ပိုကောင်းတဲ့ကမ္ဘာတစ်ခုကို အိပ်မက်မက်ကြစို့။ -ဒွန်ကစ်ဟော့-
****
နာကျင်လိုက်တာ။
ယူဟွန်းက သူ့နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။
သူက အခုမှ အိပ်မက်ထဲကနေ ရုတ်တရက် နိုးလာတာလား။
ရှင်းလင်းရေး အခြေအနေက အခုမှ ပြည့်သွားတာတဲ့လား။
‘အဲ့ဒါ ဖြစ်နိုင်စရာမရှိဘူး။’
ယူဟွန်းက တွေးလိုက်သည်။
အကယ်၍ သူသာ ဒွန်ကစ်ဟော့ရဲ့ စကားကို လက်ခံပြီး ဒီကနေ ထွက်သွားခဲ့မယ်ဆိုရင် အရာရာ အဆုံးသတ်သွားလိမ့်မယ်။
စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နယ်မြေရဲ့ အဆုံးသတ်။
ဇာတ်လမ်းအားလုံးရဲ့ နောက်ဆုံးအကြောင်းအရာ။
ဒီလိုမျိုးအရာကို မြင်ဖို့အတွက် သူက ဒီလူနဲ့အတူ ဒီနေရာအထိ လျှောက်လာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။
“ကျွန်တော် မလုပ်ချင်ဘူး။”
ယူဟွန်းက ဒွန်ကစ်ဟော့ကို အကျပ်မကိုင်တော့ဘဲ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
“ဆန်ချို?”
“ခင်ဗျားရဲ့ မွေးရပ်မြေကို မြင်ချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဆာ။ ပြန်သွားမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ။ ဒါမှမဟုတ် ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို တစ်ချိန်လုံး လိမ်ညာနေခဲ့တာလား။”
“အဲ့ဒါကတော့……”
“ဒီလောက်အထိ ရောက်လာပြီးမှ ကျွန်တော့်ကို ဒီအတိုင်း ထွက်သွားခိုင်းမလို့လား။ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး။”
သူ ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ခေါင်းမာနေရလဲဆိုတာကို သူကိုယ်တိုင်တောင် နားမလည်နိုင်တော့ပေ။
ဒီတိုင်းပါပဲ။
သူ စိတ်တိုနေမိရုံသာ ဖြစ်သည်။
ဒီလိုမျိုး လုပ်မှသာ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ သူ ခံစားနေရသည်။
“ပြန်ကြစို့။ ဆာရဲ့ မွေးရပ်မြေဆီကို။”
ဒီကမ္ဘာရဲ့ ဇာတ်လမ်းက ပြီးဆုံးသွားသေးတာ မဟုတ်ဘူး။
ယူဟွန်းက ဒွန်ကစ်ဟော့ကို သူ့ကျောပေါ်မှာ ပိုးထမ်းရင်း ရိုစිනန်တီဆီသို့ ယိုင်နဲ့နဲ့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ဒီကမ္ဘာကို မျိုချထားတဲ့ လှည့်စားမှုကြီး ပျောက်ကွယ်သွားလို့များလား။
သံမဏိလို ကြွက်သားတွေကို ကြွားဝါခဲ့ဖူးတဲ့ ရိုစිනန်တီကတော့ အခုအခါမှာတော့ အိုမင်းနာဖျားနေတဲ့ မြင်းတစ်ကောင် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အနိုင်နိုင် မတ်တပ်ရပ်နိုင်ရုံရှိတဲ့ ရိုစිනန်တီက သနားစရာကောင်းနေသည်။
နောက်ဆုံးပေါ်သူရဲကောင်းနဲ့အတူ ကမ္ဘာကို ပဲ့တင်ထပ်စေခဲ့တဲ့ နာမည်ကြီးမြင်းကြီးက ဘယ်ကိုများ ရောက်သွားခဲ့ပြီလဲ၊ အခုတော့ ရောဂါနဲ့ သေလုမျောပါးဖြစ်နေတဲ့ မြင်းတစ်ကောင်သာ ဒီမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။
သူ့အတွက် ဝမ်းနည်းဖို့တောင် အချိန်မရှိခဲ့ပေ။
“ရိုစිනန်တီ။”
သူက နာမည်ကို တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။
မြေကြီးပေါ် လဲလျောင်းနေတဲ့ ရိုစිනန်တီက အနိုင်နိုင် ခေါင်းထောင်လာပြီး ယူဟွန်းရဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ ဆုံတွေ့လာသည်။
တစ်ဝက်မှိတ်ထားတဲ့ သူ့မျက်ဝန်းတွေက ယူဟွန်းရဲ့ ကျောပေါ်က သူ့သခင်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
“အတူတူ သွားကြစို့။ ဆာရဲ့ မွေးရပ်မြေဆီကို။”
ဟီဟား။
ဒါပေမဲ့။
ရိုစිනန်တီက ယူဟွန်းရဲ့စကားကို ငြင်းဆန်လိုက်သည်။
ခဏကအထိ သူ့ဘေးမှာ အတူတူ တိုက်ခိုက်ပေးခဲ့တဲ့ မြင်းက အသက်ရှူသံတောင် မရှိတော့လောက်အောင် အားနည်းနေတဲ့ အသံနဲ့ ဒီမှာပဲ ဆက်နေခဲ့တော့မယ်လို့၊ သူတို့သွားချင်ရင် သွားကြဖို့ ပြောနေသလိုပင်။
“……ကိုယ် နားလည်ပါပြီ။ ရပါပြီကွာ။”
ယူဟွန်းက ရိုစිනန်တီကို ထပ်ပြီး အတင်းအကျပ် မလုပ်တော့ပေ။
သူ့ကို ဒီတိုင်းထားခဲ့ပြီး ဒွန်ကစ်ဟော့ကို ကျောပိုးကာ ထွက်လာခဲ့သည်။
ဒီမှာရှိတဲ့ ဘယ်သူမဆို သူတို့တွေ အတူတူ ဆက်ရှိနေလို့ မဖြစ်တော့ဘူးဆိုတာကို သိနေကြတယ်။
ဟီဟား။
ရှိရင်းစွဲ ပုံရိပ်က ဝေးရာသို့ ရွေ့သွားခဲ့ပြီ။
ရိုစිනန်တီက ကုန်းနှီးနောက်ဘက်ကနေ တိုက်ခတ်လာတဲ့ လေပြေကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ့ရဲ့ မှုန်ဝါးဝါး မျက်ဝန်းတွေက တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားတဲ့ သူ့သခင်ရဲ့ ကျောပြင်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
လူနှစ်ယောက် သူ့အမြင်အာရုံထဲကနေ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အခါ။
ဖုန်း။
မတ်တပ်ရပ်ပြီး ငေးကြည့်နေခဲ့တဲ့ ရိုစිනန်တီက ဘေးဘက်သို့ လဲကျသွားသည်။
သေခြင်းတရားက နီးကပ်လာခဲ့ပြီ။
ယူဟွန်းနဲ့ စတင်တွေ့ဆုံခဲ့တဲ့ အချိန်ကတည်းက ဒီမြင်းက သူ့ရဲ့ အစွန်းဆုံး အဆင့်ကို ရောက်ရှိနေခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
သူ့ရဲ့ သခင်အပေါ်ထားရှိတဲ့ သစ္စာတရားကြောင့်သာ အဲ့ဒီအချက်ကို ဖုံးကွယ်ပြီး ကျောခိုင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
စကားမပြောတတ်တဲ့ တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင် ဖြစ်နေရင်တောင်မှ သူက သူ့ရဲ့ သခင်ခရီးလမ်းမှာ နှောင့်နှေးကြန့်ကြာစေချင်စိတ် မရှိခဲ့ပေ။
ကျန်ရှိနေသေးတဲ့ နောက်ဆုံးအားအင်အစအနတွေကို အကုန်ထုတ်သုံးပြီး အခုချိန်ထိ သည်းခံလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ယူဟွန်းလည်း အဲ့ဒီအချက်ကို သိနေတာကြောင့် သူ ဆန္ဒရှိတဲ့အတိုင်း ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ဟီဟား။
ရိုစිනန်တီက မြေပြင်ပေါ် လဲလျောင်းရင်း နှာမှုတ်လိုက်သည်။
ဒီလူနဲ့အတူ လုပ်ခဲ့တဲ့ စွန့်စားခန်းက ပျော်စရာကောင်းတယ်လို့ သူ တွေးလိုက်မိသည်။
သူတို့တွေ မြေပြန့်လွင်ပြင်တွေမှာ အတူတူ ပြေးလွှားခဲ့ကြတယ်၊ မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို နှိမ်နင်းခဲ့ကြတယ်၊ ပြီးတော့ လှပတဲ့ ရှုခင်းတွေကိုလည်း မြင်တွေ့ခဲ့ရတယ်။
ဒီလူနဲ့အတူ ကမ္ဘာ့အဆုံးစွန်ထိ သွားချင်ခဲ့သည်။
သူ အဲ့ဒီလို တွေးခဲ့ဖူးသည်။
ဝေါကနဲ။
နွေးထွေးမှုတောင် မရှိတော့တဲ့ ကုန်းပြင်မြင့်ပေါ်မှာ လေတွေ တိုက်ခတ်လာသည်။
ရိုစිනန်တီက သူ့မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်ပြီး အိပ်မက် မက်လိုက်သည်။
လေထဲမှာ လွင့်ပျံနေတဲ့ ဖြူစင်တောက်ပတဲ့ မုတ်ဆိတ်မွှေးတွေနဲ့အတူ ဒွန်ကစ်ဟော့ကို ကျောပေါ်တင်ပြီး လွင်ပြင်တွေထဲ ပြေးလွှားနေတဲ့ သူ့ကိုယ်သူ မြင်ယောင်နေမိသည်။
***
ယူဟွန်းက ဒွန်ကစ်ဟော့ကို ကျောပိုးရင်း ဆက်ပြီး လျှောက်သွားနေခဲ့သည်။
ဒွန်ကစ်ဟော့ရဲ့ မွေးရပ်မြေ၊ အယ်လ်တိုဘိုဆို (El Toboso) ဆီသို့။
[ငါတို့ ဘယ်ရောက်နေလဲဆိုတာ မင်း သိလား။]
‘မသိပါဘူး။’
ကျွန်တော် ဘယ်ရောက်နေလဲဆိုတာ မသိပါဘူး။
ယူဟွန်းက သူ ဘယ်ကို ဦးတည်သွားနေလဲဆိုတာကိုတောင် မသိခဲ့ပေ။
‘ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာကတော့ ဒီလမ်းက မှန်ကန်တဲ့လမ်းလို့ ကျွန်တော် ခံစားနေရတယ်။’
ရိုးရိုး ရေရာရာ မရှိတဲ့ ခန့်မှန်းချက်တစ်ခုတော့ မဟုတ်ပေ။
ဒွန်ကစ်ဟော့ကို ကျောပိုးပြီး ဒီတောင်ကုန်းပေါ်ကို တက်လာတဲ့အချိန်မှာ သူက တစ်စုံတစ်ရာရဲ့ လမ်းပြမှုကို ခံနေရတယ်လို့ ခံစားခဲ့ရသည်။
ဒီနေရာ။
ဒါက အယ်လ်တိုဘိုဆိုပဲ။
ဒွန်ကစ်ဟော့ ပြောပြဖူးတဲ့ လှပတဲ့ ရွာလေး၊ သူ့ရဲ့ မွေးရပ်မြေ။
ယူဟွန်းရဲ့ ကျောပေါ်မှာ လှုပ်ယမ်းသွားတဲ့ ဒွန်ကစ်ဟော့လည်း အဲ့ဒီအချက်ကို ခံစားမိလိုက်သည်။
“ဆားရ် သူရဲကောင်း။ ခင်ဗျား ခံစားမိလား။”
“အင်း။ ငါတို့ နီးကပ်လာပါပြီ။ ငါ့ရဲ့ မွေးရပ်မြေ၊ အယ်လ်တိုဘိုဆိုကိုလေ။”
ဒွန်ကစ်ဟော့က အားမလိုအားမမ ပြောလိုက်သည်။
အိမ်ပြန်မသွားချင်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တဲ့သူတစ်ယောက်အတွက်တော့ သူ့အသံက အနည်းငယ် မျှော်လင့်ချက်တွေ ပါဝင်နေသလိုပင်။
ဒွန်ကစ်ဟော့အတွက်တော့ သူ့ရဲ့ မွေးရပ်မြေဆိုတာ လက်တွေ့ဘဝ ဖြစ်သည်။
အိပ်မက်မမက်အောင် သူ့ကို အမြဲတမ်း ရက်စက်စွာ ချုပ်နှောင်ထားပြီး နိုးထလာအောင် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးနေတဲ့ လက်တွေ့ဘဝကြီး။
ဒွန်ကစ်ဟော့က သူ့ရဲ့ရွာကို ချစ်သလို၊ တစ်ဖက်မှာလည်း မုန်းတီးနေခဲ့သည်။
အဲ့ဒီအတွက်ကြောင့်ပဲ သူ ရွာကနေ ထွက်ခွာလာခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ပြီး လှံနဲ့ဓား၊ ဒိုင်းကို ကိုင်စွဲလျက်။
ရိုစිනန်တီကို ဦးဆောင်ပြီးတော့ပေါ့။
သူ့ရဲ့ အိပ်မက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့အတွက်။
“ဆန်ချို၊ ကိုယ် ခံစားနေရပြီ။ ကိုယ့်ရဲ့ မွေးရပ်မြေလေကိုလေ။ အယ်လ်တိုဘိုဆိုရဲ့ လေကိုပေါ့။”
သူ အလွန်တရာ တမ်းတခဲ့ပေမဲ့ ပြန်မလာချင်ခဲ့တဲ့ မွေးရပ်မြေက တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာခဲ့ပြီ။
နောက်ဆုံးတော့လည်း ဒွန်ကစ်ဟော့ဟာ သူ့ရဲ့ မွေးရပ်မြေဆီကို ချဉ်းကပ်လာတာနဲ့အမျှ လက်တွေ့ဘဝကို လက်ခံရတော့မယ့် အနေအထားကို ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
အခုချိန်ထိ သူ လုပ်ဆောင်ခဲ့တဲ့ စွန့်စားခန်းတွေ အားလုံးက အိပ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းကိုပေါ့။
အိပ်မက်တွေက အချိန်တန်ရင် ပြီးဆုံးသွားကြစမြဲပါပဲ။
“ဆန်ချို၊ ရှိသေးလား။”
သူ့ရဲ့ အာရုံခံစားမှုတွေက မှေးမှိန်လာခဲ့ပြီ။
သူ ဘာကိုမှ မမြင်ရတော့သလို၊ အခုဆိုရင် အနံ့အသက်ကိုတောင် မရတော့ပေ။
သူက ယူဟွန်းရဲ့ ကျောပေါ်မှာ ရှိနေပေမဲ့ ထိတွေ့မှုကိုတောင် မခံစားရတော့ပေ။
ဒွန်ကစ်ဟော့က သူ့ရဲ့ မွေးရပ်မြေကို ထပ်ပြီး မမြင်တွေ့ရတော့ပေ။
ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အခြေအနေကို သူကိုယ်တိုင် သိနေရင်တောင်မှ ဒွန်ကစ်ဟော့က ပြုံးနေခဲ့သည်။ သူ့ရဲ့ မွေးမြေပေါ်ကို နောက်ဆုံးတော့ ခြေချနိုင်တော့မယ်ဆိုတဲ့အတွက် သူ အရမ်းကို ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။
“ဆန်ချို။ ကိုယ့်ဘေးမှာ ရှိနေသေးလား။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ဆာ။”
“ဆန်ချို။ တကယ်ပဲ ရှိနေတာလား။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ဆာ။ ကျွန်တော် ရှိပါတယ်။”
“ဆန်ချို၊ ကိုယ် ဘာမှ မမြင်ရတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းက မြင်ရတယ်မလား။ ကိုယ့်ကို မြင်ရတာတွေကို ပြောပြပေးလို့ရမလား။ လာမန်ချာရဲ့ အယ်လ်တိုဘိုဆိုလေ။ ဒါက အယ်လ်တိုဘိုဆိုပဲ။ ကိုယ့်ရဲ့ မွေးရပ်မြေ။ ကိုယ့်ရဲ့ အိမ်ပေါ့ကွာ။”
ပြန်မလာချင်ခဲ့တဲ့ နေရာဖြစ်ပေမဲ့ ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ မှော်ဆန်သလို ခံစားရစေတဲ့ နေရာ။
ဒွန်ကစ်ဟော့က မောဟိုက်နေတဲ့ အသက်ရှူသံတွေကြားထဲမှာ ရယ်မောသံကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။
သူ့အသံက စံနှုန်းတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေဆဲဖြစ်ပြီး အိပ်မက်မက်နေဆဲ လူငယ်လေးတစ်ယောက်လိုမျိုး နားထောင်လို့ ကောင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။
“ဆန်ချို၊ ကိုယ့်ရှေ့မှာ ဘာမှ မမြင်ရတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်း ပြောပြပေးနိုင်တယ်မလား။ မင်း ဘာကို မြင်နေရလဲ။ ငါတို့ ဘယ်နေရာကို ဖြတ်သွားနေကြတာလဲ။”
“……သေချာတာပေါ့၊ ဆာ။”
ယူဟွန်းက သူ့ရဲ့ လှမ်းနေတဲ့ ခြေလှမ်းတွေကို မရပ်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။
“လှပတဲ့ရွာလေးပါပဲ၊ ဆာ။ ခင်ဗျားပြောသလိုပဲ တည်ငြိမ်အေးချမ်းနေတယ်။ နေရာတိုင်းမှာ ပန်းတွေ ပွင့်နေပြီး ကြည်လင်တဲ့ ရေစီးကြောင်းတွေက အဆုံးမရှိ စီးဆင်းနေတယ်။ အဝေးမှာ သစ်ကိုင်းတွေနဲ့ ဆော့ကစားနေတဲ့ ကလေးငယ်တွေကို မြင်နေရတယ်။ သူတို့တွေက သေချာပေါက် အရမ်းတော်တဲ့ သူရဲကောင်းတွေ ဖြစ်လာချင်နေကြတာ ဖြစ်မှာပါ။”
“ဟုတ်တာပေါ့။ ကိုယ်ပြောခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ။ ကိုယ် ထွက်သွားခဲ့တာ ကြာပြီဖြစ်ပေမဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ မွေးရပ်မြေက တစ်စက်လေးမှ မပြောင်းလဲသွားပါလား။”
“ကျွန်တော်တို့ အခု ရင်ပြင်ကို ဖြတ်သွားနေပါပြီ။ အဝေးမှာ မုန့်ဖုတ်ဆိုင်တစ်ခုကို မြင်နေရတယ်။ ကံဆိုးတာကတော့ မုန့်ဖုတ်တဲ့ အနံ့ကို မရသေးတာကြောင့် ဆိုင်က မဖွင့်သေးဘူး ထင်တယ်ဗျ။”
“ရပါတယ်လေ။ လူတွေက အမြဲတမ်း အလုပ်လုပ်နေလို့မှ မရတာပဲ။”
“အဝေးမှာ လယ်သမားတွေကို မြင်နေရတယ်။ ကောင်းမွန်တဲ့ ရိတ်သိမ်းမှုကြောင့် ဖြစ်မယ်, သူတို့တွေ အားလုံးက ပျော်ရွှင်နေကြပုံပါပဲ။”
“အင်း။ ဒီနေရာက အမြဲတမ်း မြေဆီလွှာ ကောင်းမွန်ခဲ့တာ။ ကိုယ် ငယ်ငယ်တုန်းကဆိုရင် တစ်ခါတလေ သူတို့ကို ကူညီပေးဖူးတယ်။”
“အခု တက်လမ်း ဖြစ်နေပါပြီ။ လမ်းရဲ့ နှစ်ဖက်စလုံးမှာ စိမ်းလန်းတဲ့ သစ်ပင်တွေ ရှိနေတယ်။ လှပတဲ့ လိပ်ပြာတွေလည်း ပျံသန်းနေကြတယ်။”
“အင်း။ ဟုတ်တယ်၊ အဲ့အတိုင်းပဲ။ အရင်တုန်းက အကြောင်းတွေကို တောင် သတိရမိစေတယ်။”
“ပြီးတော့……”
ယူဟွန်းက သူ မြင်သမျှ၊ ကြားသမျှနဲ့ ခံစားရသမျှ အားလုံးကို ဒွန်ကစ်ဟော့အား ပြောပြပေးနေခဲ့သည်။
ဒွန်ကစ်ဟော့က သူ့စကားတွေကို ထပ်ကျော့ပြောဆိုရင်း အံ့အားသင့်နေကြောင်း သို့မဟုတ် တိုးတိုးလေး ပြန်လည် တုံ့ပြန်နေခဲ့သည်။
အသံကိုသာ ကြားနေရပေမဲ့ သူ၏ကန်းနေသော မျက်လုံးများရှေ့တွင် ထိုရှုခင်းကြီး ပေါ်လာသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး သက်ကြီးရွယ်အို သူရဲကောင်းကြီးမှာ ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေလေသည်။
“ကျွန်တော်တို့ အခု ရွာရဲ့ အဆုံး၊ အမြင့်ဆုံး တောင်ကုန်းပေါ်က အိမ်ကို ရောက်ပါပြီ ဆာရ် သူရဲကောင်း။ ခင်ဗျားရဲ့ အိမ်ကို ကျွန်တော်တို့ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပါပြီ။”
“အဲ့ဒီလိုလား။ ငါတို့ ဒီလောက်တောင် ဝေးဝေး ရောက်လာခဲ့ပြီပဲ။”
“သတိထားပါ ဆာရ် သူရဲကောင်း။ ကျွန်တော် ကူညီပေးပါမယ်။”
“ရပါတယ်။ ဒီကနေစပြီး ကိုယ့်ဘာသာ လမ်းလျှောက်နိုင်ပါတယ်။”
ဒွန်ကစ်ဟော့က ယူဟွန်း၏ အကူအညီကို ငြင်းပယ်လိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်ပိုင် အင်အားဖြင့်သာ အိမ်ထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားခဲ့သည်။
ယူဟွန်းက စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အကြည့်တို့ဖြင့် ဒွန်ကစ်ဟော့ကို ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ရွာ၏ ရှုခင်းဆီသို့ အာရုံစိုက်ရန် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည်။
သူ မြင်လိုက်ရသည်က ပြိုပျက်နေသော အပျက်အဘို့များသာ ဖြစ်၏။
ရွာတစ်ရွာ၏ အရိပ်အယောင်တောင် မရှိတော့ဘဲ သေဆုံးနေပြီဖြစ်သော ရွာငယ်လေး။
[…ယူဟွန်း။]
ဗက်လျန်က သနားကြင်နာမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ဘဲ ယူဟွန်း၏ နာမည်ကို တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။
ဘုရားစွမ်းအင်ရှင်များလည်း အတူတူပင် ခံစားနေကြရသည်။
သူတို့က သူ့ကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။
ဒီရှုခင်းကို သူ ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရချိန်မှာ၊ သူ့ရဲ့ မျက်နှာပေးတွေ အဆုံးအစမဲ့ ပျက်ယွင်းသွားခဲ့ချိန်မှာ၊ အဲ့ဒီအချိန်မှာတောင် ဒွန်ကစ်ဟော့ကို တောက်ပတဲ့ အသံနဲ့ ရွာရဲ့ ရှုခင်းတွေကို ရှင်းပြပေးဖို့ ကြိုးစားနေခဲ့တုန်းက သူတို့ မြင်ခဲ့ရတာပဲလေ။
“…”
ဒွန်ကစ်ဟော့ အလွန်တရာ ဂုဏ်ယူခဲ့ရသော အယ်လ်တိုဘိုဆို (El Toboso) ရွာဆိုတာ မရှိတော့ပေ။
သစ်ပင်ပင် မရှိတော့သော ခြောက်သွေ့နေသည့် ကုန်းပြင်မြင့်ကြီး။
တစ်ချိန်က ရွာတစ်ရွာ ရှိခဲ့ဖူးပြီး လူတွေ နေထိုင်ခဲ့ဖူးကောင်း ရေစရာဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ မည်သူမျှ မလာရောက်ကြတော့သည့် မေ့ပျောက်ခံ မြေပြင်သာ ဖြစ်နေတော့သည်။
ယူဟွန်းက ဒွန်ကစ်ဟော့နောက်သို့ လိုက်ပါကာ သူ၏ စုတ်ပြတ်သုန်းနေသော အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။
ကြွပ်ကြွပ်။
ဒွန်ကစ်ဟော့က တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အိမ်ထဲမှ အသံတစ်သံ ထွက်လာသည်ဟု သူ ထင်လိုက်မိသည်။
“ကြိုဆိုပါတယ်ရှင်။”
လှပသော ရွှေဝါရောင် ဆံနွယ်ပိုင်ရှင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက အပြုံးလေးဖြင့် သူ့ကို နှုတ်ဆက်နေသည်။
ဒွန်ကစ်ဟော့ တုန်ရီသွားခဲ့သည်။
သူ ဘာကိုမှ မမြင်ခဲ့ရဘူးဆိုတာကို မကြာမီမှာပဲ သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
ဒါက လှည့်စားမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
အိမ်ထဲတွင် မည်သူမျှ မရှိပေ။
သူ့ရဲ့ မိသားစု၊ သူ ရှာဖွေနေခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီး၊ သူ့ရဲ့ မွေးရပ်မြေက သူငယ်ချင်းတွေ။
ဘယ်သူမှ မရှိ။
ဒွန်ကစ်ဟော့က သူ့လက်များဖြင့် စမ်းသပ်ကာ နှေးကွေးစွာ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
သူက ကုလားထိုင်တစ်လုံးပေါ်သို့ ပုံကျသွားခဲ့သည်။
ကြာမြင့်စွာကတည်းက မည်သူမျှ မထိတွေ့ခဲ့ရသော ကုလားထိုင်က တကျွီကျွီမြည်ကာ အသံထွက်လာသည်။
ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် စုပုံနေသော ဖုန်မှုန့်များ လွင့်ပျံလာခဲ့သည်။
ဒွန်ကစ်ဟော့က မတတ်သာဘဲ ချောင်းဆိုးလိုက်မိသော်လည်း သူ့နှာဖျားထိပ်တွင် တဖျတ်ဖျတ် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသော ခံစားချက်ကို တမ်းတမိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဒွန်ကစ်ဟော့၏ တွန့်ကြေနေသော လက်က စားပွဲခုံပေါ်ကို ပေါ့ပါးစွာဖြင့် ပွတ်သပ်သွားခဲ့သည်။
သူ့လက်ထိပ်များတွင် ဘာကိုမျှ မခံစားရတော့သော်လည်း ဒွန်ကစ်ဟော့က တစ်စုံတစ်ရာကို ခံစားနေရသည်။
အခြားမည်သူမျှ မမြင်နိုင်ဘဲ သူတစ်ဦးတည်းသာ ခံစားသိရှိနိုင်သည့် အရာ။
သူ့မွေးရပ်မြေ၏ လေထု။
ဒီမြင်ကွင်းကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေခဲ့သည့် ယူဟွန်းက အခြားကုလားထိုင်တစ်လုံးပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဒွန်ကစ်ဟော့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
ဖုန်မှုန့်တွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ နေရာလေး။
ကျိုးနေတဲ့ ပြတင်းပေါက်ကနေ ဝင်လာတဲ့ နေရောင်ခြည်က ဒီစုတ်ပြတ်နေတဲ့ အိမ်ထဲမှာ ရှိသမျှ အရာအားလုံးပါပဲ။
ထိုလူနှစ်ဦးသား ခဏတာမျှ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ကြသည်။
ပထမဆုံးအနေဖြင့် နှုတ်ခမ်းစဖွင့်လာသူက ဒွန်ကစ်ဟော့ ဖြစ်သည်။
“ဆန်ချို။”
“ရှင်။”
“ဆန်ချို။”
“ရှင်။”
“ဆန်ချို။”
“ရှင်။”
ဒွန်ကစ်ဟော့က ဝိညာဉ်ကင်းမဲ့နေသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ယူဟွန်းကို ဆက်တိုက် ခေါ်နေခဲ့သည်။
ယူဟွန်းကလည်း သူ့ကို ခေါ်တိုင်း အတူတူပင် ပြန်လည် ဖြေကြားပေးနေခဲ့သည်။
“ဆန်ချို။”
“ရှင်။”
“ဆန်ချို။”
“ရှင် ဆာရ်။”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
ဒွန်ကစ်ဟော့က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။
“ဒီလို ခေါင်းမာတဲ့ လူအိုကြီးနောက်ကို အဆုံးထိ လိုက်လာပေးတဲ့အတွက်။ ကိုယ့်ရဲ့ မွေးရပ်မြေဆီကို ပြန်လာနိုင်အောင် လုပ်ပေးတဲ့အတွက်။ ကိုယ့်ကို ယုံကြည်ပေးခဲ့တဲ့အတွက်။”
ယူဟွန်းက တုန်ရီနေသော နှုတ်ခမ်းတို့ဖြင့် ခက်ခက်ခဲခဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်… ကျွန်တော့် တာဝန်ဝတ္တရားအရ အစေခံတစ်ယောက်အနေနဲ့ လုပ်သင့်တာကို လုပ်ခဲ့တာပါ ဆာရ်။”
“မဟုတ်ဘူး။ မင်းက အစေခံတစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်ထက် ပိုလုပ်ခဲ့တာပေါ့။ မင်းသာ မရှိခဲ့ရင် ကိုယ်က အဲ့ဒီ မကောင်းဆိုးဝါး စုန်းကိုလည်း နိုင်မှာမဟုတ်သလို၊ ဘီလူးကြီးကိုလည်း အနိုင်ယူနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဟုတ်တယ်။ ကိုယ်သာဆိုရင် ကိုယ့်ရဲ့ အိပ်မက်ထဲမှာ ထာဝရ ပိတ်မိနေတော့မှာ။”
“ဆာရ်…”
“ကိုယ် အခုတော့ အနားယူတော့မယ်။ ကိုယ် လျှောက်ခဲ့ရတဲ့ လမ်းက အရမ်းဝေးခဲ့ပြီ။ ကိုယ် စွန့်စားခန်းတွေ အများကြီး ဖြတ်သန်းခဲ့ရတယ်။ ဘယ်သူမှ မနာလိုနိုင်လောက်တဲ့ စွန့်စားခန်းတွေပေါ့။ ဒါကြောင့် ဒါက အဆုံးသတ်ပါပဲ ဆန်ချို။ ဒီဓားကို ယူလိုက်ပါ။ ပြီးတော့ ကိုယ် ထမ်းဆောင်ခဲ့ရတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကိုလည်းပေါ့။”
ဒွန်ကစ်ဟော့က တုန်ရီနေသော လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူ၏ဓားကို ယူဟွန်းထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
အဆုံးတိုင်အောင် အသုံးပြုခဲ့သော မိရိုးဖလာ အမွေအနှစ်၊ သူရဲကောင်းတစ်ဦး၏ သင်္ကေတ။
“ဆန်ချို။ မင်းက အခု လာမန်ချာရဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီ။ မင်းမှာ လုံလောက်တာထက် ပိုတဲ့ အရည်အချင်းတွေ ရှိနေပြီ၊ ပေါများကြွယ်ဝနေပြီ။ မင်းက အခုပင် လှပတင့်တယ်တဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါပြီ။”
“ဆာရ်။”
“ဒါကြောင့် ဒါက အဆုံးသတ်ပဲ။ သွားတော့။ အရာအားလုံးကို ယူပြီး ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားတော့။”
“ဆာရ်။”
“သွားစမ်းပါ၊ ဒီကနေ ထွက်သွားလို့ ပြောနေတယ်လေ။”
“ဆာရ်!”
“ထွက်သွားလို့ ပြောနေတယ်လေ!”
ဒွန်ကစ်ဟော့က အော်ဟစ်လိုက်သဖြင့် ယူဟွန်းမှာ စကားဆက်မပြောနိုင်တော့ဘဲ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ရသည်။
ခဏတာမျှ ဒွန်ကစ်ဟော့၏ မောဟိုက်နေသော အသက်ရှူသံများသာ ထိုနေရာတွင် လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။
“…”
“ဆန်ချို။ ကိုယ် အခု အနားယူတော့မယ်။ ဒီလို အိုမင်းပြီး မောပန်းနေတဲ့ ကိုယ့်ကို နားလည်ပေးနိုင်မလား။”
“…နားလည်ပါတယ် ဆာရ်။”
ယူဟွန်းက ဒွန်ကစ်ဟော့၏ ဓားကို လက်ခံရယူလိုက်သည်။
ယူဟွန်းက ရှုပ်ထွေးနေသော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်လုံးတို့ဖြင့် သူ့လက်ထဲရှိ ဓားကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ဒွန်ကစ်ဟော့ စုဆောင်းခဲ့သမျှ အရာအားလုံး ပါဝင်နေသည့်ဓား၊ အတိတ်မှ ယနေ့ခေတ်အထိ သူရဲကောင်းအားလုံး၏ ဆန္ဒများကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည့် ဓား။
၎င်းသည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဓားတစ်လက် မဟုတ်ဘဲ အခြားတစ်စုံတစ်ရာ၏ သင်္ကေတ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
“…”
ယူဟွန်းက ဒွန်ကစ်ဟော့ကို တစ်စုံတစ်ရာ ပြောရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အဆုံးတွင် ဘာစကားမျှ မဆိုနိုင်တော့ပေ။
သူက ဓားနှင့် သားရေကျောပိုးအိတ်ကို ကောက်ယူကာ ထိုင်ရာမှ ထရပ်လိုက်သည်။ ဒွန်ကစ်ဟော့က သူ့ကို တားဆီးမနေခဲ့ပေ။
အိမ်ထဲမှ မထွက်ခွာမီ ယူဟွန်းက ဒွန်ကစ်ဟော့အား နောက်ဆုံး နှုတ်ဆက်စကား ဆိုလိုက်သည်။
“ကောင်းတဲ့ အိပ်မက်တွေ မက်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပါတယ်။”
ထို့နောက် ယူဟွန်း ထွက်သွားခဲ့သည်။
တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေသော မနက်လင်းအားကြီး အချိန်ကဲ့သို့သော တိတ်ဆိတ်မှုကြီး လွှမ်းသွားခဲ့သည်။
တောက်ပတဲ့ အနာဂတ်ကို အမြဲတမ်း အိပ်မက်မက်နေခဲ့တဲ့ သူရဲကောင်းက ဒီနေရာမှာ မရှိတော့ပေ။
ဘီလူးတွေကို အနိုင်ယူမယ့် ရဲစွမ်းသတ္တိလည်း မရှိတော့သလို၊ သူ့ကို စိုးရိမ်တကြီး စောင့်မျှော်နေမယ့် လှပတဲ့ မင်းသမီးလေးလည်း မရှိတော့ပေ။
အိပ်မက် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဒွန်ကစ်ဟော့က အဆုံးတွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်နေခဲ့ပြီ။
သူ့ရဲ့ အိပ်မက်ထဲကနေ နိုးထလာခဲ့ပြီး သူ့ရှေ့မှာ ရှိနေတဲ့ လက်တွေ့ဘဝကို မလွှဲမရှောင်သာ ရင်ဆိုင်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။
အဲ့ဒါကပဲ ဒီလူအိုကြီးရဲ့ ကံကြမ္မာပါပဲ။
ထို့ကြောင့်ပင် သူက ယူဟွန်း၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင်၊ အနည်းဆုံးတော့ ထိုလူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် အနည်းဆုံးတော့ ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော သူရဲကောင်းတစ်ဦးအဖြစ် ဆက်လက် ကျန်ရစ်နေချင်ခဲ့သည်။
ကျွီ။ ကျွီ။
သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အင်အားကုန်ခမ်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး တောင့်တင်းစွာ မော့ထားခဲ့သော ခေါင်းမှာလည်း အားပြတ်သွားကာ တဖြည်းဖြည်း ငိုက်စိုက်ကျသွားခဲ့သည်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
တစ်ယောက်တည်း သေဆုံးတော့မည့် ဒွန်ကစ်ဟော့၏ လက်ကို လာဆုပ်ကိုင်ပေးလိုက်သည့် လက်တစ်ဖက် ရှိနေခဲ့သည်။
“…ဆန်ချိုလား။ ဘယ်အချိန်က ပြန်လာတာလဲ။ ဒီကနေ ထွက်သွားလို့ ကိုယ် ပြောသားပဲလေ။”
ဘာအသံမှ ပြန်မလာခဲ့ပေ။
ဒွန်ကစ်ဟော့၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်မှာ ဆန်ချို မဟုတ်ကြောင်း ဒွန်ကစ်ဟော့ နောက်ကျမှ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
ယင်းအစား သူ၏ အရေပြားကို ထိတွေ့နေသည့် အထိအတွေ့မှာ သေးငယ်ကာ နွေးထွေးပြီး အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ လက်ကဲ့သို့ နူးညံ့နေခဲ့သည်။
ဒါဆိုရင် ဒီအထိအတွေ့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူက ဘယ်သူများလဲ။
ဒါက သေခါနီးမှာ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ လှည့်စားမှုတစ်ခုလား။
ဒွန်ကစ်ဟော့က တကယ်လို့ ဒါသာ လှည့်စားမှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်တောင် သူအမြဲတမ်း နောက်က လိုက်ပါခဲ့ပြီး ယုံကြည်ခဲ့ရတဲ့ သူချစ်ရတဲ့ အမျိုးသမီးလေး ဖြစ်စေချင်ခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း သူ၏ အတွေးများကို သူ၏ စိတ်ထဲမှ ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချသံဖြင့် နှိမ်နှင်းလိုက်သည်။
‘ငါ အိပ်မက်တွေ မက်တာ လုံလောက်ပါပြီကွာ။’
သူ အလွန်တရာ ကြာမြင့်စွာ အိပ်မက်မက်ခဲ့ပြီးပြီ။
လက်တွေ့ဘဝကို ငြင်းပယ်ဖို့အတွက် တူညီတဲ့ အိပ်မက်တွေကို သူ အကြိမ်ကြိမ် ထပ်ခါထပ်ခါ မက်ခဲ့ဖူးပြီ။
တကယ်လို့သာ ဒါက သေခါနီးမှာ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ လှည့်စားမှုတစ်ခု ဆိုရင်တော့ သူ အမြန်ဆုံး နိုးထချင်နေမိသည်။
အိပ်မက်ထဲမှာ မဟုတ်ဘဲ လက်တွေ့ဘဝမှာ သေဆုံးချင်ခဲ့သည်။
ဒွန်ကစ်ဟော့ အရာအားလုံးကို လက်လွှတ်အရှုံးပေးလိုက်သည့် အချိန်လေး ဖြစ်သည်။
“ရှင် တော်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ သူရဲကောင်း။”
သူ့နားထဲတွင် တိုးညင်းစွာ ပျံ့လွင့်လာသော ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင်။
ဒွန်ကစ်ဟော့က သူ့နှလုံးသား၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ တစ်စုံတစ်ရာလျှံထွက်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
“အာ။”
သူ့ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်စများ စီးကျလာခဲ့သည်။
ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေနိုင်ပါ့မလဲ။
ဒါက သူ တမ်းတခဲ့ရပြီး အိပ်မက်မက်ခဲ့ရတဲ့ မင်းသမီးလေးရဲ့ အသံပင် ဖြစ်သည်။
“ကိုယ့်ရဲ့ မင်းသမီးလေး? တကယ်ပဲ မင်းလား။”
ဘာအသံမှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။ သို့သော် သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော နူးညံ့သည့် အထိအတွေ့က ပို၍ တင်းကျပ်သွားခဲ့သည်။
ထိုခဏ၌ ဒွန်ကစ်ဟော့ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
ဒါက အိပ်မက်လား၊ လက်တွေ့လားဆိုတာ အရေးမကြီးတော့ပေ။
“အင်း။”
သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျေနပ်အားရနေသော အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။
ဒါက လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
သူ့အတွက် လိုအပ်တာ ဒါပါပဲ။
သူ အရာအားလုံးကို လက်လွှတ်လိုက်ပြီး အိပ်မက်ထဲကနေ နိုးထလာပြီဟု သူ ထင်ခဲ့သည်။
သို့သော် သူ့အိပ်မက်က ပြီးဆုံးသွားသေးသည် မဟုတ်ပေ။
“തീർച്ചတာပေါ့။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မင်းသမီးလေးရာ။”
လူတို့သည် တစ်နေ့နေ့တွင် ပြီးဆုံးသွားမည့် အိပ်မက်များကို မက်ရင်းဖြင့်သာ အသက်ရှင်နေကြရသည် မဟုတ်ပါလော။
သူတို့ အဲဒါကို သိကြသော်လည်း ရပ်တန့်မနေနိုင်ခဲ့ကြပေ။
အိပ်မက်ထဲမှ နိုးထလာကြသည့်အခါ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လက်တွေ့ဘဝကို ရင်ဆိုင်ကြရပြီး နာကျင်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကို ခံစားကြရသော်လည်းလေ။
အိပ်မက်တစ်ခုမှ နိုးထလာခြင်းဆိုသည်မှာ အခြားအိပ်မက်တစ်ခုကို ထပ်မံမက်နိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ အိပ်မက်ကြပါစို့။
ဘယ်သူမှ မဝမ်းနည်းကြရတော့မည့် ပရဒိသုဘုံတစ်ခုတွင်, တောက်ပနေသော ငွေရောင် သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ကာ ခမ်းနားကြီးကျယ်သော မြင်းတစ်ကောင်ကို စီးနင်းကြစို့။
ချစ်စရာကောင်းသော မင်းသမီးလေးနှင့်အတူ ဘဝကို ကုန်ဆုံးရမည့်နေရာတွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ သူရဲကောင်းဆန်မှုကို အကျယ်ကြီး ကြွေးကြော်လိုက်ကြစို့။
ထိုသို့သော အိပ်မက်မျိုးကို မက်ကြစို့။
အသေအချာပင် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ကောင်းသော စွန့်စားခန်းတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်နဲ့အတူ ဆက်နေပေးမှာလား။”
“ထာဝစဉ်ပါပဲ။”
သူ့နှာခေါင်းဝတွင် လှည့်လည်ယားယံနေသော ချိုမြိန်သည့် ရနံ့။
လဲကျလာသည့် သူ့ခေါင်းကို ဖက်တွယ်ထားပေးသော နွေးထွေးသည့် အထိအတွေ့။
ဒွန်ကစ်ဟော့က ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။
ဟုတ်ပါပြီလား။
“နောက်ထပ် ပျော်စရာကောင်းတဲ့ အိပ်မက်တစ်ခုကို… ကိုယ် မက်ပါဦးမယ်။”
ညင်သာစွာ တုန်ရမ်းနေခဲ့သော သူ့ပခုံးတို့၏ လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
အိပ်မက်အသစ်တစ်ခုကို မက်ရန် သွားခဲ့လေပြီဖြစ်သော ထိုအမျိုးသမီး၏ သင်းပျံ့ပျံ့ ရနံ့လေးသာ သူ့အနားတွင် ကျန်ရစ်နေခဲ့တော့သည်။
ထာဝစဉ်။