ကွမ်ဂျီအာ သည် သတိရခြင်းရေကို တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ သောက်ချလိုက်ပြီး ကြည့်ရှုနေသူတစ်ဦး၏ ရှုထောင့်မှနေ၍ လန်းဆန်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ယူဟွန်းသည် သတိရခြင်းရေကို သောက်ပြီးနောက် ကွမ်ဂျီအာ၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
ရေသောက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်စုံတစ်ရာ ထူးထူးခြားခြား ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူမျှော်လင့်ထားသည်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ကွမ်ဂျီအာ ထံတွင် မည်သည့်ပြောင်းလဲမှုမျှ ရှိလာပုံမပေါ်ပေ။
“ဂျီအာ၊ အဆင်ပြေရဲ့လား”
“အင်း။”
ကွမ်ဂျီအာ သည်လည်း သူမကိုယ်တိုင် တစ်စုံတစ်ရာ ထူးခြားနေခြင်း ရှိမရှိ သိလိုသဖြင့် အောက်ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာမှလည်း ဝင်မလာသလိုပဲ…”
သူမသည် စကားပြောနေရာမှ ရပ်တန့်သွားပြီး ကျိုးနေသော စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ တောင့်ခဲသွားလေသည်။
သူမ၏ မျက်လုံးအိမ်များ ကျဉ်းသွားပြီး ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ထင်းရှူးပင်တစ်ပင်ကဲ့သို့ တုန်ရီလာခဲ့သည်။ ကွမ်ဂျီအာ၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှေ့သို့ ယိမ်းယိုင်သွားလေသည်။
“ဂျီအာ၊ ဂျီအာ!”
ယူဟွန်းသည် သူမကို အမြန်ပင် ထိန်းကိုင်လိုက်သည်။ သူသည် ကွမ်ဂျီအာ၏ အခြေအနေကို အနီးကပ် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများမှိတ်လျက် လှုပ်ရှားမှုမရှိတော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမ သေဆုံးသွားခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။ မှန်မှန်ထွက်နေသည့် အသက်ရှူသံကို ထောက်ရှုခြင်းအားဖြင့် သူမ မူးမေ့သွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
[ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲဟေ့]
‘ငါလည်း မသိဘူး။ ဒီအတိုင်းတော့ ထားခဲ့လို့မရတော့ လုံခြုံတဲ့နေရာကို ရွှေ့ကြရအောင်။’
ယူဟွန်းသည် ကွမ်ဂျီအာကို ပွေ့ချီကာ သူမနေထိုင်ရာ အခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူမကို ရွှေ့ပြောင်းနေစဉ်အတွင်း အခြေအနေကို စစ်ဆေးခဲ့သော်လည်း စိုးရိမ်ခဲ့သည့်အတိုင်း မဟုတ်ဘဲ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ တစ်စုံတစ်ရာမျှမရှိဘဲ အကောင်းအတိုင်းပင် ရှိနေသည်။
အိပ်ပျော်သွားတာများ လားလား?
ယူဟွန်းသည် ကွမ်ဂျီအာ၏ အခန်းတံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာစဉ် မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ ကွမ်ဂျီအာ၏ အခန်းတံခါး့ သော့ခတ်စနစ်က ယူဟွန်းအား စကားဝှက် မလိုဘဲ ဝင်ရောက်ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ ရင်းနှီးနေကျ မြင်ကွင်းတစ်ခုပင်။ ကန်းဟယ်ရင်နှင့် ကွမ်ဂျီအာတို့တုန်းကလည်း ဤအတိုင်းပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက သူတို့ရဲ့ တံခါးော့ခတ်စနစ်တွေအတွက် ဘယ်လိုစကားဝှက်မှ သတ်မှတ်မထားခဲ့ကြပေ။
ယူဟွန်းသည် ဤအမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ လုံခြုံရေးအပေါ် အလေးမထားမှုကို နောက်မှ သေချာဆူပူရမည်ဟု စိတ်ထဲတွင် ကြုံးဝါးလိုက်ရင်း ကွမ်ဂျီအာ၏ အိမ်ထဲသို့ ဝင်ကာ သူမကို አልጋပေါ်သို့ တင်လှဲပေးလိုက်သည်။
[ဝိုး…]
ဗက်ရွန်သည် တစ်စုံတစ်ရာ မမြင်သင့်သည်ကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ အံ့သြတကြီး အသံထွက်လာခဲ့သည်။ ယူဟွန်းလည်း အတူတူပင် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူကတော့ အပြင်ပန်းတွင် မပြသခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ကွမ်ဂျီအာ၏ အခန်းသည် ဆိတ်ငြိမ်ခြောက်သွက်နေလိမ့်မည်ဟု သူမျှော်လင့်ထားခဲ့သည်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် လှပစွာ အလှဆင်ထားပေသည်။ နံရံတစ်ဖက်ကို သိမ်းပိုက်ထားသည့် စာအုပ်စင်နှင့် ၎င်းကို ပြည့်နှက်နေသော စာအုပ်များက ကိစ္စမရှိသေးပေ။ အရေးကြီးသည်မှာ အတွင်းခန်း နောက်ခံနံရံကပ်စက္ကူများအားလုံး ပန်းရောင်ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ አልጋအနီးတွင် သေးငယ်၍ ချစ်စရာကောင်းသော အရုပ်များ ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
‘ဟယ်ရင်နဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်ကြီး ဖြစ်နေသလိုပဲလား။’
ထိုကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို ပြသတတ်ပုံပေါ်သည့် ကန်းဟယ်ရင်မှာမူ ကြမ်းတမ်းခြောက်သွက်သည့် အခန်းမျိုး ရှိနေပြီး၊ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်ရသည့် ကွမ်ဂျီအာကမူ ဤကဲ့သို့သော အသုံးအဆောင် အထွေထွေတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။ သူသည် ဤအမှန်တရားကြောင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားရသည်။
ယူဟွန်း မသိခဲ့သည်မှာ ကွမ်ဂျီအာ မကြာသေးမီက သူမ၏အခန်းကို ဤမျှလှပစွာ အလှဆင်ခဲ့ရခြင်းမှာ ယူဟွန်းနှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက်ပိုင်း သူမကိုယ်တိုင် ရရှိလာခဲ့သည့် သေးငယ်သော ဝါသနာကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ ဤအခန်းကို အလှဆင်ထားခြင်း ကိုယ်တိုင်ကပင် ကွမ်ဂျီအာသည် သူမ မေ့ပျောက်ကာ လျစ်လျူရှုထားခဲ့ရသော အပန်းဖြေမှုကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေပေသည်။
[ရုတ်တရက် မူးမေ့သွားတာ ဖြစ်ပုံရပေမယ့် ကြီးကြီးမားမား ဘာမှတော့ မဖြစ်လောက်ဘူး မဟုတ်လား]
“ဖြစ်နိုင်တယ်။”
သူမသည် သတိရခြင်းရေကို သောက်ပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် တုံ့ပြန်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ကွမ်ဂျီအာ၏ မေ့ပျောက်နေသော မှတ်ဉာဏ်သည် သူထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုကျယ်ပြန့်ကောင်း ကျယ်ပြန့်နေနိုင်ပေသည်။ ကွမ်ဂျီအာ သေမတတ် လဲလျောင်းနေရခြင်းမှာလည်း သူမ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သော မှတ်ဉာဏ်ကို ပြန်လည်ရယူနေသည့် ဖြစ်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်ပေမည်။
သူမသည် မည်သည့်အချိန်တွင်မှ ချက်ချင်း နိုးလာမည့်ပုံ မပေါ်ပေ။ ယူဟွန်းသည် ကွမ်ဂျီအာကို တစ်နာရီခန့် စောင့်ကြည့်နေပြီးနောက် သူမ၏အခန်းမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့သည်။ ယခုလက်ရှိတွင် သူလုပ်ပေးနိုင်သည် ဘာမှမရှိတော့သည့်အတွက် ဤစိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နယ်မြေကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် ရရှိလာသော ဆုလာဘ်များနှင့် အမှတ်များကို စစ်ဆေးကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ဒေါင်ဒေါင်။
ဝိုက်ဖ်လာဝါး မန်နေဂျီးမင့် (White Flower Management) ၏ အဝင်ဝ ခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာသည်။ ယခုလက်ရှိတွင် အများစုမှာ နေရာတွင် မရှိကြတော့သည့်အတွက် ယူဟွန်း ကိုယ်တိုင် ဆင်းသွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့။ ဘယ်သူပါလဲ။”
သူတံခါးကို ဖွင့်ကာ မေးလိုက်ပြီး ဧည့်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့သြ၍ မျက်လုံးအပြည့် ကျယ်သွားရသည်။
“ရှင်ကတော့…”
***
ဆိုးဆူမင်းသည် အနားယူချိန်အတွင်း ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ငေးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမဘေးတွင် ရှိသင့်သည့် ကန်းယူရာမှာမူ မရှိနေပေ။ သူမက အပြည့်အဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသေးခြင်း မရှိသေးသဖြင့် ဆိုးဆူမင်း တစ်ဦးတည်းသာ ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့ဖြစ်ရာ ဆိုးဆူမင်း တစ်ဦးတည်း ရှိနေခြင်းသည် သူမအား အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည့် အခြားကျောင်းသားများအတွက် အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အနည်းဆုံးတော့ ဤအချိန်တွင် သူတို့အနေဖြင့် သူမထံ ချဉ်းကပ်ရန် ပိုမိုလွယ်ကူပေသည်။
သို့သော်လည်း ကျောင်းသားများမှာမူ ဆိုးဆူမင်းထံ မချဉ်းကပ်ရဲသေးပေ။ သူမသည် ချဉ်းကပ်ရန် ခက်ခဲသော ဝေးကွာသည့် နေရာတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သလို၊ ကန်းယူရာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရသွားကတည်းက အနီးသို့ မလာကြရန် ဖိအားပေးသည့် ပတ်ဝန်းကျင် အငွေ့အသက်ကို သိသိသာသာ ထုတ်လွှင့်နေခဲ့ခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။ မမြင်နိုင်သော သံမဏိနံရံတစ်ခု။ ဤအရာကို ဖြတ်ကျော်နိုင်စွမ်းရှိသူများမှာ သူမနှင့် တန်းတူဟု ယူဆရသော A အဆင့် ကျောင်းသားများသာ ရှိကြသည်။
“ဟေ့။”
ထို့အတူပင် A အဆင့် ကျောင်းသားတစ်ဦးသည် ဆိုးဆူမင်းထံ ချဉ်းကပ်လာပြီး စကားပြောလေသည်။ လည်ပတ်နေသော စွမ်းအင်များနှင့် နီမြန်းနေသော ဆံပင်၊ ကြောင်ကဲ့သို့သော မျက်လုံးများ။ ဂူဆယ်ယွန်းပင် ဖြစ်သည်။
“ဝိုး။ ဂူဆယ်ယွန်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။”
“ဆိုးဆူမင်းနဲ့ စကားပြောနေတာလား? ဒါမှမဟုတ် အသင်းဝင်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်တာများ ဖြစ်မလား။”
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျောင်းသားများက အချင်းချင်း တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုကာ ခန့်မှန်းနေကြသော်လည်း ဂူဆယ်ယွန်းက သူတို့၏ စကားများကို လျစ်လျူရှုကာ ဆိုးဆူမင်းဆီသာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ငေးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သော ဆိုးဆူမင်းသည် သူမ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို ရိပ်မိကာ ခေါင်းလှည့်၍ ဂူဆယ်ယွန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာလိုချင်လို့လဲ။”
လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အဖြူရောင် ဆံပင်နှင့် အနည်းငယ် လေးကန်နေသော မျက်လုံးများ၊ သို့သော် ထိုမျက်လုံးထဲရှိ ခံစားချက်ကတော့ ပြတ်သားသော စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှုပင် ဖြစ်သည်။ ဂူဆယ်ယွန်း၏ ဂုဏ်သိက္ခာမှာ ထိုအချက်ကြောင့် ထိခိုက်သွားခဲ့ရသော်လည်း ဆန့်ကျင်ဘက်လူက သူမထက် အများကြီး ပိုသာလွန်နေသည့်အတွက် သည်းခံလိုက်ရသည်။
“ပထမဆုံးအနေနဲ့ မင်းရဲ့သူငယ်ချင်း ယူရာအတွက် စိတ်မကောင်းပါဘူး။ ဝမ်းနည်းစရာ မတော်တဆမှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တာပါ။ ဒါကြောင့် အဲဒီအတွက် အရမ်းကြီး စိတ်မပူပါနဲ့။”
“ပြောချင်တာ အဲဒါပဲလား။”
“မဟုတ်ဘူး။ တခြားအရာလည်း ရှိသေးတယ်။”
မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ဘဲ ဂူဆူယွန်းသည် ဆိုးဆူမင်းတစ်ဦးတည်းသာ ကြားနိုင်လောက်သည့် လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဆိုးဆူမင်း။ မင်းက ဝိုက်ဖ်လာဝါး မန်နေဂျီးမင့်နဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတယ် မဟုတ်လား။”
“တရားဝင်တော့ မဟုတ်သေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ မကြာခင် ဖြစ်လာမှာပါ။”
သူမသည် လူမမယ် အရွယ်သာ ရှိသေးပြီး ဝိုက်ဖ်လာဝါး မန်နေဂျီးမင့်နှင့် ယာယီစာချုပ်ဖြင့်သာ ချည်နှောင်ခံထားရဆဲ ဖြစ်သည်။ အိုင်ဒီယာများကမ္ဘာ (World of Ideas) ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် ရရှိပြီးမှသာလျှင် သူမသည် ဝိုက်ဖ်လာဝါး မန်နေဂျီးမင့်အောက်တွင် အပြည့်အဝ စုဆောင်းသူ (Collector) တစ်ဦး ဖြစ်လာပေမည်။
“ဒါနဲ့၊ ဘာလို့ မေးတာလဲ။”
“အဟမ်း…”
ဂူဆယ်ယွန်းသည် ဘယ်လိုပြောရမည်ကို တွေဝေသွားသည်။ သူမ၏ အိပ်မက်ထဲတွင် မြင်ဖူးသည်ဟု ထင်ရုံမျှဖြင့် သူ့ကို တွေ့ဆုံလိုသည်ဟု သူမအား မည်သို့ပြောရမည်နည်း။ သူမကသာ သူမကို မရယ်မောဘဲ နေလျှင် ကံကောင်းပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း သူမသည် ထိုအိပ်မက်ကို ဒီအတိုင်း လျစ်လျူရှုထား၍လည်း မရပေ။ သူမသည် ၎င်းနှင့်ပတ်သက်၍ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူမသာ သူ့ကို လူချင်းတွေ့ဆုံလိုက်ပါက ဤခံစားချက် တစ်နည်းနည်းဖြင့် ပြေလျော့သွားလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်မြင်ခဲ့သည်။
“ဟိုလေ၊ မင်းသိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ အဲဒါ…”
“သက့်။ နေပါစေတော့။ မင်းရဲ့အကြောင်းပြချက်တွေကို ငါ စပ်စုနေစရာ မလိုပါဘူး။”
“ဒါဆိုရင်တော့?”
“ငါ ချိတ်ဆက်ပေးမယ်။ နိုင်ငံတော် လုံခြုံရေးကိစ္စမှ မဟုတ်တာ။ မင်းက ငါ့ဆီ ခွင့်တောင်းနေစရာ မလိုပါဘူး။”
“ဩော်။”
ဂူဆယ်ယွန်းသည် သူမကိုယ်တိုင် တင်းမာလွန်းနေကြောင်း သဘောပေါက်သွားပြီး မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် နီရဲသွားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း အဝေးမှနေ၍ ကြည့်နေကြသော ကျောင်းသားများကမူ ဂူဆယ်ယွန်း ဒေါသထွက်နေပြီး ရှက်ရွံ့နေသည်ဟု အလွဲသုံးသပ် လုပ်လိုက်ကြသည်။ ရန်ဖြစ်နေကြတာလား? သူတို့က ကျောင်းစတက်ကာစပဲ ရှိသေးပြီး ဂူဆယ်ယွန်းက ပထမနေရာကို စတင်စိန်ခေါ်နေပြီလား? ကျောင်းဝင်ခွင့် စာမေးပွဲပြီးရင် ဒုတိယမြောက်ပွဲစဉ်တစ်ခု ရှိလာဦးမှာလား? ကျောင်းသားများ၏ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်မှုများမှာ အလွန်အမင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြသည်။
အကယ်၍သာ ဤသူနှစ်ဦး၏ စကားပြောဆိုမှုမှာ ဤမျှ သာမန်ဆန်ပြီး အရေးမပါကြောင်းသာ သိကြမည်ဆိုပါက သူတို့မည်သို့ တုံ့ပြန်ကြမည်နည်း။ သို့သော် ဆိုးဆူမင်းရော ဂူဆယ်ယွန်းပါ တတိယလူတို့၏ အလွဲသဘောပေါက်မှုများကို လိုက်လံပြင်ဆင်ပေးရန် လိုအပ်သည်ဟု မခံစားရပေ။
***
အကယ်ဒမီမှ ထွက်ခွာရမည့် အချိန်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ ဂူဆယ်ယွန်းသည် ဆိုးဆူမင်း၏ နောက်မှနေ၍ ဝိုက်ဖ်လာဝါး မန်နေဂျီးမင့်ဆီသို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။
“ဘာလဲ? ဘတ်စ်ကားနဲ့လား? မင်းတို့မှာ ကားဘာညာ မရှိဘူးလား။”
“အဲဒါကို ဘာလို့ လိုအပ်မှာလဲ။”
ဆိုးဆူမင်း၏ တွေဝေနေသော မျက်နှာထားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဂူဆယ်ယွန်းမှာ ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ တုန်လှုပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမက ကျောင်းသွားသည့်အခါတိုင်း အိမ်မှ ကိုယ်ပိုင်ကားနှင့် ယာဉ်မောင်းကို အမြဲတမ်း ငှားရမ်းစီးနင်းခဲ့သည်။ သူမက ၎င်းကို ပုံမှန်ကိစ္စတစ်ခုလို သဘောထားခဲ့ပြီး သူမထက် ပိုမိုသန်မာသော ဆိုးဆူမင်းက ထိုမျှပင် မလုပ်ဘဲ နေလိမ့်မည်ဟု မတွေးခဲ့မိပေ။
သို့သော် အိမ်ပြန်ချိန်ရောက်သောအခါ ဆိုးဆူမင်း၏ ပုံစံမှာ အကယ်ဒမီတွင် ပြသခဲ့သော ရဲဝံ့ခမ်းနားမှုနှင့် လုံးဝ မသက်ဆိုင်ဘဲ အလွန်ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနှင့် သာမန်ဆန်နေခဲ့သည်။
“ဘာလဲ။ မင်းမှာ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးကတ် မရှိဘူးလား။”
“အဲဒါက ဘာလဲ။”
“သွား… ဒီတစ်ခါတော့ ငါ ရှင်းပေးမယ်။ နောက်မှ ပြန်ပေးပေါ့။”
“…”
ဘစ်။ ကျောင်းသား။
ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဂူဆယ်ယွန်းသည် သူမ၏ မျက်နှာပေးကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ဆိုးဆူမင်းနောက်မှ လိုက်ရင်း မျက်လုံးအပြည့် ကျယ်သွားခဲ့သည်။ ဘတ်စ်ကားပေါ်တွင် ထိုကဲ့သို့သော စနစ်မျိုး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။
သူတို့နှစ်ဦးသည် လွတ်နေသော ခုံများကို ရှာဖွေကာ ထိုင်လိုက်ကြသည်။ အကယ်ဒမီ ယူနီဖောင်းများကို ဝတ်ဆင်ထားသော ကျောင်းသားနှစ်ဦးမှာ ဘတ်စ်ကားပေါ်ရှိ အာရုံစိုက်မှုအားလုံးကို ဆွဲဆောင်ရန် လုံလောက်နေခဲ့သည်။ ဂူဆယ်ယွန်းသည် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာကာ ဆိုးဆူမင်းကို သတိတကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ဒီလိုနေတာ အဆင်ပြေရဲ့လား။”
“ဘာကလဲ။”
“ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲတာမျိုး ဒါမှမဟုတ် ဘာမှ မဖြစ်ဘူးလား။”
“…”
ဂူဆယ်ယွန်း၏ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော မေးခွန်းကြောင့် ဆိုးဆူမင်း မျက်မှောက်ကြုံ့လိုက်သည်။ သူမသည် ယခင်ဘဝက သိုင်းလောကတွင် နေထိုင်ခဲ့သူ သူမကိုယ်တိုင်ထက်ပင် အသိအမြင် ပိုနည်းနေသော ဂူဆယ်ယွန်းကို သနားကြင်နာမိသလို၊ ရွံရှာမုန်းတီးမှုကိုလည်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဆိုးဆူမင်း၏ ထူးခြားသော အကျင့်ဖြစ်သည့် ကလေးထိန်းတစ်ဦးကဲ့သို့ စကားပြောတတ်သည့် စရိုက်က အလုပ်စလုပ်တော့သည်။
“ဘတ်စ်ကားပေါ်က ဆင်းချင်တဲ့အခါ ဟိုဘက်က ခေါင်းလောင်းကို နှိပ်လိုက်ရတယ်။ ဒါဆိုရင် ဘတ်စ်ကားက နောက်မှတ်တိုင်မှာ ရပ်ပေးလိမ့်မယ်။”
“ဩော်။”
“ပြီးတော့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးကတ် ရှိရင် တခြားဘတ်စ်ကားကိုလည်း ပြောင်းစီးလို့ရတယ်။ တစ်ခုဆောင်ထားတာ အသုံးဝင်ပါတယ်၊ ဒါကြောင့် အဲဒါကို မှတ်ထားလိုက်ပါ။”
အကယ်ဒမီနှင့် ဝိုက်ဖ်လာဝါး မန်နေဂျီးမင့် (White Flower Management) အကြား အကွာအဝေးမှာ မဝေးလှပေ၊ ထို့ကြောင့် နှစ်ဦးသား မကြာမီ ရောက်ရှိလာကြသည်။
“ငါ့နောက်က လိုက်ခဲ့။”
“အင်း။ အင်း။ ဒီနေရာက တော်တော် ကျယ်တာပဲနော်။”
“ငါလည်း မကြာသေးခင်ကမှ ဒီကို ပြောင်းလာတာ။ ငါလည်း ကောင်းကောင်း မသိသေးပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ လူတွေက အဲဒီလို ပြောကြတာပဲ။ လာ၊ ဝင်ကြရအောင်။”
“ဟွန်း၊ ခွင့်လွှတ်ပါ။”
ဂူဆယ်ယွန်းသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများစွာဖြင့် ဝိုက်ဖ်လာဝါး မန်နေဂျီးမင့် အဆောက်အအုံထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ဝိုက်ဖ်လာဝါး မန်နေဂျီးမင့် အကြောင်းကို ကြိုတင်သိနှင့်ပြီး ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဒဏ္ဍာရီလာ ထူးဆန်းသော တယ်လာ ကန်းယူဟွန်း နှင့် သူကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်လေ့ကျင့်ပေးခဲ့သော တယ်လာနှစ်ဦးဖြစ်သည့် ကန်းဟယ်ရင် နှင့် မိုက်မဲသော ဝံပုလွေ ကွမ်ဂျီအာ တို့ ရှိရာ အေဂျင်စီ ဖြစ်ပေသည်။
သူတို့တွင် စုစုပေါင်း တယ်လာ သုံးဦးသာ ရှိသော်လည်း မည်သည့် အေဂျင်စီကြီးကိုမဆို အဓိပ္ပာယ်မရှိသလို ဖြစ်သွားစေနိုင်လောက်သည့် စွမ်းအားများ ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။ ထိပ်တန်း နီးမီးဆစ် မျိုးနွယ်စု (Nemesis Clan) နှင့် ယှဉ်နိုင်လောက်သော နာမည်ဂုဏ်သတင်း ရှိသည့် ဤနေရာသည် တစ်နေ့နေ့တွင် ဝင်ရောက်လိုကြသော အကယ်ဒမီ ကျောင်းသားများကြားတွင် မနာလို အားကျစရာ နေရာတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။ သူမသည် ထိုကဲ့သို့သော နေရာမျိုးသို့ ခြေချနေရပြီ ဖြစ်ခြင်းကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ခံစားနေရကာ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာလည်း ပိုမိုသတိထားလာရသည်။
“ရောက်ပါပြီ။”
ဆိုးဆူမင်းက ဝင်လာရင်း ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် မည်သည့်အသံမျှ ပြန်မလာပေ။
“ဟင်? လူတွေ အကုန်လုံး ထွက်သွားကြတာလား။”
“ပုံမှန်ဆိုရင် လူတွေ အများကြီး ရှိတတ်လား။”
“အခြေအနေအပေါ် မူတည်ပါတယ်။ ဟယ်ရင်အွန်နီနဲ့ ဆိုးရယွန်အွန်နီတို့က ဒီနေ့ လုပ်စရာရှိလို့ အပြင်ထွက်သွားကြတယ်လို့ ကြားတယ်။”
“ဆိုးရယွန်အွန်နီ?”
“ငါတို့ အေဂျင်စီရဲ့ သမ္မတလေ။ မင်း မသိဘူးလား။”
“အော်။”
ဂူဆယ်ယွန်းသည် ထိုနာမည်ကို မှတ်မိသွားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ အေဂျင်စီ၏ သမ္မတဖြစ်သူ ဘက်ဆိုးရယွန်သာလျှင် ထိုတုံ့ပြန်မှုကို ကြားခဲ့ရပါက ငိုမိပေလိမ့်မည်။
ဟွတ်။
ဧည့်ခန်းမထဲသို့ ဝင်လာစဉ် တစ်နေရာရာမှ သိမ်းငှက်တစ်ကောင်၏ အော်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဂူဆယ်ယွန်းသည် အံ့သြတကြီးဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ရာ အပေါ်ထပ်သို့ တက်သည့် လှေကားလက်ရန်းပေါ်တွင် အဖြူရောင် သိမ်းငှက်တစ်ကောင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အငွေ့အသက် တစ်ခုဖြင့် သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
“ချစ်စရာလေးပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ဘာလဲ။”
“အော်။ ဘက်ဟိုလား? အဲဒါက တယ်လာ ကန်းယူဟွန်း မွေးထားတဲ့ သိမ်းငှက်လေ။ ဘက်ဟို၊ နှုတ်ဆက်လိုက်ဦး။ ဒါက ငါ့ရဲ့ အကယ်ဒမီ သူငယ်ချင်း ဆိုးဆူမင်းလေ။”
ဟွတ်။
ဆိုးဆူမင်း၏ စကားကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ဘက်ဟိုက အသံပြုလိုက်သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ဂူဆယ်ယွန်း မျက်လုံးအပြည့် ကျယ်သွားရသည်။
“ဘာလဲ? လူစကား နားလည်တာလား။”
“အင်း။ ပုံမှန်သိမ်းငှက် မဟုတ်ဘူး။ ဘက်ဟိုက အရမ်း ထက်တယ်။”
ဟွတ်။
ထိုစကားကို သဘောတူသည့်အလား ဘက်ဟိုက တောင်ပံကို တစ်ချက်ခတ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ဆိုးဆူမင်းသည် ဘက်ဟို၏ ခေါင်းကို တစ်ချက်တို့ပွတ်ပေးပြီး လှေကားပေါ်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။ ဂူဆယ်ယွန်းသည် စူးစမ်းလိုစိတ်အပြည့်ဖြင့် သူမ၏နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့သည်။
“ဧည့်သည်လက်ခံတဲ့ နေရာက ဒုတိယထပ်မှာပါ။ အဲဒီမှာ ခဏစောင့်နေပါ။ ငါ ခေါ်မယ်။”
“အဟွန်း၊ အင်း။”
ဒုတိယထပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ဆိုးဆူမင်းသည် သူမမျှော်လင့်ထားသည်နှင့် မတူဘဲ ဧည့်သည်တစ်ဦး ရှိနှင့်နေကြောင်းကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ဂူဆယ်ယွန်းလည်း ထိုအတိုင်းပင် ခံစားလိုက်ရသည်။
“မင်း သိနှင့်တာလား? သိရင်လည်း ကြိုပြောသင့်တာပေါ့။”
ဧည့်ခန်းဆိုဖာပေါ်တွင် ယူဟွန်း ထိုင်နေပြီး သူ့ရှေ့တည့်တည့်တွင်မူ သူမ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော လူတစ်ဦး ထိုင်နေသည်။ အဲဒါ ဘယ်သူလဲ။ ဆိုးဆူမင်းသည် တစ်ဖက်လူ၏ ပုံစံကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ ထိုသူမှာ ခေါင်းပေါင်း (Turban) ကို ပတ်ထားသူ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူတို့၏ အထویتအအမှုကို ဖုံးကွယ်လို၍လား၊ သို့မဟုတ် အခြားအကြောင်းကြောင့်လား မသိရသော်လည်း မျက်လုံးမှအစ အားလုံးကို ခေါင်းပေါင်းဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ မြင်နေရသည့် အသားအရေမှာ အညိုရောင်သမ်းနေပြီး အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ပုံရသည်။ ယူဟွန်းက သူမကို မျက်နှာချင်းဆိုင်လျက် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသည်။
“အော်။ ရောက်လာကြပြီလား။”
“ခုနလေးတင်ပါ။ ဒါပေမဲ့ ဟိုလူက ဘယ်သူလဲ။”
ဧည့်သည်တစ်ဦး ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဆိုးဆူမင်းသည် သူမ၏ ပုံမှန်လေသံအစား ယူဟွန်းကို ရိုရိုသေသေဖြင့် ဂရုတစိုက် သုံးနှုန်းပြောဆိုလိုက်သည်။
“ငါ့ကို လာတွေ့တာလို့ ပြောတယ်။”
“ဧည့်သည်? တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် သိကြတာလား။”
“မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါထက် မင်းလည်း ဧည့်သည်တစ်ယောက် ခေါ်လာတာလား။”
ဆိုးဆူမင်း၏ နောက်တွင် ရပ်နေသော ဂူဆယ်ယွန်းကို ယူဟွန်း သတိပြုမိကာ မေးလိုက်သည်။ ဂူဆယ်ယွန်းမှာ လန့်သွားပြီး ၉၀ ဒီဂရီတိတိ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်! ကျွန်မက ဂူဆယ်ယွန်းပါ! ကြိုမပြောဘဲ လာမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်!”
ယခင်က သူမ မြင်ဖူးခဲ့သည်များနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေသော ဤအပြုအမူကို ယူဟွန်း မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမည်ကို တွေးတောနေမိသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် ယူဟွန်း၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ထိုင်နေသော အမျိုးသမီးက ဂူဆယ်ယွန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏ မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားသော ခေါင်းပေါင်းကို ချွတ်လိုက်သည်။
ခေါင်းပေါင်းကြောင့် ဖုံးကွယ်နေခဲ့သော ဆံပင်အနက်ရောင်တို့မှာ ပခုံးပေါ်သို့ ကျဆင်းလာသည်။ ဂူဆယ်ယွန်းသည် သူမ၏ ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ မျက်နှာကို သေချာစွာ မြင်လိုက်ရသည်။
“ဟင်?”
ပထမဆုံး ရောက်ရှိနှင့်နေသော ဧည့်သည် ဂျာမီလာ (Jamila) ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ ပါးစပ်မှ ထိုအသံ ထွက်လာခဲ့သည်။
‘သူက သေချာပေါက်…’
သူမ၏ အိပ်မက်ထဲတွင် သူနှင့်အတူ ရှိနေခဲ့သော ကောင်မလေး။ ဂျာမီလာသည်လည်း ဂူဆယ်ယွန်းကို အဓိပ္ပာယ်ဖော်မရသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို ကြည့်ရသည်မှာ အလားတူ အတွေးမျိုး တွေးနေပုံရသည်။ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မှတ်မိနေကြသော ထိုလူနှစ်ဦး၏ အဖြစ်အပျက်ကို ယူဟွန်း တစ်စုံတစ်ရာ ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားရကာ မျက်မှောက်ကြုံ့လိုက်သည်။
“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။”
ဆိုးဆူမင်းတစ်ဦးတည်းသာလျှင် ဤထူးဆန်းသော အခြေအနေကို မေးခွန်းထုတ်နေမိတော့သည်။