲ့ဒီလို ကြိုးစားခဲ့ပြီးတာတောင်မှ နာမည်ကြီးတဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ် မထွက်လာဘဲ သာမန်စာရေးဆရာအဖြစ်နဲ့ပဲ မနည်းရှင်သန်ခဲ့ရတယ်။ ၁၀ နှစ်လောက်ကို အဲ့ဒီလိုပဲ တောက်လျှောက် ရေးခဲ့တာ။”
ယူယောင်းမင်း က လက်ထဲက အလွတ်ဘူးကို ချေမွလိုက်သည်။ ပြီးတော့ အဝေးက အမှိုက်ပုံးထဲကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ထည့်လိုက်သည်။
သူ့ရဲ့ မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလောက်အောင် ကျွမ်းကျင်တဲ့ လက်ရာကြောင့် အမှိုက်ဘူးထဲကို တန်းစီပြီး ကျသွားသည်။
ယူယောင်းမင်း က သူ့လက်ကို ကြည့်ပြီး လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်၊ ဖြန့်လိုက် လုပ်နေသည်။
“ပိုက်ဆံရှာရင်းနဲ့ ကြိုးစားနေရင်းကနေ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုတွေလည်း တိုးလာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ပိုတော်တဲ့ စာရေးဆရာ ဖြစ်ချင်ခဲ့တယ်။ ပိုက်ဆံ ပိုရချင်ခဲ့တယ်။ ပိုမြင့်တဲ့နေရာကို ရောက်ချင်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီလိုမျိုးတွေပေါ့။ ဒါကြောင့် ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ ရလဒ်တွေက သိပ်မကောင်းခဲ့ဘူး။”
“ပင်ပန်းခဲ့မှာပဲ။”
“ပင်ပန်းခဲ့တာပေါ့။ ကျွန်တော့်မျှော်လင့်ချက်တွေ အရမ်းကြီးနေလို့ ဖြစ်မှာပါ။ မျှော်လင့်ထားတာထက် အများကြီး နည်းတဲ့ ရလဒ်တွေကို မြင်ရတဲ့အခါ ဘာလို့ ဒီအလုပ်ကို လုပ်နေရတာလဲလို့ တွေးမိတယ်။ အပြင်ပန်းကြည့်ရင်တော့ သိပ်မဆိုးပေမဲ့ ကျေနပ်ဖို့က ခက်ခဲနေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂုဏ်ယူနိုင်ခဲ့သေးတယ်။ တခြားသူတွေ တက္ကသိုလ်တက်ပြီး အရက်သောက်၊ အစားစားနဲ့ ပျော်ပါးနေချိန်မှာ ကျွန်တော်ကတော့ စတိုးဆိုင်မှာ အချိန်ပိုင်းအလုပ် လုပ်ရင်း ဂိုစီဝမ် (ကျောင်းသားအဆောင်) ထောင့်လေးမှာ မနည်း စာရေးနေခဲ့ရတာ။”
သူက မိဘမဲ့တစ်ယောက်အနေနဲ့ နေခဲ့ရပြီး ပညာသင်စရိတ်မရှိလို့ တက္ကသိုလ်တောင် မတက်နိုင်ခဲ့ပါ။ လူတိုင်း ခံစားနေရတဲ့ သာမန်ဘဝကိုတောင် သူ မခံစားနိုင်ခဲ့ပါ။
သူ အဲ့ဒီအတွက် ဝမ်းနည်းခဲ့ပေမဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်မတင်ခဲ့ပါ။ သူလုပ်နိုင်တဲ့အလုပ်မှာ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားရမယ်လို့ပဲ တွေးခဲ့သည်။
အဲ့ဒီလိုနဲ့ပဲ စာရေးဆရာတစ်ယောက်အဖြစ် အောင်မြင်လာခဲ့တာ။
သူ ဂုဏ်ယူဖို့ အကြောင်းပြချက် အပြည့်အဝ ရှိခဲ့ပေမဲ့ ယူယောင်းမင်း ကတော့ မတူခဲ့ပါ။
သူ ခံစားခဲ့ရတဲ့ ခံစားချက်က ဒေါသပါ။
“ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း လုပ်နေတယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ အဲ့ဒီလို လူမျိုးကို မတော်တဆ မြင်လိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော့်ထက် အများကြီး ငယ်ပြီး နိုင်ငံခြားကားကောင်းတွေ စီး၊ ကိုယ့်နာမည်နဲ့ အိမ်ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့သူ။ ကျွန်တော် ပိုက်ဆံ အများကြီး ရတယ်လို့ ထင်ထားပေမဲ့ အဲ့ဒီအရွယ်မှာ အဲ့ဒီလိုမျိုးတွေ ပိုင်ဆိုင်ဖို့တောင် မတွေးရဲခဲ့ဘူး။”
“သူ့မိဘတွေက ပေးထားတာ ဖြစ်မှာပေါ့။”
“ဟုတ်တယ်။ အဲ့ဒါ အမှန်ပဲ။ ပြီးတော့ သူ အလကားနေရင်း ပျော်ပါးနေတာကိုလည်း မြင်ခဲ့ရတယ်။”
ယူယောင်းမင်း က လက်သီးကို တင်းတင်း ဆုပ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ဒေါသထွက်ခဲ့တယ်။”
“…”
“ကျွန်တော်ကတော့ အဲ့လောက်တောင် ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်နေရ는데 တချို့လူတွေကတော့ ‘မွေးဖွား’ လာကတည်းက ရလာတဲ့ အခွင့်အရေးတွေနဲ့ ဘာမှမလိုဘဲ နေနေကြတယ်။ တကယ်ပဲ၊ သူက ဘာလုပ်လို့ ဒီလိုမျိုးတွေ ရလာတာလဲ။”
ပြီးတော့ သူ ကိုယ်တိုင် မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူ ဘယ်လောက်တောင် စိတ်ဓာတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားမလဲ။
ယူယောင်းမင်း က သူ လုပ်နေတာတွေက အသေးအဖွဲ မနာလိုမှုသက်သက်ပဲ ဆိုတာ သိနေသည်။
လောကကြီးက အဲ့ဒီအတိုင်းပဲ ဖြစ်ပြီး ကိုယ်က ဒေါသထွက်နေရုံနဲ့ ဘာမှ ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာလည်း သူ သိသည်။
သူ အဲ့ဒါကို သိနေပါသည်။
ဒါပေမဲ့ သူ မညည်းညူဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပါ။
သူ ကင်မ်ဟတ်ဂျန်းအပေါ် ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်တွေက သူကိုယ်တိုင် အရင်က ခံစားခဲ့ရတဲ့ အရာတွေနဲ့ ဘာမှမထူးခြားပါ။
“ဝမ် သန်းတစ်ရာဆိုတာ ငွေအများကြီးပဲ။ အဲ့ဒီပမာဏကို စုဆောင်းဖို့ဆိုရင် သာမန်လူတွေက နှစ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ကိုင်စုဆောင်းရတယ်။ ဒါပေမဲ့ စာရေးဆရာတစ်ယောက်အနေနဲ့ဆိုရင်တော့ အလုပ်အဆင်ပြေရင် တစ်နှစ်အတွင်းမှာတင် ရှာနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ ဝမ် သန်းတစ်ရာဆိုတာ အဲ့ဒီ ချမ်းသာတဲ့ ကလေးအတွက်တော့ ဘာမှမဟုတ်ဘူး။ ဝမ် ဘီလီယံတစ်ရာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နှစ်ရာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့အတွက်တော့ အတူတူပါပဲ။”
“ဒါတော့ ဟုတ်တာပေါ့။”
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပါ။ ဝမ် သုံးဘီလီယံတဲ့။ အဲ့ဒါတောင် ကျွန်တော့်အစွမ်းမဟုတ်တဲ့ အစွမ်းတစ်ခုကို သုံးပြီး ရလာတာလေ။”
ယူယောင်းမင်း က ဝမ် သုံးဘီလီယံဆိုတဲ့ ငွေပမာဏနဲ့တင် ကျေနပ်သွားလောက်တဲ့ သူတစ်ယောက် မဟုတ်ပါ။
သူ ပိုပြီးတော့တောင် စိတ်ဓာတ်ကျမိသည်။
ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ အခုလုပ်လိုက်တဲ့အရာက အတိတ်က သူ့ရဲ့ တန်ဖိုးရှိသမျှကို ငြင်းပယ်လိုက်သလို ဖြစ်နေလို့ပါ။
“ကျွန်တော် စာရေးဆရာအဖြစ် ၁၀ နှစ်လုံးလုံး ရေးသားခဲ့တာထက် အစွမ်းတစ်ခုကို သုံးလိုက်တဲ့ ခဏလေးမှာ ပိုက်ဆံ ပိုရသွားတယ်။”
သူ အဲ့ဒီ ရက်စက်တဲ့ အမှန်တရားကို လက်ခံဖို့ ခက်ခဲနေသည်။
“ကျွန်တော် အစွမ်းကို သုံးခဲ့တာ ၃ မိနစ်ပဲ ရှိသေးတယ်။ ကျွန်တော့်အစွမ်းမဟုတ်တဲ့ အဲ့ဒီ ၃ မိနစ်စာ အစွမ်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ ၁၀ နှစ်ကျော် ကြိုးစားအားထုတ်မှုထက် ပိုပြီး အံ့ဩဖို့ကောင်းနေတာလား။”
“…”
မင်းက မရှိတာကို ပြဿနာရှာနေတာပဲ။
ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီလိုမျိုး ယူယောင်းမင်း ကို တကယ် ပြောနိုင်တဲ့သူ ရှိပါ့မလား။
မင်းထက် ပိုဆိုးတဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။ ဒီလို အစွမ်းမျိုး ရတာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်လိုက်စမ်းပါ။
ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေ။
ဒီစကားတွေနဲ့ ယူယောင်းမင်း ရဲ့ မကျေနပ်ချက်တွေကို တကယ်ပဲ ချော့မြှူနိုင်ပါ့မလား။
ကမ္ဘာကြီးက ဒီအတိုင်းပဲမို့ လက်ခံပြီး ဆက်လျှောက်သွားလိုက်ပါတော့လား။
‘မဖြစ်နိုင်ဘူး။’
ယူယောင်းမင်း ရဲ့ ခံစားချက်တွေကို ယူယောင်းမင်း ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေမလဲ။
သူလည်း တခါတလေကျရင် အဲ့ဒီလို တွေးမိတာပါပဲ။
သူ့ဆီမှာသာ ဒီရွှေရောင်အလင်းတန်း မရှိခဲ့ရင် သူ ဒီလောက်အထိ ရောက်လာနိုင်ပါ့မလား။ သူက ပြန်လည်မွေးဖွားလာလို့ တခြားသူတွေထက် သာလွန်နေသလိုမျိုး နေထိုင်နေခဲ့တာပါ။
သူဟာ ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးပြီး ဒီလောက်အထိ ရောက်လာခဲ့တာလို့ အသေအချာ ပြောနိုင်မှာ မဟုတ်ပါ။
သူ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်နဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေက လက်ရှိအခြေအနေနဲ့ ကျေနပ်ဖို့အတွက် ပိုပြီး ကြီးမားလွန်းနေသည်။
ဒါပေမဲ့လည်း။
“ယောင်းမင်း။ မင်းကို ကူညီပေးနိုင်မယ့် စကားမျိုးတော့ ငါ့ဆီမှာ မရှိဘူး။ မင်း ဘယ်လို ခံစားနေရလဲဆိုတာ ငါသိပါတယ်။”
“ဟျောင်းလည်းလား။”
“ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း လုပ်ကြရအောင်။ မင်း ဘာလုပ်ချင်တာလဲ။”
“ကျွန်တော်… ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး။”
“မင်း ကော်လက်တာ (Collector) အလုပ်ကို စွန့်လွှတ်ချင်တာလား။ အဲ့ဒီအကြောင်းပြချက်နဲ့ ရပ်လိုက်ချင်တာလား။ ဒါဆိုရင် နောက်တစ်ခု မေးပါရစေ။ ဒါရိုက်တာကင်မ်က မင်းရဲ့ အရည်အချင်းကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ စိတ်ဓာတ်ကျသွားခဲ့လား။”
“အဲ့ဒါက…”
မဟုတ်ပါ။
ဒါရိုက်တာကင်မ်က ယူယောင်းမင်း ပြသခဲ့တဲ့ မယုံနိုင်စရာ အရည်အချင်းကို မြင်တဲ့အခါ အံ့ဩသွားခဲ့ပေမဲ့ သူကိုယ်တိုင်ရဲ့ အားနည်းချက်တွေကို မြင်ပြီး သူ့ရဲ့ တွန်းအားတွေကို ပိုပြီး တောက်လောင်လာစေခဲ့တာပါ။
ယူယောင်းမင်း မြင်ခဲ့ရသည်။
ထိုလူရဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေတွေကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ရွှေရောင်အလင်းတန်းက အဲ့ဒီအချိန်မှာ ပိုပြီး တောက်ပနေခဲ့သည်။
“ဒါရိုက်တာကင်မ်က ပိုပြီး ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာသွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းကို ကြည့်စမ်း။ မင်းက သူ့ကို သနားနေခဲ့တာ။ အဲ့ဒါ သူ တကယ် လိုချင်တဲ့အရာလို့ ထင်လား။ မင်းက သူ့ကို တောင်းပန်စကား ပြောလိုက်ရင် သူ ပိုပြီး ခံစားချက်ကောင်းသွားမယ်လို့ ထင်လား။”
“…”
“ငါတော့ မထင်ဘူး။ အဲ့ဒါက သူ့ကို ပိုပြီး ဒေါသထွက်စေလိမ့်မယ်လို့ပဲ ထင်တယ်။ ဒါဆို မင်းကရော ယောင်းမင်း။ မင်း အကုန်လုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီး ဒီအတွက် တောင်းပန်လိုက်ချင်တာလား။ မင်းမှာ ရှိထားသမျှ အကုန်ပစ်ချပြီး တခြားသူတွေနဲ့ တန်းတူ စတင်ချင်တာလား။”
“…မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော် လုပ်ရမယ်။ ကျွန်တော် ဆက်လုပ်ရဦးမယ်။ ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် ရပ်လို့ ရမှာလဲ။”
သူက လုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးသားဖြစ်ပြီး ဒီအကြောင်းပြချက်နဲ့ ရပ်လိုက်လို့ မရပါ။
“အဲ့ဒါပဲ အဓိကပဲ။ မင်းရဲ့ ပြည့်လျှံနေတဲ့ အစွမ်းကြောင့် ခံစားနေရတယ်ဆိုရင် ပိုပြီး ကြိုးစားလိုက်ပါ။ ဘယ်လိုမှ ပိုဆိုးမသွားနိုင်တဲ့အထိ ကြိုးစားပြီး အရာအားလုံးမှာ အကောင်းဆုံး လုပ်ပြလိုက်ပါ။”
“ကျွန်တော် တကယ် လုပ်နိုင်ပါ့မလား။”
“မင်း မလုပ်နိုင်တာ ဘာမှ မရှိဘူး။ မင်းရဲ့ အစွမ်းကိုပဲ အားကိုးမနေဘဲ ဆက်ပြီး ကြိုးစားပါ။ အခုချိန်မှာ ‘ကြိုးစားအားထုတ်မှု’ ဆိုတဲ့ စံပြစကားလုံးနဲ့ အကုန်လုံးကို ပေါင်းရုံးပြောလိုက်တာက ရယ်စရာကောင်းပေမဲ့ တကယ်တော့ ငါ့မှာ တခြား ပြောစရာ စကား မရှိဘူး။”
ယူယောင်းမင်းက ‘ဒါပေမဲ့’ ဆိုတာကို ထည့်ပြောလိုက်သည်။
“မင်း ရပ်လို့ မရဘူး။ မင်း ဆက်သွားရမယ်။ ငါတို့က ဒါထက် ပိုပြီး လုပ်နိုင်တာ မရှိဘူး။ ဒီမှာ ထိုင်ညည်းတွားနေရုံနဲ့ ဘာတွေ ပြောင်းလဲသွားမှာမို့လို့လဲ။ လူတွေက ငါတို့ကို ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်လို့ ချီးကျူးပေးမှာလည်း မဟုတ်ဘူးလေ။”
“…ဟျောင်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်။”
တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ ညည်းတွားသံကို ကြားရင် သူ့ရဲ့ လောဘကို စိတ်ပျက်မိကောင်း ပျက်မိလိမ့်မယ်။
လမ်းမှာ ကျောက်ခဲနဲ့ အပေါက်ခံရရင်တောင် သူ တုံ့ပြန်စရာ အကြောင်းပြချက် မရှိပါ။
ယောင်းမင်းလည်း ဒါကို သိတာမို့ ယူယောင်းမင်း ဆီမှာပဲ အလိုလိုက်ခံချင်နေတာပါ။
“ဒါကြောင့် နောက်ဆုံးမှာတော့ ငါတို့မှာ အချိန်တိုင်း အကောင်းဆုံး လုပ်ဖို့ပဲ နည်းလမ်းရှိတယ်။ အစွမ်းအစ ဒါမှမဟုတ် အရည်အချင်းတစ်ခုတည်းကြောင့် စိတ်မယိုင်သွားဖို့ပေါ့။ အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့ရရှိခဲ့တဲ့ ရလဒ်တွေရဲ့ တစ်ဝက်ကျော်လောက်က ငါတို့ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကြောင့်လို့ ဂုဏ်ယူနိုင်တာပေါ့၊ ၁၀၀% မဟုတ်ရင်တောင်ပေါ့။”
ကမ္ဘာပေါ်မှာ ‘အလုံးစုံ’ ဒါမှမဟုတ် ‘ပြီးပြည့်စုံတယ်’ ဆိုတာ မရှိပါ။
အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပဲ ဖြစ်ရင်တောင်၊
သူ့ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုက သူ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေထဲမှာ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပါဝင်နေဖို့ပဲ သူ လုပ်နိုင်ပါတယ်။
ယောင်းမင်းက ယူယောင်းမင်းရဲ့ စကားတွေကို ကြားပြီးနောက် မျက်နှာကို ငေးငိုင်စွာနဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“…ဟျောင်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ဒီအစွမ်း ရှိနေရုံနဲ့ ကျွန်တော် စိတ်မယိုင်သွားသင့်ဘူး။ ဒီအစွမ်းကို ကျွန်တော့်အစွမ်း ဖြစ်လာအောင် ပိုပြီး ကြိုးစားရမှာ။”
“ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ အားနည်းသွားပြီး မသိလိုက်ဘဲနဲ့ အလျှော့ပေးလိုက်ချင်တဲ့ အချိန်တွေ ရှိလာလိမ့်မယ်။”
ယူယောင်းမင်းက ရယ်မောပြီး ယောင်းမင်းရဲ့ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။
“အဲ့ဒီလို အချိန်မျိုးကျရင် မရှက်ပါနဲ့။ မင်း ခက်ခဲနေတယ်ဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြပါ။”
“အာ၊ တကယ်လား။”
“ကန်ထရိုက်ချုပ်ထားတဲ့ ကော်လက်တာတွေရဲ့ စိတ်ကျန်းမာရေးကို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့က ငါ့အလုပ်လေ။ ငါလုပ်ရမယ့် သဘာဝပါပဲ။”
ယူယောင်းမင်းက အဲ့ဒီလို ပြောလိုက်တဲ့အခါ ယောင်းမင်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။
သူ ဒီလိုမျိုး စကားတွေကို ကြားချင်နေတာ ဖြစ်နိုင်သည်။
ရပါတယ်။ ခက်ခဲနေရင်တောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရှက်စရာမလိုဘဲ အကောင်းဆုံး လုပ်ပါ။
သူ ရလိုက်တဲ့ ဝမ် သုံးဘီလီယံက သူ့ရဲ့ ၁၀ နှစ်တာ ဘဝထက် ပိုတန်ဖိုးရှိတယ်လို့ သူ မထင်ပါ။
သူသာ အဲ့ဒီလို ထင်ခဲ့ရင် သူ ပိုပြီး ကြိုးစားပါလိမ့်မယ်။
သူ့ငွေရဲ့ တန်ဖိုးက အစွမ်းကြောင့်တင် မဟုတ်ဘဲ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်တန်ဖိုးကြောင့်ဆိုတာကို သူ သက်သေပြပါလိမ့်မယ်။
ယူယောင်းမင်းက ယောင်းမင်းရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ဒါဆိုရင် လုံလောက်ပြီလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“အခုတော့ နည်းနည်း သက်သာသွားပြီလား။”
“ဟုတ်ကဲ့။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဟျောင်းကြောင့် အကုန်လုံး အဆင်ပြေသွားတာပါ။”
“ဒါဆို ပြန်ကြရအောင်။ ဆူမင်က ငါ့ကို အော်နေလိမ့်မယ်။”
“ဘာလို့လဲ။”
“ငါက သူ့ဆီမှာ ကိုယ်ခံပညာ သင်နေတာလေ။ ဒါကြောင့် နေ့တိုင်း အချိန်နည်းနည်း ဖယ်ထားရတယ်။”
ယောင်းမင်းက ကောင်းကင်နတ်ဆိုးရဲ့ ကိုယ်ခံပညာအကြောင်းကို စိတ်ဝင်စားသွားသည်။
“တကယ်လား။ ကျွန်တော်လည်း သင်လို့ ရမလား။”
“မထင်ပါဘူး။ သာမန်လူတွေ သင်နိုင်တဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး။ အင်း၊ မင်းရဲ့ အစွမ်းဖန်တီးမှုကို သုံးပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို အများကြီး သန်မာအောင် လုပ်နိုင်ရင်တော့ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်။ မင်း သင်ချင်တာလား။”
“မဟုတ်ပါဘူး။ မေးကြည့်တာပါ။”
“ဆူမင်ဆီမှာ နိုင်ငံခြား ကိုယ်ခံပညာတွေအပြင် တခြား သင်စရာတွေ ရှိသေးတယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့အတွက် သင်ထားရင် မမှားဘူးလေ။”
“အာ။”
ယောင်းမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။
သူ့မှာ ကိုယ်ခံပညာကို တကယ့်ကို သင်ယူဖို့ အခွင့်အရေး ရသွားပြီ။ ယောက်ျားတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ ဘယ်လိုလုပ် ငြင်းနိုင်ပါ့မလဲ။
“ကျွန်တော် ကိုယ်ခံပညာကို စိတ်ဝင်စားနေတာ။ မျှော်လင့်နေပါမယ်။”
“ပေါ့ပေါ့တန်တန် မလုပ်နဲ့နော်။ ဆူမင်က သင်ပေးတဲ့အခါ အရမ်း တင်းကျပ်တယ်။”
“တင်းကျပ်…?”
ယောင်းမင်းက White Flower Management ကို ရောက်တဲ့နေ့က Seo Sumin နဲ့ ဝင်ခွင့်စမ်းသပ်ချက်အနေနဲ့ စပါရင်း (Sparring) ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ရတာကို ပြန်တွေးမိသည်။
သူမကို ငယ်ရွယ်တဲ့ ကောင်မလေးလို့ ထင်ပြီး အထင်သေးမိလို့ သူမဆီမှာ အကြီးအကျယ် အရိုက်ခံခဲ့ရတာကို သူ ပြန်မှတ်မိသည်။
ခဏလေး။ ငါက တစ်ယောက်ယောက်ဆီမှာ သင်ရမယ်ဆိုရင် သူမဆီမှာပဲ ဖြစ်ရမှာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ သူမကို ငါ ရှုံးစရာ အကြောင်း မရှိဘူးမလား။
ယူယောင်းမင်း စိုးရိမ်စိတ် ဝင်သွားသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
“အာ၊ ဟို… သိတဲ့အတိုင်းပဲလေ။”
ယူယောင်းမင်း က အနေရခက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“နောက်မှ သင်လို့ မရဘူးလား။”
“မရဘူး။ မင်း နောက်ကျနေပြီ။ ဒဏ်ကြေး ပေးရမယ်။”
“…အာ။”
***
အာဂါရယ် (Agael) ကတော့ မကြာသေးမီက စိတ်မကြည်မလင် ဖြစ်နေသည်။
ပထမဆုံးအနေနဲ့ သူမက အကျဉ်းသားတစ်ယောက်လို ငြိမ်ငြိမ်လေး နေနေရတာကို စိတ်ပျက်နေတာဖြစ်ပြီး၊ အဲ့ဒါထက် ပိုတာက ‘Exodus’ ရဲ့ တယ်လာ (တယ်လာ) တွေက မကြာသေးမီက ကိုရီးယား စာကြည့်တိုက်ကို မကြာခဏ ရောက်နေကြတာကို သူမ သတိထားမိလိုက်သည်။
‘ဒီအရူးဂိုဏ်းသားတွေက ဒီနေရာမှာ ဘာတွေ လာလုပ်နေကြတာလဲ။ သူတို့အတွက် စားစရာ တစ်ခုခုများ ရှိနေလို့လား။’
ပင်တာဂရမ် ဌာနနဲ့ Exodus တို့ဟာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်တဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိတယ်လို့ ဆိုကြပေမဲ့ အာဂါရယ်ကတော့ သူတို့ကို ဘယ်တော့မှ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေလို့ မသတ်မှတ်ခဲ့ပါ။
သူတို့က စီးပွားရေးအရ မဟာမိတ်တွေသာ ဖြစ်ပြီး ရွေးချယ်ရမယ်ဆိုရင်တောင် Exodus ရဲ့ တယ်လာတွေနဲ့ ထိတွေ့ဆက်ဆံရတာမျိုးကို သူမ ရှောင်ရှားချင်ပါတယ်။
သူမကိုယ်တိုင်ကလည်း စိတ်သဘောထား ကောက်ကျစ်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်ပေမဲ့လည်း၊ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနဲ့ ဖျက်ဆီးခြင်းကို ချီးကျူးနေကြတဲ့ သူတွေကို ကြည့်ပြီး သူမ လျှာသပ်မိရုံကလွဲပြီး တခြား မလုပ်နိုင်ခဲ့ပါ။
‘ဒါ့အပြင် နောက်ပိုင်း ကိုရီးယားမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် Unleashed လို့ ခေါ်တဲ့ ကော်လက်တာတွေ ပိုများလာသလိုပဲ။’
အာဂါရယ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက တွန့်ချိုးသွားသည်။
Unleashed ဆိုတာကတော့ ပင်တာဂရမ် ဆီမှာ ပါဝင်ဖို့ ကမ်းလှမ်းခဲ့ပေမဲ့ ငြင်းပယ်ခံလိုက်ရတဲ့ ကော်လက်တာတွေ ဖြစ်ကြသည်။
သူတို့က ကော်လက်တာတွေထဲမှာမှ အလွန်မာနကြီးသူတွေ ဖြစ်သည်။ သူတို့မှာ Exodus နဲ့ တစ်စုံတစ်ရာ ဆက်သွယ်မှုများ ရှိနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူမရဲ့ စိတ်ကူးယဉ် သက်သက်ပဲလားဆိုတာကို သူမ တွေးတောနေမိသည်။
‘ဟူး။ အခုတော့ ငြိမ်ငြိမ်လေးပဲ နေဦးမှ။’
အာဂါရယ်က အခုထိ လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်ခြင်း မရှိသေးပါ။
ဒါပေမဲ့ ဒီလို ဘဝမျိုးက ကြာကြာ ရှိနေမှာ မဟုတ်ပါ။
သူမ အခု အသက်ရှူသံကိုပင် ထိန်းချုပ်ပြီး စောင့်ဆိုင်းနေရပေမဲ့၊ အခွင့်အရေး ရတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် အဲ့ဒီအခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး သူမရဲ့ အတိတ်က ဂုဏ်ကျက်သရေတွေကို ပြန်လည် ရယူလိမ့်မည်။
“ဟီးဟီးဟီးဟီး။”
အာဂါရယ်က အဲ့ဒီအကြောင်းကို တွေးမိရုံနဲ့တင် မကောင်းဆိုးဝါးဆန်စွာ ရယ်မောမိတော့သည်။
တကယ်တော့လည်း လက်တွေ့ဘဝဆိုတာ အမြဲတမ်း ဆိုးရွားနေမြဲပါပဲ။