“မင်းရဲ့အမှတ်တရတွေကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ တံဆိပ်ခတ်ထားတယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ အဲဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။”
“အဲဒါက… အား!”
ကွမ်ဂျီအာ သည် စကားပြန်ဖြေရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ဦးနှောက်ထဲသို့ အပ်နှင့်ထိုးသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သောဝေဒနာကြောင့် စကားဆက်မပြောနိုင်ဘဲ အသက်ရှူရခက်ခဲသွားသည်။
သူမသည် တံဆိပ်ကို အတင်းအကျပ် ဖြိုခွင်းပြီး အမှတ်တရများကို ပြန်လည်အမှတ်ရရန် ကြိုးစားခဲ့ရာ ယခုအခါတွင် သူမ၏ ဦးခေါင်းကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ဆွဲဖြဲခံနေရသည့်အလား ခံစားနေရသည်။
သူမသည် သတိကို အနိုင်နိုင်ပြန်လည်စုစည်းပြီး အချိန်မရှိတော့သည့်အလား အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။
“ငါ ငါ့အမှတ်တရတွေကို တံဆိပ်ခတ်ထားခဲ့တာ။ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ဘူး။ အဲဒီအမှတ်တရတွေ နိုးထလာရင် ဒီကမ္ဘာကြီးအတွက် အန္တရာယ်ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။”
“အန္တရာယ်ဟုတ်လား။ ဘာအန္တရာယ်မျိုးလဲ။”
“မင်း အမှတ်တရရေကို မသောက်ခင်က ပြောခဲ့တဲ့စကားကို မှတ်မိသေးလား။ အဲဒါနဲ့ အတူတူပဲ။ ဒီရောယှက်နေတဲ့ကမ္ဘာမှာ အမှတ်တရတွေနဲ့ အတိတ်ကအကြောင်းအရာတွေဆိုတာ မင်းသဘောတူသည်ဖြစ်စေ၊ မတူသည်ဖြစ်စေ ကမ္ဘာကြီးအပေါ် သက်ရောက်မှုရှိနေတယ်။”
ယူဟွန်း ထိုအချက်ကို ကောင်းစွာသိသည်။
ယခင်က သူ့ထံသို့ ရောက်လာခဲ့သော ဂျာမီလာနှင့် ဂူဆောယွန်းတို့ပင်လျှင် သူ၏အမှတ်တရ အပိုင်းအစများကြောင့် သက်ရောက်မှုရှိခဲ့ကြသည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် သူသိထားသော အနာဂတ်မှာ ထပ်မံပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။
ကွမ်ဂျီအာ က သူ့ခန့်မှန်းချက် မှန်ကြောင်း ပြောသည်။
သူမ ပြန်လည်အမှတ်ရလာသည့် အမှတ်တရများသည် ထိုအရာနှင့် ဆက်စပ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
“အမှတ်တရက ပိုပြင်းထန်လေလေ၊ သက်ရောက်မှုက ပိုကြီးလေလေပဲ။ ယူဟွန်း၊ ငါ ဒီသံသရာကို ဘယ်နှစ်ခါလောက် ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြတ်သန်းခဲ့ရတယ်လို့ မင်းထင်လဲ။”
“အဲဒါက…”
ကွမ်ဂျီအာ သည် သံသရာပေါင်း ၆၀၀ ကျော်ကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် သူမ၏ အမှတ်တရများ၏ အနှစ်သာရမှာ ဒုတိယသံသရာမှ ဆယ်ကြိမ်မြောက်သံသရာအတွင်းတွင် ရှိနေသည်။
“အခုထိတော့ သိပ်မဆိုးသေးဘူး… ရောယှက်နေတဲ့ကမ္ဘာရဲ့ သက်ရောက်မှုက နည်းသေးပေမဲ့ ငါ့အမှတ်တရတွေ အကုန်နိုးထလာရင်တော့ ပြန်ပြင်လို့မရတဲ့ ဘေးဒုက္ခမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ ငါ့အမှတ်တရတွေကို တံဆိပ်ခတ်ထားခဲ့တာ။ ငါကလည်း တုံးလိုက်တာ။ ဘာလို့ ဒီအချက်ကို စောစောကတည်းက မမှတ်မိခဲ့တာလဲ။”
ကွမ်ဂျီအာ သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှု မတည်ငြိမ်သူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေသည်။
“ဒီကမ္ဘာကြီးက ငါ့အမှတ်တရတွေကို ပြန်လွှတ်ပေးဖို့ အဆင်သင့်မဖြစ်သေးဘူး။ ဒီအချက်ကြောင့်ပဲ ငါ… ဘယ်နှစ်ခါ… ဘယ်နှစ်ခါ… ဘယ်နှစ်ခါရှိသွားပြီလဲ။”
“ဂျီအာ… မစ်စ်ဂျီအာ။”
“ရုပ်ဝတ္ထုကမ္ဘာကို ရောယှက်နေတဲ့ကမ္ဘာက ဝါးမြိုသွားလိမ့်မယ်။ အဲဒါက သဘာဝစီးကြောင်းပဲ။ ကမ္ဘာမြေဟာ နောက်ဆုံးတော့ မလွှဲမရှောင်သာတဲ့ ကံကြမ္မာဆီကို ရောက်သွားမှာပဲ။ ငါတို့ လုပ်နိုင်တာက ဦးတည်ချက်ကို ခဏလောက် ပြောင်းပေးဖို့ပဲ။ ငါတို့ ပြင်ဆင်ထားရမယ်။ ပြင်ဆင်ထားရမယ်။ အနာဂတ်အတွက် ပြင်ဆင်ထားရမယ်…”
ကွမ်ဂျီအာ ၏ အခြေအနေမှာ ထူးဆန်းနေသည်။
သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပို၍ ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီနေရုံသာမက ယူဟွန်းကို ကြည့်နေသော သူမ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း အာရုံမစိုက်နိုင်တော့ပေ။
သူမသည် လက်ရှိအဖြစ်မှန်ကို မြင်နေခြင်းမဟုတ်ပါ။ ကွမ်ဂျီအာ သည် သူမ၏ အမှတ်တရများ လှည့်ပတ်နေသည့် အငွေ့အသက်များကို မြင်နေခြင်းဖြစ်သည်။
“ကြီးမားတဲ့၊ အလွန်ကြီးမားတဲ့ အရာတစ်ခုက ငါတို့ကို စောင့်ကြည့်နေတယ်။ ဖောင်ဒေးရှင်းက ငါတို့ကို စောင့်ကြည့်နေတယ်။”
ကီး…!
ကွမ်ဂျီအာ ၏ စာအုပ်တွင်လည်း ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
အမှတ်တရရေကြောင့် တံဆိပ်ပွင့်သွားခဲ့သည့် သူမ၏ စာအုပ်မှ အလင်းရောင်မှာ တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့သွားပြီးနောက် ကျိုးပဲ့နေသော သံကြိုးများ ပြန်လည်ဆက်သွယ်ကာ စာအုပ်ကို ပြန်လည်တံဆိပ်ခတ်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။
တတိယသံသရာအထိ ပွင့်သွားခဲ့သော တံဆိပ်မှာ အချိန်ကို နောက်ပြန်ဆုတ်လိုက်သကဲ့သို့ ပြန်လည်ဖြစ်တည်လာသည်။
သံကြိုးတွေက ရုတ်တရက် ပြန်လည်ဖြစ်ပေါ်လာတာလား။
‘ဒါ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ…!’
ယူဟွန်း ထိတ်လန့်သွားသည်။
“မစ်စ်ဂျီအာ! အခုချက်ချင်း ကျွန်တော့်ကို ပြောပြစရာ တစ်ခုခုများ ရှိသေးလား!”
“ဖောင်ဒေးရှင်း။ ဖောင်ဒေးရှင်းကို သတိထား။ ပြီးတော့… ရွှေရောင်။”
‘ရွှေရောင်?’
ရွှေရောင်ဟူသော စကားလုံးကြောင့် ယူဟွန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
ရွှေရောင်ဟူသည်မှာ သူ မကြာသေးမီကမှ သတိပြုမိလာသော ထူးဆန်းသည့် စွမ်းအားတစ်မျိုးဖြစ်သည်။
စာရွက်ကဲ့သို့ တောက်ပနေသော ထိုအရာသည် မည်သည့်နေရာမှ ရောက်လာမှန်းမသိသည့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အရာတစ်ခုဖြစ်သည်။
ကွမ်ဂျီအာ က အဲဒီအကြောင်းကို သိနေတာလား။
ယူဟွန်း သူမ၏ ပခုံးနှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“မစ်စ်ဂျီအာ! အဲဒီရွှေရောင်အရာဆိုတာ ဘာလဲ။”
“ရွှေရောင်… အဲဒါက… အပိုင်းအစတစ်ခုပဲ။ ကမ္ဘာဦးကျမ်းရဲ့ အပိုင်းအစ…”
“ကမ္ဘာဦးကျမ်း? အဲဒါက ဘာလဲ။”
“အပိုင်းအစတွေက အပိုင်းအစတွေကိုပဲ ဆွဲဆောင်တယ်။ ပိုကြီးတဲ့အရာက ပိုသေးတဲ့အရာတွေကို ဆွဲဆောင်တယ်။ အဲဒါက ကမ္ဘာဦးကျမ်းပဲ။ ရွှေ… အား…”
ဒုန်း။
ကွမ်ဂျီအာ ၏ ခေါင်းမှာ ငိုက်ကျသွားသည်။
ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် သူမ၏ အမှတ်တရများကို ကိုယ်စားပြုသော စာအုပ်များအားလုံးမှာ သံကြိုးများဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
ယခင်ကထက် ပို၍ထူပြီး ပို၍ခိုင်မာသော သံကြိုးများ ဖြစ်သည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ယူဟွန်း နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်လိုက်သည်။
အရာအားလုံးက ရုတ်တရက်ကြီး ဖြစ်ပျက်သွားခြင်းဖြစ်သည်။
“အား…”
မေ့မျောသွားခဲ့သော ကွမ်ဂျီအာ ပြန်လည်သတိရလာသည်။
“ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ…?”
“မစ်စ်ဂျီအာ! အဆင်ပြေရဲ့လား။”
“ဟင်? ဘာဖြစ်တာလဲ။”
“မမှတ်မိဘူးလား။”
“မှတ်မိရမှာလား? ဘာကိုပြောတာလဲ။”
“မစ်စ်က အမှတ်တရရေကို သောက်လိုက်ပြီး…”
ယူဟွန်း စကားကို ရပ်လိုက်သည်။
ကွမ်ဂျီအာ သည် သူ့၏ တုံ့ပြန်မှုတွင် ထူးဆန်းသည့်အရာတစ်ခုခုကို ခံစားမိလိုက်သည်။
“ယူဟွန်း၊ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ မင်း စကားကို တစ်ဝက်တစ်ပျက်နဲ့ ရပ်လိုက်တာ။ အမှတ်တရရေ? ဟုတ်တယ်၊ ငါလည်း သောက်လိုက်သလိုပဲ…”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ မစ်စ်သောက်လိုက်တဲ့ အမှတ်တရရေက စွမ်းအားနည်းတဲ့ အမျိုးအစားဖြစ်ပုံရတယ်။ အဲဒါသောက်ပြီး နှစ်ရက်လောက် မေ့မျောနေခဲ့တာ။”
“နှစ်ရက်? ငါ ဘာသက်ရောက်မှုမှ မခံစားရဘူးလား။”
“ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ မခံစားရဘူး။ ဒါပေမဲ့ မစ်စ် သတိပြန်ရလာလို့ ဝမ်းသာပါတယ်။”
“အဲဒီလိုလား…”
ကွမ်ဂျီအာ သည် အမှတ်တရရေကို သောက်ခဲ့သော်လည်း ဘာတစ်ခုမှ မမှတ်မိသဖြင့် စိတ်တိုနေပုံရသည်။
ယူဟွန်း သူမကို အနည်းငယ် စိတ်ပျက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
“အရင်ဆုံး နှစ်ရက်လောက် ဘာမှမစားရသေးတာမို့ အရင်စားလိုက်ဦး။”
“…အင်း။ အဲဒီလိုပဲ လုပ်ရမှာပေါ့။ ဂရုစိုက်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပဲ။”
“ရပါတယ်၊ ကျွန်တော် လုပ်သင့်တာကို လုပ်တာပါ။”
“…!”
ရုတ်တရက် ကွမ်ဂျီအာ မျက်လုံးပြူးသွားပြီး တုန်ရီသွားသည်။
ယူဟွန်း တစ်ခုခု ထပ်ဖြစ်ပြန်ပြီဟု ထင်ကာ အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။
“ဂျီအာ! အဆင်ပြေရဲ့လား? ဘာလို့ ရုတ်တရက်…”
“ဒီ… ဒီနေရာ… ဒါ ငါ့အခန်းမဟုတ်လား။”
“ဟင်? အော်… မစ်စ် မေ့လဲသွားလို့လေ…”
အော်…
ယူဟွန်း စကားပြောရင်း ရပ်သွားပြီးမှ နောက်ကျမှ သဘောပေါက်လိုက်သည်။
အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေကြောင့် သူ မေ့နေခဲ့တာ၊ ဒါက ကွမ်ဂျီအာ ၏ အခန်းဖြစ်သည်။
ပြီးတော့ ကွမ်ဂျီအာ က သူမသည် ချစ်စရာကောင်းပြီး သေးငယ်တဲ့အရာတွေကို ကြိုက်နှစ်သက်ကြောင်းကို လျှို့ဝှက်ထားသူဖြစ်သည်။
သေချာကြည့်လိုက်တော့ ကွမ်ဂျီအာ ၏ မျက်နှာမှာ ရဲတွတ်နေသည်။
သူမ၏ ဆုပ်ထားသော လက်သီးများမှာလည်း တုန်ရီနေသည်။
“ငါ…”
“ငါ?”
“အပြင်ထွက်သွားစမ်း!!!”
ကွမ်ဂျီအာ သည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်လို အော်ဟစ်လိုက်သည်။
***
ကွမ်ဂျီအာ ၏ အော်ဟစ်မှုကြောင့် အခန်းထဲမှ အပြင်သို့ အထုတ်ခံလိုက်ရသည့် ယူဟွန်းသည် မိမိအခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
သူသည် ကွမ်ဂျီအာ နှင့် ခဏက ဖြစ်ခဲ့သော စကားဝိုင်းကို ချက်ချင်း ပြန်တွေးလိုက်သည်။
‘သူမရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးမှုက တမင်တကာ တံဆိပ်ခတ်ထားတာဖြစ်ပြီး အဲဒါ ပွင့်သွားရင် အလွန်အန္တရာယ်များတယ်။’
ယူဟွန်းနှင့် ကွမ်ဂျီအာ တို့သည် မရည်ရွယ်ဘဲ အိပ်ပျော်နေသော အချိန်ဆွဲဗုံးတစ်လုံး၏ အဖျက်စက်ကို နှိပ်မိသလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
ကံကောင်းစွာဖြင့် တံဆိပ်မှာ ပြန်လည်ဖြစ်တည်သွားပြီး ဘေးဒုက္ခကို တားဆီးနိုင်ခဲ့သော်လည်း အဲဒီအကြောင်းကို ပြန်တွေးမိရုံနဲ့တင် ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။
“ဘက်ခ်ရယွန်း။”
[ဘာလဲ။]
“ဂျီအာ အခုနက ပြောသွားတာကို မှတ်မိသေးလား။”
[ဟင်? ဘာပြောသွားလို့လဲ။ မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာတွေပြောနေတာလဲ။]
“ဘာလဲ။”
ဒါက နောက်နေတာလား။ သို့သော် ဘက်ခ်ရယွန်း၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ နောက်နေပုံမပေါက်ပေ။
“မဟုတ်ဘူး၊ ဂျီအာက သူမရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်ရလာပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျွန်တော့်ကို တိုးတိုးလေး တစ်ခုခု ပြောသွားတယ်။”
[ဟင်? ဟုတ်လား။ သူမ မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်ရလာတယ်? ဒါပေမဲ့ သူမ ကျရှုံးသွားခဲ့တာ မဟုတ်လား။]
“အဲဒါက…”
ယူဟွန်း စကားရပ်လိုက်သည်။
အစမှ အဆုံးအထိ အခြေအနေကို အတူတူ ကြည့်ရှုခဲ့သော ဘက်ခ်ရယွန်းနှင့် စကားပြောရသည်မှာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့စွာဖြင့် အဝိုင်းလိုက် ပြန်လည်ပတ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
ဘက်ခ်ရယွန်းသည် ကွမ်ဂျီအာ ပြောသွားသည့် အချက်အလက်များကို မမှတ်မိတော့ပေ။
ကွမ်ဂျီအာ ၏ အမှတ်တရများသာမက အရာအားလုံးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် ဘက်ခ်ရယွန်း၏ မှတ်ဉာဏ်များပါ တံဆိပ်ခတ်ခြင်း ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
‘ဒါဆိုရင် ဒီအကြောင်းကို မှတ်မိနေတာ ငါတစ်ယောက်တည်းလား။’
သူ စစ်ဆေးကြည့်ဖို့ လိုအပ်သည်။
‘ရွှေရောင်။ ကမ္ဘာဦးကျမ်းလို့ သူမ ပြောသွားတယ်။’
ယူဟွန်းသည် အခန်းထဲမှ စာရွက်တစ်ရွက်ပေါ်တွင် ဘောပင်ဖြင့် ‘ကမ္ဘာဦးကျမ်း’ ဟု ရေးလိုက်သည်။
ထိုအခါ အံ့ဩဖွယ်ရာ ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ဖျတ်ခနဲ။
ဘောပင်ဖြင့် ရေးထားသော စာလုံးများမှာ ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ယူဟွန်း၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာသွားသည်။
“ဘက်ခ်ရယွန်း။ မြင်လိုက်လား။”
[ဘာကိုမြင်ရမှာလဲ။]
“ကျွန်တော် ခုနက ရေးလိုက်တဲ့ စာလုံးတွေကိုလေ။”
[မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ ယူယောင်းမင်း။ မင်း ခုနကတည်းက တစ်မျိုးကြီးပဲ။ မင်း ဘောပင်နဲ့ စာရွက်ပေါ်မှာ ဘာမှမရေးခဲ့ဘူးလေ။]
“…တကယ်လား။ အဲဒီလိုလား။”
ဘက်ခ်ရယွန်း၏ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် ယူယောင်းမင်း သေချာသွားသည်။
ကွမ်ဂျီအာ ပြောသွားသော ကမ္ဘာဦးကျမ်းဆိုသည်မှာ ဤလောကတွင် မည်သူမျှ မသိသင့်သေးသည့် တားမြစ်ထားသော အချက်အလက်များ ဖြစ်သည်။
ဒဏ္ဍာရီလာ အရာဝတ္ထုတစ်ခုဖြစ်သည့် ဘက်ခ်ရယွန်းအတွက်ပင် သက်ရောက်မှုရှိနေသည်အထိ အလေးအနက်ထားရမည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။
‘ဒါပေမဲ့ ငါက ဘာလို့ ဒါကို မှတ်မိနေတာလဲ။’
ကမ္ဘာကြီးကိုယ်တိုင်က ငြင်းပယ်ထားသော အချက်အလက်ကို ယူယောင်းမင်း တစ်ယောက်တည်း မှတ်မိနေသည်။
သူ ချက်ချင်းပင် အဖြေတစ်ခု ရလိုက်သည်။
‘ငါ့မှာ ရွှေရောင်တောက်ပနေတဲ့ ကမ္ဘာဦးကျမ်းရဲ့ အပိုင်းအစ ရှိနေလို့ပဲ။’
ဒါဆိုရင် ကမ္ဘာဦးကျမ်းဆိုတာ အတိအကျ ဘာလဲ။ ပတ်မွန်းချောကို သတ်ပြီးမှ ရလာတဲ့ ရွှေရောင်အရာကရော ဘယ်ကလာတာလဲ။
ကွမ်ဂျီအာ က ဤလောက၏ စီးဆင်းမှုကို ပြောင်းလဲ၍ မရနိုင်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။
ကမ္ဘာမြေသည် ရောယှက်ကမ္ဘာ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံရရန် ကံကြမ္မာပါလာသည်။
‘ဒါပေမဲ့ သူမက လမ်းကြောင်းကိုတော့ ပြောင်းလဲလို့ရတယ်လို့ ပြောခဲ့တာပဲ။’
အဆုံးသတ်တွင် ကမ္ဘာမြေသည် ရောယှက်ကမ္ဘာထဲသို့ အပြည့်အဝ ပေါင်းစပ်သွားရမည့်အရေးမှာ ရှောင်လွှဲ၍မရပေ။ သို့သော် ထိုအချိန်အခါရောက်သည့်အခါ ကမ္ဘာမြေသည် သင့်လျော်သော ကမ္ဘာတစ်ခုအဖြစ် တည်ရှိနေမည်လော၊ သို့မဟုတ် ဘုရားစင်များအတွက် ကပ်ဘေးတစ်ခု၏ ပြကွက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမည်လောဆိုသည်မှာ သူတို့ မည်သို့လုပ်ဆောင်ကြမည်အပေါ်တွင် မူတည်သည်။
ပြောင်းလဲနေသော အချိန်၏ စီးဆင်းမှု။
ဇာစ်မြစ်ကို မသိရသည့် ကမ္ဘာဦးကျမ်း။
နိုးထလာရန် မသင့်တော်သော အမှတ်တရများ။
သူ့ခေါင်းထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော ကိစ္စရပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
‘အပိုင်းအစတွေက အပိုင်းအစတွေကိုပဲ ဆွဲဆောင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မလား။’
ယူယောင်းမင်း သူ ပိုင်ဆိုင်ထားသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းကို တွေးလိုက်သည်။
အခြားသူများ၏ အတိတ်နှင့် အကြောင်းတရားများကို၊ သူတို့၏ ဖြစ်နိုင်ခြေများကို စာအုပ်များအဖြစ် ဖတ်ရှုနိုင်သည့် စွမ်းအား။
၎င်းမှာ ကမ္ဘာဦးကျမ်း၏ အပိုင်းအစတစ်ခုမှတစ်ဆင့် သူရရှိခဲ့သော စွမ်းအားမှလွဲပြီး ဘာမှမဟုတ်ပေ။
ပြီးတော့ ထိုအပိုင်းအစများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူများသည် အလိုရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ အခြားအပိုင်းအစများကို ဆွဲဆောင်မိလိမ့်မည်။
၎င်းမှာ သူတို့ကို ထိုလမ်းအတိုင်း ပို့ဆောင်ပေးသည့် ကံကြမ္မာ၏ စွမ်းအားပင်ဖြစ်သည်။
‘ဂျီအာ၊ ပြီးတော့ ငါလည်း။ ဒီစွမ်းအားကြောင့်ပဲ ကိစ္စတွေ ခဏခဏ ဖြစ်နေရတာလား။’
ဦးစွာပထမ အခြေအနေမှာ ဤသို့ဖြစ်သည်။
ယူယောင်းမင်းသည် သူ၏ ယခင်ဘဝတွင် မသေဆုံးမီ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုကို မြင်ခဲ့ရသည်။
၎င်းမှာ ကမ္ဘာဦးကျမ်း၏ အပိုင်းအစတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဤစွမ်းအားကြောင့် ယူယောင်းမင်းသည် တယ်လာ အဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားလာကာ စာအုပ်များကို ဖတ်ရှုနိုင်သည့် စွမ်းရည်ကို ရရှိခဲ့သည်။
ပြီးတော့ ဒီစွမ်းအားက ကံကြမ္မာ၏ စီးဆင်းမှုကို မလွဲမသွေ ခေါ်ဆောင်လာပြီး ကိစ္စရပ်များကို ဖန်တီးပေးသည်။
ယူယောင်းမင်း ယခုတိုင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ဇာတ်ကောင်များနှင့် အုပ်စုအမျိုးမျိုးကြားက ပဋိပက္ခများ၊ ကမ္ဘာ့အမြင်များ၏ ရုတ်တရက် ပြဿနာများ၊ ဤဘက်ခြမ်းကို စိတ်ဝင်စားနေသော ဘုရားစင်အသစ်များ၏ ပေါ်ပေါက်လာမှုများ။
‘သူတို့အားလုံးက… ဒီစွမ်းအားကြောင့် ဖြစ်တာလား။’
သူ အခု ဒီစွမ်းအားကို ဖယ်ထုတ်ပစ်လို့ မရတော့ပါ။ အဆုံးသတ်တွင် ယူယောင်းမင်းသည် အနာဂတ်တွင် ကိစ္စရပ်များစွာကို ရင်ဆိုင်ရရန် ကံကြမ္မာပါလာသည်။
‘ဘာတွေပဲ ဖြစ်လာပါစေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါလုပ်ရမယ့်အလုပ်တွေက ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။’
သူ ပထမဆုံး ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ဤအချက်ကို သိခဲ့လျှင် သူ စိတ်ဓာတ်ကျသွားကောင်း ကျသွားနိုင်မည်။ သို့သော် ယခုအချိန်ထိ ဖြစ်စဉ်များစွာကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့သည့် ယူယောင်းမင်းမှာမူ ထိုသို့သော ကိစ္စများဖြင့် တုန်လှုပ်သွားမည် မဟုတ်ချေ။
မလှုပ်မယှက် တည်ရှိနေသော အနှစ်သာရရှေ့တွင် သူ၏စွမ်းအားမှာ မည်သည့်နေရာမှ လာသည်ဆိုသည်မှာ အရေးမကြီးပေ။
အရေးကြီးသည်မှာ သူ ယခု မည်သည့်နေရာသို့ သွားနေသနည်းဆိုသည့်အချက်သာ ဖြစ်သည်။
ပြီးတော့ သူ မည်မျှဝေးဝေး သွားနိုင်မည်နည်း။
သူ့လမ်းကို သူ ရွေးချယ်ပြီးသည်နှင့် သူသည် ၎င်းကို အဆုံးထိ တွန်းပို့လိမ့်မည်။
‘ဘယ်လို စမ်းသပ်မှုတွေပဲ လာလာ၊ ဘယ်လို နာကျင်မှုတွေပဲ ရှိရှိ။’
သူ ကျော်ဖြတ်သွားလိမ့်မည်။
ယူယောင်းမင်း တောက်ပနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ခိုင်မာစွာ ကတိပြုလိုက်သည်။
***
“အား…”
ယူယောင်းမင်း သည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားသည့် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မသိလိုက်ဘဲ ညည်းညူလိုက်မိသည်။
ဆောဆူမင်နှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နေရာတိုင်းတွင် နာကျင်ကိုက်ခဲနေသည်။
‘ဒါ ဘာတွေလဲ။ သူမက တကယ်ပဲ ပြန်လည်မွေးဖွားလာတဲ့ ကောင်းကင်ဘီလူးမကြီး ဖြစ်နေတာလား!’
သူမက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုဖြစ်နိုင်ရတာလဲဟု သူ တွေးမိသည်။
သူမက ငယ်ရွယ်သော မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဟုသာ ဝိုးတဝါး ထင်ထားခဲ့မိသော်လည်း သူမသည် ယခင်ဘဝက ပြန်လည်မွေးဖွားလာသည့် ကောင်းကင်ဘီလူးမကြီး ဖြစ်နေသည်။
ပြီးတော့ သူမသည် အကယ်ဒမီတွင် ကျောင်းသားသစ်များကြား၌ အဆင့်တစ်ရခဲ့သော ဆောဆူမင်ပင် ဖြစ်နေသည်!
ယူယောင်းမင်း သည် သူ့ကိုယ်သူ မိုက်မဲမှုအတွက် အပြစ်တင်လိုက်သည်။
ဤလောကအကြောင်းကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ သိသည်ဟု သူ ယုံကြည်မှု အနည်းငယ် ရှိခဲ့သော်လည်း ဆောဆူမင်နှင့် တွေ့လိုက်သည်နှင့် သူ၏ မာနမှာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
‘ဒါသာ ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ဆိုရင် အရမ်းစိတ်ပျက်စရာကောင်းတဲ့ ဝတ္ထုလို့ အပြောခံရမှာပဲ။’
သူ ရုတ်တရက် တွေးမိပြီး မသိလိုက်ဘဲ ရယ်မောလိုက်မိသည်။
သူသည် မည်သည့် ဆက်စပ်မှုမျှမရှိဘဲ ဤလောကထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သော်လည်း သူ၏ အလုပ်အကိုင် အလေ့အထကြောင့် ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်လိုသာ ဆက်တွေးနေမိဆဲဖြစ်သည်။
‘မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ တတိယမြောက်လူက ပြန်လည်မွေးဖွားလာတဲ့ ကောင်းကင်ဘီလူးမကြီးဆိုရင် ဒုတိယမြောက်လူက ဘယ်သူလဲ။’
ပထမဆုံးတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ကန်းဟယ်ရင် ကတော့ တကယ်ကို အလွန်သန်မာတဲ့သူပဲ။
သူမကို ဓားသမားတော်ကြီးလို့ ခေါ်တာ အလကားတော့ မဟုတ်ဘူး။
သူမ၏ ဗီဒီယိုတချို့ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမသည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝိုက်တွင် လျှပ်စီးတန်းများဖြင့် မမြင်နိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်စွာ လှုပ်ရှားနေသည်ကို တွေ့ရသည်။
‘သူမက ဝတ္ထုဇာတ်လိုက်တစ်ယောက်လိုပဲ။’
ကန်းဟယ်ရင် ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ယူယောင်းမင်း ၏ ပထမဆုံး အထင်အမြင်မှာ ထိုအတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။
ယူယောင်းမင်း သည် နာကျင်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြင်ဆင်ပြီး လှေကားထစ်များကို တက်လာခဲ့သည်။
သူသည် ယူယောင်းမင်းထံ သွားရောက်၍ အခန်းနေရာချထားပေးရန်နှင့် နောက်တစ်ဆင့် ဘာဆက်လုပ်ရမည်ကို မေးမြန်းရန် စီစဉ်ထားသည်။
ထိုလမ်းတွင် ယူယောင်းမင်း သည် အောက်သို့ ဆင်းလာသော ကွမ်ဂျီအာ နှင့် တိုက်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။
“ဟင်? မင်းက ဘယ်သူလဲ။”
“အာ။”
ကွမ်ဂျီအာ ၏ ထက်မြက်သော အကြည့်ကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ယူယောင်းမင်း မသိစိတ်ဖြင့် တုန်ရီသွားသည်။
‘လှပသည်’ ဟူသော အတွေးမဝင်မီ သူ၏ စိတ်ထဲသို့ အရင်ဆုံး ရောက်လာသည်မှာ ‘ကြောက်စရာကောင်းသည်’ ဟူသောအချက်ဖြစ်သည်။
ကွမ်ဂျီအာ ၏ သဘာဝကျသော ဆွဲဆောင်မှုနှင့် အရှိန်အဝါတို့သည် လောကဓံ၏ ခါးသီးမှုကို မြည်းစမ်းဖူးသည်ဟု ကြုံးဝါးနေသော ယူယောင်းမင်း ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။
“ကျ-ကျွန်တော်က… အခုမှ ရောက်လာတဲ့ စုဆောင်းသူသစ်ပါ။ ကျွန်တော့်နာမည်က ယူယောင်းမင်း ပါ။”
“ယူယောင်းမင်း?”
ကွမ်ဂျီအာ သည် သူမ တစ်ခါမှ မကြားဖူးသော နာမည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“အင်း။ အဲဒီလိုလား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကြိုဆိုပါတယ်။ ကျွန်မက ကွမ်ဂျီအာ ပါ။”
“အာ၊ ဟုတ်ကဲ့။ ဒါဆို… ယူယောင်းမင်းဟျောင်း ပြောတဲ့ ဒုတိယမြောက် စုဆောင်းသူက ခင်ဗျားပဲပေါ့။”
“အင်း၊ ဟုတ်တယ်။”
“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။”
“အင်း။ ငါလည်း ဝမ်းသာပါတယ်။ အဲဒီလူက မင်းကို ဒီခေါ်လာတာဆိုတော့ မင်းမှာ အရည်အချင်း တစ်ခုခုတော့ ရှိမှာပေါ့။ ရှေ့လျှောက် ကောင်းကောင်းလုပ်ကြတာပေါ့။”
“ဟုတ်၊ ဟုတ်ကဲ့!”
ကွမ်ဂျီအာ သူမ၏ ဘေးမှ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ယူယောင်းမင်း မသိစိတ်ဖြင့် ကိုယ့်ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
‘အဲဒီ တင်းမာတဲ့ လေသံက ဘာလဲ။ သူမက ငယ်ငယ်လေးနဲ့။ သူမက အချိန်နောက်ပြန်ဆုတ်လာသူများလား။’
တတိယမြောက်လူက ပြန်လည်မွေးဖွားလာတဲ့ ကောင်းကင်ဘီလူးမကြီး ဖြစ်ပြီး ဒုတိယမြောက်လူက အချိန်နောက်ပြန်ဆုတ်လာသူ ဖြစ်နေရင်လည်း ထူးဆန်းစရာ မရှိပေ။
ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါက ဝိုးတဝါး ခန့်မှန်းချက်သက်သက်ပါ။
ဟေ့၊ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ သူမက တကယ်ပဲ အချိန်နောက်ပြန်ဆုတ်လာသူလား။
ယူယောင်းမင်း ထိုဖြစ်နိုင်ခြေကို တွေးမိရင်း တုန်ရီသွားသည်။
‘ငါ ဒီမှာ ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ပါ့မလား။’
ယူယောင်းမင်း သည် သူ မကြာခဏ အနိုင်ကျင့်ခံရမည့် မှောင်မိုက်သော အနာဂတ်ကို မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
၎င်းမှာ အလိုအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာသော ခံစားချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။