“မစ္စတာ ပရက်စတန်! လက်နက်တွေ!”
“ငါသိတယ်၊ ငါသိတယ်လေ။”
ကရာကူလီယန်ဘြို၏ အော်ဟစ်သံအပြီးတွင် ပရက်စတန်က စုန်းမန္တန်တစ်ခုကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။
ထိုအခါ ကြီးမားလှသော ဇွန်းကြီးဖြင့် ခပ်ထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ မြေကြီးများ ပွင့်ထွက်လာ၏။
ကြီးမားသော မြေကြီးတုံးကြီး လေးတုံးကွဲထွက်လာပြီး လေထုထဲတွင် ပေါလောပေါ်လာကာ ဆွဲငင်အား၏ ဖိအားကြောင့် အလျင်အမြန် ကျုံ့ဝင်သွားကြသည်။
၎င်းတို့မှာ ဖိသိပ်ထားသော မြေကြီးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ဧရာမတုတ်ကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။
ကရာကူလီယန်ဘြိုသည် သူ၏လက်လေးဖက်ဖြင့် တုတ်ကြီးတစ်ချောင်းစီကို အသီးသီး ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ယုဟွန်းနှင့် ဒွန်ခိုရှော့တို့က သူ့ဆီသို့ အပြေးတပိုင်း ဝင်ရောက်လာကြသည်။
ချိန်း! ချိန်း!
တုတ်ကြီးများနှင့် ဓားများ ထိခိုက်မိရာမှ ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲမှုလှိုင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ပရက်စတန်က အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ အခြားသော မန္တန်တစ်ခုကို ထပ်မံရွတ်ဆိုလိုက်သည်။
သို့သော် ထိုစဥ်မှာပင် ယုဟွန်း ပစ်လွှတ်လိုက်သော အဖြူရောင်အရိုးချိတ်ကြီးတစ်ခုက သူ့ဆီသို့ ဦးတည်ပျံသန်းလာ၏။
မန္တန်ရွတ်ဆိုနေစဥ် အားနည်းချက်ဟသမျှကို ထုတ်ပြမိခြင်းက မှော်ဆရာတစ်ဦးအတွက် အမြဲတမ်း အသက်အန္တရာယ် ရှိလှသည်။ သို့သော် ပရက်စတန်က မိမိ၏မဟာမိတ်ကို ယုံကြည်သဖြင့် မန္တန်ရွတ်ဆိုမှုကို မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။
“မစ္စတာ ပရက်စတန်ရဲ့ လက်ဖျားလေးကိုတောင် ခင်ဗျားတို့ ထိခွင့်မရှိစေရဘူး!”
ကရာကူလီယန်ဘြိုသည် သူ၏တုတ်ကြီးကို ရမ်းခါကာ အရိုးချိတ်ကို ရိုက်ချလိုက်သည်။ ယုဟွန်းသည် မျက်နှာဖုံးအောက်မှ သူ့လျှာကို ကိုက်လိုက်မိ၏။ သူ၏ ကြီးမားလှသော ကိုယ်ထည်နှင့် လျင်မြန်လှသော အမြန်နှုန်းကြောင့် စိတ်တိုနေရသည်မှာ အလုံအလောက် ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း လက်လေးဖက်ရှိနေခြင်းကပါ သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုနယ်ပယ်ကို ပိုမိုကျယ်ပြန့်သွားစေခဲ့သည်။
အာရုံစိုက်မှု လွဲသွားချိန်အတွင်း ပရက်စတန်က မန္တန်ရွတ်ဆိုမှုကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။
ပရက်စတန် ဆန့်တန်းထားသော လက်နှစ်ဖက်ကြားတွင် အနီရောင်မီးလုံးကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ထိုမီးတောက်သည် ဘေ့စ်ဘောဘောလုံးအရွယ်အစားသာ ရှိသော်လည်း တောင်တစ်တောင်လုံးကို ပြာကျသွားစေနိုင်သည့် အစွမ်းသတ္တိများ ကိန်းအောင်းနေ၏။
“ဆန်ချို!”
“သဘောပေါက်ပြီ!”
သူတို့သည် အမည်ကို ခေါ်လိုက်ရုံဖြင့် အချင်းချင်း နားလည်နိုင်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေကြပြီဖြစ်သည်။
ဒွန်ခိုရှော့က သူ၏ဒိုင်းကို မြှောက်လိုက်ပြီး ယုဟွန်းကလည်း သူ့၏ပဒုမ္မာပန်းကို ဒိုင်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ သူ့ဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။
ထိုစဥ်ချက်ချင်းပင် ပရက်စတန်ထံမှ လေဆာရောင်ခြည်ကဲ့သို့သော မီးတောက်ကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့နှစ်ဦးစလုံးကို ဝါးမြိုသွားတော့သည်။
ကွားဗားဗားဗား!
မီးတောက်ထက် လေဆာရောင်ခြည်နှင့် ပိုတူသော မီးတိုင်ကြီး။ ၎င်းသည် ယုဟွန်းနှင့် ဒွန်ခိုရှော့တို့ကို ဝါးမြိုသွားကာ ကောင်းကင်စွန်းတိုင်အောင်ပင် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
အပူချိန်မြင့်မားသော မီးတိုင်ကြီးသည် ကျောက်တောင်များကို ဖြတ်သန်းသွား၏။ မီးတောက်နှင့် ထိတွေ့မိသော မြေပြင်သည် ပုံသဏ္ဌာန်ပျက်သွားပြီး မီးတောင်လာဗာကဲ့သို့ အရည်ပျော်ကျကာ ပြိုကျသွားတော့သည်။
တောင်ထိပ်ငယ်လေးတစ်ခုကို မီးတောင်လာဗာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်နိုင်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ်အစွမ်း။
ထိုတိုက်ခိုက်မှု၏ အပျက်အစီးများကြားမှ ယုဟွန်းနှင့် ဒွန်ခိုရှော့တို့ ထရပ်လိုက်ကြသည်။
ကျွီ။ ပူထူနေသော သူတို့၏ဒိုင်းများမှ အဖြူရောင်အငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာ၏။
“ဆန်ချို။ အဆင်ပြေရဲ့လား။”
“ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်။ ခင်ဗျားရော ဘယ်လိုနေလဲ၊ အရှင်။”
ထိုသို့သာ ပြောကြသော်လည်း သူတို့၏ခွန်အားများမှာ အလွန်အမင်း ကုန်ခန်းနေပြီဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ယခင်တိုက်ခိုက်မှုကို အမိအရ မနည်းကာကွယ်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။
ရန်သူနှင့် ကိုက်ညီမှုမရှိခြင်းကပင် ခေါင်းကိုက်စရာ ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ မဟာမှော်ဆရာ ပရက်စတန်၏ အစွမ်းက သူတို့မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမို၍ပင် အားကောင်းနေခဲ့သည်။
‘ကြယ်ပွင့်သူရဲကောင်းရဲ့ အစွမ်းကို စဥ်းစားကြည့်ရင် သူက နောက်ဆုံးဘော့စ်အဆင့် ဖန်တိုဒသတရားလောက် ဒါမှမဟုတ် အဲဒီထက် ပိုသန်မာလိမ့်မယ်လို့ ငါခံစားမိပြီးသားပါ။’
သို့သော် ဤသည်မှာ အလွန်အမင်း လွန်ကဲနေပေပြီ။
ယုဟွန်းသည် အရည်ပျော်သွားသော တောင်ထိပ်ကို တစ်ချက်ငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် ယခုတိုင် ပူပြင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး မြေပြင်တစ်လျှောက် အနီရောင်လာဗာများ စီးဆင်းနေဆဲဖြစ်သည်။
အကယ်၍ ဤသည်မှာ သူ၏အစွမ်းအဆင့် ဖြစ်မည်ဆိုပါက ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးအတွင်း ခုနစ်နှစ်အကြာတွင် ပေါ်လာမည့် စမ်းသပ်မှုများနှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်လိမ့်မည်ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ သူ၏အဆင့်ကို ဖန်တစီကမ္ဘာများနှင့် နှိုင်းယှဥ်တိုင်းတာရမည်ဆိုပါက S အဆင့်ဟု အတိအကျ သတ်မှတ်ရပေလိမ့်မည်။
အကယ်၍ သူ၏အဆင့်အတန်းကို ပုံပြင်များ၏ စံနှုန်းဖြင့် တိုင်းတာရမည်ဆိုပါက သူသည် ဒဏ္ဍာရီများကိုပင် ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
‘ဒါပေမဲ့ သူလည်း အတော်လေး ပင်ပန်းနေပါပြီ။’
ပရက်စတန်သည် ထိုတိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုတည်းအတွက်ပင် မှော်စွမ်းအင်အမြောက်အမြားကို သုံးစွဲခဲ့ရပြီး သူ၏ပခုံးများ တက်လိုက်ကျလိုက် ဖြစ်နေသည်ကို ကျွန်တော် မြင်နေရသည်။ သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်ပါလျက်နှင့်ပင် သူသည် ဧရာမကောင်ကြီးကို ဖြိုလဲနိုင်ခြင်း မရှိသေးသလို အနည်းငယ်မျှပင် မထိခိုက်စေနိုင်ခဲ့ပေ။ ကျွန်တော်တို့မှာမူ သူတို့၏လက်ပါးစေများကို ကျော်ဖြတ်တိုက်ခိုက်ရင်းနှင့်ပင် အင်အားများ ကုန်ခန်းနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
‘ဒါပေမဲ့လေ။’
ကျွန်တော် ရပ်တန့်လို့မဖြစ်ပေ။
ကျွန်တော်သည် အသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်ရန်အတွက် လုံလောက်စွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီးပြီ။ ကျွန်တော်သည် အခြားသူများကို ကယ်တင်ရန်အတွက်လည်း တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီးပြီဖြစ်သည်။
ငါဘာကြောင့် တိုက်ခိုက်နေရတာလဲ။ ငါဘာကြောင့် ရပ်မသွားတာလဲ။
အဖြေကတော့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ အမြဲတမ်းရှိနေပြီး ဘယ်တော့မှ မှေးမှိန်သွားမည်မဟုတ်ပေ။
“ကြယ်ပွင့်သူရဲကောင်း။”
“ဘာလဲ၊ ဆန်ချို။”
“ကျွန်တော် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖန်တီးပေးမယ်။ ကြီးမားတဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခုကိုပေါ့။”
“အဲဒီလိုလား။ ကိုယ်သဘောပေါက်ပြီ။”
တိုက်ခိုက်မှုများကြောင့် အစွန်းရောက်အောင် ထက်မြက်လာကြသည့် ကျွန်တော်တို့၏ အာရုံခံစားချက်များမှာ အလွန်တရာမှ ထက်မြက်လှသဖြင့် စကားပြောချိန်အတိုလေးအတွင်းမှာပင် အချင်းချင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို နားလည်နိုင်ကြသည်။
ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခုပင်တည်း။
အကျပ်အတည်း ကြုံလာရသည့် အချိန်မျိုးတွင် ကန်းဟယ်ရင်၊ ကွမ်ဂျီအာ သို့မဟုတ် ဆောဆူမင်တို့နှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့စဥ်က အတန်ငယ် ခံစားခဲ့ရဖူးသော စည်းလုံးမှုမျိုးဖြစ်သည်။
အချင်းချင်း၏ ရင်ထဲရှိ အကြံအစည်များကို သိနေကြသကဲ့သို့သော ဤစည်းလုံးညီညွတ်မှုမျိုးကို ဤဖန်တိုသတ္တဝါများနှင့် ရင်ဆိုင်ရာတွင် ခံစားရလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမိမည်နည်း။
“ကျွန်တော် သွားပြီ။”
“ဒီမှာ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပါပြီ၊ ဆန်ချို။”
ယုဟွန်းသည် သူ၏အဖြူရောင် ဝေလငါးကြီး [[White Whale]] ကို မြှောက်လိုက်သည်။
ဒွန်ခိုရှော့ကလည်း သူ၏ဒဏ်ရာဗရပွ ဖြစ်နေသော လှံကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ပရက်စတန်လည်း တစ်စုံတစ်ရာကို ရိပ်မိသွားပုံရကာ လေပေါ်သို့ ပျံတက်လိုက်ပြီး အသံထွက်ပြောဆိုလိုက်သည်။
“ကရာကူလီယန်ဘြို။ သူတို့ကို ဟန့်တားထားစမ်း။ ဒီတစ်ခါတော့ ငါသူတို့ကို အပြီးတိုင် ရှင်းပစ်မယ်။”
“သဘောပေါက်ပါပြီ၊ ပရက်စတန် နာရီ။”
ကရာကူလီယန်ဘြိုသည် သူ၏တုတ်ကြီးကို မြှောက်လိုက်သည်။
ပရက်စတန်က သူ၏မှော်စွမ်းအင်များကို စုစည်းကာ သားရဲပုံစံသို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။
ဗန်း!
မည်သူကမျှ မှာကြားစရာမလိုဘဲ လေးဦးစလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်။
ပထမဆုံး တိုက်ခိုက်သူမှာ ယုဟွန်းဖြစ်သည်။
───ဒါကို ခံလိုက်စမ်းပါဦး!!
သူသည် ကျန်ရှိနေသမျှသော ခွန်အားအကုန်သုံးကာ သူ၏ [[White Whale]] ကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ဆက်တိုက်ဆိုသလို [ဝေလငါးကို သတ်ဖြတ်ခြင်း] [Kill The Whale] ကို အသုံးပြုလိုက်၏။
ဖောင်းကားလာသော ကြီးမားလှသော အဖြူရောင်ဟာပွန်လှံကြီးသည် အလျား ၂၃၀ မီတာရှိသော သုက်ကောင်ဝေလငါးကြီးအဖြစ်သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ ထူထပ်သောသွားများဖြင့် ကရာကူလီယန်ဘြိုနှင့် ပရက်စတန်တို့ဆီသို့ အပြေးတပိုင်း ဝင်ရောက်လာသည်။
“အလကားပါပဲ!”
ကရာကူလီယန်ဘြိုသည် လက်လေးဖက်ကို ကားယားဖြတ်ကာ မိုဘီဒီခ်၏ဦးခေါင်းကို သူ၏တုတ်ဖြင့် အပြင်းအထန် ရိုက်ချလိုက်သည်။ ဧရာမကောင်ကြီးနှင့် ဝေလငါးကြီးတို့ ထိုက်တိုက်မိကြရာမှ သူတို့၏ပတ်လည်တွင် မုန်တိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ၏။
ကူဂူဂူဂွန်း!
မပြည့်စုံသော မြေလွှာကြီးသည် လိမ်ကောက်သွားပြီး ကွဲအက်သွားသည်။
ကွဲအက်သွားသော မြေပြင်သည် ထိုးနှက်ချက်၏ တွန်းအားကြောင့် လေထဲသို့ လွင့်စင်သွား၏။
အရွယ်အစား ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် ကြီးမားနေသည့် ကြွက်သားများရှိသော ကရာကူလီယန်ဘြို၏ ကိုယ်အောက်ပိုင်းသည် မြေကြီးထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်သွားသည်။
ကရာကူလီယန်ဘြိုနှင့် မိုဘီဒီခ်တို့သည် အကြိတ်အနယ် ဆွဲငင်တိုက်ခိုက်နေကြသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် ယုဟွန်း၏တိုက်ခိုက်မှုသည် သူ၏အစွမ်းအကုန် ထုတ်သုံးထားခြင်းဖြစ်သောကြောင့် အလွယ်တကူ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းမရှိသော်လည်း ကရာကူလီယန်ဘြိုဘက်မှလည်း အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။
အင်အားချင်း ယှဉ်ပြိုင်မှုများ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေစဥ် ပရက်စတန်က မှော်အစီအရင် တိုတိုလေးတစ်ခုကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။
“ခဲသွားစမ်း။”
ထိုစဥ် တစ်ပြိုင်နက်တည်း လေထုထဲတွင် ရေခဲတိုင်မြောက်မြားစွာ ပေါက်ထွက်လာပြီး မိုဘီဒီခ်၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ထိုးဖောက်သွားကြသည်။
အင်အားချင်း ယှဉ်ပြိုင်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်နေသော မျှခြေသည် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပြိုပျက်သွားတော့သည်။
ကရာကူလီယန်ဘြိုသည် ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်မခံဘဲ သူ၏တုတ်ထဲသို့ အားကိုပိုထည့်ကာ မိုဘီဒီခ်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ အပြင်းအထန် ရိုက်ချလိုက်သည်။
မိုဘီဒီခ်သည် အော်ဟစ်လိုက်ရင်း လေထုထဲတွင် ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ကွဲကြေပျောက်ကွယ်သွား၏။ ထိုအရာကိုပင် ယုဟွန်းက မျှော်လင့်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
မိုဘီဒီခ်၏ မှေးမှိန်သွားသော အငွေ့အသက်များ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းကွယ်နေလျက် ယုဟွန်းသည် သူ၏ဘက်ရွန် [[Baekryeon]] ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လွှဲယမ်းလိုက်သည်။
အလျား မီတာ ၃၀ တိတိရှိသော ဘက်ရွန် [[Baekryeon]] ကြီး။
“ဘာလဲဟေ့ကောင် တာပါလိမ့်?!”
ကရာကူလီယန်ဘြိုသည် ထိုကဲ့သို့သော တိုက်ခိုက်မျိုးကို လုပ်ဆောင်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသဖြင့် အမြန်ဆုံး တုတ်ကိုမြှောက်ကာ ကာကွယ်လိုက်သည်။
သို့သော် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ယုဟွန်းသည် မိုဘီဒီခ်နှင့် တိုက်ခိုက်စဥ်ကပင် ခုနစ်ဘုံ မိုးနက်စွမ်းအားကြီး [[Seven Demons Black Sky Divine Skill]] ၏ စွမ်းအင်များကို သူ၏ဘက်ရွန် [[Baekryeon]] ထုံးစံထဲသို့ ပို့လွှတ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်နိုင်ရန်အတွက် သူသည် ဘက်ရွန် [[Baekryeon]] ၏ အရွယ်အစားနှင့် ထုထည်ကိုလည်း သူကိုင်တွယ်နိုင်သမျှ အကြီးဆုံးအတိုင်းအတာအထိ တိုးမြှင့်ထားခဲ့သည်။
အလျား မီတာ ၃၀ ရှည်လျားသော တံစဉ်။ ဓားသွားအကျယ် ၄ မီတာရှိသော ဓားကြီး။
ဓားပေါ်ရှိ ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် အော်ရာများ။ ၎င်းသည် ကရာကူလီယန်ဘြိုဆီသို့ လွှဲယမ်းဝင်ရောက်လာသည်။
ဧရာမကောင်ကြီးတစ်ကောင်အတွက် ဧရာမကောင်ကြီးတစ်ကောင်တည်းနှင့်သာ ထိုက်တန်သော တိုက်ခိုက်မှု။
နောက်ဆက်တွဲ ရလဒ်ကို လှည့်မကြည့်ဘဲ အဆုံးစွန်ထိ ထုတ်သုံးလိုက်သော နောက်ဆုံးတိုက်ကွက်။
ဘက်ရွန် [[Baekryeon]] သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
[ဒီတစ်ခါ ဘယ်လိုကာမလဲ ကြည့်ရအောင်လား၊ ဧရာမကောင်ကြီးရာ!!!]
ဝှစ်!
ထိုဧရာမဖြတ်တောက်မှုကြီးသည် ကရာကူလီယန်ဘြို ကိုင်ဆောင်ထားသော တုတ်လေးချောင်းကို သန့်စင်စွာ ဖြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ကိုယ်အပေါ်ပိုင်းကိုလည်း ထောင့်ဖြတ် လှီးဖြတ်သွားခဲ့သည်။
ကရာကူလီယန်ဘြို၏ ကိုယ်အပေါ်ပိုင်းမှ သွေးများ အဟုန်ပြင်းစွာ ပန်းထွက်လာသည်။
ဧရာမကောင်ကြီးအား သေစေလောက်သော ထိခိုက်ဒဏ်ရာကို နောက်ဆုံးတွင် ပေးနိုင်ခဲ့ကြပြီဖြစ်သဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြသော နတ်ဘုရားဝိညာဉ်များက အောင်ပွဲခံ အူူးမြူးကြလေသည်။
သို့သော် မျက်နှာဖုံးအောက်ရှိ ယုဟွန်း၏ မျက်နှာထားမှာမူ သိပ်ပြီးကောင်းလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
‘ငါထင်ထားတာထက် ပိုပြီး တိမ်နေတာပဲ။’
သေချာပေါက် ထိမိလိမ့်မည်ဟု သူထင်ခဲ့သော်လည်း ကရာကူလီယန်ဘြို၏ ကြွက်သားများနှင့် အရိုးများသည် သူမျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမိုမာကျောပြီး ထူပ်သိပ်နေသဖြင့် သူက လုံလုံလောက်လောက် မလှီးဖြတ်နိုင်ခဲ့ပေ။
ထိုအချက်ကို သက်သေပြနေသည့်အလား ကရာကူလီယန်ဘြိုသည် ပါးစပ်မှ သွေးများစီးကျလျက်နှင့်ပင် သူ့ကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်ရင်း မတ်တတ်ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်။
‘ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိဘူး!’
ယုဟွန်း၏ ပထမဆုံးရည်မှန်းချက်မှာ သူ့ကိုဖြိုချရန် မဟုတ်ဘဲ ပရက်စတန်ဆီသို့ သွားမည့်လမ်းကြောင်းကို ဖော်ထုတ်ပေးရန်သာဖြစ်သည်။
ကရာကူလီယန်ဘြိုသည် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ကျသွားသည်နှင့် ဟာကွက်တစ်ခု ပွင့်သွားခဲ့သည်။
ထိုအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်မခံဘဲ အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် လေထုထဲတွင် ပျံတက်နေသော ပရက်စတန်ဆီသို့ အပြေးတပိုင်း တက်သွားခဲ့သည်။
“ပရက်စတန်!”
ဒွန်ခိုရှော့က သူ၏လှံဖြင့် ပရက်စတန်ကို ထိုးစိုက်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် မည်သူမျှ ဝင်ရောက်မနှောင့်ယှက်နိုင်သော အသံထက်မြန်သည့် အမြန်နှုန်းဖြင့် ဝင်ရောက်လာသည့် တိုက်ခိုက်မှုဖြစ်သည်။
သို့သော် ပရက်စတန်မှာမူ လုံးဝတုန်လှုပ်သွားခြင်းမရှိပေ။
သူ့ဝတ်ရုံအောက်မှပင် ပြုံးစစဖြစ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ဒွန်ခိုရှော့က အရိပ်ကြောင့် သူ၏မျက်နှာကို မမြင်ရသော်လည်း သူပြုံးနေသည်ဟု ခံစားမိလိုက်သည်။
“မိုက်မဲတဲ့ သူရဲကောင်း။ မင်းအလှည့်ခံလိုက်ရပြီ။”
ပရက်စတန်၏ လှောင်ပြောင်သံနှင့်အတူ ပုံစံဖော်နေသည့် သူ၏လက်သည် အခြားသော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဖုံးကွယ်ထားသော မှော်အစီအရင်များ ပေါ်လာပြီး ဒွန်ခိုရှော့ကို ဝိုင်းရံသွားကြသည်။
“သစ္စာဖောက်ကောင်!”
“ပြီးသွားပြီ၊ ဒွန်ခိုရှော့!”
ဇပ်! မှော်အစီအရင်များထဲမှ မည်းနက်သော လျှပ်စီးကြောင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဒွန်ခိုရှော့၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ရိုက်ခတ်သွားသည်။ သူ၏လှံမှာ အားမပါတော့ဘဲ ကျိုးပဲ့သွားကာ သံချပ်ကာများလည်း အပိုင်းပိုင်းကွဲအက် လွင့်စင်သွား၏။
နောက်ဆုံး လက်ကျန်သူရဲကောင်းသည် မမျှော်လင့်ထားသော တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
“သခင်ကြီး!”
ယုဟွန်းက အော်ဟစ်ကာ ကူညီရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဧရာမလက်သည်းကြီးတစ်ခုက သူ့ကိုယ်ပေါ်သို့ ဖိချလိုက်သည်။
“ဘယ်ကိုသွားမလို့လဲ? မင်းက ငါနဲ့အတူ ဒီမှာ ဆက်နေရမယ်!”
ကရာကူလီယန်ဘြိုသည် ယုဟွန်းကို ဆွဲဖမ်းလိုက်ပြီး ရေတံခွန်ကဲ့သို့ သွေးများစီးကျလျက်နှင့်ပင် လဲကျသွားသည်။ ယုဟွန်းသည် ဘက်ရွန်ကို အကာအကွယ်အဖြစ် အသုံးပြုကာ ကရာကူလီယန်ဘြိုကို တိုက်ထုတ်ရန် ရုန်းကန်နေရ၏။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဒွန်ခိုရှော့ကို မျိုချလိုက်သော မည်းနက်သော မုန်တိုင်းကြီးသည်လည်း ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ်နေသည်။ သူ၏အရေပြားကို ထိတွေ့နေသော မှော်စွမ်းအင်၏ တုန်ခတ်မှုများအရ ဤမှော်ပညာသည် သာမန်မဟုတ်ကြောင်း သူခံစားသိရှိလိုက်ရသည်။
မဟုတ်ပေ။
စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့က ယုဟွန်း၏မျက်လုံးများထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားသည်။
ပရက်စတန်သည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသော သူရဲကောင်းကို ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့သဖြင့် သူ၏အောင်ပွဲအတွက် အကြွင်းမဲ့ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်။
ထိုအချိန်တွင် ထိုအရာဖြစ်ပျက်လာခဲ့သည်။
“ခွတ်… ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ?!”
မည်းနက်သော မုန်တိုင်းကို ဖောက်ထွက်လာပြီး မှော်အစီအရင်များကို စုတ်ဖြဲပစ်လိုက်သည်မှာ ဓားတစ်လက်ဖြစ်သည်။
ပရက်စတန်သည် သူအနိုင်ရပြီဟု တွေးကာ ပေါ့ဆနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ဒွန်ခိုရှော့သည် ကျိုးပဲ့နေသော လှံကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲတွင် ရှိသမျှအင်အားဖြင့် မှော်အတတ်ကို အကာအကွယ်ဒိုင်းဖြင့် တားဆီးကာ သူ၏ခါးကြားမှ ဓားဖြင့် ဤပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကြီးကို ထိုးဖောက်ဖြတ်သန်းလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
“ဒါမဖြစ်နိုင်ဘူး! သူ့ရဲ့ဗလာကိုယ်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် အဲဒါကို ဖောက်ထွက်လာတာလဲ!”
“ဖရိစတူူုးန်ထ်းမား!!!”
ဒွန်ခိုရှော့သည် ပရက်စတန်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားရင်း အားကုန်ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ သူ၏သံချပ်ကာမှာ လုံးဝနီးပါး ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်ကာ ပုံစံကိုပင် အနိုင်နိုင်ထိန်းထားရတော့ပြီး ရိုစိနန်တေးမှာမူ အောက်ဘက်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။
ချစ်လှစွာသော ကျွန်ုပ်၏မြင်းကြီး။ ကျွန်ုပ်အတွက် သင့်ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ဒီတိုက်ခိုက်မှုကို ကာကွယ်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။
ဒွန်ခိုရှော့သည် သူနှင့်အတူ ရှိနေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးအချိန်တွင် သူ့ကိုကူညီရန် အသက်စွန့်သွားခဲ့သော ရိုစိနန်တေးအတွက် ကျေးဇူးတင်ခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်းများကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ့တွင် ကျန်ရှိနေသေးသော ခွန်အားအကုန်သုံးကာ ပရက်စတန်ဆီသို့ သူ၏ဓားကို အပြင်းအထန် လွှဲယမ်းလိုက်သည်။
ဘယ်ကမှန်းမသိ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ဒွန်ခိုရှော့ကြောင့် ပရက်စတန် အံ့အားသင့်သွားခြင်းမှာ သဘာဝကျသော်လည်း သူသည် ကြီးမြတ်သော မှော်ဆရာတစ်ဦးဟု ခေါ်ဆိုခံရလောက်အောင် ထိုက်တန်ဆဲဖြစ်သည်။
သူ့လက်များ အမြန်ဆုံးလှုပ်ရှားသွားပြီး မှော်အတတ်ငယ်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။
လေထုကို အစွန်းရောက်ဆုံး ဖိသိပ်ထားသော လေဓား။ ၎င်းသည် ဒွန်ခိုရှော့၏ မျက်လုံးနှစ်ဖက်စလုံးကို အတိအကျ လှီးဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။
ဖလပ်!
သူ၏မျက်လုံးများ လှီးဖြတ်ခံလိုက်ရသဖြင့် သွေးများ ဖြန်းခနဲ့ ပန်းထွက်လာသည်။ သို့သော် ဒွန်ခိုရှော့သည် အမြင်အာရုံ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသော်လည်း ရပ်တန့်မသွားခဲ့ပေ။
‘ငါခံစားမိတယ်။’
စစ်မှန်သော သူရဲကောင်းတစ်ဦးသည် အရာရာကို မျက်စိဖြင့် မမြင်ပေ။
သူ့အော်ရာကို ငါ့အရေပြားပေါ်မှာ ခံစားမိတယ်။ သူု့ရဲ့ကြမ်းတမ်းတဲ့ အသက်ရှူသံတွေကို ငါ့နားထဲမှာ ကြားနေရတယ်။ သူရဲ့စူးရှတဲ့ အနံ့ဆိုးတွေကို ငါ့အနားအနားမှာ ရနေတယ်။
ဒါကြောင့်မို့လို့။
သူ့ရဲ့ဓားသွားလမ်းကြောင်းက အဲဒီလိုအရာတွေကြောင့် ဘယ်တော့မှ ယိုင်နဲ့မသွားခဲ့ပါဘူး။
မျိုးဆက်မှ ဆက်ခံလာခဲ့ကြသော သူရဲကောင်းအားလုံး၏ ဝိညာဉ်များသည် ယခုအချိန်တွင် သူ့နှင့်အတူ ဓားရိုးကို ကိုင်တွယ်ထားကြပြီဖြစ်သည်။
ရှား!
ငွေရောင်အလင်းတန်း တစ်ချက်နှင့်အတူ ဒွန်ခိုရှော့၏ဓားသည် ပရက်စတန်၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို တစ်ဝက်စီ လှီးဖြတ်သွားခဲ့သည်။
“အာ့ရ်း!”
ပရက်စတန်သည် သူ၏အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပြိုကွဲပျောက်ကွယ်သွား၏။
“ဘယ်လိုလုပ်ပြီး… ငါတို့ရှုံးသွားတာလား?”
ထိုမြင်ကွင်းကို မှင်တက်စွာ ကြည့်နေခဲ့သော ကရာကူလီယန်ဘြိုသည်လည်း အားအင်ကုန်ခမ်းသွားကာ သူ၏ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ညှိတ်ချလိုက်သည်။
သူ၏ဧရာမကိုယ်ခန္ဓာကြီးသည် မကြာမီမှာပင် ပရက်စတန်ကဲ့သို့ ဖုန်မှုန့်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
ကရာကူလီယန်ဘြိုနှင့် အပြင်းအထန် ရုန်းကန်နေခဲ့ရသော ယုဟွန်းသည် သူ၏ရုပ်အလောင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ပြီး ဒွန်ခိုရှော့ အနိုင်ရသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ခံစားမိလိုက်သည်။
“သခင်ကြီး!”
ဒွန်ခိုရှော့သည် ခွန်အားများ ကုန်ခမ်းသွားကာ လဲကျသွားသည်။ ယုဟွန်းသည် သူ့ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ကာ သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။
“သူ့ဒဏ်ရာတွေက ပြင်းထန်လွန်းတယ်။”
ဒွန်ခိုရှော့၏ အခြေအနေမှာ မည်မျှပင် အကောင်းမြင်ချင်စရာကောင်းနေပါစေဦးတော့ အလွန်တရာမှ ဆိုးရွားနေခဲ့သည်။
သူ၏သံချပ်ကာများ ကျိုးပဲ့ကုန်ပြီး သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာမှာလည်း မှော်စွမ်းအင်ကြောင့် ကျွမ်းလောင်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
သူသည် အမြင်အာရုံပါ ဆုံးရှုံးကာ မျက်စိကွယ်သွားခဲ့ရ၏။
သို့သော် သူတို့နိုင်ခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူတို့အနိုင်ရခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
“သခင်ကြီး။ သခင်ကြီး! သတိထားပါဦး။ ကျွန်တော့်အသံ ကြားရရဲ့လား?”
“ဆန်… ဆန်ချို၊ မင်းလား?”
“ဟုတ်ပါတယ်။ သခင်ကြီး၊ ကျွန်တော်ပါ။ သတိရရဲ့လားခင်ဗျာ?”
“အင်း။ ငါ… ငါနိုင်လိုက်တယ် မဟုတ်လား?”
“ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့နိုင်ခဲ့ပါပြီ။”
“အဟွန်း။”
ဒွန်ခိုရှော့သည် တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကြမ်းတမ်းစွာ ချောင်းဆိုးလိုက်၏။
“သခင်ကြီး!”
“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဆန်ချို။ ဒီဒဏ်ရာက ငါ့အတွက် ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။”
“ဒါပေမဲ့လေ…”
“ဒါထက် မြန်မြန် ထကြစို့။”
“…ဟုတ်ကဲ့ပါခင်ဗျာ။”
ယုဟွန်းသည် ဒွန်ခိုရှော့ကို ပခုံးထမ်းတင်ပေးကာ မတ်တတ်ရပ်နိုင်ရန် ကူညီပေးလိုက်သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ အစွန်းရောက်အောင် လှန်လှောခံထားရပြီး မြေပြင်မှာလည်း ပြိုပျက်ကာ ပျက်စီးနေသော အပျက်အစီးများကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် ထိပ်ဆုံးရှိ မျှော်စင်ကြီးကမူ မည်သည့်ထိခိုက်ပျက်စီးမှုမျှမရှိဘဲ မူလအတိုင်း ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
‘ရိုစိနန်တေး ဘယ်မှာလဲ? ရိုစိနန်တေး?’
ယုဟွန်းသည် နောက်ဆုံးအချိန်တွင် သခင်ဖြစ်သူအတွက် သူ့ကိုယ်သူစွန့်လွှတ်ခဲ့သော မြင်းကြီးကို ရှာဖွေရန် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သို့သော် သူ၏မျက်လုံးများသည် ရိုစိနန်တေးထက် ဤကမ္ဘာကြီး၏ ထူးဆန်းသော အခြေအနေကို အရင်ဆုံး မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဟင်?”
ကမ္ဘာကြီး ပြိုပျက်နေခြင်းဖြစ်သည်။
ရှေးဟောင်း စီဟွာစစ်ပွဲကြီး ပြီးဆုံးသွားသကဲ့သို့ နယ်မြေကြီး ပျောက်ကွယ်သွားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
နတ်ဘုရားဝိညာဉ်များသည်လည်း ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ရှုပ်ထွေးသွားကြသည်။
ဤအရာသည် မည်သူမျှ ကြိုတင်မခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့သော မမျှော်လင့်ထားသည့် ပုံမှန်မဟုတ်သော ဖြစ်ရပ်တစ်ခုဖြစ်သည်။
၎င်းတို့အနေဖြင့် ထိုအရာဖြင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာနယ်မြေကို ရှင်းလင်းနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်၍လော။
မဟုတ်ပေ၊ ဤအရာသည် ကွာခြားနေသည်။
အကယ်၍ ၎င်းတို့သာ ရှင်းလင်းနိုင်ခဲ့ပါက ဤကမ္ဘာကြီးသည် အလင်းစက်များနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်။ သို့သော် ယခုမူ ကမ္ဘာကြီးက စာလုံးများအဖြစ် ပြန့်ကြဲသွားခြင်းမဟုတ်ပေ။
ယင်းအစား မူလအပေါ်တွင် ထပ်ဆင့်လွှမ်းခြုံထားခဲ့သော အရာများကို ခွာချနေသည်နှင့် ပို၍တူနေသည်။
လေကြောင့် လွင့်စင်သွားသော ဖန်တိုသတ္တဝါတစ်ခု၏ မီးခိုးငွေ့ကဲ့သို့။
၎င်းသည် မူလအခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခြင်းဖြစ်သည်။
ကမ္ဘာကြီး၏ မူလရှုခင်း။
“ဒါ… ဒါအတိအကျ ဘာလဲ…”
ကျောက်တုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော တောင်ကြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
တောင်ထိပ်တွင် တည်ရှိနေခဲ့သော မျှော်စင်ကြီးမှာလည်း ရူပါရုံတစ်ခုကဲ့သို့ မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွား၏။
ပြိုပျက်နေသော မြေပြင်၊ အရည်ပျော်သွားသော တောင်ထိပ်များ၊ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲများ၏ အကြွင်းအကျန်များ အားလုံးသည် ၎င်းတို့၏ မူလအခြေအနေအတိုင်း ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကြသည်။
ထို့နောက် ထွက်ပေါ်လာသည်မှာ အဝါရောင်သန်းကာ ခြောက်သွေ့နေသော မြက်ခင်းပြင်ကြီးဖြစ်သည်။
“ဒီမှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။”
ဘာကြောင့် အရာအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားရတာလဲ။ ဘာကြောင့် အကုန်လုံး ကွယ်ပျောက်သွားရတာလဲ။ ပြီးတော့ ဒါကဘာလဲ။
“ဆန်ချို။”
“သခင်ကြီး။ ဒါက…”
“တောင်းပန်ပါတယ်။”
ဒွန်ခိုရှော့သည် အမြင်အာရုံ မရှိတော့သော်လည်း ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို သိနေသည့်အလား ဖျော့တော့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်။ တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါစွန့်စားခန်းတွေကို ထာဝရလုပ်ချင်ခဲ့တာပါ။”
“သခင်ကြီး… တစ်ခုခုသိနေလို့လား?”
“ဒါပေမဲ့ အဆုံးမှာတော့ ဒီလိုပဲ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ဟုတ်ပါတယ်။ တစ်နေ့တော့ ကျွန်တော်တို့ အိမ်မက်ထဲကနေ နိုးထလာကြရမှာပဲလေ။”
ယုဟွန်းသည် ဒွန်ခိုရှော့၏ စကားကြောင့် စကားလုံးများကို မျိုချလိုက်သည်။
အိမ်မက်? နိုးထရမယ်?
ထို့နောက်တွင် ယုဟွန်းသည် ဤနေရာသို့ ပထမဆုံး ဝင်ရောက်လာစဥ်က စနစ်က ပြောခဲ့သော စကားများကို ပြန်လည်သတိရလိုက်သည်။
ဒွန်ခိုရှော့ကို သူ၏အိမ်မက်ထဲမှ နှိုးထလာစေရန်။
အဆုံးတွင် သူယခုအချိန်အထိ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှသော စွန့်စားခန်းများနှင့် အသက်ကို ရဲဝံ့စွာ စွန့်စားခဲ့ရသော တိုက်ပွဲများအားလုံး။
ထိုအရာများအားလုံးသည် အိမ်မက်များသာ ဖြစ်ကြသည်။
“ငါ့ကို ဒီမှာပဲ ထားခဲ့ပါတော့၊ ဆန်ချို။ တပ်သားတစ်ဦးအနေနဲ့ မင်းရဲ့တာဝန်လည်း ပြီးဆုံးသွားပါပြီ။”
ဒွန်ခိုရှော့က ပြောလိုက်သည်။
ဤသည်မှာ နိဂုံးပင်တည်း။
ဤသည်မှာ စွန့်စားခန်း၏ နောက်ဆုံးခရီးဆုံးဖြစ်သည်။
‘설마 설마…?’ (ဒါဆိုရင်…)
ယုဟွန်းသည် မူလဝတ္ထုထဲတွင် ဒွန်ခိုရှော့က မည်ကဲ့သို့သော နိဂုံးမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
ဤလူ၏ကံကြမ္မာသည် မည်သို့ဖြစ်သည်ကို သူသိလိုက်ရ၏။
ဤကမ္ဘာကြီးသည် နောက်ဆုံးတွင် ကြိုတင်ရေးဆွဲထားသော ဇာတ်လမ်းအတိုင်းသာ ဆက်လက်လ