ယူဟွန်းသည် သူနှင့်မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ဘေးချင်းယှဉ်ထိုင်နေကြသော ဂျာမီလာနှင့် ဂူဆယ်ယွန်းတို့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဘက်လျောင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
[ဝိုး။ ငါ့ရဲ့ ယခင်ဘဝတုန်းက မြင်ဖူးတဲ့ မျက်နှာနှစ်ခုပါလား။]
‘ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်းပါ။’
ဘက်လျောင်း၏ ရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် အလွန်တရာ အံ့ဩစရာကောင်းပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ယူဟွန်းအတွက်မူ ၎င်းမှာ အလွန်တရာ အနေရခက်လှသည့် အခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဟွမ်ဆယ်အွန်းသာ ရှိနေခဲ့ပါက သူပို၍ စိတ်သက်သာရာ ရပေလိမ့်မည်။
လူသုံးဦးအနက် အဘယ်ကြောင့် ဂျာမီလာနှင့် ဂူဆယ်ယွန်းတို့နှစ်ဦးစလုံး ဆုံတွေ့ရလေခြင်းနည်း။
‘ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုဖြစ်သွားရတာလဲ……။’
ဂူဆယ်ယွန်းသည် သူ၏ ယခင်ဘဝကတည်းကပင် ယူဟွန်းနှင့် မကြာခဏ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသူဖြစ်သော်လည်း ဂျာမီလာမှာလည်း သူမနည်းသော အနေရခက်သည့် ပြိုင်ဘက်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။
သူမက စကားအပြောအဆို နည်းပါးသူဖြစ်သော်လည်း ဂျာမီလာသည် ချွဲဒိုယွန်း၏ နောက်ကို အမြဲတမ်း ကပ်ပါတတ်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ပဋိပက္ခ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ဖူးသော်လည်း ဂျာမီလာသည် သူ့အား စူးရဲသော အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်တတ်ကာ တစ်ခါတရံ သူအမှားသေးသေးလေး တစ်ခုခုလုပ်မိပါက စကားလုံးအချို့ဖြင့် ပစ်ပေါက်တတ်သည်။
သူမသည်လည်း အခြေခံအားဖြင့် စွမ်းအားကိုသာ တစိုက်မတ်မတ် လိုက်စားတတ်သော ဂူဆယ်ယွန်းနှင့် ဆင်တူလှပေသည်။
၎င်းမှာ ယူဟွန်းအတွက် ကောင်းမွန်သော မှတ်ဉာဏ်တစ်ခုတော့ မဟုတ်ပေ။
‘ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီပဲ။’
ယခု သူ့ရှေ့တွင်ရှိနေသော ဂူဆယ်ယွန်းမှာ ယူဟွန်းကိုပင် တည့်တည့်မကြည့်ရဲတော့ဘဲ တောင့်တင်းမာကျောနေခဲ့သည်။
ဂျာမီလာကမူ သူမ၏ ယခင်ဘဝကအတိုင်းပင် ရှိနေသေးသော်လည်း သူမ အမြဲတမ်း ပေးတတ်သည့် အထင်သေးသော အကြည့်များနှင့်မတူဘဲ ယခုမူ သူမ၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ သိလိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
ယူဟွန်းသည် အလွန်တရာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာရသည်။
သူတို့အနေဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မသိဘဲနှင့်ပင် အသက်ရှင်သွားခဲ့ကြပါက ကောင်းလေစွဟု သူဆန္ဒပြုမိသည်။
‘ဂူဆယ်ယွန်းကတော့ နားလည်ပေးလို့ရပေမဲ့ ဂျာမီလာကတော့ ဒီကို ကိုယ်တိုင်ရောက်လာခဲ့တယ်။ ငါ အဲဒီတုန်းက မက်ခဲ့တဲ့ အိပ်မက်ကြောင့်များလား။’
သူတို့ ဘာကြောင့် သူ့ကို လာတွေ့ကြသည်ကို ယူဟွန်း ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။ သူ၏ ယခင်ဘဝက မှတ်ဉာဏ်များသည် ရောနှောကမ္ဘာကြီးထဲသို့ ရောယှက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့သောကြောင့် ဂျာမီလာနှင့် ဂူဆယ်ယွန်းတို့သည် သူ့အား အိပ်မက်များမှတစ်ဆင့် ယောင်ဝါးဝါး မှတ်မိနေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
‘အဲဒါဆိုရင် ဘလက်အိုင်းယွန်းနိုက်လို့ ခေါ်တဲ့ ဟွမ်ဆယ်အွန်းမှာလည်း ငါ့ကို မပြောပြခဲ့ပေမဲ့ အိပ်မက်မက်ဖို့ ဖြစ်နိုင်ခြေ အရမ်းများတယ်ဆိုတဲ့သဘောပဲပေါ့။’
ယူဟွန်း၏ မျက်နှာထားမှာ အနည်းငယ် တင်းမာသွားခဲ့သည်။
သူတို့သာ ထိုကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့ကြလျှင် ‘ထိုကောင်’ ပါ မှတ်မိနေမလားဟု သူတွေးပူမိသည်။
၎င်းမှာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း စိုးရိမ်ရုံမျှဖြင့် ပြီးဆုံးသွားမည့် ပြဿနာမျိုး မဟုတ်ပေ။
‘ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ ပြန်လာဖို့အတွက် အနည်းဆုံး နောက်ထပ် လေးနှစ်လောက်တော့ စောင့်ရလိမ့်မယ်။ မဟုတ်ဘူး၊ ကမ္ဘာ့စီးကြောင်းက ပြောင်းလဲသွားပြီဆိုတော့ သူ ပိုစောပြီး ပြန်လာချင်လည်း ရောက်လာနိုင်တယ်။’
သို့သော် သူ ချက်ချင်းကြီး ပြန်လာလိမ့်မည်ဟုတော့ ယူဟွန်း မထင်ထားပေ။
ဘန်နီရှင့်စ် (Benishing) ဟု ခေါ်ဆိုခံရသူတစ်ဦးအဖြစ် ပြန်လာရန်အတွက် အနည်းဆုံး နှစ်နှစ်ခန့် အချိန်ယူရပေသည်။
ချွဲဒိုယွန်း မြေကြီးပေါ်သို့ ပြန်လာမည့်အချိန်ကို ပို၍ တိုတောင်းသွားစေဦးတော့ အနည်းဆုံး နောက်ထပ် နှစ်နှစ်လောက်တော့ ထပ်ကြာဦးမည် ဖြစ်သည်။
စိုးရိမ်ပူပန်နေစရာ လိုအပ်ချက်မရှိပေ။
“ပထမဆုံးအနေနဲ့ ပြောရရင် ခင်ဗျားတို့ ဘာလို့ ဒီကိုလာကြတာလဲ။ အိပ်မက်ကြောင့်လား။”
“ဟင်။ ကျမ၊ ကျမကလေ……”
ဂူဆယ်ယွန်းသည် ဂျာမီလာ၏ အတွေးကို သိချင်ဟန်ဖြင့် သူမအား တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ဂျာမီလာက တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိဘဲ ပြောချလိုက်သည်။
“အိပ်မက်ထဲမှာ မြင်ခဲ့လို့။”
“……!!”
ဂူဆယ်ယွန်းသည် အလွန်တရာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားသည့် အမူအရာဖြင့် သူမ၏ ဘေးနားရှိ ဂျာမီလာထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားရကာ မျက်လုံးအိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်အထိ ဖြစ်သွားပြီး ဂျာမီလာအား သတိကောင်းရဲ့လားဟု မေးမြန်းလိုက်သော်လည်း ဂျာမီလာကမူ လုံးဝ ဂရုစိုက်ပုံမပေါ်ပေ။
“အိပ်မက်ဆိုတော့……”
“ပျက်စီးယိုယွင်းသွားတဲ့ ကမ္ဘာကြီးအကြောင်း အိပ်မက်လေ။ အဲဒီမှာ ကျမ ခင်ဗျားနဲ့အတူ ရှိနေခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ကျမဘေးက ဒီမိန်းကလေးနဲ့လည်းအတူပေါ့။”
“ကျ၊ ကျမလည်းပဲ! ကျမလည်း အဲဒီလိုပဲ!”
ဂူဆယ်ယွန်းလည်း လက်မြှောက်အရှုံးပေးလိုက်ပြီး စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်သည်။
ယူဟွန်းက ‘သြော် ဟုတ်လား’ ဟူသော သဘောဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
သူ၏ အမူအရာမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။
‘ဟင်။ သူ့တုံ့ပြန်ပုံက ထူးဆန်းနေသလိုပဲလား။’
‘အင်း။ ငါတို့များ တစ်ခုခုမှားပြောမိလိုက်လို့လား။’
သူတို့က ယူဟွန်းလည်း သူတို့ကဲ့သို့သော အိပ်မက်မျိုးကို မက်ခဲ့ဖူးသည်ဟု ယောင်ဝါးဝါး ခန့်မှန်းမိကြသည်။
သို့သော် ဤစကားဝိုင်းကို ယူဟွန်းဘက်မှနေ၍ အစအဆုံး စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော ဆီယိုဆူမင်မှာမူ ကွာခြားနေခဲ့သည်။
‘သူက သူ့ရဲ့ခံစားချက်တွေကို သိမ်သိမ်မွေ့မွေ့နဲ့ ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ။’
ဆီယိုဆူမင်၏ အာရုံခံစားမှုများသည် သာမန်လူတို့ထက် များစွာ သာလွန်ကောင်းမွန်လှပေသည်။
သူမ၏ အာရုံခံစားမှုများသည် သိစိတ်ထက်ကျော်လွန်နေသော မြင်ပင်မမြင်ရသည့် အရာများကိုပင် ဖမ်းဆုပ်မိနိုင်သည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ယူဟွန်းသည် သူတို့ထံမှ တစ်စုံတစ်ရာကို ဖုံးကွယ်ထားကြောင်း သူမက လွယ်ကူစွာပင် ရိပ်မိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ့တွင် ထိုသို့လုပ်ရသည့် အကြောင်းပြချက် ရှိလိမ့်မည်ဟု သူမတွေးမိသဖြင့် ဆီယိုဆူမင် တိတ်ဆိတ်စွာပင် နေလိုက်သည်။
သူမသည် ယူဟွန်းကို စာနာနားလည်ပေးတတ်သူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူမကိုယ်သူမပင် ဂုဏ်ယူမိသွားခဲ့သည်။
ဘယ်လောက်တောင် သစ္စာရှိတဲ့ နှလုံးသားပိုင်ရှင်လဲကွယ်။
ဆီယိုဆူမင်သည် သူမကိုယ်သူမ ကျောထောက်နောက်ခံပြုရာတွင် အလွန်တော်ပေသည်ဟု ချီးမွမ်းလိုက်ပြီး လက်ဝါးကားတိုင် ချိတ်လျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“……?”
ဆီယိုဆူမင်၏ ရုတ်တရက် ထူးဆန်းသော အသံကြောင့် ယူဟွန်း တွေဝေသွားခဲ့ရသော်လည်း ၎င်းမှာ ယခုလက်ရှိအချိန်၌ အရေးကြီးသော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။
“အင်း။ ခင်ဗျားတို့က အိပ်မက်လို့ ပြောကြပေမဲ့ အဲဒါတစ်ခုတည်းအတွက်နဲ့ပဲ ဒီကိုလာကြတာလား။”
“ဟင်။ ကျမ၊ ကျမကလေ……”
ဂူဆယ်ယွန်းသည် တွေဝေသွားပြီး သူမ၏ သဘောထားကို သိလိုစိတ်ဖြင့် ဂျာမီလာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ခင်ဗျားကော ကျမနဲ့ တူနေလို့လား။
သူမသည် တစ်စုံတစ်ရာကို မျှော်လင့်နေဟန်ရှိသော သိလိုစိတ်ပြင်းပြသည့် အကြည့်ကို ရရှိခဲ့သော်လည်း ဂျာမီလာကမူ သူမ၏ မျှော်လင့်ချက်ကို လှလှပပကြီး သစ္စာဖောက်လိုက်သည်။
“နောက်ထပ် အကြောင်းပြချက် တစ်ခု ရှိသေးတယ်။”
“နောက်ထပ် တစ်ခု ဟုတ်လား။”
“အဲဒီတုန်းက ကျမ အိပ်မက်တစ်ခု မက်ခဲ့တယ်။ အင်းလေ။ ခင်ဗျားတို့ ဒုတိယ ဖန်တစ္စင် ရော့ခ် (phantasm shock) လို့ ခေါ်ကြတဲ့နေ့ပေါ့။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျမ တခြားအိပ်မက်တစ်ခု မက်ခဲ့တယ်။”
“ဒါဖြင့်ရင် ဘယ်လိုအိပ်မက်မျိုးလဲ။”
“ကျမရဲ့ စွမ်းအားရင်းမြစ်အကြောင်း အိပ်မက်ပေါ့။”
ဂျာမီလာကို သူမ၏ မွေးရပ်မြေတွင် အာရာ့ရှ် (Arash) ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။
သူမသည် တုံးပစ်ရာတွင် အလွန်တော်ပေသည့်အတွက်ကြောင့် ရရှိခဲ့သော နာမည်ပြောင်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ဂျာမီလာ ကိုယ်တိုင်ကမူ ကောင်းကောင်းသိပေသည်။
သူမ၏ ထရိတ် (trait) ၏ ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင်မှာ သူရဲကောင်း အာရာ့ရှ်၏ အကြောင်းမဟုတ်ပေ။
ယင်းအစား ဂျာမီလာသည် ဤကိုရီးယားကျွန်းဆွယ်ပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် သူမ၏ ဝေဝါးနေသော အတွေးများကို အသေအချာ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ခဲ့သည်။
ဒါပဲ ဖြစ်ရမယ်။
ဤနေရာသည် သူမ၏ စွမ်းအားရင်းမြစ် တည်ရှိရာနေရာပင်တည်း။
“ဒါဆိုရင် ခင်ဗျားရဲ့ ထရိတ် ရရင်းမြစ်ကို ပြောတာပေါ့။ ပြီးတော့ ခင်ဗျားရဲ့ ထရိတ်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင်ကို အိပ်မက်ကနေတစ်ဆင့် ဖတ်ရှုခဲ့ရတယ်ပေါ့လေ။”
ဂျာမီလာက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
သူမ ကိုရီးယားစကားကို ကောင်းကောင်းပြောတတ်သည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ထရိတ်၏ သက်ရောက်မှုကြောင့် ဖြစ်မည်ထင်ပါသည်၊ အချို့နေရာများတွင်မူ အနည်းငယ် အားနည်းနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
“ဒါကြောင့် ကျမ ဒီနိုင်ငံကို လာလည်ခဲ့တာပါ။ ကျမမှာ အိပ်မက်နှစ်ခု ရှိခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ အဲဒါတွေက နှစ်ခုစလုံးက တူညီတဲ့နိုင်ငံနဲ့ပဲ သက်ဆိုင်နေခဲ့တယ်။”
ဂျာမီလာ၏ စကားများမှတစ်ဆင့် သူမသည် ယခင်ဘဝက ကိုရီးယားနိုင်ငံသို့ အဘယ်ကြောင့် လာရောက်ခဲ့ရသည်ကို ယူဟွန်း နားလည်သွားခဲ့သည်။
‘သူမရဲ့ ထရိတ်ရဲ့ ရရင်းမြစ်ကို ရှာဖို့အတွက် ကိုရီးယားကို လာခဲ့တာကိုး။ အဲဒါဆို မေးခွန်းတစ်ခုတော့ ရှင်းသွားပြီပေါ့။’
သူမသည် ယခင်ဘဝကထက် ပို၍ အများကြီး ပိုမြန်ဆန်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယူဟွန်းကမူ ထိုအပိုင်းကို သိပ်ပြီး အလေးအနက် မထားခဲ့ပေ။
“ဒါဆိုရင် ခင်ဗျားရဲ့ ထရိတ်က ဘာလဲဆိုတာကို သိချင်နေကြတာပေါ့လေ။”
“ရှင် သိလို့လား။ [ဆောင်းမူရှင်မူ (聖文神武)] လို့ခေါ်တဲ့ ထရိတ်ကိုလေ။”
ဂျာမီလာ၏ စကားကြောင့် ဂူဆယ်ယွန်းနှင့် ဆီယိုဆူမင်တို့မှာ ယခုမှပင် ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးသကဲ့သို့ တုံ့ပြန်လာကြသည်။
ယူဟွန်း တစ်ဦးတည်းသာ သိရှိထားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
အကြောင်းမှာ သူသည် ယခင်ဘဝက သူမ၏ ထရိတ်ကို အလွန်တရာ မကြာခဏ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
ဆောင်းမူရှင်မူ (聖文神武)
အတိအကျဆိုရသော် ဆောင်းမူရှင်မူ ကျောင်းအီ ဂွမ်ဒေါက် ဒယ်ဝမ် (聖文神武正義光德大王) ဖြစ်သည်။
ဂျိုဆွန်းမင်းဆက်ကို တည်ထောင်ခဲ့ပြီး တုံးပစ်ရာတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသူတစ်ဦးအဖြစ် ကျော်ကြားခဲ့သော တာဂျို ယီဆောင်းဂယ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။
၎င်းမှာ ဂျာမီလာ ပိုင်ဆိုင်ထားသော ထရိတ်ပင် ဖြစ်သည်။
[ဝိုး။ ယီဆောင်းဂယ် ဟုတ်လား။ သူက ဒီနိုင်ငံရဲ့ ဘုရင် မဟုတ်ဘူးလား။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဝေးလံခေါင်သီတဲ့ တိုင်းပြည်က လူတစ်ယောက်မှာ သူ့ရဲ့ထရိတ်က ထွက်ပေါ်လာရတာလဲ။]
‘ရောနှောကမ္ဘာကြီးထဲမှာတော့ နိုင်ငံတစ်ခုရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ဆိုတာ လက်တွေ့အားဖြင့် ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ မရှိတော့ပါဘူး။ ဟယ်ရိမ်နဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ နာမည်တောင် သေချာမမှတ်မိတော့တဲ့ အဲဒီ ကယ်ဆယ်တာ (collector) ကိုပဲ ကြည့်လိုက်လေ။ သူ့မှာ အီတလီ မာစတာတစ်ယောက်ရဲ့ ထရိတ်ရှိနေခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား။’
ကိုရီးယား ကယ်ဆယ်တာများသည် ကိုရီးယားနှင့် သက်ဆိုင်သော ထရိတ်များကိုသာ မလွဲမသွေ ပိုင်ဆိုင်ကြရမည်ဟု တွေးထင်မိခြင်းမှာ အမှားကြီးတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။
ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံးကို ခြုံငုံကြည့်မည်ဆိုပါက နိုင်ငံအသီးသီးမှ သူရဲကောင်းတို့၏ ထရိတ်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူများမှာ အခြားနိုင်ငံများတွင် ပေါ်ထွက်လာခြင်းမှာ သာမန်ကိစ္စရပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
ဂျာမီလာလည်း ထိုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။
ယူဟွန်းသည် သူမ၏ ထရိတ်မှာ မည်သည့်အရာဖြစ်ကြောင်းကို ရှင်းပြပေးလိုက်သည်။
“တာဂျို ယီဆောင်းဂယ်ဆိုတာ တုံးပစ်ရာမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းခဲ့တဲ့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးပါ။”
“ဝိုး၊ ယီဆောင်းဂယ်……”
သူမ၏ ထရိတ်အကြောင်းကို သိရှိသွားသောအခါ ဂူဆယ်ယွန်းသည် သူမအား အံ့ဩလေးစားဖွယ် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ဂျိုဆွန်းမင်းဆက်၏ ပထမဆုံး ဘုရင် ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော ထရိတ်၊ ၎င်းမှာ အဓိကဇာတ်ကောင်အဆင့် ထရိတ်တစ်ခုနှင့်ပင် တူညီနေခဲ့ပေသည်။
ထိုသို့တွေးကြည့်လျှင် ဂူဆယ်ယွန်း၏ [တော်လှန်ရေးနီ (Red Revolutionary)] မှာလည်း အလားတူပင်ဖြစ်သော်လည်း တစ်ဖက်လူ၏အရာက ကိုယ့်ထက်အမြဲတမ်း ပိုကြီးမားနေသည်ဟု ထင်မှတ်ရစမြဲပင်။
“ဒါဆိုရင် အသစ်ပြန်လည်မွမ်းမံထားတဲ့ စတက်စ်ဝင်းဒိုး (stat window) မှာ ဘယ်လောက်အဆင့်ကို တွက်ချက်ပြသလဲ”
“၄၂”
၄၂ ဆိုသည်မှာ နိမ့်ကျသည့် ဂဏန်းတစ်ခုတော့ မဟုတ်ပေ။
ယင်းအစား ၎င်းမှာ အလယ်အလွှတ် ကယ်ဆယ်တာ (collector) များ၏ အဆင့်နှင့် ကိုက်ညီသော ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ အကယ်ဒမီသို့ ဝင်ရောက်လာကြသော ကျောင်းသားများ၏ ပျမ်းမျှအဆင့်မှာ ၁၀ ခန့်သာ ရှိကြသည်။
အေအဆင့် ကျောင်းသားများ၏ အခြေအနေတွင်မူ ၃၀ ကျော်သွားကြသည့် ဖြစ်ရပ်များ ရှိသည်။ ဂူဆယ်ယွန်း၏ အဆင့်မှာ ၃၂ ဖြစ်ပေသည်။
‘သူက ငါ့အသက်အရွယ်တူပဲလေ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ထက်အဆင့်ပိုမြင့်နေတယ်ပေါ့။’
ဂူဆယ်ယွန်းသည် မိမိမှလွဲ၍ ဆီယိုဆူမင်သာ ရှိသည်ဟု တွေးထင်ထားခဲ့သော်လည်း အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ စိတ်နာကျင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဂျာမီလာ ကိုယ်တိုင်ကလည်း ယူဟွန်း၏ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ဆီယိုဆူမင်ကို အတော်လေး သတိထားနေခဲ့သည်။
‘ငါ့ထက်သန်မာတယ်။ အများကြီး ပိုပြီးတော့တောင်မှ။’
ဆီယိုဆူမင်၏ ထုတ်ဖော်ပြသထားသော အဆင့်မှာ ၃၈ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤတွင် ဖော်ပြမထားဘဲ တိုင်းတာမထားသည့် အပိုင်းများလည်း ပါဝင်နေပေသည်။
အကယ်၍ ဆီယိုဆူမင်၏ အဆင့်ကို အစစ်အမှန်အတိုင်း စစ်ဆေးကြည့်မည်ဆိုပါက ၃၈ (၇၃) ဟု ထွက်ပေါ်လာပေလိမ့်မည်။
အကယ်၍ သူမသည် သူမ၏ လက်ရှိအခြေအနေတွင် အကောင်းဆုံး စွမ်းအားကို ထုတ်ပြမည်ဆိုပါက သူမ၏ အဆင့်မှာ ၇၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်လောက်ပေသည်။
ထိုသို့သော အဆင့်မှာ အလယ်အလွှတ် ကယ်ဆယ်တာများ၏ အထွတ်အထိပ်နှင့်ပင် နီးစပ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် ဆီယိုဆူမင်မှာ ယခုတိုင် အနားယူနာလန်ထူဆဲဖြစ်ပြီး ပိုမိုသန်မာလာနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
“ကျမမှာ သိချင်နေတဲ့ နောက်ထပ်ကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးတယ်။”
တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ဂျာမီလာက ထိုအချိန်တွင် စကားစတင်ပြောလာခဲ့သည်။
သူမသည် ယူဟွန်းကို ငေးကြည့်ရင်း တိုက်ရိုက်ပင် မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ငါတို့ အရင်တုန်းက တစ်ခါမှ ဆုံဖူးကြဖူးလား။”
ဂူဆယ်ယွန်းလည်း ထိုမေးခွန်းကို မေးလိုနေခဲ့သဖြင့် သူမ၏ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားကာ ယူဟွန်း၏ အဖြေကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။
ဆီယိုဆူမင်လည်း မသိချင်ယောင်ဆောင်နေခဲ့သော်လည်း နားများကို စွင့်ထားပြီး ယူဟွန်းကို ခိုး၍ အကဲခတ်နေခဲ့သည်။
ယူဟွန်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
“အင်း။ ခင်ဗျားကို မြင်ဖူးတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ။”
“အင်း။”
ဂျာမီလာက သူ လိမ်ညာနေခြင်းဟုတ်မဟုတ်ကို သိလိုစိတ်ဖြင့် သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမ ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားပြီး စူးစမ်းကြည့်စေကာမူ ယူဟွန်းထံမှ မည်သည့်လိမ်ညာမှု၏ အရိပ်အယောင်ကိုမျှ သူမ မခံစားရပေ။
ထိုသို့ဆိုလျှင် ၎င်းမှာ အောက်ပါ အချက်နှစ်ချက်အနက် တစ်ခုခုသာ ဖြစ်ရပေမည်။
ယူဟွန်းသည် သူမ၏ ထက်မြက်လှသော အာရုံခံစားမှုများကို လှည့်စားနိုင်သည်အထိ မိမိ၏ ခံစားချက်များကို ကောင်းမွန်စွာ ဖုံးကွယ်တတ်ခြင်း ဖြစ်ရမည်၊ သို့တည်းမဟုတ် သူ အမှန်တကယ်ပင် မသိခြင်း ဖြစ်ရမည်။
မည်သည့် အထောက်အထားမျှ မရှိဘဲ ထပ်မံတူးဆွမေးမြန်းနေခြင်းမှာ ယဉ်ကျေးမှု မရှိရာ ကျပေလိမ့်မည်။
“အဲဒီလိုလား။ နားလည်ပါပြီ။ အချိန်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
ဂျာမီလာက ထိုသို့ပြောဆိုရင်း သူမ၏ထိုင်ခုံမှ ထရပ်လိုက်သည်။
အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော ဂူဆယ်ယွန်းလည်း ဂျာမီလာ၏နောက်သို့ လိုက်ကာ သူမ၏ထိုင်ခုံမှ ထရပ်လိုက်သည်။
ယူဟွန်းက ထိုမျှလောက်အထိ ပြောဆိုလာသည့်အခါ သူမအနေဖြင့် လက်ခံရုံမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ သူမတွင် မေးမြန်းစရာ ထပ်မံမရှိတော့ပေ။
ယူဟွန်းသည် ထိုသူနှစ်ဦးကို ပင်မတံခါးပေါက်အထိ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။
“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။”
“ရွန်း၊ ကျမလည်းပဲ……”
“……အင်းပါ။”
သူတို့နှစ်ဦးမှာ ယူဟွန်း၏ နှုတ်ဆက်မှုကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ပေါ့ပါးသော နှုတ်ဆက်စကားများနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
ယူဟွန်းသည် အတူတကွ ထွက်ခွာသွားကြသော ဂူဆယ်ယွန်းနှင့် ဂျာမီလာတို့၏ ကျောပြင်များကို နက်ရှိုင်းသော အကြည့်များဖြင့် ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
ဆီယိုဆူမင်သည် ယူဟွန်း၏အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။
“အဲဒီလို ဆက်ပြီး စိုက်ကြည့်နေမယ်ဆိုရင်တော့ ခင်ဗျားရဲ့ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်မှာ အပေါက်တောင် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။”
“……ကိုယ်လုပ်တာကို သတိထားမိလိုက်တာလား။”
“ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သတိမထားမိဘဲ နေမလဲ။ အရမ်းပေါ်လွင်နေတာပဲဟာကို။”
နောက်ထပ် သတိထားနေစရာ မလိုတော့သော ဆီယိုဆူမင်သည် သူမ၏ ပုံမှန်ပြောဆိုပုံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
သူမသည် ထိုမျှလောက်သာ ပြောဆိုခဲ့ပြီး ယူဟွန်း အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့ဖြစ်နေရသည်ကို ထပ်မံမေးမြန်းမနေခဲ့ပေ။ ၎င်းမှာ ဆီယိုဆူမင်၏ ကိုယ်ပိုင် စာနာနားလည်မှုပင် ဖြစ်သည်။
“ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာကိုတော့ ကျမ မမေးတော့ပါဘူး။ အဲဒီအစား ခင်ဗျားမှာ အချိန်အနည်းငယ် ထပ်ကျန်သေးတယ်။ ဒီကနေ့ကစပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်တာကို စတင်ကြစို့။ မစ္စတာက စိတ်နယ်မြေ (Mental Realm) ထဲမှာ သုံးရက်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ပြီးတဲ့နောက်မှာ အရင်ကထက် အများကြီး ပိုပြီး သန်မာလာပုံရပေမဲ့ ခုနှစ်ဖုတ်ကောင် အနက်ရောင်ကောင်းကင် ဘုရားသဟဇာတ် စွမ်းအင် (Seven Demon Black Sky Divine Skill) ရဲ့ စွမ်းအင်ကို ဘယ်လောက်အထိ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီလဲ။”
“အော်၊ အဲဒါကို ကိုယ်ချက်ချင်း ပြောပြမလို့ပါပဲ။”
ယူဟွန်းက အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်သည်။
“၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်းပဲ။ ကိုယ်အကုန်လုံး ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်သွားပြီ။”
***
“ဟေး… နင်က ဂျာမီလာလို့ ခေါ်တယ် မဟုတ်လား။”
“…အင်း။”
အတူတကွ လျှောက်လာကြသော ထိုသူနှစ်ဦးမှာ မကြာမီမှာပင် လမ်းခွဲရမည့်အချိန် ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။
ဂူဆယ်ယွန်းသည် ထူးဆန်းစွာဖြင့် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားကာ ဂျာမီလာအား စကားစပြောလိုက်သည်။
“ငါကြားတာတော့ နင် ပြည်ပမှာ သွားနေပြီး ပြန်လာတာဆို။ နင်နေစရာနေရာ ရှိရဲ့လား။”
“မရှိဘူး။”
“ဟင်၊ ဘာကြီးလဲ။”
“ငါ့မှာ နေစရာနေရာ မရှိဘူး။”
“ဒါဆို ငွေကြေးကော။”
“ဒီကိုလာဖို့အတွက် အကုန်သုံးပစ်လိုက်ပြီ။”
“အိုကေဘုရား။”
ဂူဆယ်ယွန်းသည် ဂျာမီလာ ပြောဆိုနေသည့်စကားများကို မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
“သြ၊ ခဏနေဦး။ ဒါဆိုရင် နင် ဘယ်မှာအိပ်မှာလဲ။”
“သင့်တော်တဲ့နေရာဆိုရင် ဘယ်နေရာမှာမဆို ငါအိပ်နိုင်ပါတယ်။ ငါ့ရဲ့ မွေးရပ်မြေမှာလည်း အဲဒီလိုပဲ လုပ်ခဲ့တာပဲလေ။”
သဲမုန်တိုင်းများ တိုက်ခတ်နေသည့် စစ်မြပြင်တစ်ခုပေါ်တွင် ပုဇွန်ကွေးကဲ့သို့ ကွေး၍အိပ်စက်ခြင်းမှာ ဂျာမီလာအတွက်မူ အလွန်ပင် သဘာဝကျလှသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ထိုနေရာနှင့် နှိုင်းယှဉ်မည်ဆိုပါက ကိုရီးယားနိုင်ငံမှာ ငြိမ်းချမ်းပြီး နေထိုင်ရကောင်းမွန်သော နေရာတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
လေထုမှာ စွတ်စိုထိုင်းမှိုင်းသော်လည်း သူမ သည်းခံနိုင်ပေသည်။
“ဒါဆိုရင် ငါ့အိမ်မှာ လာနေချင်လား။ ငါတို့အိမ်မှာ အလွတ်ခန်းတွေ အများကြီးရှိတယ်။”
ဂူဆယ်ယွန်းသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အမည်ဖြင့် အိမ်ခြံမြေအများအပြားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်သည်။
အိမ်တစ်လုံးကို ဂျာမီလာအား ငှားရမ်းပေးခြင်းမှာ သူမအတွက် မည်သည့်ပြဿနာမျှ မရှိပေ။
အကယ်၍ ဂျာမီလာသာ လုံးဝစိမ်းကားသူတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့လျှင် သူမအနေဖြင့် ထိုသို့သော ကမ်းလှမ်းမှုကို ပြုလုပ်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ၊ သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာပင် သူမသည် အချိန်အကြာကြီး ပေါင်းသင်းလာခဲ့ကြသည့် သူငယ်ချင်းများကဲ့သို့ ဂျာမီလာထံမှ ဆွေမျိုးသားချင်းကဲ့သို့ ရင်းနှီးမှုကို ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။
“အင်း။”
ဂျာမီလာသည် အနည်းငယ် တွေဝေသွားခဲ့သည်။
အကယ်၍ သာမန်အချိန်သာဆိုလျှင် သူမသည် ထိုသို့သော ကမ်းလှမ်းမှုကို ချက်ချင်းပင် ငြင်းပယ်ပစ်ခဲ့မည်ဖြစ်သော်လည်း သူမလည်း ဂူဆယ်ယွန်းထံမှ တစ်စုံတစ်ရာသော ရင်းနှီးမှုကို ခံစားနေရပေသည်။
ဘာထက်မဆို ဂျာမီလာအတွက် ကောင်းမွန်စွာ အိပ်စက်နိုင်မည့် အနည်းဆုံး နေစရာနေရာတစ်ခုကို ရေရှည်အတွက် လိုအပ်နေခဲ့သည်။
“…ဒါဆိုရင် အဲဒီအတိုင်း လုပ်ကြတာပေါ့။”
“ကောင်းပြီလေ။ ဒါဆိုရင် အရင်ဆုံး ငါ့အိမ်ကို သွားကြရအောင်။”
ဂူဆယ်ယွန်းသည် ဂျာမီလာ၏လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ဂျာမီလာလည်း ငြင်းဆန်နေခြင်း မရှိပေ။
***
နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောအချိန်၌။
ယူဟွန်းသည် အကယ်ဒမီနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော ဆေးရုံသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး ကန်ယူရာ၏ လူနာခန်းသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။
“အော်၊ အိုပါ့။ ဝင်ခဲ့လေ။”
“အင်း။ ယူရာ၊ နေလို့ကောင်းရဲ့လား။”
“အင်း။ ဟဲဟဲ။ ဟိုလေ၊ ကောင်းနေတာတော့ ကြာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဆရာဝန်က အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲဆိုတာကို ဆက်ကြည့်ချင်သေးတယ်ဆိုလို့ နောက်ထပ်ရက်အနည်းငယ်လောက် ဆေးရုံမှာ ဆက်နေခိုင်းတာ။ ဒါပေမဲ့ သဘက်ခတ်ကျရင်တော့ ဆေးရုံဆင်းရတော့မှာ။”
ကန်ယူရာ၏ တောက်ပသော မျက်နှာအသွင်အပြင်ကို မြင်ရသဖြင့် ယူဟွန်း အပြုံးယောင်သန်းသွားခဲ့သည်။
“ကောင်းတာပေါ့။ အန္တရာယ်ကင်းသွားပြီပဲ။ နောက်ကစပြီး သတိထားနေတော့။ နင်ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသွားတယ်ဆိုတာကို ကြားလိုက်ရတုန်းကဆိုရင် ကိုယ်အရမ်းလန့်သွားတာပဲ။”
“တောင်းပန်ပါတယ်။”
“တောင်းပန်စရာ မလိုပါဘူး။ နင့်အပြစ်မှ မဟုတ်တာ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် တခြားတစ်ယောက်ကို ကယ်ရင်းနဲ့ နင်ကိုယ်တိုင် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသွားခဲ့တာပဲဟာ။”
အစပိုင်းတွင် သူ ဒေါသထွက်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ ကန်ယူရာကို ထိုကဲ့သို့ ဖြစ်စေခဲ့သော လူအပေါ်တွင်သာ ဒေါသထွက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူမအပေါ်တွင် မဟုတ်ပေ။
သူသည် ပတ်မွန်းချောကို ရှင်းထုတ်ပြီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ယူရာ၏ ကျန်းမာသော ပုံစံကို မြင်တွေ့ရခြင်းက သူ့ကို စိတ်သက်သာရာ ရစေခဲ့သည်။
“ကြိုးစားလုပ်ကိုင်ပါ။ မိဘတွေကို စိတ်မပူစေနဲ့။”
“သိပါတယ်။ နင်ကများ ငါ့ကို ကလေးတစ်ယောက်လို ထင်နေတာလား။”
“ကလေးပဲဟာကို။”
“အဲဒီလိုလား။”
“ပြောနေပုံအရဆိုရင်တော့ အရင်ကထက် အများကြီး သက်သာလာပုံရတာပဲ။ နင်ဘာမှမဖြစ်ဘူးဆိုတာကို ကိုယ်အတည်ပြုပြီးပြီဆိုတော့ ကိုယ်သွားတော့မယ်။”
“ဟေး၊ ဘာလဲ။ သွားတော့မလို့လား။ ခဏလောက် ထပ်နေပါဦး။ ငါပျင်းနေပြီ။”
“ကိုယ်က နင့်ကို လာကြည့်တာလေ။ ကိုယ်က အလုပ်များတဲ့လူဆိုတာ နင်လည်း သိသားနဲ့။”
“ဟုတ်ပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ။ လူသားတစ်ယောက်တောင် ဟုတ်ရဲ့လား မသိဘူး။”
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဟန်ဆောင်ပြီး လိုက်လျောပေးစမ်းပါ၊ ဟုတ်ပြီလား။”
“ဟဲဟဲ။”
ယူဟွန်းသည် ကန်ယူရာ၏ စာအုပ်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
အဖုံးမှာ တောက်ပသော ငွေရောင်ဖြစ်ပြီး ယင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းရောင်မှာ ပို၍ပင် တောက်ပနေခဲ့သည်။
သူ နောက်ဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်ထက်ပင် ပိုမိုတောက်ပလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သူမ၏ ကြီးထွားလာနိုင်သည့် အလားအလာမှာ ယခုတိုင် ပွင့်လင်းနေဆဲဖြစ်ကြောင်းကို ဆိုလိုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ယခုထိ ရွှေရောင်သို့ မရောက်ရှိသေးသော်လည်း တစ်နေ့ကျလျှင် သူမ ထိုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပေလိမ့်မည်။
အတိတ်က သူ ရောက်ရှိရန် ပျက်ကွက်ခဲ့ဖူးသည့် အဆင့်၊ မသိရှိရသေးသော နယ်မြေ။
“နောက်မှ ထပ်တွေ့မယ်။”
“အင်း။ အားလပ်ရှိတဲ့အချိန်ကျရင် လာလည်မယ်နے۔”
ယူဟွန်းသည် ယူရာနှင့် လမ်းခွဲခဲ့ပြီး အကယ်ဒမီဝင်းအတွင်း လျှောက်သွားနေခဲ့သည်။
ရုတ်တရက် သူသည် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အကြည့်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
‘အကြည့်တစ်ချက်လား။ ဘယ်သူလဲ။’
အကယ်ဒမီဝင်းမှာ အလွန်တရာ ကျယ်ဝန်းလှပေရာ ကျောင်းသားများသာမကဘဲ ဤနေရာတွင် အလုပ်လုပ်ကိုင်နေကြသူများလည်း အများအပြား ရှိနေကြသည်။
ယူဟွန်းသည် မသိယောင်ဆောင်နေလိုက်ပြီး အနီးအနားရှိ ခုံတန်းလျားတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
သူ၏ အာရုံခံစားမှုများသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပေါ့ပါးစွာ စစ်ဆေးရှာဖွေလိုက်သည်။
ခုံတန်းလျားနှင့် အတော်လေးလှမ်းသော နေရာတွင် မီးတိုင်တစ်ခုကို ပြုပြင်နေသည့် လူအချို့ ရှိနေသည်။
သူတို့မှာ သုံးဦးဖြစ်သည်။
အသက်အငယ်ဆုံးဖြစ်သူ အမျိုးသားတစ်ဦးမှာ ယူဟွန်းကို မကြည့်သလို ဟန်ဆောင်ရင်း ခိုးကြည့်နေသည်။
ထိုအကြည့်မှာ သူ့ကို အသိအမှတ်ပြု၍ စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေသည့် အကြည့်မျိုးနှင့် မတူပေ။
၎င်းမှာ ပို၍ စေးကပ်ပြီး သံသယဖြစ်ဖွယ် ကောင်းလှကာ သူ့ကို စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ကြည့်နေသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။
ယူဟွန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ထိုလူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ပေါ်နေသည့် စာအုပ်ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
‘ဒါဘာလဲ။’
ထိုလူ ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် စာအုပ်မှာ သာမန် အညိုရောင်အဖုံးသာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ထိုစာအုပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အလင်းရောင်မှာမူ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။
မှိန်ဖျော့နေသော်လည်း ၎င်းမှာ သက်တံရောင် အနည်းငယ်သန်းနေသည့် တောက်ပသော ရွှေရောင် ဖြစ်နေသည်။
ထိုစာအုပ်ထဲတွင် အလားအလာကောင်းများ ပုန်းကွယ်နေသည်မှာ သံသယဖြစ်စရာ မလိုပေ။
သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင်ပင်။
‘သူ့မှာ… စာအုပ်နှစ်အုပ် ရှိနေတာလား။’
ဒီလူက ဘယ်သူလဲ၊ သူ့ရဲ့ အထောက်အထားက ဘာများလဲ။