“အားလုံးပဲ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြဦး။ သူက အငယ်ဆုံးလေးပဲ။”
“ဝါး!”
ယူယောင်းမင်း ကို White Flower Management ရုံးခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည့် ယူယောင်းမင်း သည် မိသားစုဝင်များအား ချက်ချင်းပင် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကန်းဟယ်ရင်၊ ဘတ်ဆောရျွန်းနှင့် အခြားသူအားလုံးမှာ ထိုနေရာတွင် စုဝေးနေကြသည်။
ယူယောင်းမင်း သည် လှပသော အမျိုးသမီးများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ၎င်းတို့ကို နှုတ်ဆက်ရန် ခါးကို ချက်ချင်းပင် ကိုးဆယ်ဒီဂရီကွေးကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“အို၊ မင်္ဂလာပါ။ ကျွန်တော့်နာမည်က ယူယောင်းမင်း ပါ!”
ယူယောင်းမင်း ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဘတ်ဆောရျွန်းက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည့် ပထမဆုံးသူ ဖြစ်လာသည်။
“ယူယောင်းမင်း က ယောက်ျားလေးတစ်ယောက် ခေါ်လာပါလား!”
ယူယောင်းမင်း ၏ ပြုံးနေသော မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။
“…ဆောရျွန်း? ဘာလို့ အဲဒီလို အော်နေတာလဲ?”
“ဟင်? ဒါက ထင်ရှားနေတာပဲလေ။ ရှင်က အမြဲတမ်း မိန်းကလေးတွေကိုပဲ ခေါ်လာတာ၊ အဲဒါမှ လှတဲ့သူတွေကိုချည်းပဲ။ စတုတ္ထမြောက် စုဆောင်းသူကို ခေါ်လာရင်လည်း မိန်းကလေးပဲ ဖြစ်မယ်လို့ ထင်ထားတာ။ ဒါက လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားတဲ့အရာပဲ။”
ယူယောင်းမင်း ၏ ပြုံးနေသောမျက်နှာမှာ ထိုစကားလုံးများကြောင့် အက်ကွဲသွားရသည်။
ထိုအခိုက်တွင် အခြေအနေကို လုံးဝသဘောမပေါက်သည့် ကန်းဟယ်ရင် က ဘတ်ဆောရျွန်း၏ စကားကို ထောက်ခံလိုက်သည်။
“ကျွန်မလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တာ။ တကယ်တော့ စတုတ္ထမြောက်လူကလည်း မိန်းကလေးပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ယူဆထားပြီး စွန့်လွှတ်လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလောကမှာ ဘာတွေဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူးဆိုတာပဲ!”
“ဟယ်ရင်။ ဒီကို လာခဲ့စမ်း။”
“ဟင်? ဘာလို့လဲ?”
ယူယောင်းမင်း က ကန်းဟယ်ရင် ၏ ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ညှစ်လိုက်သည်။
“ကျား!”
အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကန်းဟယ်ရင် သည် ဆိုဖာပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။
အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားသည့် ယူယောင်းမင်း သည် ဘတ်ဆောရျွန်းဘက်သို့ တစ်ချက်စောင်းကြည့်လိုက်သည်။
ဘတ်ဆောရျွန်းသည် ချက်ချင်းပင် ပခုံးတွန့်ကာ ဆောဆူမင်း၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းကွယ်လိုက်သည်။
“ဒီတစ်ခါတော့ မင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်မယ်၊ ဆောရျွန်း။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့။”
“ဟေ့၊ ဘာလို့ ကျွန်မကိုပဲ ဆူပြီး ဆောရျွန်းကိုတော့ ဘာမှမလုပ်တာလဲ!”
လဲကျနေသည့် ကန်းဟယ်ရင် သည် ခုန်ထကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဟင်? အဲဒါက ဆောရျွန်းက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှုဆိုင်ရာ ကိုယ်စားလှယ်မို့လို့လေ။ ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကိုယ်စားလှယ်ကို ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို လုပ်လို့ရမလဲ?”
“ရှင်က ကျွန်မကို ကိုယ်စားလှယ်လို့တောင် သတိထားမိသေးတယ်ပေါ့လေ…?”
ဘတ်ဆောရျွန်းက သူမအခုမှ သိလိုက်ရသည့်အလား မယုံကြည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသည်ကို သတိထားမိသည့် ဆောင်းယူချန်းသည် ဘာဖြစ်နေသလဲဟု ကြည့်ရန် ဝင်လာပြီး အခုလေးတင် ရောက်လာသည့် ယူယောင်းမင်း ကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူက စူးစမ်းလိုသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“ဟင်? မင်းက ဘယ်သူလဲ? ဝန်ထမ်းသစ်လား?”
“အော်၊ ယူချန်း။ နှုတ်ဆက်လိုက်ဦး။ ဒါက ကျွန်တော်တို့ စီမံခန့်ခွဲမှုဌာနက အသစ်ခေါ်လိုက်တဲ့ စတုတ္ထမြောက် စုဆောင်းသူ ယူယောင်းမင်း ပဲ။”
“အော်။ ဒီတစ်ခါတော့ ယောက်ျားလေးလား?”
“…ယူချန်း?”
ဆောင်းယူချန်း၏ အလိုက်ကန်းဆိုးမသိသော စကားကြောင့် ယူယောင်းမင်း ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် အေးစက်သွားသည်။
ထိုအကြည့်ကို မြင်လိုက်ရသော ဆောင်းယူချန်းမှာ မျက်နှာပျက်သွားပြီး ဗိုက်ကိုဖိကာ အခန်းထဲမှ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။
ယူယောင်းမင်း သည် အခန်းထဲ ဝင်လာလိုက် ထွက်သွားလိုက်လုပ်နေသည့် ဆောင်းယူချန်း၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း သူ တကယ်ပဲ မှန်ကန်သည့်နေရာကို ရောက်လာတာ ဟုတ်ပါ့မလားဟု တွေးမိသည်။
ယူယောင်းမင်း သည် ဆောင်းယူချန်းကို မောင်းထုတ်ပြီးနောက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ဟူး။ ဒီအချိန်တိုအတွင်းမှာပဲ မင်းတို့အားလုံးက ငါ့အကြောင်းကို ဘယ်လိုတွေးနေကြလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်း သိလိုက်ရပါပြီ။”
“ကျွန်မအကြောင်းကော?”
“ဆူမင်း၊ မင်းမှာ ပြောစရာ မရှိဘူးလား?”
ဆောဆူမင်းက သူ့ကို နောက်ပြောင်သည့်အပြုံးဖြင့် ပြုံးပြနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမဆီမှ ရမည့်အဖြေမှာ ထင်ရှားနေသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။
ယူယောင်းမင်း သည် ကန်းဟယ်ရင် နှင့် ဘတ်ဆောရျွန်းတို့အား စူးရဲသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့နှစ်ဦးလုံးမှာ အကြည့်လွှဲသွားကြသည်။
၎င်းမှာ အလွန်ပွင့်လင်းသည့်နေရာ ဖြစ်သော်လည်း တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ရှုပ်ထွေးနေသည်။
ထိုအရာမှာ တစ်ခန်းလုံးကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် White Flower Management အပေါ် ယူယောင်းမင်း ၏ သုံးသပ်ချက် ဖြစ်သည်။
‘ဒါပေမဲ့ ငါထင်ထားသလောက်တော့ မထူးချွန်တဲ့ပုံပဲ?’
သူသည် ပြည်သူ့ရှေ့နေဟောင်းတစ်ဦးအဖြစ် ကျော်ကြားသည့် ကန်းဟယ်ရင် အကြောင်းကို ကောင်းကောင်းသိသော်လည်း ထိုဆံပင်ဖြူဖြူ မိန်းကလေးမှာ ဘာလဲ?
ဆောဆူမင်းသည် ယူယောင်းမင်း ၏ အကြည့်ကို ခံစားမိပြီး ယုံကြည်မှုရှိသည့် အပြုံးဖြင့် မိတ်ဆက်လိုက်သည်။
“မင်းနာမည် ယူယောင်းမင်း လို့ ပြောလိုက်တယ်နော်? တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကျွန်မက ဆောဆူမင်းပါ။”
သူတို့က မိသားစုဝင်များ ဖြစ်နေပြီဖြစ်၍ သူမအနေဖြင့် ဟန်ဆောင်နေစရာ မလိုတော့ပေ။
ယူယောင်းမင်း သည် သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦး၏ လေသံမျိုး ထွက်ပေါ်လာသည့် ဆောဆူမင်း၏ စကားကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။
‘သူက အလယ်တန်းကျောင်းသူလား? မျက်နှာလေးက လှပေမဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို ဖြစ်နေရတာလဲ?’
သူ၏ အကြည့်ကို ခံစားမိသည့် ဆောဆူမင်းသည် မျက်လုံးကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။
“အဲဒါ ရန်လိုတဲ့အကြည့်ပဲ။ မေ့မသွားနဲ့ဦး။ ကျွန်မက မင်းမရောက်ခင်ကတည်းက ရောက်နေတဲ့ တတိယမြောက် စုဆောင်းသူ။ ကျွန်မက ဒီမှာ မင်းရဲ့ အကြီးအကဲပဲ။”
“ဗျာ? အဲဒါ တကယ်လား၊ ယူယောင်းမင်း ဟျောင်း?”
“ဟျောင်း?”
သူ့ကို ဟျောင်းဟု ခေါ်လိုက်သဖြင့် ယူယောင်းမင်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။
“အော်၊ ကျွန်တော်က ဒီလိုခေါ်လိုက်တာ ပိုပြီး သက်သောင့်သက်သာ ရှိလို့ပါ။ အဆင်ပြေရဲ့လား?”
“ရပါတယ်၊ အဆင်ပြေပါတယ်။ မင်းကြိုက်သလို ခေါ်နိုင်ပါတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို ဟျောင်းလို့ ခေါ်တာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ။”
“အော်၊ ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်တော့်ကို ရင်းရင်းနှီးနှီးပဲ ပြောလို့ရပါတယ်။”
“ငါ ပြောရမလား?”
ယူယောင်းမင်း စကားပြောပုံ ပြေလျော့သွားသည်နှင့် ကန်းဟယ်ရင် က ထရပ်လိုက်သည်။
“အဲဒါ မတရားဘူး! ကျွန်မတို့က တောင်းဆိုရင်တောင် ရှင်က ဘယ်တော့မှ အဲဒီလို မလုပ်ပေးဘူး!”
“ဟင်း။ ဒီကိစ္စမှာတော့ ငါ ဝင်မပြောဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး။”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ကျွန်တော့်ကိုပဲ လိုက်ပြီး အပြစ်တင်နေကြတာလဲ?”
ယူယောင်းမင်း က မယုံကြည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သော်လည်း သူတို့၏ ပြင်းထန်သည့် တုံ့ပြန်မှုများမှာ လျော့ပါးသွားပုံ မရပေ။
ဤအတိုင်းဆိုလျှင် စကားဝိုင်းမှာ ပြီးဆုံးမည်မဟုတ်ဟု ခံစားရသဖြင့် သူသည် ခေါင်းစဉ်ကို ချက်ချင်း ပြောင်းလိုက်သည်။
“ကဲပါ။ စတုတ္ထမြောက် အဖွဲ့ဝင်အဖြစ် ရောက်လာတဲ့ ယောင်းမင်းကို ကြိုဆိုလိုက်ကြရအောင်။”
“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကျွန်တော်က ယူယောင်းမင်း ပါ။ ကျွန်တော်တို့ အဆင်ပြေပြေနဲ့ ပေါင်းသင်းနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။”
“ဟင်း။ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကျွန်မက ဒီမှာ ပထမဆုံးရောက်တဲ့ ကန်းဟယ်ရင် ပါ။”
“ကျွန်မက ဆောဆူမင်း။ တတိယမြောက်လူပါ။”
“ကျွန်မက ဘတ်ဆောရျွန်း။ ဒီရဲ့ ကိုယ်စားလှယ်ပါ။”
သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီ မိတ်ဆက်ပြီးနောက် ယူယောင်းမင်း က စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။
“အော်၊ ဒါဆိုရင် ဒုတိယမြောက် အကြီးအကဲက ဘယ်မှာလဲ?”
“ဂျီအာက အခု သူ့အခန်းထဲမှာ နားနေတယ်။ သူလုပ်စရာ အလုပ်လေး နည်းနည်းရှိလို့။”
ယူယောင်းမင်း သည် သူမ အိပ်ပျော်နေကြောင်းကို ဝိုးတဝါး ရှင်းပြလိုက်သည်။
ယူယောင်းမင်း သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စကားကို ဆက်လိုက်သည်။
သူတို့၏ အဆင့်မြင့်အဖွဲ့ထဲသို့ ရုတ်တရက်ကြီး ဝင်လာသည့် သူ့ကို ဘာကြောင့်များ ဘာမှ မမေးမြန်းကြသလဲဟု သူ တွေးမိသည်။
‘အစပိုင်းမှာတော့ သူတို့ နည်းနည်းလောက် ရန်လိုကြလိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားတာ။’
အဲဒီလိုမျိုး ဇာတ်လမ်းပုံစံမျိုး မရှိဘူးလား?
F-rank သူရဲကောင်းတစ်ယောက် အဖွဲ့ထဲ ဝင်လာတဲ့အခါ B-rank အဖွဲ့ဝင်တွေက သူ့ကို အသိအမှတ်မပြုဘဲ မောက်မာကြတာမျိုးပေါ့။
သို့သော် သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုများကို ကြည့်ရသမျှ သူတို့က သူ့ကို သတိထားနေပုံ သို့မဟုတ် သံသယဝင်နေပုံ မပေါ်ပေ။
ယူယောင်းမင်း သည် မကြာခင်မှာပဲ အကြောင်းရင်းကို သဘောပေါက်သွားသည်။
‘သူတို့အားလုံးက ယူယောင်းမင်း ဟျောင်းကို ယုံကြည်နေကြတာပဲ။’
ဒီနေရာမှာရှိတဲ့ သူအားလုံး၏ မျက်လုံးများတွင် ယူယောင်းမင်း အပေါ် အကန့်အသတ်မရှိသော ယုံကြည်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
သူက အရည်အချင်းမရှိသူကို ခေါ်လာမည် သို့မဟုတ် ရွေးချယ်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူတို့ အခိုင်အမာ ယုံကြည်နေကြသည်။
ယူယောင်းမင်း သည် ဤနေရာသို့ အသစ်ရောက်လာသူ ဖြစ်သော်လည်း ထိုလေထုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားမိသည်။
တကယ်တော့ ရှိပြီးသား အဖွဲ့ဝင်များမှာလည်း ယူယောင်းမင်း နှင့် ဆင်တူသည့် တုံ့ပြန်မှုများ ရှိခဲ့ကြသည်။
ယူယောင်းမင်း က သူ့ကို ခေါ်လာခဲ့ခြင်းသည်ပင် သူသည် သာမန်လူများနှင့် မတူကြောင်း သက်သေပြနေသည်။
“ဟင်း။ ဒါပေမဲ့ အသစ်ရောက်လာတဲ့သူက ဘာမှမသိဘူးဆိုရင် နည်းနည်းတော့ အဆင်မပြေဘူးပေါ့။”
ဆောဆူမင်းက ရှေ့တိုးလာကာ ပြောလိုက်သည်။
“အော်၊ ဟုတ်ကဲ့?”
ယူယောင်းမင်း သည် မသိစိတ်ဖြင့် ရိုသေသည့်စကားလုံးများကို သုံးကာ မေးလိုက်သည်။
သူမက ငယ်ရွယ်သည့် မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း ဘာကြောင့် သူက ရိုရိုသေသေ ပြောနေမိသလဲ ဆိုသည်ကို သူကိုယ်တိုင်လည်း မသိပေ။
ဆောဆူမင်းသည် သူ့ကို အားရပါးရ ပြုံးပြလိုက်သည်။
“စမ်းသပ်မှုတစ်ခုပါ။ ကျွန်မက အခုထိ အငယ်ဆုံးဖြစ်နေတာဆိုတော့ အသစ်ရောက်လာတဲ့သူရဲ့ အဆင့်ကို စစ်ဆေးကြည့်ဖို့ လိုအပ်တယ်။ အဆင်ပြေရဲ့လား?”
“အလွန်အကျွံ မလုပ်သရွေ့တော့ အဆင်ပြေပါတယ်။”
ယူယောင်းမင်း ကလည်း ထိုသို့ ပြောလိုက်ရာ ယူယောင်းမင်း ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို အနည်းငယ် ထိခိုက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဟေ့၊ ဟျောင်း။ ကျွန်တော်က အဲဒီလောက်လည်း မညံ့ပါဘူး၊ ကလေးတစ်ယောက်ဆီကနေ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စမ်းသပ်မှု ခံယူရမှာလဲ?”
သူ ထိုသို့ ပြောလိုက်သည်နှင့် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
ဘတ်ဆောရျွန်းနှင့် ကန်းဟယ်ရင် တို့သည် သူ့ကို ရူးနေသလားဆိုသည့်အလား မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ယူယောင်းမင်း သည် သူ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားပြီဆိုသည့်အလား ခေါင်းခါလိုက်သည်။
ဆောဆူမင်းကတော့ အခြေအနေကို သဘောကျနေဟန်ဖြင့် ပို၍ပင် တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
ယူယောင်းမင်း ကတော့ အခြေအနေ ပြောင်းလဲသွားပုံကို နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။
“ဟင်၊ ဟင်? ဘာလို့ အားလုံးက ဒီလိုဖြစ်နေကြတာလဲ?”
“ယောင်းမင်း၊ မင်း ဘာမှမသိသေးတာမို့လို့ ငါ ပြောပြမယ်။”
ယူယောင်းမင်း က သူတို့နှစ်ဦးသာ ကြားနိုင်အောင် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“ငါတို့ အဖွဲ့ရဲ့ တတိယမြောက်အဖွဲ့ဝင် ဆူမင်းကို သိတယ်မလား?”
“ဟုတ်ကဲ့။”
“သူက အရင်ဘဝတုန်းက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ နတ်ဆိုးတစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့ဖူးတာ။”
“ဗျာ?”
ယူယောင်းမင်း က အဲဒီစကားရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်နိုင်ပေ။
ဒီမိန်းကလေးက အရင်ဘဝတုန်းက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ နတ်ဆိုးတစ်ပါး ဟုတ်လား?
ဝဘ်နိုဗယ် ရေးသားသူတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ယူယောင်းမင်း အနေနဲ့ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ နတ်ဆိုး ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို သိသည်။
ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ နတ်ဆိုး ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ?
အဲဒါက တိုက်ခိုက်ရေးဝတ္ထုတွေမှာ ခေတ်ရေစီးကြောင်းကို ဦးဆောင်လေ့ရှိပြီး ပေါ်လာတိုင်းမှာလည်း ကမ္ဘာ့အძლიးဆုံးနေရာမှာ ရှိနေတတ်တဲ့သူမျိုး မဟုတ်လား။
ဆောဆူမင်းရဲ့ ပုံစံနဲ့ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ နတ်ဆိုး ဆိုတာ လုံးဝ မကိုက်ညီပေ။
“နောက်တာ မဟုတ်လား?”
“မင်း အဲလိုထင်ရင်လည်း ငါ အတင်းမပြောပါဘူး။ ကိုယ်တိုင် စမ်းကြည့်လိုက်ရင် သိလာလိမ့်မယ်။”
“ကောင်းပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တယ်လာ က ခွင့်ပြုပေးလိုက်ပြီပဲ။ လေ့ကျင့်ခန်းခန်းဆီ သွားကြရအောင်။ လူသစ်လေး။”
“ဗျာ?”
ယူယောင်းမင်း သည် ဆောဆူမင်း၏ လက်ထဲတွင် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေရင်း လေ့ကျင့်ခန်းခန်းဆီသို့ ဆွဲခေါ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
အပြင်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့သူများကတော့ သူ့ကို သတ်ရမည့်နေရာဆီ ဆွဲခေါ်သွားခံရသည့် သိုးတစ်ကောင်အလား မြင်နေကြသည်။
အာ....!!!
ခဏအကြာတွင် ယူယောင်းမင်း ၏ အော်ဟစ်သံမှာ အဆောက်အဦးတစ်ခုလုံးကို ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
ဤသို့ဖြင့် ယူယောင်းမင်း ၏ ပထမဆုံးသော ဝင်ရောက်ခြင်း အခမ်းအနားမှာ အလွန်ပင် ခမ်းနားစွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။
***
နာကျင်မှုကြောင့် ညည်းညူနေရှာသည့် ယူယောင်းမင်း ကို ထားခဲ့ပြီးနောက် ယူယောင်းမင်း သည် ကွမ်ဂျီအာ ၏ အခန်းသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။
သူ အရင်တစ်ခေါက်က မြင်ဖူးထားသည့် အခန်း၏ ရင်းနှီးသော မြင်ကွင်းကို ငေးကြည့်ရင်း အိပ်ရာပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေသည့် ကွမ်ဂျီအာ ကို ကြည့်လိုက်သည်။
တစ်ရက်လောက်ဆိုရင် နိုးလာလိမ့်မည်ဟူသော သူ၏ အကောင်းမြင်စိတ်နှင့် ဆန့်ကျင်စွာပင် သူမမှာ တစ်ရက်ကျော်သည်အထိ နိုးလာမည့် အရိပ်အယောင်မရှိဘဲ အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်သည်။
ယူယောင်းမင်း သည် အိပ်ရာဘေးတွင် ကုလားထိုင်တစ်လုံး ချကာ ထိုင်လိုက်သည်။
[သူမ ဘယ်တော့ နိုးလာမလဲ?]
‘ငါလည်း မသိဘူး။’
သူမ နိုးမလာသည်ကို မြင်ရတော့ သူ တစ်ခုခုများ မှားယွင်းလုပ်မိလိုက်သလားဟု တွေးမိသည်။
သူမက စုဆောင်းသူတစ်ယောက်ဖြစ်သည့်အတွက် အစာမစား၊ ရေမသောက်ဘဲ သုံးရက်သုံးညနေနိုင်သော်လည်း အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိဟုတော့ မဆိုလိုပေ။
ယူယောင်းမင်း သည် သူမ မျက်လုံးဖွင့်ပြီး အမြန်ဆုံး ထလာစေရန်သာ ဆုတောင်းနေမိသည်။
[ဝိုး။ မင်းကို ကြည့်ရတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကိုမာဝင်နေသလိုပဲ။ နှစ်ရက်ပဲ ရှိသေးတာကို ဘာတွေ ဒီလောက် စိုးရိမ်နေရတာလဲ?]
ဘတ်ရျွန်း၏ စကားကို ကြားရသဖြင့် ယူယောင်းမင်း ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
‘ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ စိုးရိမ်တာကို မတားနိုင်ဘူး။’
[တောက်။ တကယ်ပါပဲ။ မင်းက သူမရဲ့ ဖခင်လိုမျိုး ဖြစ်နေတာပဲ။]
‘ငါက အဲဒီလိုမျိုးပဲ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တာလေ။’
[...တခြားကလေးတွေသာ မင်းစကားကို ကြားရင် အလွန်တရာ မနာလို ဖြစ်ကြလိမ့်မယ်။]
‘ဘာလို့လဲ?’
[ငါလည်း မသိဘူး၊ ရပြီလား?]
ဘာလို့ ဘတ်ရျွန်းက ဒီလိုလုပ်နေရတာလဲ?
ယူယောင်းမင်း သည် ဘတ်ရျွန်း၏ စကားကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ကွမ်ဂျီအာ ၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။
သူမသည် အိပ်ပျော်နေသော တောအုပ်ထဲမှ မင်းသမီးလေးတစ်ပါးကဲ့သို့ ငြိမ်းချမ်းစွာ အိပ်ပျော်နေသည်။
ယူယောင်းမင်း ၏ အကြည့်သည် မကြာခင်မှာပင် ကွမ်ဂျီအာ ၏ ခေါင်းထိပ်ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
စာအုပ်အမျိုးမျိုးဖြင့် ပြည့်နေသည့် စာအုပ်စင်။
အဲဒါက ကွမ်ဂျီအာ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် ဘဝအရေအတွက် ဖြစ်ပြီး သူမ ခံစားခဲ့ရသည့် ဒုက္ခများ၏ အမှတ်အသားများ ဖြစ်သည်။
စာအုပ်ပေါင်း ၆၀၀ ကျော်။
အချို့မှာ သံကြိုးများဖြင့် ခတ်ထားသဖြင့် ဖွင့်၍မရ၊ ဖတ်၍မရ ဖြစ်နေသည်။
‘ငါ့အထင် အရေးအကြီးဆုံးလို့ ထင်ရတဲ့ စာအုပ်ကတော့ ပထမဆုံး စာအုပ်နဲ့ နောက်ထပ် စာအုပ်ဆယ်အုပ်ပဲ။’
ထိုစာအုပ်များမှာ တောက်ပသော ရွှေရောင်အဖုံးများ ရှိသည်။
သူမ အားအကျဆုံးနှင့် အမျှော်လင့်ဆုံးအချိန်များ၊ တခြားသူတွေထက် ပိုပြီး ကြိုးစားခဲ့သည့်အချိန်များ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူမ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရ၍ ဖြစ်မည်၊ ထိုနောက်ပိုင်း စာအုပ်များမှာ ပို၍ ပါးလွှာပြီး ငွေရောင်ကိုသာ မနည်း ထိန်းထားနိုင်သည်။
သို့သော် ယူယောင်းမင်း ကတော့ အဲဒါကို မကောင်းဘူးဟု မထင်ပေ။
သူမသည် နေ့တိုင်း နာကျင်မှုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတို့ဖြင့် နေခဲ့ရသော်လည်း အဲဒါကလည်း ဘဝတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
‘ဒီနေရာမှာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေတာက အဓိပ္ပာယ်မရှိပါဘူး။’
သူမ ဘယ်တော့ နိုးလာမလဲဟု တွေးတောနေစဉ် အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။
ခလောက်။
အသံသည် ယူယောင်းမင်း ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
သတ္တုဖြင့် ပြုလုပ်ထားသောအရာတစ်ခုခု ကျိုးသွားသည့်အသံနှင့် ဆင်တူသဖြင့် ယူယောင်းမင်း က အနီးအနားက ဆောက်လုပ်ရေး အသံဟု အစပိုင်းတွင် ထင်လိုက်သည်။
သို့သော် မဟုတ်ပေ။
ခလောက်။ ခလောက်။
ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာသည့် အသံများနှင့်အတူ အသံမှာ အလွန်နီးကပ်သည့်နေရာမှ ထွက်ပေါ်နေကြောင်း ယူယောင်းမင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။
‘ဂျီအာ ရဲ့ စာအုပ်တွေပေါ်က သံကြိုးတွေ ကျိုးနေတာလား?’
သူ အစောပိုင်းက ကြားခဲ့ရသည့် အသံမှာ ယူယောင်းမင်း တစ်ဦးတည်းသာ မြင်နိုင်သည့် စာအုပ်များပေါ်က သံကြိုးများ ကျိုးသွားသည့်အသံ ဖြစ်သည်။
ပြီးတော့ ယူယောင်းမင်း အာရုံစိုက်နေခဲ့သည့် ဒသမမြောက် သံသရာအတွင်းမှ ကွမ်ဂျီအာ ၏ မှတ်ဉာဏ်များနှင့် ဆက်စပ်နေသော စာအုပ်များပေါ်က သံကြိုးများသာ ဖြစ်သည်။
ဒသမမြောက် စာအုပ်ပေါ်က သံကြိုးမှာ လုံးဝ ကျိုးပျက်သွားသည်။
အပြောင်းအလဲမှာ ထိုမျှနှင့် မပြီးဆုံးပေ။
ခလောက်။ ခလောက်။ ခလောက်။
ကိုး။ ရှစ်။ ခုနစ်။
ယခုထိ ပိတ်လှောင်ခံထားရသည့် စာအုပ်များမှာ သံကြိုးများမှ လွတ်မြောက်သွားသည်とအတူ တောက်ပသော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထိုသို့ဖြစ်လာသည်နှင့်အမျှ သံကြိုးများ ကျိုးသည့်အရှိန်မှာ နှေးကွေးသွားသည်။
ခြောက်။ ငါး။ လေး။
စတုတ္ထမြောက် စာအုပ်ပေါ်က သံကြိုး ကျိုးသွားချိန်တွင် ကွမ်ဂျီအာ လည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။
“အူး။”
ယခုထိ သေသူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အိပ်ပျော်နေခဲ့ရာမှ နာကျင်မှုကြောင့် ညည်းညူရင်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။
ကွမ်ဂျီအာ သည် နဖူးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ထိုင်လိုက်ပြီး ယူယောင်းမင်း လည်း နေရာမှ ထကာ သူမဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။
“ဂျီအာ။ အဆင်ပြေရဲ့လား?”
“ဘာ၊ ဘာတွေဖြစ်တာလဲ...”
ကွမ်ဂျီအာ သည် သူမ မေ့ပျောက်ထားခဲ့သော မှတ်ဉာဏ်များ ဆူနာမီလှိုင်းလုံးကြီးကဲ့သို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာသဖြင့် ဝေဝါးသွားသည်။
ထိုအချိန်တွင် ကွမ်ဂျီအာ ၏ တတိယမြောက် စာအုပ်ပေါ်က သံကြိုးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေသည်။
မှတ်ဉာဏ်ရေပြင်သည် တံဆိပ်ခတ်ထားသော မှတ်ဉာဏ်ကို အတင်းအဓမ္မ ဖွင့်ထုတ်ရန် ကြိုးစားနေပြီး သံကြိုးကလည်း ခုခံနေသည်။
သို့သော် တတိယမြောက် သံကြိုးမှာ ကြာရှည် မခံနိုင်ပေ။
ခလောက်။
ကြည်လင်သည့် အသံတစ်ခုနှင့်အတူ သံကြိုးမှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကျိုးပဲ့သွားသည်။
တခြားစာအုပ်များနှင့် မတူဘဲ တတိယမြောက် စာအုပ်မှာ ရောင်စုံသက်တန့်ရောင် အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကွမ်ဂျီအာ သည် သူမ မေ့ထားခဲ့သည့်အရာများကို နောက်ဆုံးတွင် ပြန်သတိရသွားပြီး အိပ်ရာပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။
သူမသည် ယူယောင်းမင်း ဆီသို့ အလျင်အမြန် သွားကာ သူ၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ယူယောင်းမင်း အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။
“ဂျီအာ? မင်း ဘာဖြစ်တာလဲ? မင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်ရလာတာလား?”
“မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး!”
“ဘာကို မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောတာလဲ?”
ယူယောင်းမင်း ၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် သူမ၏ လက်ချောင်းများမှာ စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် တုန်ယင်နေသည်။
‘ဂျီအာ ကြောက်နေတာလား?’
သူမသည် မိမိကိုယ်ကို သေဆုံးခြင်းမှပင် ပြန်ရှင်သန်နိုင်သည့် ရီဂရက်ဆာ (Regressor) တစ်ဦး ဖြစ်ပါလျက်နှင့် တစ်ခုခုကို ကြောက်ရွံ့နေသလား?
တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်။
“ဂျီအာ။ အဆင်ပြေပါတယ်။ ငါ့ကို ဖြေပေးပါ။ ဘာဖြစ်တာလဲ?”
“အမှားတစ်ခုပဲ။ ငါ မသိသင့်တဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ပြန်ရလာတာက အမှားတစ်ခုပဲ။”
“အမှားတစ်ခု?”
“ဒီမှတ်ဉာဏ်တွေက အချိန်ကြာလို့ ငါ မေ့သွားတာမျိုး မဟုတ်ဘူး။”
ကွမ်ဂျီအာ သည် ဖြူဖျော့နေသည့် မျက်နှာဖြင့် အမှန်တရားကို ပြောလိုက်သည်။
“ငါက သူတို့ကို တမင်တကာ တံဆိပ်ခတ်ပြီး ပိတ်ထားခဲ့တာ။”