အိမ်တစ်လုံးစာလောက် ကြီးမားတဲ့ လက်သီးကြီးတစ်ခုက ကျွန်တော့်အမြင်အာရုံကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
ရှောင်ရှားနိုင်ရန် ကျွန်တော် အမြန်နောက်သို့ ပျံထွက်လိုက်သည်။
ထိဖို့နေနေသာသာ ကျွန်တော့်ကို မတို့မိလိုက်ပါ။ သို့သော် လေထုကိုဖြတ်သန်းလာသည့် ထိုစွမ်းအားကြီး၏ တိုက်ခတ်မှုကြောင့် ကျွန်တော့်အရေပြားမှာ စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်းဖြစ်သွားရသည်။ ကာရာကူလီယမ်ဘရို၏ လက်သီးက ထိုမျှလောက်အထိ ကြီးမားပြီး အစွမ်းထက်လှပေသည်။
ထို့ပြင် သူက လက်သီးများကို အံ့မခန်း အမြန်နှုန်းဖြင့် ထုတ်ဖော်နိုင်သည့် လက်လေးဖက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
လက်သီးတစ်ဖက်ကို ရှောင်လွှဲလိုက်စဉ်မှာပင် ကျွန်တော့်မျက်စိရှေ့တွင် ကြွင်းကျန်ရစ်ခဲ့သည့် ကျန်ရစ်ပုံရိပ်များ (afterimages) ကို ချန်ထားရစ်လျက် ကျွန်တော့်ဆီသို့ ပြေးဝင်လာကြသည့် ရေတွက်၍မရနိုင်သော လက်သီးမိုးအလွှာကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“အရူးတစ်ယောက်လိုပဲ။”
ဘုန်း! ဘုန်း! ဘုန်း! ဘုန်း! ဘုန်း! ဘုန်း!
လက်သီးကျရောက်ရာ မြေပြင်မှာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ပျက်စီးသွားသည်။
မြေကြီးများ တုန်ခါကွဲအက်သွားပြီး ပင့်ကူမျှင်ကဲ့သို့ အက်ကြောင်းများက အရပ်မျက်နှာပေါင်းစုံသို့ ပြန့်ထွက်ကာ အပျက်အစီးများကို နေရာအနှံ့သို့ လွင့်စင်စေသည်။ ဖုန်မှုန့်များ တလူလူထွက်ပေါ်လာပြီး လက်သီးချက်များ၏ တုန်ခါမှုလှိုင်းများက ၎င်းတို့ကို မှုတ်ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။
ဤဖြစ်စဉ်မှာ ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။
ဧရာမလူသား ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ကျောက်တုံးများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပစ်ချကြလျှင်တောင် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လာမည်မဟုတ်ပေ။
၎င်းသည် ကျဉ်းမြောင်းသော ဧရိယာအတွင်းသို့ ကြယ်ကြွေမိုးများ စုပြုံကျရောက်လာသည်နှင့် ဘာမှမထူးခြားပေ။
ကာရာကူလီယမ်ဘရိုသည် သူတစ်လူကိုယ်တစ်မိုး သဘာဝဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်စွမ်းရှိသော ဘီလူးဆိုးကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်ပေသည်။
“သူ အဲဒါကနေ သက်ဆိုးရှည်သွားတာလား။”
ဖုန်မှုန့်များ ကင်းစင်သွားကာ မြင်ကွင်းကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြလာသည်။ ကျွန်တော်သည် ဒိုင်းကိုလက်စွဲလျက် မတ်တပ်ရပ်နေလိုက်သည်။
သာမန်လူတစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အစအနမကျန်အောင် ကြိတ်ချေပစ်သင့်သည့် ထိုစွမ်းအားမုန်တိုင်းကြီးထဲတွင် ထိုလူသားက အဝတ်အစားအချို့သာ အနည်းငယ် စုတ်ပြဲသွားခဲ့ပြီး တစ်စုံတစ်ရာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရခဲ့ပေ။
“ဟူး… သီသီလေး လွတ်သွားတာ။ သေမလို့တောင် ဖြစ်သွားတယ်။”
သို့သော် သူ့၏ ရုပ်ပကတိအသွင်အပြင်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ကျွန်တော့်အခြေအနေမှာမူ သိပ်မကောင်းလှပေ။
သာမန်ဝိညာဉ်တော်နှင့်အတူ မြင့်တက်လာခဲ့သည့် ပက်ဂ်ရီယွန် (Baekryeon) ၏ မြှင့်တင်ထားသော ခုခံကာကွယ်မှုစွမ်းအားသာ မရှိခဲ့ပါက၊ နှင့် လေ့ကျင့်မှုမရှိသေးသော သူရဲကောင်း (Untrained Knight) ၏ ပုံပြင်ကို ကျွန်တော့်ကိုယ်ပေါ်တွင် မလွှမ်းခြုံထားခဲ့ဘဲ ၎င်း၏အမှတ်အသားကို ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ပေါ် မထွင်းထုခဲ့ပါက။
ပြိုလဲသွားမည့်သူမှာ ကျွန်တော် ဖြစ်နေလိမ့်မည်။
[အဆင်ပြေရဲ့လား။]
‘ဘယ်လိုမှ မပြေဘူး။’
ကျွန်တော် ပက်ဂ်ရီယွန်ကို ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားများကို ဆွဲချွတ်ပစ်လိုက်သည်။
ဆန်ချို (Sancho) အဖြစ် ဝတ်ဆင်ခဲ့သော ခရီးသွားအဝတ်အစားများမှာ ယခုအခါ အစုတ်အပြဲများသာ ဖြစ်သွားပြီဖြစ်ရာ ဆက်လက်ဝတ်ဆင်နေစရာ မလိုတော့ပေ။
“မဆိုးပါဘူး လူသား။ အဲဒီတိုက်ခိုက်မှုထဲကနေ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်လာနိုင်လိမ့်မယ်လို့တော့။”
ကျွန်တော် မဖြေခဲ့ပေ။
ယင်းအစား ပက်ဂ်ရီယွန်ကို ဓားပုံစံသို့ ပြန်ပြောင်းကာ ကျွန်တော့်ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ကိုင်ဆွဲလိုက်ပြီး ပက်ဂ်ရီယွန်အရိုးလှံ (Baekryeonk) ကို ညာဘက်လက်တွင် ကိုင်ထားလိုက်သည်။
ကာရာကူလီယမ်ဘရိုသည် သူ၏ ရဲစွမ်းသတ္တိကို လက်မလျှော့သေးသော ကျွန်တော့်မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ကာ သူ၏ အဝါရောင်သွားများကို ဖြီးလျက် ပြုံးပြလိုက်သည်။
“တကယ် မဆိုးပါဘူးကွာ။”
ကာရာကူလီယမ်ဘရိုသည် သူ၏နောက်ဘက်ရှိ ဧရာမဘီလူးကြီးများကို မျက်စိတစ်ချက်မှိတ်ပြလိုက်သည်။
ဧရာမဘီလူးကြီးများမှာ အလုပ်ရှုပ်စွာ လှုပ်ရှားလာကြပြီး ကျွန်တော့်ကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။
“မင်းနဲ့တော့ တရားမျှတစွာ တိုက်ခိုက်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိပါဘူး။”
ကာရာကူလီယမ်ဘရိုတစ်ဦးတည်းကိုပင် တစ်ယောက်ချင်းရင်ဆိုင်ရသည်မှာ ခက်ခဲလှသည့် တာဝန်တစ်ခု ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ လက်အောက်ခံ ဧရာမဘီလူးများပါ ရောနှောပါဝင်လာသောအခါ အခြေအနေမှာ အလွန်တရာ စိုးရိမ်စရာအခြအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
‘သူရဲကောင်းကတော့…’
ကျွန်တော့်မျက်လုံးများသည် ကာရာကူလီယမ်ဘရို၏ ပုခုံးကိုကျော်လွန်ကာ အထက်နားရှိ စူးရှသော ငူသီးတိုင် (spire) ထံသို့ အရောက်ပို့လိုက်သည်။
ထိုနေရာတွင် ရိုစီနာတေး (Rocinante) ကို စီးထားသော ဒွန်ကီဟိုးတေး (Don Quixote) နှင့် မဟာစုန်းမင်း ပရက်စတန် (Preston) တို့အကြား ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားနေပေသည်။
မှော်ပညာများကို ရှောင်လွှဲဖျက်ဆီးကာ စုန်းမင်းထံသို့ တိုးဝင်သွားခဲ့သော သူရဲကောင်း၏ မျက်လုံးများတွင် အလျှော့ပေးလိုသည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိပေ။
ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျွန်တော် ဘယ်ဘက်လက်ထဲရှိ ဓားကို ကာရာကူလီယမ်ဘရိုဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။
သစ်… ဟူး။
ကျွန်တော် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး စိန်ခေါ်သည့် အပြုံးဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။
“လာခဲ့လေ။”
ပြတ်!
ကာရာကူလီယမ်ဘရို၏ နဖူးပေါ်တွင် သွေးကြောကြီးတစ်ခု ထောင်တက်လာသည်။
“ကောင်းပြီလေ။ ဒါဆိုရင် မင်းရဲ့ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်။ သူ့ကို ဝိုင်းတိုက်ကြ။”
ကွာအားအားအား!!
ကာရာကူလီယမ်ဘရို၏ အမိန့်အရ ကျွန်တော့်ကို ဝိုင်းရံထားကြသော ဧရာမဘီလူးကြီးများက ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြပြီး ကျွန်တော့်ဆီသို့ အပြေးအရပ် ဝင်ရောက်လာကြသည်။
အမြင့် ၁၀ မီတာကျော်ရှိသော ဧရာမဘီလူးကြီးများ အုပ်စုလိုက် ပြေးလာကြသည့် မြင်ကွင်းမှာ အသားရေလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခု ကျရောက်လာသကဲ့သို့ ရှိနေပေသည်။
ကျွန်တော် ကိုယ်ကိုနိမ့်ချလိုက်ပြီး စာသားကို ဆွဲထုတ်ရင်း အသက်ရှူနှုန်းကို ထိန်းညှိလိုက်သည်။
မည်းနဲနေသော စာလုံးများက ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်အထက်တွင် ပေါ်လာပြီး ကျွန်တော့်မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်နှာဖုံးတစ်ခုကို အပြီးသတ်ဖန်တီးပေးလိုက်သည်။
ဦးချိုပါရှိသော မည်းနဲသော နတ်ဆိုးပုံစံမျက်နှာဖုံးတစ်ခု။ ၎င်းအထက်တွင် တလက်လက်တောက်နေသော နီရဲသည့် မျက်လုံးတစ်စုံ။
‘ဧရာမဘီလူးတွေက အရပ်မျက်နှာပေါင်းစုံကနေ လာနေကြတယ်၊ ရှေ့၊ နောက်၊ ဘယ်၊ ညာ။ ထွက်ပြေးစရာ နေရာမရှိဘူး။’
အကယ်၍သာ သူတို့နှင့် တိုက်ရိုက်တိုးတိုက်မိမည်ဆိုပါက ကျွန်တော် နောက်သို့ တွန်းထုတ်ခံရလိမ့်မည်။ သူတို့တွင် ကျွန်တော့်ကို ပြားသွားအောင် ချေမှုန်းပစ်နိုင်လောက်သည့် အရေအတွက် ရှိနေသည်။
‘ဒါကြောင့် သူတို့ ငါ့ကို မဝိုင်းရံခင်မှာ၊ ငါ အရင်ဦးအောင် တိုက်ခိုက်မယ်။’
ကျွန်တော် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
မြေပြင်ကို ကန်ထွက်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ထံသို့ ပထမဆုံးဦးတည်လာသည့် ဧရာမဘီလူးဆီသို့ ပြေးသွားလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ကြားက အကွာအဝေးမှာ တစ်ခဏအတွင်း ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့သည်။
ကျွန်တော့် ဘယ်ဘက်လက်က ရှေ့သို့ ထိုးထွက်သွားသည်။
ပက်ဂ်ရီယွန်၏ အဖြူရောင်ဓားသွားက အလင်းတန်းကို ဖြာထွက်စေပြီး ဖျော့တော့သော ကျန်ရစ်ပုံရိပ်တစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့ကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
၎င်း၏ မူလပုံစံသို့ ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ ကျွန်တော့်ကို ရင်ဆိုင်နေရသော ဧရာမဘီလူး၏ အပေါ်ပိုင်းမှာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ထွက်သွားပြီး လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။
ပြိုလဲကျလာသော ဧရာမဘီလူး၏ ရုပ်အလောင်းကိုဖြတ်၍ နောက်မှလိုက်ပါလာသော ဧရာမဘီလူး၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ကြောက်ရွံ့မှုကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။
သူ၏ ကြီးမားသော ၅-အိမ်တိုင် (pupil) ထဲတွင် တစ်ကိုယ်လုံး မည်းမှောင်သော စွမ်းအင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး နီရဲသော မျက်လုံးများ တောက်ပနေသော နတ်ဆိုးတစ်ကောင် ရှိနေပေသည်။
‘အာရုံစိုက်။ အာရုံစိုက်။’
ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရစဉ် ကျွန်တော် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်သည်။
ယခုအခါ အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီဖြစ်သော ခုနစ်ပါးနတ်ဆိုး မိုးမှောင်စွမ်းအင် (Seven Demons Black Sky Divine Skill) ၏ စွမ်းအင်မှာ ရူးသွပ်စွာ ပြေးလွှားနေသော ရိုင်းစိုင်းသည့် သားရဲတစ်ကောင်နှင့် တူနေသည်။
၎င်းကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ကိုင်တွယ်နိုင်ရန်အတွက် အစွန်းရောက်သော အာရုံစူးစိုက်မှု လိုအပ်ပေသည်။
ကျွန်တော် ထိုမည်းနဲသော စွမ်းအင်များကို ကျွန်တော့်ညာဘက်လက်ထဲရှိ ပက်ဂ်ရီယွန်ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။
လှံ၏ထိပ်ဖျားတွင် စွမ်းအင်များကို ဖိသိပ်လိုက်သည်။
ကန့်သတ်ချက်အထိ၊ လက်နက်ကြီး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာသည်အထိပင်တည်း။
အဖြူရောင်မှ မည်းနဲသောအရောင်သို့ ပြောင်းသွားခဲ့သည့် လှံ၏ထိပ်ဖျားနှင့်အတူ ဧရာမဘီလူးများ၏ ဒုတိယလှိုင်း ချဉ်းကပ်လာသောအခါ။
‘ငါ လွှတ်ထုတ်လိုက်ပြီ။’
ဝူး!
ပက်ဂ်ရီယွန် အရိုးလှံ၏ ဓားသွားတစ်လျှောက်တွင် မည်းနဲသော ခရမ်းရောင်စွမ်းအင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။
ရေတွက်၍မရနိုင်သော ပါးလွှာသော လိုင်းများက ပန်ကာပုံစံဖြင့် ဖြာထွက်သွားသည်။
ကန့်သတ်ချက်အထိ ဖိသိပ်ထားသော စွမ်းအင်သည် ဧရာမဘီလူး၏ ကြီးမားသော ကိုယ်ထည်ကို လွယ်ကူစွာ ထိုးဖောက်သွားခဲ့ပြီး ၎င်း၏နောက်ဘက်ရှိ ဧရာမဘီလူးကိုပါ ဖောက်ထွက်သွားခဲ့သည်။ စွမ်းအင်ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် ယုဟွန်ရှေ့ရှိ ဧရာမဘီလူးများအားလုံး အပိုင်းပိုင်းအစစ လွင့်စင်သွားကြသည်။
“ဟားဟား!!”
ယုဟွန်က ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
ယခုအချိန်အထိ ကောင်းစွာ မကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့သော ထိုစွမ်းအင်သည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ၎င်း၏ စစ်မှန်သော စွမ်းအားကို ပြသနိုင်ခဲ့ပေသည်။
နောက်ဘက်မှ ဧရာမဘီလူးတစ်ကောင်က ယုဟွန်ကို ဓားဖြင့် အောက်သို့ ရွယ်ကာ ခုတ်ချလိုက်သည်။
သူက ၎င်းကို အနည်းငယ် ရှောင်လွှဲလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် စိုက်ဝင်နေသော ဓားကို နင်းလိုက်ကာ ၎င်း၏ ဦးခေါင်းကို လှံဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။
နောက်ထပ် ဧရာမဓားတစ်လက်က ယုဟွန်ထံသို့ ဦးတည်ပျံသန်းလာသည်။
ယုဟွန် လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။
သူ့ဘေးတွင် မတ်တပ်ရပ်နေခဲ့သော ဧရာမဘီလူး၏ ခေါင်းကို ဖြတ်တောက်နေသည့် နောက်ထပ် ဧရာမဘီလူးတစ်ကောင်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။
လေထဲသို့ မြောက်တက်သွားခဲ့သော ယုဟွန်က ပက်ဂ်ရီယွန်ကို ကြိမ်လုံးကဲ့သို့ ရမ်းယမ်းလိုက်သည်။
မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တွန့်လိမ်နေသော ပက်ဂ်ရီယွန်သည် ဘက်လေးဘက်ပါသော ဓားတစ်လက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး လက်လှမ်းမီရာ ဧရာမဘီလူးများ၏ ခေါင်းများကို အကုန်ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။
တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ဧရာမဘီလူး ၁၀ ကောင်ခန့် ခေါင်းပြတ်ကျသွားကြပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျကုန်ကြသည်။
သူ့အနေဖြင့် ယခုအချိန်တွင် အနားယူသင့်သော်လည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကောင်းကင်ယံမှ လှံများစွာ မိုးရွာသကဲ့သို့ ကျဆင်းလာသည်။
၎င်းတို့မှာ ဧရာမဘီလူးများ အသုံးပြုသည့် လှံများဖြစ်ကြပြီး သံတိုင်များနှင့် ဘာမှမထူးခြားပေ။
၎င်းတို့မှာ အဖောက်ခံရသည်ထက် အတုံးအရုံး ရိုက်နှက်ခံရသည့် လေးလံသော လက်နက်များနှင့် ပိုတူနေသည်။
ယုဟွန် ကိုယ်ကိုနိမ့်ချလိုက်ပြီး ဘေးတိုက် ပြေးသွားလိုက်သည်။
လှံများက သူ့နောက်သို့ ဆက်လက်ပျံသန်းလာကြပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ စိုက်ဝင်သွားကြသည်။
ခုနစ်ပါးနတ်ဆိုး မိုးမှောင်စွမ်းအင်၏ စွမ်းအင်များက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လွှမ်းခြုံထားရင်း အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့်အမျှ ယုဟွန် အရှိန်မြှင့်တင်လိုက်ကာ ကြယ်ကြွေမိုးကဲ့သို့ ပျံသန်းသွားခဲ့ပြီး ဝေးလံသောနေရာမှ လှံများပစ်လွှတ်နေကြသော ဧရာမဘီလူးများ၏ နောက်ဘက်သို့ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
“ဘာ-ဘာဖြစ်တာလဲ။”
“ဘ-ဘယ်လိုလုပ်ပြီး…”
သူ ရောက်လာပြီလား။
သူတို့ စကားဆုံးအောင်ပင် မစောင့်ဘဲ ဓားအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲထားသော ပက်ဂ်ရီယွန်ဖြင့် သူတို့၏ ခေါင်းများကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး ပက်ဂ်ရီယွန် အရိုးလှံဖြင့် သူတို့၏ နှလုံးများကို ထိုးဖောက်လိုက်သည်။
ဧရာမဘီလူးများ၏ အော်ဟောက်သံများနှင့်အတူ သွေးနှင့်အသားများ စင်ထွက်လာသည်။
ပြိုလဲသွားခဲ့သော ဧရာမဘီလူးများ၏ ရုပ်အလောင်းများကို ကျန်ရစ်ခဲ့စေလျက် ယုဟွန် ရပ်တန့်ခြင်းမရှိဘဲ ဆက်လက်ရွေ့လျားလိုက်သည်။
သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုထက်မြက်လာပြီး ပိုမိုတိကျလာခဲ့သည်။ သူသည် အကိုင်းအခက်များကို အကုန်ရှင်းထုတ်ပစ်လိုက်ပြီး လိုအပ်ာထက်ပိုသော အရာများကို ဖယ်ရှားပစ်ကာ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကြားတွင် အကောင်းဆုံးသော ပုံစံကို ဖော်ထုတ်ပြသလိုက်သည်။
‘ဟုတ်ပြီ။’
စွန်းရောက်သော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားသည့် ထိုခဏ၌ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အလိုလို မှတ်မိသွားတော့သည်။
အတိတ်က သူ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် သေမင်းတမန် လိုင်းပေါင်း ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ၊ އަދި ထိုအထဲမှာ သူ ဘယ်လောက်အထိ သန်မာလာခဲ့ပြီလဲဆိုတာကိုပင်။
မိုဘီဒီ့ခ်ဝတ္ထုထဲတွင်လည်း သူ ဒါမျိုး လုပ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယုဟွန်သည် ယခုအခိုက်အတန့်၌ ၎င်းကို တစ်ဖန် ပြန်လည်အမှတ်ရလာနိုင်ခဲ့သည်။
‘ဒါပဲ။’
အသက်ရှူကြပ်စေသော ရေတွက်၍မရနိုင်သော အကျပ်အတည်းများ။
ခဏတာပေါ့ဆမှုကိုပင် ခွင့်မပြုသည့် တောက်လောင်နေသော အန္တရာယ်။
ဧရာမဘီလူးများ၏ အနားမပေးသော တိုက်ခိုက်မှုများ။
‘ဒီငရဲခန်းကပဲ ငါ့ကို တကယ်သန်မာလာစေတာပဲ။’
ဧရာမဘီလူးတစ်ကောင်၏ တုတ်ဖြင့် ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် သူသည် ဘယ်ဘက်သို့ လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းကို ပက်ဂ်ရီယွန်ဖြင့် အသာအယာ တားဆီးခဲ့သော်လည်း သူ၏ စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ မထုတ်လွှတ်နိုင်ခဲ့ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းပိုင်းက အနည်းငယ် တုန်ခါသွားခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း ယုဟွန်သည် ထိုနေရာမှ ပြန်ထလာခဲ့သည်။
သူ မလဲကျခဲ့ပေ။ မလဲကျနိုင်ပါ။
‘မရပ်နဲ့။’
ငရဲခန်းထဲတွင် အသက်ရှင်နေထိုင်ပြီး အသက်ရှူနေရသည့် မိနစ်နှင့် စက္ကန့်တိုင်း။
သူ လှမ်းလိုက်သည့် ခြေလှမ်းတိုင်း။
သူ ရမ်းယမ်းလိုက်သည့် လက်နက်၏ သွားရာလမ်းကြောင်း။
၎င်းတို့အားလုံးသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားပြီး သူ့ကို ပိုမိုသန်မာလာစေခဲ့သည်။
‘ပိုပြီးတော့။ ပိုပြီးတော့။ ပိုပြီးတော့။’
ပိုမိုပြင်းထန်သော အကျပ်အတည်းများ။
ပိုမိုများပြားသော တိုက်ပွဲများ။
သူတို့ကို ကျော်လွှားပြီး ရှေ့ဆက်လှမ်းလိုက်သည့် ထိုခဏ၌ သူ၏ အဆင့်အတန်းသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုမြင့်မားလာလိမ့်မည်။
“ဟား၊ ဟား!”
“သူက ဘီလူးတစ်ကောင်ပဲ!”
သူတို့ တိုက်ပြီးရင်း တိုက်ခဲ့ကြသော်လည်း သေဆုံးသွားကြသူများမှာ သူတို့၏ ဖော်ချင်းဧရာမဘီလူးများသာ ဖြစ်နေဆဲပင်။
အချိန်အချို့ ရောက်လာသောအခါ ဧရာမဘီလူးများသည် ယုဟွန်ထံသို့ မချဉ်းကပ်ဝံ့တော့ဘဲ အဝေးမှသာ စူးရဲစွာ ကြည့်နေကြတော့သည်။
သူတို့သည် ယုဟွန်၏ အဟုန်ကြောင့် လွှမ်းမိုးခံလိုက်ရကြသည်။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ခြင်းမရှိဘဲ မိမိတို့၏ အမျိုးအနွယ်များကို သတ်ဖြတ်နေသည်ကို မြင်ရုံဖြင့်ပင် သူတို့သည် ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူသာ အနားသို့ ကပ်သွားမည်ဆိုပါက သူတို့၏ ကြွက်သားများ ဖြတ်တောက်ခံရပြီး အရိုးများ ကျိုးပတ်သွားလိမ့်မည်ဟု ခံစားနေရသည်။
ቅዠတ်ထဲမှ သတ္တဝါများဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သော ဧရာမဘီလူးများသည် သူတို့ထက် အရွယ်အစား အဆပေါင်းများစွာ ငယ်သော ယုဟွန်ထံမှ သရော်စရာကောင်းလောက်အောင် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာနေကြလေသည်။
“ဒီအရူးတွေ! ဘာလုပ်နေကြတာလဲ! သူက လူတစ်ယောက်တည်းလေ! လူအင်အားနဲ့ ဝိုင်းဖိလိုက်စမ်း!”
ကာရာကူလီယမ်ဘရို (Caraculiambro) က စိတ်ပျက်စရာကောင်းလှသော ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူသည် စကားပြောရုံသာမက ဧရာမဘီလူးများကို ကိုယ်တိုင် ဖယ်ရှားပစ်ကာ သူ့လက်ဖြင့်ပင် အဆုံးသတ်ပေးတော့မည့်အနှယ် ယုဟွန်ဆီသို့ ပြေးသွားလိုက်သည်။
သူတို့၏ ဘုရင်က ဦးဆောင်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဧရာမဘီလူးများသည် သတ္တိများ ပြန်ဝင်လာကြသည်။
ကာရာကူလီယမ်ဘရို၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသော ဧရာမဘီလူးများသည် တစ်ဖန် ပြန်လည် အူားဟစ်လိုက်ကြသည်။
“သတ်လိုက်စမ်း!”
ကာရာကူလီယမ်ဘရိုက လက်သီးဖြင့် ထိုးချလိုက်သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယုဟွန်၏ ထိုးသွင်းမှုက ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
သူတို့၏ လက်သီးနှင့် လှံတို့ တိုက်မိလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရွံ့ရှုးဖွယ် တလက်လက်တောက်နေသော အလင်းလက်တစ်ချက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲအားက သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။
လေထုသည် ထိတ်လန့်ဖွယ် စွမ်းအင်လှိုင်းကြောင့် ရွံ့စရာကောင်းသော အမိုးခုံးပုံစံဖြင့် တွန်းထုတ်ခံလိုက်ရပြီးနောက် လေဟာနယ်ဖြစ်သွားသော နေရာထဲသို့ လေထုက အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာကာ တစ်ခဏတာ လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။
ကာရာကူလီယမ်ဘရိုသည် သူ၏ လက်သီးမှ ခံစားလိုက်ရသော စူးရှသည့် နာကျင်မှုကြောင့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
သူ၏ လက်သီးပေါ်တွင် ဒဏ်ရာတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
သေချაသည်မှာ၊ လွန်ခဲ့သော မိနစ်ပိုင်းအထိ သူ၏ စွမ်းအားက ဤမျှမရှိခဲ့ပေ။
ဖြစ်နိုင်တာက၊ သူက တိုက်ပွဲအတွင်းမှာ ပိုပြီး သန်မာလာတာလား။
“ဘယ်လိုလုပ် ရဲဝံ့ရတာလဲ!”
ကာရာကူလီယမ်ဘရိုသည် သူ၏ လက်မောင်းနှစ်ဖက်ဖြင့် လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အပြင်းအထန် ပုံအန်ချလိုက်သည်။
ကွာအားန်း!
ကာရာကူလီယမ်ဘရို၏ ပတ်ဝန်းကျင် အချင်းမီတာ ၁၀၀ အတွင်းရှိ မြေပြင်များသည် ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ အမြှောင်းမြှောင်း ကွဲအက်သွားပြီး မတည်ငြိမ်သော မြေမျက်နှာသွင်ပြင်များ နိမ့်ဆင်းသွားခြင်း သို့မဟုတ် ပေါက်ကွဲထွက်လာခြင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ဖုန်မှုန့်တိမ်တိုက်ကြီးတစ်ခု ကောင်းကင်သို့ မြင့်တက်သွားသည်။
ကြီးမားသော ဗုံးတစ်လုံး ကျရောက်လာသကဲ့သို့ ထင်ရသော ထိုမြင်ကွင်းထဲတွင် ယုဟွန် ဆိုသူမှာ မရှိတော့ပေ။
ကာရာကူလီယမ်ဘရို၏ မျက်ဝန်းများသည် ယုဟွန်၏ အငွေ့အသက်များကို လိုက်လံရှာဖွေနေသည်။ လေထုထဲတွင် ရေးဆွဲထားသော နီရဲသည့် မျဉ်းကြောင်းတစ်ခု။ ၎င်းသည် ယုဟွန်၏ လှုပ်ရှားမှုလမ်းကြောင်း ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိသာနေသည်။
‘သူ ဘယ်မှာလဲ။ သူ ဘယ်မှာလဲ!’
အကယ်၍သာ သူသည် ထိုအငွေ့အသက်များကိုသာ လိုက်မည်ဆိုပါက ယုဟွန်ကို ရှာတွေ့ရန်မှာ ပြဿနာမဟုတ်ပေ။
သို့သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများကို လျင်မြန်စွာ လှည့်ပတ်ကာ နီရဲနေသော ကျန်ရစ်ပုံရိပ်နောက်သို့ လိုက်နေစဉ် ကာရာကူလီယမ်ဘရိုသည် တစ်စုံတစ်ခုသော ထူးဆန်းမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ကာရာကူလီယမ်ဘရိုသည် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး နီရဲနေသော မျဉ်းကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြောင်း အချိန်နှောင်းမှ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
‘သူ ဘယ်တုန်းက ဒါတွေ လုပ်လိုက်တာလဲ။’
ထိုအငွေ့အသက်များ၏ အဆုံးသတ်ကို သူ မမြင်ရတော့ပေ။
မျက်နှာဖုံးကို စွပ်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သူ ပို၍ သန်မာလာခဲ့သည်။ မဟုတ်ပါ၊ ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် ပိုပိုပြီး လျင်မြန်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ သူသည် ယုဟွန်၏ အငွေ့အသက်များကိုပင် မမြင်ရတော့သော်လည်း ကာရာကူလီယမ်ဘရို ခံစားနေရသည်။
သူသည် အလွန်အမင်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လှည့်လည်သွားလာနေပြီး သူ၏ ဟာကွက်များကို ရှာဖွေနေပေသည်။
ချွတ်!
ကာရာကူလီယမ်ဘရိုသည် သူ၏ ပါးပေါ်တွင် ထွင်းထုခံလိုက်ရသော ဒဏ်ရာကြောင့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ အကယ်၍သာ သူသာ မမြင်လိုက်ဘဲ အလိုလို ခေါင်းကို မလှည့်လိုက်မိပါက ကြီးမားသော ဒဏ်ရာကြီးတစ်ခုက သူ၏ မျက်နှာတစ်ပြင်လုံးကို ဖြတ်သွားခဲ့ပေလိမ့်မည်။
“ပရီစတန် သခင်!”
ဤကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်နေရခြင်းသည် အကျိုးမရှိလှပေ။
ထိုသို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည့် ကာရာကူလီယမ်ဘရိုသည် သူ၏ ကိုယ်ကို နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ပြီး ပရီစတန် (Prieston) ဟူသော စုန်းပညာရှင်၏ အမည်ကို အော်ခေါ်လိုက်သည်။ ထိုခဏ၌ပင် ကောင်းကင်ယံမှ လျှပ်စီးလက်များ ကျဆင်းလာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ဝိုက်ကို တစ်ရှိန်ထိုး လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။
‘ဒါ မကောင်းဘူး။’
လျှပ်စီးမီး၏ စွမ်းအားမှာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည့် ယုဟွန်သည် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။ မျက်နှာ ရဲတက်နေသော ကာရာကူလီယမ်ဘရိုက အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ပရီစတန် သခင်! ကူညီဖို့ ရောက်လာတာပဲ!”
“ပါးစပ်ပိတ်ထား၊ ကာရာကူလီယမ်ဘရို။”
ကောင်းကင်ယံမှ တဖြည်းဖြည်း ဆင်းသက်လာခဲ့သော ပရီစတန်သည် ဒွန်ကစ်ဟိုး (Don Quixote) နှင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသော်လည်း အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေပုံ ပေါ်နေသည်။
‘မဟုတ်ဘူး၊ သူ အခြေအနေ မကောင်းပါဘူး။’
ပရီစတန်လည်း အတော်လေး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသည်။ သူ၏ ဝတ်ရုံပေါ်တွင် ဓားဖြင့် လှီးဖြတ်ခံထားရသော အမှတ်အသားများ စွန်းထင်းနေပြီး သူ၏ ပခုံးမှပင် သွေးများ စီးကျနေသည်။
‘ရဲမက်ကော ဘယ်လိုလဲ။’
ယုဟွန်က ဒွန်ကစ်ဟိုးကို အတောမသတ်နိုင်ဘဲ အسرအမြန် ရှာဖွေနေစဉ် ပရီစတန်၏ ကျောဘက်မှ အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု လိုက်ပါလာပြီး လေထဲသို့ ပျံသန်းတက်သွားကာ ယုဟွန်၏ ဘေးတွင် လာရပ်လိုက်သည်။
ရိုဆီနန်တေး (Rocinante) ကို စီးနင်းထားသော ဒွန်ကစ်ဟိုးပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ အခြေအနေလည်း အလွန်အမင်း ကောင်းလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သူ၏ သံချပ်ကာမှာ သန့်ရှင်းသော နေရာ ရှာမရနိုင်လောက်အောင် ပျက်စီးနေပြီး သူ၏ အသက်ရှူသံမှာလည်း အတော်လေး မြန်ဆန်နေသည်။
“ဆန်ချို။ အဆင်ပြေရဲ့လား။”
“ဟုတ်ကဲ့။ ကျွန်တော်ကတော့ အခုထိ ခံသာပါသေးတယ်၊ ဆရာရော အဆင်ပြေရဲ့လား။”
“ဟွန့်။ ဒါက ငါ၊ မဟာရဲမက်ကြီး ဒွန်ကစ်ဟိုးအတွက် ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ပြီးတော့ ထိုယုတ်မာလှသော စုန်းနဲ့ ဧရာမဘီလူးကို ဖြိုချမည့်သူကလည်း ငါပဲလေ။ ပြီးတော့ ဟိုမျှော်စင်ပေါ်မှာ ဒုက္ခရောက်နေတဲ့ လှပပြီး မြူးကြွတဲ့ အမျိုးသမီး ဒူလ်စီနီယာ (Dulcinea) ကို ကယ်တင်ဖို့အတွက်လည်း…”
“စကားကို အတိုဆုံး ပြောလို့ မရဘူးလား။”
“ပြီးခါနီးဖြစ်နေလို့ မလိုအပ်တာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလား။”
“မလိုအပ်တာတွေ ပြောချင်တယ်ဆိုရင် ဟိုးရှေ့တုန်းကတည်းက ပြောပြီးသားဖြစ်မှာပေါ့။ ခင်ဗျား သိသားပဲ၊ မဟုတ်ဘူးလား။”
“တောင်းပန်ပါတယ်။”
သူတို့၏ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားပြောဆိုမှုကို ကြားလိုက်ရသော ရိုဆီနန်တေးသည် မျက်လုံးများကို လှည့်ပတ်ကာ တိုးတိုးလေး နှာမှုတ်လိုက်သည်။
“ငါ သဘောပေါက်ပါပြီ။ ရိုဆီနန်တေးကလည်း ငါတို့ရဲ့ ရှေ့မှာ ရှိနေတဲ့ ရန်သူကိုသာ အာရုံစိုက်ဖို့ ပြောနေတာပဲ။”
“ကျွန်တော်တို့မှာ သိပ်အချိန်မကျန်တော့ဘူး။ အဲဒီ ဘီလူးနှစ်ကောင်ကို ဖြိုချလိုက်ဖို့ပဲ လိုတော့တယ်။”
“မှန်လိုက်တာ။”
“ဒါကြောင့် သွားကြရအောင်။ ဒီစွန့်စားခန်းကို အဆုံးသတ်ဖို့အတွက်ပေါ့။”
ဘယ်တော့မှ မပြီးဆုံးစေချင်ခဲ့ကြသော စွန့်စားခန်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သော်လည်းပေါ့။
အနည်းဆုံးတော့ ဤအခိုက်အတန့်၌ ဤလူနှင့်အတူ တိုက်ခိုက်နေရခြင်းသည် ငြင်းပယ်၍မရနိုင်သော အမှန်တရားတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ အနာဂတ်ကာလ တစ်ခုခုတွင် ဤအမှတ်တရသည် အမှတ်တရတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့မည်ဆိုလျှင်တောင်မှ၊
ငါ ဘယ်တော့မှ မေ့မှာ မဟုတ်ဘူး။
အဖြူရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် လွှမ်းခြုံခံထားရသော ဒွန်ကစ်ဟိုးနှင့် မည်းနဲသော စွမ်းအင်များ ဝန်းရံနေသော ယုဟွန်တို့သည် ဧရာမဘီလူးနှင့် စုန်းပညာရှင်ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ကြလေတော့သည်။