အဓိကဇာတ်ကောင်တွေကို ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ သိတယ် – အခန်း ၂၅၂
ကန်းယူဟွန်းသည် ချွဲဂျောင်မိုနှင့် တွေ့ဆုံပြီး ယူယောင်းမင်းကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် စကားအကြောင်းအရာကို အလျင်အမြန်ပြောင်းကာ သူ ဒီနေ့ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်များကို ပြောပြလိုက်သည်။
“အတုအယောင်၊ စိတ်ကူးယဉ်နယ်ပယ်တစ်ခုလို့ ပြောတာလား။”
“မယုံနိုင်စရာလို့ ထင်ရပေမဲ့ ဒါက အမှန်ပဲ။ ပြီးတော့ သံသယရှိသူတွေကလည်း…”
“အန်းလီးရှ် (Unleashed) တွေပေါ့။”
“ခင်ဗျား ကြိုရိပ်မိနေတာလား။”
ချွဲဂျောင်မိုသည် မျက်နှာလေးပင်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“လုံးလုံးတော့ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့နောက်ပိုင်းမှာ သံသယဖြစ်စရာကောင်းအောင် လှုပ်ရှားနေတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းအချို့ ကြားထားရတယ်။ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေတဲ့ ဘာသာရေးအဖွဲ့အစည်းကတော့ နည်းနည်း ငြိမ်ကျသွားပေမဲ့လေ…”
ချွဲဂျောင်မိုသည် ထိုသို့ပြောရင်း ကန်းယူဟွန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ကန်းယူဟွန်းကတော့ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ မသိသလိုလိုနှင့် ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။
ချွဲဂျောင်မိုသည် ထပ်မမေးတော့ဘဲ ဆက်ပြောသည်။
“…အာဖရိကဘက်ကနေ သူတို့နဲ့ပတ်သက်တဲ့ သတင်းစကားတွေ ထွက်လာပြီး သူတို့က ဒီကို တိတ်တဆိတ် ဝင်လာကြတာ။ ငါ သူတို့ကို ငြိမ်ငြိမ်လေး စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ကို သွားထိလိုက်ရင် ပေါက်ကွဲထွက်သွားမလားလို့ စိုးရိမ်ရလို့လေ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက နောက်ပိုင်းမှာ ပိုပြီး သံသယဖြစ်စရာကောင်းလာတယ်။ အခုလည်း မင်းက အတုအယောင် စိတ်ကူးယဉ်နယ်ပယ်အကြောင်း လာပြောပြပြန်ပြီ။ ဟူး။”
သူသည် မျက်မှန်ကိုချွတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ထိုအကြောင်းကို တွေးမိရုံနှင့်ပင် ခေါင်းကိုက်လာပုံရသည်။
“ဒါပေမဲ့ မင်းက ကြိုတင်သိလိုက်ရတာ ကံကောင်းတာပဲ။ အသိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။”
“ဘာမှမသိဘဲ အန္တရာယ်ဖြစ်တာထက်စာရင် နည်းနည်းလေးပဲဖြစ်ဖြစ် သိထားတာက ပိုကောင်းတာပေါ့။ ငါ သတိပေးချက်တွေကို တတ်နိုင်သလောက် မြှင့်တင်ထားရတော့မယ်။ ဟူး။ သူတို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကိုရီးယားကို ရောက်လာပြီး ဒီလိုတွေ လုပ်ရဲရတာလဲ။”
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျွန်တော် ပြောချင်တာက ဒါပါပဲ။ ပြီးတော့ ယောင်းမင်းကိစ္စကိုတော့ ဝှိုက်ဖလားမန်နေဂျီမန့် (White Flower Management) ကပဲ တာဝန်ယူလိုက်ပါ့မယ်။”
“သေချာပေါက် လုပ်ပေးပါ။”
ကန်းယူဟွန်း ယူဆောင်လာပေးသည့် သတင်းအချက်အလက်နှင့် ယှဉ်လျှင် ယူယောင်းမင်းဆိုသည့် အဝေးပစ်တိုက်ခိုက်မှုတွင် ကျွမ်းကျင်သော စုဆောင်းသူကို သင်တန်းကျောင်းသို့ မပို့ရန် တောင်းဆိုချက်မှာ ဘာမှမဟုတ်ပေ။
သူသည် အဝေးပစ်တိုက်ခိုက်မှုတွင် ကျွမ်းကျင်သည့် စုဆောင်းသူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ကန်းယူဟွန်းက သူ့ကို အဲ့ဒီလောက်ထိ ဂရုစိုက်ပေးနေမှတော့ သူသည် အရည်အချင်းရှိသူတစ်ယောက် ဖြစ်ရပေမည်။
‘ဝှိုက်ဖလားမန်နေဂျီမန့်သာ ပိုသန်မာလာရင် ငါ့အတွက် ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့ မဟာမိတ်တွေ ပိုရှိလာမှာပဲ။’
သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ခိုင်မာသော ယုံကြည်မှု တည်ဆောက်ပြီးဖြစ်သဖြင့် ချွဲဂျောင်မိုသည် အငြင်းပွားရန် သို့မဟုတ် အကြောင်းပြချက်တောင်းဆိုရန် မလုပ်တော့ပေ။
ထိုအချိန်တွင် ဖြစ်ပျက်သွားသည်က…
“ဟေ့! ချွဲဂျောင်မို!”
ရုံးခန်းတံခါးကို ကန်ဖွင့်ပြီး ဝင်လာသည့် လူကြီးတစ်ယောက်သည် ချွဲဂျောင်မို၏ နာမည်ကို အော်ခေါ်လိုက်သည်။
ဖြူဖွေးနေသော ဆံပင်များနှင့် ဝင်လာသည့် ထိုလူကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ချွဲဂျောင်မို၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
“ဒါရိုက်တာ ကင်ဟတ်ဂျန်း?”
“ဂျောင်မို! ဒါကို ကြည့်စမ်း! ငါလုပ်နိုင်သွားပြီ! နောက်ဆုံးတော့ ငါလုပ်နိုင်သွားပြီ! ဟားဟားဟား!!”
ကင်ဟတ်ဂျန်းသည် သူလုပ်ထားသည့်အရာကို ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာဖြင့် ချွဲဂျောင်မို၏ ရှေ့သို့ ချက်ချင်းတင်လိုက်သည်။
၎င်းသည် ငွေရောင်သတ္တုဆလင်ဒါတစ်ခုဖြစ်သည်။ အကျယ် ၂၅ စင်တီမီတာခန့်နှင့် အမြင့် ၁ မီတာခန့်ရှိပြီး အပြင်ဘက်တွင် သန့်ရှင်းရေးမလုပ်ရသေးသည့် စာသားအချို့ ကျန်ရှိနေသေးသည်။
ချွဲဂျောင်မိုသည် မျက်မှန်ကို ပြင်တပ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။
“ဒါရိုက်တာ ကင်ဟတ်ဂျန်း။ ကျွန်တော့်မှာ ဧည့်သည်ရှိနေတာ မမြင်ဘူးလား။ ပြီးတော့ ခင်ဗျားလုပ်လိုက်တယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ ဒါက ဘာလဲ။”
“ရာစုနှစ်ရဲ့ တီထွင်မှုပဲ!”
ကင်ဟတ်ဂျန်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုမလျော့ဘဲ အော်ပြောလိုက်သည်။
“ဒီဟာနဲ့ဆိုရင် စုဆောင်းသူတွေက စိတ်ကူးယဉ်နယ်ပယ်ထဲကို ဝင်ပြီး အသက်စွန့်စရာ မလိုတော့ဘူး!”
“မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက အတိအပြတ် ဘာလဲဆိုတော့…”
“ဗုံးတစ်လုံးလေ။”
သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို ဖြတ်ပြောလိုက်သူမှာ ကန်းယူဟွန်းဖြစ်သည်။
“ဟမ်?”
ကင်ဟတ်ဂျန်းသည် ကန်းယူဟွန်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် သတိထားမိလိုက်သည်။
သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် ကန်းယူဟွန်းနှင့် ယူယောင်းမင်းကိုပင် ဂရုမစိုက်မိပေ။ ကင်ဟတ်ဂျန်းသည် သူတစ်ပါးကို ဂရုမစိုက်သည့် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သူနှင့် ထူးဆန်းသူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။
သို့သော် ကန်းယူဟွန်းကတော့ ကင်ဟတ်ဂျန်းလုပ်ထားသည့်အရာကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိလိုက်သည်။
သူသည် မိမိ၏တီထွင်မှုကို တစ်စုံတစ်ယောက်က အသိအမှတ်ပြုပေးလိမ့်မည်ဟု တိတ်တဆိတ် မျှော်လင့်နေခဲ့သဖြင့် စိတ်ဝင်တစား ရှိနေမိသည်။
“မင်း ဒါက ဘာလဲဆိုတာ သိလား။”
“ဟုတ်ကဲ့။ ဗုံးတစ်လုံးနဲ့ ‘ဇာတ်လမ်းကို ဖျက်ဆီးခြင်း (Shredding Story)’ ကို ပေါင်းစပ်ထားတာပဲ။ ဒါက ရိုးရိုးဖျက်ဆီးတာမျိုးမဟုတ်ဘဲ ချည်နှောင်မှုတွေကို ဖြတ်တောက်တာမျိုးနဲ့ ပိုတူတယ်။ ပေါက်ကွဲတဲ့အခါ ယမ်းမှုန့်ကနေ မီးတောက်တွေ ထွက်လာတာမဟုတ်ဘဲ စာသားတွေကြားက ချည်နှောင်မှုကို အတင်းအကျပ် ဖြတ်တောက်ပြီး ဇာတ်လမ်းကိုတင် အသက်မဝင်အောင် လုပ်ပစ်တာ။”
“အဲ့ဒါက…”
သူသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးမှ သံသယဖြစ်ခြင်းနှင့် ထိတ်လန့်ခြင်းတို့ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဒီလူငယ်လေးက သူ့တီထွင်မှုကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် သိသွားရတာလဲဆိုတာ ကင်ဟတ်ဂျန်း မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။
“မင်း နာမည်က ဘာလဲ။”
“ကျွန်တော့်နာမည် ကန်းယူဟွန်းပါ။”
“ကန်းယူဟွန်း? အင်း။ နာမည်က ကြားဖူးသလိုလိုပဲ။”
ကင်ဟတ်ဂျန်းသည် ထိုနာမည်ကို ကြားဖူးသလိုလိုနှင့် မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
ချွဲဂျောင်မို သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး စကားကို ပြန်ဆက်သည်။
“ကျွန်တော် အရင်က ပြောခဲ့တယ်လေ၊ ဒါရိုက်တာ ကင်ဟတ်ဂျန်း။ စိတ်ကူးယဉ်နယ်ပယ်ထဲကို တိုက်ရိုက်ဝင်ပြီး တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့သူ ရှိတယ်လို့။”
“အို! ဟုတ်သားပဲ! မင်းက အဲ့ဒီ ‘တဲလား (တယ်လာ)’ ဆိုတဲ့သူ မဟုတ်လား။”
“အဲ့ဒါကတော့ ချီးကျူးလွန်းရာ ရောက်နေပါပြီ။”
“ဟွန်း။ တကယ့်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ။ ကဲ ဒါဆိုရင်။ တဲလားတစ်ယောက်ရဲ့ အမြင်အရ ငါ့ရဲ့တီထွင်မှုက ဘယ်လိုရှိလဲ။”
ကင်ဟတ်ဂျန်းသည် ကန်းယူဟွန်းဆိုသည့် နာမည်ကို စိတ်ထဲတွင် အသေအချာ မှတ်သားလိုက်ပြီး အမြင်တောင်းဆိုလိုက်သည်။
သူသည် ဤအရာက ဘာအတွက်လဲဆိုတာကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ သိသွားသည့်အတွက် ဤပစ္စည်း၏ ကြီးမြတ်မှုကိုလည်း အလွယ်တကူ နားလည်လိမ့်မည်ဟု ထင်နေသည်။
စိတ်ထဲတွင် ချီးမွမ်းခြင်းဟင်းရည်ကို သောက်သုံးနေနှင့်ပြီးဖြစ်သည့် ကင်ဟတ်ဂျန်းသည် ကန်းယူဟွန်းထံမှ ထွက်လာသည့် စကားကြောင့် မျက်နှာပျက်သွားရသည်။
“အဆင့်မမီသေးဘူး။”
“ဘာ၊ ဘာပြောတယ်?! အဆင့်မမီဘူး?! ဟုတ်လား!”
“အကြံဉာဏ်ကတော့ မဆိုးပါဘူး။ ပုံစံတကျ ဖြစ်ပေမဲ့ အသွင်အပြင် ရနေတာကတော့ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက မပြီးပြည့်စုံသေးဘူး။”
ကန်းယူဟွန်း၏ ပြင်းထန်သော ဝေဖန်မှုကြောင့် ကင်ဟတ်ဂျန်း၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် နီရဲလာသည်။
ဘာမှမသိတဲ့ ဒီတဲလားက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူ့ရဲ့ လက်ရာမြောက်သည့် တီထွင်မှုကို ဒီလောက်ထိ လျှော့ပြောရဲတာလဲ!
ကင်ဟတ်ဂျန်း ဒေါသတကြီး မအော်ခင်မှာပင် ကန်းယူဟွန်းက စကားစလိုက်သည်။
“ဗုံးနဲ့ ဇာတ်လမ်းကို ဖျက်ဆီးခြင်းက အပြန်အလှန် ဖြည့်စွက်ပေးနိုင်တဲ့ အရာတွေပါ။ ဘယ်အရာကိုမဆို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တဲ့ ရုပ်ဝတ္ထုလောကရဲ့ အချိန်ကိုက်ဗုံးနဲ့ ဘယ်အရာကိုမဆို ကြိတ်ချေပစ်နိုင်တဲ့ ဇာတ်လမ်းဖျက်ဆီးခြင်းပေါ့။ ပြီးတော့ စာသားတွေကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဖြတ်တောက်ထားတာကလည်း ချီးကျူးစရာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက မပြီးပြည့်စုံသေးဘူး။”
ကန်းယူဟွန်းက ထိုသို့ပြောရင်း ဗုံးဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။
ဆလင်ဒါပေါ်တွင် မှိန်ဖျော့ဖျော့ ထွင်းထုထားသည့် စာသားများမှာ ဟိုလိုဂရမ်ကဲ့သို့ အဖြူရောင် တောက်ပလာပြီး ကန်းယူဟွန်း၏ လက်နှင့် ထိတွေ့သွားသည်။
“ဟေ့၊ ဟေ့၊ မင်း ဘာလုပ်တာလဲ!”
ကင်ဟတ်ဂျန်းသည် ကန်းယူဟွန်းက စာသားတွေကို ဘယ်လိုလုပ် လက်နဲ့ထိနိုင်တာလဲဆိုတာကို မမေးတော့ပေ။ သူသည် မိမိ၏ လက်ရာမြောက်သော တီထွင်မှုကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်မှာကို ပိုပြီး စိုးရိမ်နေသည်။
“ကြည့်နေလိုက်ပါ။”
ကန်းယူဟွန်းက ထိုသို့ပြောပြီး [Engraving - ထွင်းထုခြင်း] ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။
ကန်းယူဟွန်း၏ လက်ချောင်းများမှာ စီစဉ်ထားသည့် စာသားများပေါ်တွင် ပုံဆွဲသကဲ့သို့ ရွေ့လျားသွားသည်။ သူသည် ရှုပ်ထွေးနေသည့် စာသားများကြားတွင် စာလုံးများကို ဖြည့်စွက်ပေးပြီး ပိုမိုသပ်ရပ်အောင် ပြုပြင်လိုက်ကာ မလိုအပ်ဘဲ ရှည်ထွက်နေသည့် အစိတ်အပိုင်းများကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဖြတ်ထုတ်လိုက်သည်။
ရှုပ်ထွေးနေသည့် သင်္ချာဖော်မြူလာတစ်ခုကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။
စစချင်းတွင် ကင်ဟတ်ဂျန်းသည် ကန်းယူဟွန်းကို တားဆီးရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူ ဘာလုပ်နေမှန်း သိလိုက်သည့်အခါ အသက်ရှူမှားသွားရတော့သည်။
“အို…”
သူ၏ လက်သီးနှစ်ဖက် တုန်ရီသွားသည်။
သူမလုပ်နိုင်ခဲ့သည့်အရာကို ဤမျှ သဘာဝကျကျ လုပ်ဆောင်နိုင်သည်ကို အံ့အားသင့်ရုံတင်မကပေ။
သို့သော် သူ အလွန်တပ်မက်ခဲ့ရသည့် ဝေးကွာသော နယ်ပယ်တစ်ခုကို ကိုယ်တိုင်မျက်မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် ပီတိကတော့ အကြီးမားဆုံးပင်။
“ရပြီ။ ပြီးသွားပြီ။ အလျင်စလိုလုပ်လိုက်ရလို့ အဆင့်မမီသလို ဖြစ်နေပေမဲ့ အရင်ကထက်တော့ ပိုကောင်းလာမှာပါ။”
ကန်းယူဟွန်းသည် [Engraving] ဖြင့် ပြုပြင်လိုက်သည့် ဗုံးကို ပြသလိုက်သည်။ ကင်ဟတ်ဂျန်းသည် တုန်ရီနေသည့် လက်ဖြင့် ထိတွေ့လိုက်သည်။
သူ၏ မျက်ဆံနှစ်ခုမှာ ကြက်ခြေခတ်ပုံစံ ဖြစ်သွားသည်။
သူသည် ဇာတ်လမ်းနှင့် စာသားများကို မြင်နိုင်၊ ခံစားနိုင်ရန် ကျွမ်းကျင်မှုကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။
“အို… တကယ်ကို ပြီးပြည့်စုံသွားပြီ။ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးပြည့်စုံတာထက်ပိုတယ်၊ ဒီအဆင့်လောက်ဆိုရင်တော့ နောက်ထပ် ဘာမှလုပ်စရာ မလိုတော့ဘူး…”
“ဘယ်လိုလဲ။”
“မင်း၊ မင်းက… မဟုတ်ဘူး၊ မင်းက ဘယ်သူလဲ…”
ကန်းယူဟွန်းသည် ကင်ဟတ်ဂျန်း၏ မေးခွန်းကို ဖြေမည့်အစား ဗုံးနှင့်ပတ်သက်သည့် စကားကိုသာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ဒါက တော်တော်ကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုပဲ။ ဒီဟာကို ပေါက်ကွဲစေလိုက်ရင် စိတ်ကူးယဉ်နယ်ပယ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ခက်ခဲနိုင်မယ့် အချက်တစ်ခုကတော့…”
“…အထဲကနေပြီးတော့ ဖောက်ခွဲရမှာလေ။”
“မှန်တယ်။ ခင်ဗျား ဒါကို သိထားတာပေါ့ ဟုတ်လား။”
“ဘယ်လောက်ပဲ လုပ်လုပ် စိတ်ကူးယဉ်နယ်ပယ်ရဲ့ အပြင်ဘက်ကနေ ဖောက်ခွဲပြီး အပြီးတိုင် ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ အဲ့ဒီလိုဖြစ်ဖို့ဆိုရင် ဒါကို တစ်လုံးထုတ်လုပ်ဖို့ TP အများကြီး သုံးရလိမ့်မယ်။ ကုန်ကျစရိတ်ကို တတ်နိုင်သလောက် လျှော့ချရမှာပဲ ရှိတော့တယ်။ အဲ့ဒီလောက်တောင်မှ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ထုတ်လုပ်ဖို့က မဖြစ်နိုင်ဘူး။”
အစုလိုက်အပြုံလိုက် ထုတ်လုပ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်သော်လည်း ဤပစ္စည်း၏ တန်ဖိုးမှာ လျော့ကျသွားခြင်း မရှိပေ။
စိတ်ကူးယဉ်နယ်ပယ်ထဲမှာသာ စနစ်တကျ အသက်သွင်းနိုင်မည်ဆိုလျှင် အခြေအနေတွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးစရာမလိုဘဲ အဲ့ဒီနေရာကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။
ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်းရှိ စွန့်ပစ်ပုံးကဲ့သို့ပင်။
ကန်းယူဟွန်းသည် ထိုသို့သော စိတ်ကူးဉာဏ် ပေါ်ပေါက်လာသည့်အတွက် အံ့သြမိသည်။
‘သူက ဒါကို စိတ်ကူးရပြီးတော့ တီထွင်လိုက်တာပဲ။’
ယခင်ဘဝက ဤကဲ့သို့သော ပစ္စည်းမျိုးကို တီထွင်ခဲ့သည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။ ဒါသည် ကမ္ဘာမြေ၏ စီးဆင်းမှု ပြောင်းလဲသွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ရမည်။
‘မဆိုးဘူး။’
စိတ်ကူးယဉ်နယ်ပယ်ကို အတင်းအဓမ္မ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည့် ပစ္စည်းတစ်ခု။
တကယ်လို့သာ နတ်ဘုရားများ (Divine Spirits) ကသာ ဒါကို သိသွားခဲ့ရင် သူတို့က ဒါကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ အလွယ်လမ်းလိုက်တာ၊ ဒါမှမဟုတ် လိမ်ညာတာ၊ ဒါမှမဟုတ် လူမဆန်တဲ့နည်းလမ်းလို့ ပြောဆိုပြီး ပါးစပ်မှ အမြှုပ်တစီစီ ထွက်အောင် ပြောကြလိမ့်မည်။
သို့သော်လည်း မိမိတို့၏ အသက်ကို ပဓာနထားပြီး တိုက်ခိုက်နေရသည့်သူများ အမြင်တွင်မူ ဤပစ္စည်းထက် ကောင်းသည့်အရာ မရှိပေ။
“ဒီအချက်အပြင် နောက်တစ်ခုက။ ဒါကို ပေါက်ကွဲစေဖို့အတွက် စုဆောင်းသူတစ်ယောက်က ဒါကိုယူပြီး အထဲကို ဝင်ပေးရမယ်။”
“မှန်တယ်။ စိတ်ကူးယဉ်နယ်ပယ်ရဲ့ အတွင်းပိုင်းကနေ အဝေးထိန်းစနစ်နဲ့ ဖောက်ခွဲဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ နောက်ဆုံးမှာတော့ စုဆောင်းသူတစ်ယောက်ယောက်က အထဲကို ဝင်ပြီး အဲ့ဒါကို ဖောက်ခွဲပေးမှ ရမှာ။”
ဒါသည် တော်လှန်ပြောင်းလဲနိုင်သည့် လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း အသုံးပြုရန်အတွက် အခြေအနေများစွာ လိုအပ်နေသည်။
မည်သည့် စုဆောင်းသူက မိမိ၏အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ စိတ်ကူးယဉ်နယ်ပယ်ထဲကို ဝင်ရောက်ပြီး ဒါကို ဖောက်ခွဲပေးရဲပါ့မလား။
မိမိကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်တတ်သည့် စိတ်ဓာတ်မရှိလျှင်တော့ သူတို့သည် အထင်အရှားပင် ငြင်းပယ်ကြလိမ့်မည်။
‘အဲ့ဒါကတော့ အဲ့ဒီကို ရောက်မှပဲ ဆုံးဖြတ်ရမယ့်ကိစ္စပါ။ ဟွန်း။ ဒါပေမဲ့ သူက ဒါကို သိသေးတာ မဟုတ်ဘူးလား။’
ကန်းယူဟွန်းသည် ကင်ဟတ်ဂျန်း၏ တုံ့ပြန်မှုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
သူသည် ကင်ဟတ်ဂျန်း အရင်က ထွင်းထုထားသည့် စာသားများကို ပြောင်းလဲပေးလိုက်ပြီး ပိုမိုကြည့်ကောင်းအောင် ပြုပြင်ပေးခဲ့သော်လည်း ဤနေရာတွင် သေးငယ်သည့် ထောင်ချောက်တစ်ခု ရှိသေးသည်။
အလွန်သေးငယ်သည့် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု။
သေချာမကြည့်လျှင် သဘာဝကျကျနဲ့ ကျော်သွားမိမည့် ‘အမှား’ တစ်ခု။
ဒါသည် ကင်ဟတ်ဂျန်း၏ အဆင့်ကို စမ်းသပ်ရန်အတွက် ကန်းယူဟွန်းက မပြောင်းလဲဘဲ တမင်တကာ ချန်လှပ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သူက ဒါကို သတိထားမိလိမ့်မည်ဟု အနည်းငယ် မျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း ကင်ဟတ်ဂျန်းမှာမူ ဘာမှမသိသလိုပင်။
‘သူက ဒီပစ္စည်းကို တီထွင်နိုင်လို့ ငါ သူ့ကို မျှော်လင့်ချက်ထားမိတာ များသွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။’
ယခင်ဘဝက ဤကဲ့သို့သော ပစ္စည်းမျိုးကို တီထွင်ခဲ့သည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။ ဒါသည် ကမ္ဘာမြေ၏ စီးဆင်းမှု ပြောင်းလဲသွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ရမည်။
သူ့ကို ပြောပြပြီး နောက်တစ်ဆင့်ကို ဆက်သွားရမည့်အချိန် ရောက်ပြီဟု သူ တွေးလိုက်သည်။
“အစ်ကို၊ ဒါလေးက နည်းနည်း ထူးဆန်းနေသလိုပဲ မဟုတ်ဘူးလား။”
ယခုအချိန်အထိ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည့် ယူယောင်းမင်းက ရှေ့ကို တိုးလာသည်။
ကင်ဟတ်ဂျန်းနှင့် ချွဲဂျောင်မိုတို့က သူ့ကို နားမလည်သည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ကန်းယူဟွန်းကသာ စိတ်ဝင်တစားရှိသည့် မျက်ဝန်းများဖြင့် ဆက်ပြောရန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
ယူယောင်းမင်းသည် ရုတ်တရက် အာရုံစိုက်ခံလိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် အားနာသွားကာ ပါးပြင်ကို လက်ဖြင့် ကုတ်လိုက်သည်။
“အမ်၊ အဲ့ဒါကလေ။ ဒီနေရာလေးကို ကြည့်လိုက်ပါ။ [ဖြတ်တောက်ခြင်း]၊ [ကြိတ်ချေခြင်း]၊ [ဖောက်ခွဲခြင်း] တို့ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက် အမှတ်အသားတွေကြားမှာ သူတို့ကို ချောမွေ့သွားအောင် ဆက်စပ်ပေးထားတဲ့ စာသားလေးက နည်းနည်း လျော့ရဲနေသလိုပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒီနေရာမှာ သိမ်မွေ့ပေမဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အစိတ်အပိုင်းလေးတစ်ခု ရှိနေတယ်။”
“ဘယ်နေရာမှာလဲ။”
“ဒီမှာ။”
ယူယောင်းမင်းသည် ဆလင်ဒါတိုင်ပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသည့် မရေမတွက်နိုင်သော စာလုံးများကြားမှ ထို ‘အမှား’ ကို အတိအကျ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“အဲ့ဒါ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား!”
ကင်ဟတ်ဂျန်းသည် မယုံကြည်နိုင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ယူယောင်းမင်း ထိုးပြလိုက်သည့် စာသားအစိတ်အပိုင်းကို ချက်ချင်း အသေးစိတ် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် မျက်လုံးများကို အကျယ်ကြီး ပြူးလိုက်ရင်း ဝန်ခံရတော့သည်။
“တကယ်၊ တကယ်ပဲလား? ဘယ်လို၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး…”
ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သတိထားမိသွားတာလဲ။
သူ ဘာကို မေးနေမှန်း သိရန်အတွက် ကျန်သည့် စကားလုံးများကို နားထောင်နေစရာပင် မလိုတော့ပေ။
ယူယောင်းမင်းသည် အားနာစွာဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်က ထူးဆန်းတဲ့ နေရာလေးကို မြင်လိုက်မိလို့ပါ။”
ထိုတုံ့ပြန်မှုကြောင့် ချွဲဂျောင်မိုသည် အံ့အားသင့်ရမြဲပင်။
ကန်းယူဟွန်း ခေါ်လာသည့် စုဆောင်းသူသည် သာမန်လူမဟုတ်ကြောင်း သူ အကြမ်းဖျင်း တွေးထားသော်လည်း ကင်ဟတ်ဂျန်းပင် သတိမထားမိသည့် အမှားတစ်ခုကို သူက ဖမ်းမိလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
ထို့အပြင် ယူယောင်းမင်းသည် တစ်ဆင့်ပိုတက်သွားသည်။
“အစ်ကို။ ကျွန်တော် ဒါကို နည်းနည်း ပြင်ပေးလို့ ရမလား။”
“ရတယ်။”
“ဘာ၊ ဘာပြောတယ်?!”
ကင်ဟတ်ဂျန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ မျက်စိဖြင့် ‘မြင်’ ခြင်းနှင့် လက်ဖြင့် ‘ထိတွေ့’ ခြင်းမှာ စွမ်းရည်ချင်း မတူညီပေ။ နောက်ပိုင်းက ပိုပြီး ခက်ခဲသည်။
သို့သော် ယူယောင်းမင်းကတော့ အလွန်လွယ်ကူစွာ လုပ်ဆောင်ပေးမည်ဟု ပြောလိုက်သည်။
ပြီးတော့ ဒါက ဟန်ဆောင်နေခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။
“အို ဘုရားသခင်…”
ယူယောင်းမင်း၏ လက်သည် စာလုံးများပေါ်သို့ ထိတွေ့လိုက်သည်။ တောက်ပနေသည့် စာလုံးများသည် ယူယောင်းမင်း၏ လက်ထဲတွင် ပါသွားပြီး သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များမှတစ်ဆင့် ပုံစံများ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။
ယူယောင်းမင်း ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် [လက်မှုပညာရှင်၏ ကျွမ်းကျင်မှု (Craftsman’s Dexterity)] စွမ်းရည်ကို အသက်သွင်းလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
အရာဝတ္ထုများကို ဖန်တီးနိုင်ရုံသာမက ကမ္ဘာလောကကို ဖွဲ့စည်းထားသည့် စာသားများကိုပါ ထိတွေ့ပြီး ပြုပြင်နိုင်သည့် လိမ်ညာသကဲ့သို့သော စွမ်းရည်တစ်ခု။
ကင်ဟတ်ဂျန်းသည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သတိလစ်မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။
“ပြီးသွားပြီ။”
လုပ်ငန်းစဉ်မှာ ပြီးဆုံးသွားပြီး အပြီးသတ်သွားသည့်အရာမှာ ကင်ဟတ်ဂျန်း အစက ယူလာခဲ့သည့်အရာနှင့် မတူညီတော့သည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
ပုံပန်းသဏ္ဌာန်မှာ တူညီနေသော်လည်း အထဲတွင် ပါဝင်သည့် ‘ဇာတ်လမ်း’ မှာမူ ယခင်ကထက် ပိုမိုသန့်စင်ပြီး အသေးစိတ်ကျကာ ပို၍ ရှင်းလင်းသွားသည်။
ကင်ဟတ်ဂျန်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ အာရုံစူးစိုက်မှု ပျောက်ဆုံးသွားသည်။
သူသည် ဝိညာဉ်မဲ့နေသည့်ပုံစံ ဖြစ်သွားသည်။
ကန်းယူဟွန်းသည် သူ့အတွက် အနည်းငယ် စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသည်။
‘ငါတို့ အလွန်အကျွံ လုပ်လိုက်မိတာလား။’
ကင်ဟတ်ဂျန်း၏ အမြင်တွင် သူတို့နှစ်ယောက်သည် သူစိမ်းများဖြစ်ကြပြီး သူ့၏ လက်ရာမြောက်သည့် ပစ္စည်းကို ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ပြုပြင်လိုက်ကာ သူထက် ပိုကောင်းသည့် ရလဒ်ကို ထုတ်ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ သူတို့က သူ့ထက် အသက်အများကြီး ငယ်ကြသည်။
လွှမ်းမိုးနိုင်သည့် အရည်အချင်း။
ထိုကြီးမားသည့် နံရံကို ရင်ဆိုင်ရသည့်သူများသည် နောက်ဆုံးတွင် မိမိတို့၏ စိတ်ဓာတ်ကို ဆုံးရှုံးသွားတတ်ကြသည်။
ဤအလုပ်ကို အချိန်အကြာကြီး လုပ်ကိုင်လာခဲ့သည့် ကင်ဟတ်ဂျန်းသည် အခြားသူများထက် ပိုပြီး ပြင်းထန်စွာ ခံစားရလိမ့်မည်။
‘ငါတို့ နည်းနည်း စာနာမှု လိုအပ်နေတာပဲ။’
ကင်ဟတ်ဂျန်းသည် တကယ့်ကို ထူးချွန်သူဖြစ်သည်။
သူ့တွင် ရွှေရောင်အရိပ်အယောင် ပါဝင်သည့် စာအုပ်တစ်အုပ် ရှိသည်။ အဖုံးမှာ တောက်ပသည့် ငွေရောင်ဖြစ်ပြီး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်နိုင်သည့် အလားအလာမှာ ရွှေရောင်ဖျော့ဖျော့ ဖြစ်သည်။
သူ ယခုအချိန်အထိ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည့် လမ်းကြောင်းမှာ ခိုင်မာနေရမည်။
‘ဒါပေမဲ့ ကမ္ဘာကြီးက ကျယ်ပြန့်တယ်၊ နောင်တချိန်မှာ ရင်ဆိုင်ရမယ့် အနာဂတ်ကို တွေးကြည့်မယ်ဆိုရင် ဒါလောက်နဲ့တင် မလုံလောက်သေးဘူး။’
ကင်ဟတ်ဂျန်းကဲ့သို့သော သူများသည် အကြွင်းမဲ့ အမြင်အရ ထိပ်ဆုံး ၁ ရာခိုင်နှုန်းထဲတွင် ရှိသည်။
သို့သော် ထို ၁ ရာခိုင်နှုန်းသော သူများသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်ရမည်။
သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်တွင်။
ထိပ်ဆုံး ၀.၀၀၀၁ ရာခိုင်နှုန်းထဲတွင် ရှိသည့်သူများ ရှိနေသည်။ နှိုင်းယှဉ်၍မရသည့် တည်ရှိမှုများ။
လက်ခံရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။ မည်သူမဆို ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။ မိမိကိုယ်ကို အကောင်းဆုံးဟု ထင်မှတ်ပြီး ဂုဏ်ယူတတ်သည့်သူများသည် နံရံတစ်ခုကို တစ်ကြိမ် တိုက်မိပြီးနောက်တွင် ခေါင်းငုံ့ကာ လက်ရှိ လက်တွေ့ဘဝတွင်သာ ကျေနပ်သွားတတ်ကြသည်။
အများစုမှာ ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။
“အံ့သြဖို့ကောင်းလိုက်တာ။”
သို့သော် ကင်ဟတ်ဂျန်း၏ နှုတ်ဖျားမှ ထွက်လာသည့် စကားလုံးများမှာ ကန်းယူဟွန်း တွေးထားသည်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။
“တကယ်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းတယ်။ မင်းတို့ ဒါကို ဘယ်လို စိတ်ကူးရလိုက်တာလဲ။ ဟုတ်ပြီ။ ဒီနည်းနဲ့ဆိုရင် စွမ်းအင် ဆုံးရှုံးမှုက ပိုပြီး လျော့ကျသွားလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ ဦးတည်ချက်ကိုလည်း ပိုပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သတ်မှတ်လို့ ရသွားပြီ။”
ဝိညာဉ်မဲ့သွားသည့်သူကဲ့သို့ ရေရွတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒါသည် စိတ်ဓာတ်ကျပြီး လက်လျှော့လိုက်သည့်သူ၏ အသံမဟုတ်ပေ။
ပို၍ကြီးမားသည့် စင်မြင့်တစ်ခုကို ကြည့်ရင်း မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားသည့်သူနှင့် လိုက်ဖက်သည့် နတ်ဘုရားများ၏ စိတ်ဓာတ်နှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
‘ဒီလူတော့။’
သူ စိတ်ဓာတ်မကျသွားပေ။
သူ အလျင်အမြန် ပြေးလွှားရင်း နံရံကို တိုက်မိခဲ့သော်လည်း၊ ထိုအရာကြောင့် နာကျင်မှုနှင့် ထိခိုက်မှုများကို ခံစားခဲ့ရသော်လည်း သူ ဆက်လက်ရပ်တည်နေဆဲပင်။
ဒီလူကတော့ စိတ်ဓာတ်မကျသွားပါလား။
ဒါပေမဲ့ သူ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ ကိုက်ထားပုံအရ သူ့ရဲ့ ဒေါသကိုတော့ မဖုံးကွယ်နိုင်ရှာပေ။
အသက် ၆၀ အရွယ် လူအိုကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်ဝန်းထဲမှာ တောက်လောင်နေတဲ့ ပြင်းပြတဲ့ စိတ်ဓာတ်မီးတောက်ကို ကန်းယူဟွန်း မြင်လိုက်ရသည်။
“မင်းနာမည်က ဘယ်သူလဲ၊ လူငယ်လေး။”
“ဗျာ? ကျွန်တော်က ယူယောင်းမင်းပါ။”
“ယူယောင်းမင်း။”
သူသည် ထိုနာမည်ကို အကြိမ်ကြိမ် ရေရွတ်လိုက်ပြီး ကန်းယူဟွန်းနှင့် ယူယောင်းမင်းတို့၏ နာမည်များကို ဘယ်တော့မှ မေ့မသွားစေရတော့မည့်အလား သူ့ဦးနှောက်ထဲတွင် အမှတ်တရ စွဲထင်သွားစေရန် အခိုင်အမာ ရိုက်သွင်းလိုက်သည်။
“နောက်တစ်ခါကျရင်တော့ မင်းတို့ကို ငါ အံ့သြသွားအောင် လုပ်ပြမယ်။ အသေအချာပဲ။”
သူသည် ထိုစကားများကို နောက်ဆုံးစကားအဖြစ် ထားရစ်ခဲ့ပြီး သူကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားသည့် ပစ္စည်းကို ယူကာ ရုံးခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။