“…”
ယူဟွန်း တစ်ခွန်းမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။
ဒီလူ ဘာတွေပြောလိုက်တာလဲ။
ဖြစ်စဉ်က ကျေနပ်စရာကောင်းတယ်ဆိုတိုင်း အဆုံးသတ်က ဗလာမဖြစ်သွားဘူးလို့ ဆိုလိုတာတော့ မဟုတ်ပေ။ အဲဒါက မကျေမနပ်ဖြစ်နေကြပြီး ဆက်လျှောက်လှမ်းနေကြတဲ့ လူတွေကို ပုံမှန်လိုလိုဖြစ်နေစေတဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုပဲ။
ဒွန်ကီဟိုတေးရဲ့ စကားတွေက ရူးကြောင်ကြောင် စံပြဆန်လွန်းတယ်။
သူတို့တွေက ဘယ်သူ့ကိုမှ လုံးဝမယုံကြည်စေနိုင်တဲ့ အခေါင်းပေါက်ကြီးတွေ သက်သက်ပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ အံ့သြစရာကောင်းတာကတော့ အိပ်မက်တွေ၊ စံနမူနာတွေထဲမှာ နစ်မြောနေတဲ့ ဒီအဘိုးကြီး သူရဲကောင်းရဲ့ စကားတွေကို သူ နားထောင်မိတဲ့အခါမှာပေါ့။
“အရမ်းမိုက်တာပဲ။”
အဲဒါက သူ ပေးနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အဖြေပါပဲ။
“သေချာတာပေါ့ ဆန်ချို။ မင်း ဒီလိုပဲ ဖြေမယ်ဆိုတာ ငါ သိပြီးသားပါ။”
“တခြားလူတွေက အဲဒီလို မလုပ်ကြဘူးလား။”
“အားနည်းချက်ရှိတဲ့သူတွေက အရှေ့မှာရှိတဲ့ လက်တွေ့ဘဝနဲ့ လာမယ့်စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကိုပဲ အမြဲမြင်တတ်ကြတယ်။ သူတို့က လက်ရှိနာကျင်မှုကိုပဲ ခံစားရပြီး သူတို့ လက်လွတ်ဆုံးရှုံးခဲ့ရတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုနဲ့ ဝမ်းမြောက်မှု ဘယ်လောက်များတယ်ဆိုတာကို မသိကြဘူး။ အဲဒီလူတွေက အမြဲတမ်း ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကိုပဲ မြင်နေကြတာ။ ဒါပေမဲ့ ဆန်ချို၊ မင်းက ငါမြင်တဲ့အတိုင်း အဲဒီလိုလူတွေထဲက တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး။”
သံပန်းပန်းကန်ထဲက စွပ်ပြုတ်ကို တစ်ငုံသောက်ရင်း ဒွန်ကီဟိုတေးက ပြောလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက အရှေ့ကိုပဲ အမြဲကြည့်နေတယ်။ မင်းရဲ့ ခြေထောက်တွေက မြေကြီးပေါ်မှာ ရပ်တည်နေပေမဲ့ မင်းရဲ့ ဦးခေါင်းက မိုဃ်းကောင်းကင်ပေါ်မှာ ရှိနေပြီး မင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက ပိုလို့ဝေးလံပြီး ပိုလို့မြင့်မားတဲ့ တစ်စုံတစ်ရာကို ငေးကြည့်နေတယ်။ အဆုံးမရှိတဲ့ ရည်မှန်းချက်ကြီး။ အဲဒါက တိုက်လှည့်သူရဲကောင်းတစ်ယောက် မဖြစ်မနေ ရှိရမယ့် ဂုဏ်ရည်ပဲ။”
အဆုံးမရှိတဲ့ ရည်မှန်းချက်ကြီး။
သူ့ရဲ့ ရင်ခုန်သံနဲ့ အလိုက်ဖက်ဆုံး စကားလုံးက ဒါထက် ပိုမရှိဘူးလို့ ယူဟွန်းက တွေးလိုက်မိသည်။
ပြီးတော့ ဘယ်လောက်တောင် အံ့သြစရာကောင်းလိုက်ပါသလဲ။
“ဆန်ချို။ မှတ်ထား၊ မင်းကို မနေ့ညက ရိုမန်းတစ် ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ငါ ရွတ်ပြခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးစာပိုဒ်က ဘာလဲဆိုတာ မှတ်မိရဲ့လား။”
“သေချာပေါက် မှတ်မိပါတယ် သူရဲကောင်းကြီး။”
ယုံကြည်ချက်ကို ထားရှိပြီး ကြယ်တွေဆီကို လက်လှမ်းတက်လှမ်းဖို့။
ကောင်းကင်ယံမှာ စွဲထင်နေတဲ့ အလင်းတန်းဟာ အလင်းမှာ ဆန္ဒစွမ်းအားတစ်ခု ရှိတဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုအတွက် အလွန်အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ စာပိုဒ်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။
သူက စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ အဲဒီအတိုင်း ရွတ်ဆိုလိုက်ပြီး ဒွန်ကီဟိုတေးက ကျေနပ်အားရစွာနဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“အဆုံးမရှိ ကြိုးပမ်းအားထုတ်ခြင်းက သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ ဂုဏ်ရည်ပဲ။ ဒီကမ္ဘာမှာ သူရဲကောင်းဆန်တဲ့စိတ်ဓာတ်တွေ မြေခနေရင်တောင်မှ၊ ကောင်းမွန်တဲ့ သံချပ်ကာတွေ၊ ဓားတွေနဲ့ ဒိုင်းတွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သေနတ်တွေနဲ့ ယမ်းမှုန့်တွေက နေရာဝင်ယူလိုက်ရင်တောင်မှ အဲဒီဆန္ဒစွမ်းအားက ပျောက်ကွယ်သွားတာမျိုး မရှိဘဲ ဆက်လက်တည်ရှိနေမှာပဲ။”
ဆန္ဒစွမ်းအားကို လက်ဆင့်ကမ်းဖို့။
ဒွန်ကီဟိုတေးက သူ့ရဲ့ ယခင်မျိုးဆက်က ကြီးမြတ်တဲ့ သူရဲကောင်းအားလုံးရဲ့ ဆန္ဒတွေကို ထမ်းဆောင်ထားခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
တခြားသူတွေက သူ့ကို ရူးကြောင်ကြောင်နဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရူးသွပ်နေသူလို့ လက်ညှိုးထိုးပြကြရင်တောင်မှ ဒွန်ကီဟိုတေးက ဘယ်တော့မှ ခေါင်းမညွတ်ခဲ့ဘူး၊ အပေးအယူမလုပ်ခဲ့ဘူး၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့ဆန္ဒတွေကို ဖုံးကွယ်မထားခဲ့ပါဘူး။
ဒီခေတ်ရဲ့ နောက်ဆုံးသူရဲကောင်း။
သူက အဲဒါကို အမြဲတမ်း ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြသခဲ့သည်။
“ကြယ်တွေဆီကို လက်လှမ်းဖို့။ အဲဒါက အရမ်းမိုက်တဲ့ စကားလုံးပဲ။ ကောင်းကင်ပေါ်က ကြယ်တွေက ဘယ်တော့မှ သူတို့ရဲ့ အလင်းရောင်ကို ဆုံးရှုံးမသွားကြဘူး၊ ပြီးတော့ သူတို့က အမြဲတမ်း အဲဒီမှာ ရှိနေကြတယ်။ သူတို့က ထာဝရပဲ။ တစ်ခါက ရှိခဲ့ဖူးတဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ သူရဲကောင်းအားလုံးရဲ့ ပူလောင်တဲ့ နှလုံးသားတွေလိုပါပဲ။ သူတို့က ပျောက်ကွယ်မသွားကြဘူး၊ ပြောင်းလဲသွားကြတာလည်း မရှိဘူး။”
“သူရဲကောင်းကြီး... လူသားတွေရဲ့ ဆန္ဒနဲ့ နှလုံးသားတွေက ထာဝရရှင်သန်နေတယ်လို့ ထင်ပါသလား။”
“သေချာပေါက်ပေါ့၊ အဲဒါတွေက ထာဝရပဲလို့ ငါထင်မယ်ဆိုရင် အဲဒါက ချဲ့ကားပြောဆိုရာ ရောက်သွားလိမ့်မယ်။ ဘယ်နေ့ ဘယ်ချိန်မှာတော့ တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ ဆန္ဒက ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်။ အချိန်ရဲ့ သဲပြင်ပေါ်မှာ တိုက်စားခံရပြီး မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်၊ နောက်ဆုံး အစအနတောင် ရှာမတွေ့နိုင်တော့တဲ့အထိပေါ့။”
ဒီလို ရေတွက်လို့မကုန်နိုင်တဲ့ စကြဝဠာရဲ့ သမိုင်းကြောင်းမှာ လူသားတွေက အရမ်းကို သေးငယ်လွန်းပါတယ်။
သူတို့ရဲ့ ဆန္ဒတွေကလည်း တရှိန်ထိုး လင်းလက်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ မီးရှူးမီးပန်းတွေနဲ့ တူပါတယ်။
“ဒါပေမဲ့ ဆန်ချို၊ လူသားတွေရဲ့ နှလုံးသားတွေက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ဆက်စပ်နေကြတယ်။ ငါ့မှာ အခုရှိနေတဲ့ တိုက်လှည့်သူရဲကောင်းရဲ့ ဆန္ဒကလည်း ငါ့ရဲ့ ယခင်မျိုးဆက်က ကြီးမြတ်တဲ့ သူရဲကောင်းတွေဆီကနေ လက်ဆင့်ကမ်းရယူထားတာပဲ။ လူသားတွေရဲ့ နှလုံးသားတွေက ပျောက်ကွယ်သွားတတ်လို့လား။ ဒါဆိုရင်လည်း ဆက်လက်လက်ဆင့်ကမ်းပေးလိုက်လေ။ သူတို့ရဲ့ ဆန္ဒတွေ၊ ငါ့ရဲ့ ဆန္ဒတွေပေါ့။ ငါ့မျိုးဆက်မှာ မဖြစ်မြောက်ဘူးဆိုရင်လည်း နောက်တစ်ခါပေါ့။ နောက်တစ်ခါမှာ မလုံလောက်သေးဘူးဆိုရင်လည်း နောက်ထပ်တစ်ကြိမ်ပေါ့လေ။”
အဲဒီစကားတွေကို ကြားလိုက်ရတဲ့ ခဏမှာပဲ ဒီလောက်ပါးလွှာပြီး ရူးကြောင်ကြောင်နိုင်တဲ့ သူရဲကောင်းက ဘာကြောင့် ဒီလောက်တောင် ကြီးမားတဲ့ စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်နေရလဲဆိုတာကို ယူဟွန်း နားလည်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။
“လူသားတွေရဲ့ ဆန္ဒက ထာဝရ ဆက်လက်ရှင်သန်နေပါတယ်။”
ဒွန်ကီဟိုတေးက ဒီခေတ်ရဲ့ နောက်ဆုံးသူရဲကောင်း ဖြစ်သည်။
သူ့ရဲ့ မူလဇာတ်လမ်းက ယခင်သူရဲကောင်း ဝတ္ထုအားလုံးကို အဆုံးသတ်ပေးဖို့နဲ့ ခေတ်သစ် ကာတွန်းမျက်နှာစာသစ်တစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်ပေးဖို့ လုံလောက်ခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒွန်ကီဟိုတေးက သူရဲကောင်းတွေကို ဝေဖန်လှောင်ပြောင်ဖို့ သက်သက် ဖန်တီးထားတဲ့ ဇာတ်ကောင် တစ်ယောက် ဟုတ်ရဲ့လား။
စံနမူနာတွေ ရှိတဲ့သူတွေကို လှောင်ပြောင်ပြီး လက်ညှိုးထိုးဖို့ သက်သက် ရည်ရွယ်တဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ခု ဟုတ်ရဲ့လား။
“ဆန်ချို။ မှတ်ထား။ ငါက သူရဲကောင်းအားလုံးရဲ့ ဆန္ဒတွေကို ထမ်းဆောင်နေတဲ့သူပဲ။”
ဒီလူ၊ လူတိုင်းက လျစ်လျူရှုပြီး လူရွှင်တော်တစ်ယောက်လို ကြည့်ခဲ့ကြတဲ့ ဒီသူရဲကောင်းကလေ။
“ပြီးတော့ မင်း၊ ငါ့ရဲ့ ဆက်ခံသူက တစ်နေ့ကျရင် ငါ့နောက်ကို လိုက်မယ့် ကြီးမြတ်တဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။”
နောက်ဆုံးသူရဲကောင်း။
ဒွန်ကီဟိုတေးက ဒီခေတ်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ တစ်ဦးတည်းသော စစ်မှန်တဲ့ သူရဲကောင်း အစစ်အမှန်ပါပဲ။
***
ယူဟွန်း စိတ်စွမ်းအားနယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်မှာ သုံးရက်တိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အဲဒီနေ့က ကောင်းကင်ယံမှာ အထူးသဖြင့် မိုးတိမ်မည်းကြီးတွေ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်။
ဒီကမ္ဘာကြီး ကိုယ်တိုင်က သူ့ရဲ့ အဆုံးသတ်ကို ကြေညာနေသလိုမျိုး တဝုန်းဝုန်း မြည်ဟည်းနေတဲ့ မိုးကြိုးသံတွေက ဝေးလံတဲ့ ကောင်းကင်ယံ တိမ်လွှာတွေရဲ့ တစ်ဖက်ကနေ ပဲ့တင်ထပ်လို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ယူဟွန်းနဲ့ ဒွန်ကီဟိုတေးတို့က ကြမ်းတမ်းတဲ့ တောင်တန်းကြီးတစ်ခုရဲ့ အဝင်ဝမှာ ရပ်နေကြသည်။
အဲဒါက မြက်ပင်တစ်ပင်တောင် မတွေ့ရတဲ့ ကျောက်တောင် ကြမ်းတမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ချွန်ထက်နေတဲ့ တောင်ထိပ်တွေက ဆူးတွေထောင်ထားတဲ့ ဆတ်ကောင်တွေနဲ့ တူနေပြီး လေပြင်းတွေက ခြောက်သွေ့ပြင်းထန်နေသည်။
“ဆန်ချို။ ငါတို့ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာကြပြီ။”
“ဒီလိုပဲ ထင်ပါတယ်။”
ဒီစွန့်စားခန်းရဲ့ အဆုံးသတ်နဲ့ စိတ်စွမ်းအားနယ်မြေ ဇာတ်လမ်းရဲ့ နိဂုံးပေါ့။
ပုံမှန်ဆိုရင် စိတ်လှုပ်ရှားနေတတ်မယ့် ဒွန်ကီဟိုတေးက ဒီအချိန်မှာတော့ တင်းမာပြီး တည်ငြိမ်နေကာ တောင်ထိပ်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။
ကျောက်တောင်ထိပ်မှာ စူးချွန်တိုင်တစ်ခု ရှိနေပြီး အဲဒီအပေါ်မှာ အရိပ်တစ်ခုက သူတို့ကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။
ငြိမ်သက်နေရုံနဲ့တင် အန္တရာယ်ရှိတဲ့ ရန်လိုတဲ့ အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့သည်။
အဲဒါက ဒွန်ကီဟိုတေး အမြဲတမ်း ပြောပြနေခဲ့တဲ့ မကောင်းဆိုးဝါး စုန်းပညာရှင် ဖြစ်သည်။
“ပရက်စတန်! ငါ ဒွန်ကီဟိုတေးက မင်းကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ အပြစ်ပေးစီရင်ဖို့ ရောက်လာပြီ! ထွက်လာပြီး ငါ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်လိုက်စမ်း၊ ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ သခင်မလေး ဒူလ်စီနီယာ ဒယ် တိုဗိုဆိုကို လွှတ်ပေးလိုက်တော့!”
ပရက်စတန်က ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။
သူ့ရဲ့ ဝတ်ရုံအောက်ကနေ ကြုံလှီနေတဲ့ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ တောင်တစ်ခွင်လုံးကနေ ကြီးမားတဲ့ အရိပ်တွေ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။
အမာရွတ်တွေနဲ့၊ ရွံစရာကောင်းပြီး ပုပ်စော်နံနေတဲ့ ဘီလူးကြီးတွေ။
သူတို့ထဲမှာ လက်လေးဘက်နဲ့ အထူးသဖြင့် ကြီးမားတဲ့ သတ္တဝါတစ်ကောင် ပါဝင်နေပြီး အဲဒါက ဘီလူးတွေရဲ့ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သည်။
အဲဒါက လေးလက်ဘက် ဘီလူးကြီး ‘ကာရာကူလီယန်ဘရို’ ပင်တည်း။
[ရန်သူ့အင်အားကို မြင်တွေ့ရတဲ့အတွက် ဘုရားသခင် စွမ်းအင်တွေက မင်း အဆင်ပြေရဲ့လားလို့ မေးမြန်းနေကြပါတယ်။]
[ဘုရားသခင် စွမ်းအင်တွေက သူတို့ မျှော်လင့်ထားတာထက် ရန်သူတွေ ပိုများနေတယ်လို့ ပြောနေကြပါတယ်။]
သူတို့ ပြောပြဖို့ မလိုပါဘူး။
ကျွန်တော် ခံစားမိနေပါတယ်။ အဲဒီမှာ စုဝေးနေတဲ့ ရန်သူတွေရဲ့ အရေအတွက်က ကျွန်တော် အရင်က တိုက်ခိုက်ခဲ့သမျှ အားလုံးထက် ပိုများနေပြီး သူတို့ထဲမှာ အထူးသဖြင့် အလွန်သန်မာတဲ့သူတွေလည်း ပါဝင်နေသည်။
မကောင်းဆိုးဝါး ပညာရှင်ကြီး ပရက်စတန်။
လက်လေးဘက်ပါတဲ့ ဘီလူးကြီးတွေရဲ့ ဘုရင် ကာရာကူလီယန်ဘရို။
သူ့ရဲ့ ဘီလူးတပ်ဖွဲ့နဲ့ အကျင့်ပျက်ယိုယွင်းနေတဲ့ စစ်သားများ။
“သူရဲကောင်းကြီး။ အဆင်ပြေရဲ့လား။ ဒီတစ်ခေါက်တော့ ရန်သူတွေ အများကြီး ရှိပုံပဲဗျ။”
“ငါလည်း ခံစားမိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကြည့်စမ်း ဆန်ချို၊ ဟောဒီ တာဝါပေါ်မှာ ငါ့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော သခင်မလေး ဒူလ်စီနီယာ ပိတ်မိနေတယ်။ ငါ့ရဲ့ ရည်မှန်းရာ ပန်းတိုင်ကို မြင်နေရတဲ့ ဒီနေရာမှာ ငါ ရပ်နေတာလေ၊ ငါ လွတ်မြောက်သွားနိုင်မယ်လို့ မင်း ထင်လို့လား။”
“သေချာပေါက် မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။”
အဲဒီလို အဖြေမျိုးကို ကျွန်တော် အကြမ်းဖျဉ်း မျှော်လင့်ထားပြီးသားပါ။
ရန်သူတွေကို ကြောက်ပြီး ဒွန်ကီဟိုတေးသာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် စိတ်ပျက်မိမှာ အသေအချာပါပဲ။
ဒါက နောက်ဆုံး တိုက်ပွဲ ဖြစ်တယ်။
ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ရှိသမျှ စွမ်းအားတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ရမယ်၊ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားရလိမ့်မယ်။
“ကျွန်တော် နောက်ကနေ ကူညီပေးပါ့မယ်။ သူရဲကောင်းကြီး။”
“ငါ့ကို ယုံလိုက်ပါ။ ဆန်ချို။”
အဲဒီလိုပြောပြီး ဒွန်ကီဟိုတေးက ရိုစီနန်တေးရဲ့ ခါးကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်သည်။ ရိုစီနန်တေးက နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ရန်သူတွေကို တည်ငြိမ်တဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။
ကြီးမြတ်တဲ့ သူရဲကောင်းကို သယ်ဆောင်လာခဲ့တဲ့ ဒီမွန်မြတ်တဲ့ မြင်းက ရေတွက်လို့မကုန်နိုင်တဲ့ ဘီလူးတွေ၊ စုန်းပညာရှင်တွေနဲ့ စစ်သားတွေရဲ့ ရှေ့မှာတောင်မှ ဘယ်လို ကြောက်ရွံ့မှုကိုမှ မပြသခဲ့ပါဘူး။
ပရက်စတန်က ကျွန်တော့်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
တိုက်ခိုက်ကြ။
သူ့ဘက်က ဘာမှ မပြောခဲ့ပေမဲ့ အဲဒါက သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ဖြစ်ရပေမည်။
ထိုအချိန်မှာပင် သူတို့စတင်ပေါ်ထွက်လာစဉ်ကတည်းက တစ်ချက်မျှ မလှုပ်ရှားခဲ့ကြသော ဘီလူးကြီးများက ရုတ်တရက် ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြသည်။ ဘီလူးကြီး ရာပေါင်းများစွာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြသဖြင့် တစ်ောင်တန်းကြီး တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားတော့သည်။
ထိုအခိုက်မှာပင် နောက်ဆုံးသူရဲကောင်းကြီး လှုပ်ရှားလိုက်လေပြီ။
“သွားကြစို့! ရိုစီနန်တေး!”
ဟီးဟီးဟီး!
လေပြင်းတစ်စုံက ဒွန်ကီဟိုတေးနဲ့ ရိုစီနန်တေးတို့ရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။
အဆိုပါ လေပြင်းက လေထုရဲ့ ခုခံအားကို လျှော့ချပေးပြီး သူတို့ဆီ ဦးတည်ပျံသန်းလာတဲ့ မြားများကိုလည်း ဟန့်တားပေးလိုက်သည်။
အဲဒါက သဘာဝရဲ့ ဘုရားသခင် စွမ်းအင်တွေဖြစ်တဲ့ လေထုလမ်းကြောင်းရဲ့ ကောင်းချီးမင်္ဂလာပင် ဖြစ်သည်။
သူက လှံကို ရှေ့သို့မြှောက်ကာ မြင်းရဲ့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရှေ့သို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။
လူနှင့်မြင်း တစ်သားတည်း ဖြစ်ခြင်း။
သူ့ရဲ့ မယုံနိုင်လောက်အောင် အလွန်မြန်ဆန်တဲ့ အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ ဝင်ရောက်လာတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ရှေ့ဆုံးက အကျင့်ပျက်စစ်သားတွေက သူတို့ရဲ့ ဒိုင်းများကို မြှောက်တင်လိုက်ကြသည်။
တွန့်လိမ်ဆက်စပ်နေတဲ့ တွားသွားသတ္တဝါတွေရဲ့ အကြေးခွံတွေလိုမျိုး အနက်ရောင် စတုရန်းဒိုင်းတွေက တစ်ခဏချင်းမှာပဲ ထပ်ဆင့်စုပုံလာကြပြီး ကြီးမားတဲ့ တံတိုင်းကြီးတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေလိုက်သည်။
ဒိုင်းတွေရဲ့ အဟར་ကြားတွေထဲကနေ ဆူးတွေလိုမျိုး လှံရှည်တွေ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။
ချဉ်းကပ်လာသမျှ လူမှန်သမျှကို မြားမြောင်လှံမြောင်တွေနဲ့ ဖောက်ထွင်းသတ်ပစ်မယ့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ဖုန်မှုန့်တိမ်တိုက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။
အကယ်၍သာ စဉ်းစားဆင်ခြင်စရာမရှိဘဲ အနားကို ချဉ်းကပ်သွားမယ်ဆိုရင် သင့်ရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး ပိုးကောင်တစ်ကောင်လို အချက်ပေါင်းများစွာ အဖောက်ခံရလိမ့်မယ်။
“မဖြစ်နိုင်တာ!”
ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးသူရဲကောင်းအတွက်ကတော့ သံမဏိထက် ပိုမိုခိုင်မာတဲ့ ဒိုင်းကာကြီးတောင်မှ စက္ကူနံရံတစ်ခုထက် ဘာမှမပိုခဲ့ပါဘူး။
‘ငါ့ရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ ဆန္ဒက တောင့်တင်းခိုင်မာတဲ့ သံချပ်ကာတစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ ငါ့ရဲ့ မတုန်မလှုပ် ယုံကြည်ချက်က ထိုးဖောက်မည့် လှံတစ်လက် ဖြစ်တယ်။’
‘ငါ ဖြတ်သန်းသွားလာသမျှ နေရာတိုင်းကို လမ်းတစ်လမ်း ဖြစ်စေရမယ်၊ ဘယ်တော့မှ ရပ်တန့်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။’
ဒွန်ကီဟိုတေးရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကို လွှမ်းခြုံထားတဲ့ လေပြင်းမုန်တိုင်းက အင်အားပြင်းပြင်းနဲ့ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။
လေပွေနဲ့ အရင်ဆုံး ထိတွေ့မိတဲ့ ဝင်းဒိုးကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားစေပြီး သူ့ရဲ့လှံက ဒိုင်းကာကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။
ရှေ့တန်းစစ်ကြောင်းက တစ်ခဏချင်းမှာပဲ ပြိုလဲသွားပြီး စစ်သားတွေလည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။
သူတို့ရဲ့ ခုခံကာကွယ်မှုကို ချိုးဖောက်သွားခဲ့တာ လူတစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်သည်။
ရိုစီနန်တေးရဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ ခွာသံတွေက ထိတ်လန့်နေကြတဲ့ စစ်သားတွေကို နင်းခြေပြီး ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။
စစ်သားတွေက သူတို့ရဲ့ လှံများကို ဆွဲကိုင်ကာ ဒွန်ကီဟိုတေးကို ဝန်းရံပြီး ထိုးစိုက်ဖို့ ကြိုးစားကြသည်။
ဝူးရှီး!!
သူရဲကောင်းနဲ့ သူရဲ့ မြင်းကို ကာကွယ်ပေးနေတဲ့ လေပြင်းက ဓားသွားတစ်လက်လိုမျိုး တစ်ဟုန်ထိုး တိုက်ခတ်သွားပြီး သံချပ်ကာဝတ် စစ်သားတွေကို စက္ကူရုပ်လေးတွေလို လွင့်စင်သွားစေခဲ့သည်။
ဒါတောင်မှ စစ်သားတွေရဲ့ အရေအတွက်က အလွယ်တကူ လျော့ပါးသွားခြင်း မရှိပေ။
နောက်ဘက်ကနေ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့တဲ့ ယူဟွန်းက ပွင့်ထွက်လာတဲ့ ဟာကွက်ဆီကို ပျံသန်းဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
“ဟွတ်!”
ခွမ်မား!
ဒွန်ကီဟိုတေးကို ဝန်းရံဖို့ ကြိုးစားနေကြတဲ့ စစ်သားတွေက ယူဟွန်းရဲ့ နောက်ကျောဘက်ကနေ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်တာကို ခံလိုက်ရသည်။
ခန္ဓာကိုယ်ကို အနက်ရောင် စွမ်းအင်တွေ လွှမ်းခြုံထားပြီး လှုပ်ရှားနေတဲ့ ယူဟွန်းက အလင်းရောင်ကို ပိတ်ဆို့ထားတဲ့ မိုးတိမ်မည်းတွေအောက်မှာ မှုန်ဝါးနေပြီး သေချာတောင် မမြင်ရပေ။
ပြီးတော့ သူ လွှဲယမ်းလိုက်တဲ့ ၅ မီတာကျော် ရှည်လျားတဲ့ ကြီးမားတဲ့ ဓားကြီးက ပိုလို့တောင် မြင်ရခက်နေသေးသည်။
အဖြူရောင် ဓားသွားက သူ့အလိုလို အလင်းရောင်တလက်လက်နဲ့ တောက်ပသွားတဲ့ ခဏမှာပဲ ယူဟွန်းရဲ့ ပတ်လည်မှာ အချင်း ၁၀ မီတာရှိတဲ့ ရှင်းလင်းနယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ယူဟွန်းက စုပြုံနေကြတဲ့ အခြားစစ်သားတွေဆီကို ပြေးသွားပြီး သူရဲ့ဓားကို လွှဲယမ်းလိုက်သည်။
မြေကြီးတွေ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး စစ်သားတွေလည်း လေထဲကို မြောက်တက်သွားကြသည်။
အဆိုပါ စစ်သားတွေက အပိုင်းအစတွေလို လွင့်စင်သွားကြပြီး အနီးအနားက အခြားစစ်သားတွေနဲ့ ဝင်တိုက်မိကာ သူတို့ရဲ့ စစ်ရေးပြ formación ကို ပြိုကွဲသွားစေခဲ့သည်။
လူနှစ်ဦးတည်းရဲ့ မယုံနိုင်စရာ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ကြည့်ရှုနေကြတဲ့ ကောင်းကင်ယံက ဘုရားသခင် စွမ်းအင်တွေကလည်း သူတို့ရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ကြတော့ပေ။
[ဘုရားသခင် စွမ်းအင်များက သင်၏ စွမ်းဆောင်မှုကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ တုံ့ပြန်နေကြပါသည်။]
[သင်သည် ၆,၃၀၀ TP ကို ရရှိသွားပါပြီ။]
စစ်သား အများအပြားက ဆောင်းဦးရာသီက ကြွေကျနေတဲ့ သစ်ရွက်တွေလိုမျိုး အလွယ်တကူ လွင့်စင်သွားကြသည်။
အထက်စီးကနေ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေကြတဲ့ ဘီလူးကြီးတွေသာ မရှိခဲ့ဘူးဆိုရင်ပေါ့လေ။
တောင်ထိပ်ကနေ ဘီလူးကြီးတွေက သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာတွေနဲ့ အရွယ်အစားတူ ကျောက်တုံးကြီးတွေကို အောက်ဘက်သို့ တွန်းချလိုက်ကြသည်။
ဂျိန်း။
ကျောက်တုံးကြီးတွေက သူတို့ရဲ့ လမ်းကြောင်းကို တားဆီးနေသမျှ အရာရာကို ကြေမွသွားစေပြီး မြေပြိုကျမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။
အောက်မှာ တိုက်ခတ်နေကြတဲ့ စစ်သားတွေရဲ့ အလောင်းအစား လုံခြုံရေးအတွက် လုံးဝဂရုစိုက်ပေးခြင်း မရှိဘဲ တစ်ချိန်က မရှိခဲ့ဖူးသလိုမျိုး ပြုမူနေကြသည်။
အိမ်တွေလောက် ရှိတဲ့ ကျောက်တုံးကြီးတွေက မိတ်ဆွေနဲ့ ရန်သူကို ခွဲခြားပေးမနေပါဘူး။
ကျွတ်! ကရွတ်!
စစ်သားတွေက ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ ဖြန့်ကျက်ထွက်ပြေးကြပြီး လွတ်မြောက်ဖို့ မမီလိုက်တဲ့သူတွေက ကျောက်တုံးတွေအောက်မှာ ကြေမွသွားကြသည်။
ကျောက်တုံးတွေက ရပ်တန့်မသွားဘဲ ဒွန်ကီဟိုတေးကို ဦးတည်သွားကြသည်။
“အရမ်းကို မိုက်မဲလှချည်လား!”
အလင်းတန်းတစ်ခုလို ဖြစ်သွားတဲ့ ဒွန်ကီဟိုတေးက လိမ့်ဆင်းလာတဲ့ ကျောက်တုံးတွေကို မယုံနိုင်လောက်တဲ့ ပေါ့ပါးသွက်လက်မှုနဲ့ ရှောင်တိမ်းသွားပြီး တောင်တန်းလမ်းအတိုင်း ဆက်လက်တက်သွားခဲ့သည်။
ထိုအခိုက်မှာပဲ ကျောက်တုံးတွေကို လှိမ့်ချခဲ့ကြတဲ့ ဘီလူးကြီးတွေ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။
သူတို့ရဲ့ ကိုယ့်လူကိုယ် သတ်မိစေမယ့် လုပ်ရပ်က ရန်သူကိုသာ အကျိုးအမြတ် ဖြစ်ထွန်းစေခဲ့သလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယူဟွန်းလည်း လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူ၏ ပစ္စည်းထည့်သွင်းရာ ဝင်းဒိုးထဲကနေ လှံကြီးတစ်လက်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဘီလူးကြီးတွေဆီ ပစ်ချလိုက်သည်။
သူ့အနေနဲ့ ဘီလူးမုဆိုး စွမ်းရည်ကို သုံးစရာ မလိုပေ။
သူ့ရဲ့ မွေးရာပါ ခွန်အားကတင် ဘီလူးကြီးတွေကို ဖြိုချဖို့အတွက် လုံလောက်နေပါပြီ။
လှံတစ်ချက် ပစ်သွင်းလိုက်တာနဲ့ တင် ဘီလူးကြီးတွေရဲ့ ဦးခေါင်း နှစ်လုံး သို့မဟုတ် သုံးလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထိုးဖောက်သတ်ပစ်နိုင်ခဲ့သည်။
လှံကို ပစ်ချပြီးနောက် ကြိုးကိုဆွဲပြီး ပြန်သိမ်းကာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပစ်လိုက်သည်။
တားဆီးလို့ရမယ့် သို့မဟုတ် ရှောင်တိမ်းလို့ရမယ့် နည်းလမ်း လုံးဝမရှိပါ။ ကျောက်တုံးတွေကို လှိမ့်ချခဲ့တဲ့ ဘီလူးကြီးတွေမှာ နောက်ဆုတ်ဖို့လောက်သာ အခွင့်အရေး ရှိတော့သည်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ လက်လေးဘက်ပါတဲ့ ဘီလူးကြီး ကာရာကူလီယန်ဘရို ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
“ဒီလောက်ဆို တော်လောက်ပြီ!”
အခြားသော ၁၀ မီတာနီးပါး မြင့်မားတဲ့ ဘီလူးကြီးတွေထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုကြီးတဲ့ ဘီလူးတွေရဲ့ ဘုရင်။
သူ့ရဲ့ လက်လေးဘက်ကို တတ်နိုင်သမျှ ကျယ်ကျယ်ဖြန့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ သူရဲ့ မီတာ ၅၀ ရှိတဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာထက် အများကြီး ပိုကြီးမားနေခဲ့သည်။
“လူသား!”
ကာရာကူလီယန်ဘရိုရဲ့ ပါးစပ်ကနေ ငရဲခန်းရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးကနေ ဆူပွက်လာတဲ့ ဆာလဖာ အနံ့ဆိုးကြီးတွေ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
သူ့ရဲ့ လက်လေးဘက်ကို လွှဲယမ်းကာ ဒွန်ကီဟိုတေးနဲ့ ရိုစီနန်တေးကို ညှပ်ချေပစ်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။
“သေစမ်း!”
သူက ဒွန်ကီဟိုတေး ဖြစ်နေရင်တောင်မှ တောင်ကြီးတစ်လုံးလို သူ့ကို ဖိချေပစ်မယ့် ဒီဘီလူးကြီးရဲ့ ခွန်အားကို ကျော်ဖြတ်နိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ။
သူက မြင်းဇက်ကြိုးကို အမြန်ဆွဲပြီး ရိုစီနန်တေးရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို ရပ်တန့်လိုက်ပေမယ့် ကာရာကူလီယန်ဘရိုရဲ့ လက်က ရပ်တန့်မသွားခဲ့ပေ။
“ငါ့လမ်းက ဖယ်စမ်း၊ ဒီမိုက်မဲတဲ့ ဘီလူးကြီး! ငါ့ရဲ့ သခင်မလေး ဒူလ်စီနီယာဆီ သွားမယ့် လမ်းကို မတားနဲ့!”
“လူသား! မင်း ဒီကို ဘယ်တော့မှ ဖြတ်သွားလို့ ရမယ် မထင်နဲ့!”
ဒွန်ကီဟိုတေး ဘယ်လောက်ပဲ အော်ဟစ်နေပါစေ ဘာမှ အကျိုးမရှိပေ။
သူက ဒီဘီလူးကြီးကို အရင်ဆုံး ဖြိုချရလိမ့်မည်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ စူးချွန်တိုင်ပေါ်က မကောင်းဆိုးဝါး စုန်းပညာရှင်က ဒီအချိန်အထိ ငြိမ်သက်နေမှာတဲ့လား။
အကယ်၍သာ သူတို့ထဲက အအန္တရာယ်အရှိဆုံး ရန်သူကို ရွေးချယ်ရမယ်ဆိုရင် ပထမနေရာမှာ ရှိနေတာကတော့ သံသရာမရှိဘဲ ပရက်စတန်ပဲ ဖြစ်သည်။
သူ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဘဲ တွေဝေနေစဉ်မှာပဲ ဒွန်ကီဟိုတေးက သူ့ရဲ့ ကျောနောက်ဘက်မှာ ခံစားလိုက်ရတဲ့ အာရုံခံစားမှုကြောင့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုက ဒွန်ကီဟိုတေးရဲ့ ခေါင်းပေါ်ကို ဖြတ်ကျော်ပျံသန်းသွားပြီး ကာရာကူလီယန်ဘရိုဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။
“ဒီလို အရုပ်ကလေးနဲ့များ…!”
ယူဟွန်း ပစ်ချလိုက်တဲ့ အဖြူရောင် ဝေလငါးရိုးကို ကာရာကူလီယန်ဘရိုက လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်ပေမယ့် နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အဖြစ်အပျက်ကြောင့် သူရဲ့ မျက်လုံးတွေ အပြူးသား ဖြစ်သွားရတော့သည်။
ကာရာကူလီယန်ဘရိုရဲ့ လက်သည်းဖျားထက် တောင် ပိုသေးငယ်တဲ့ လှံက မူလီယွန်ပူဖောင်းတစ်ခုလို ဖောင်းကားလာပြီး ခဏအကြာမှာ ကြီးမားတဲ့ သတ္တဝါကြီးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
ကမ္ဘာကြီးကို တစ်လုံးတည်း မျိုချနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားတဲ့ ဝေလငါးကြီး။
အရွယ်အစား မီတာ ၂၀၀ ကျော်ရှိတဲ့ မိုဘီဒစ်က ကာရာကူလီယန်ဘရိုကို သွားများကို ဖြီးပြလိုက်သည်။
“သတ္တဝါစုတ်၊ မင်းက ရဲလှချည်လား!”
ဒါပေမဲ့ ကာရာကူလီယန်ဘရိုကလည်း အလွယ်တကူနဲ့ လက်မြှောက်အရှုံးပေးမယ့်သူ မဟုတ်ပေ။
သူက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ လက်လေးဘက်နဲ့ မိုဘီဒစ်ရဲ့ ပါးစပ် နှစ်ဖက်စလုံးကို ဖမ်းဆွဲကာ သူ့ရဲ့ ခွန်အားနဲ့ ပြန်လည်ခုခံလိုက်သည်။
ဘီလူးကြီးနဲ့ ဘီလူးဆိုးကြီးတို့ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံကာ အကြိတ်အနယ် ကြိုးဆွဲတမ်း ကစားကြတော့သည်။
“ဒါတော့ ရူးကြောင်ကြောင်နိုင်လွန်ပါပြီဗျာ။”
[ဝေလငါးကို သတ်ဖြတ်ခြင်း] ကို ပစ်လွှတ်လိုက်တဲ့ ယူဟွန်းက အဲဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း မသိစိတ်ကနေ အဲဒီစကားကို ေရရွတ်မိလိုက်သည်။
ဝေလငါးကို သတ်ဖြတ်ခြင်းက ရန်သူရဲ့ အရွယ်အစား ကြီးမားလေလေ ပိုပြီး အစွမ်းထက်လေလေ ဖြစ်သည်။ အရွယ်အစားက မီတာ ၁၀ လောက်ဆိုရင် မီတာ ၅၀ ရှိတဲ့ မိုဘီဒစ်ကို ထွက်ပေါ်စေပြီး အရွယ်အစားက မီတာ ၃၀ လောက်ဆိုရင် မီတာ ၁၅၀ ရှိတဲ့ မိုဘီဒစ်ကို ထွက်ပေါ်စေနိုင်စွမ်း ရှိသည်။
ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ကာရာကူလီယန်ဘရိုကို ဖဲ့ထုတ်ပစ်ဖို့ ပေါ်ထွက်လာတဲ့ မိုဘီဒစ်က ယူဟွန်းရဲ့ ကမ္ဘာ့ရှုမြင်ပုံထဲမှာ သူကိုယ်တိုင် အနိုင်ယူခဲ့ဖူးတဲ့ မီတာ ၂၃၀ အရွယ်အစားနဲ့ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။
အဲဒါက လက်တွေ့အားဖြင့် အမြင့်ဆုံး ကန့်သတ်ချက်ပင် ဖြစ်လေသည်။
သူက ခွန်အားချင်း ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့သည်။
ကျွတ်!
ကာရာကူလီယန်ဘရိုရဲ့ ခြေထောက်နှစ်ဖက်က နောက်ဆုတ်သွားရင်း မြေကြီးပေါ်မှာ နက်ရှိုင်းတဲ့ မြောင်းကြီးတွေ ဖြစ်ပေါ်သွားတဲ့အထိ သူက အပြည့်အဝ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။ ဒါပေမဲ့ ထိခိုက်ဒဏ်ရာလို့ ခေါ်ဆိုနိုင်လောက်တဲ့ အရာတော့ လုံးဝ မရှိခဲ့ပေ။
ခဏအကြာမှာတော့ မိုဘီဒစ်က သူ့ရဲ့ စွမ်းအင်တွေ ကုန်ဆုံးသွားတဲ့အတွက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။
ကြမ်းတမ်းသော အသက်ရှူသံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သော ကာရာကူလီယန်ဘရိုသည် ယူဟွန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“လူသား။ မင်းမှာ အန္တရာယ်များတဲ့ စွမ်းအားတစ်ခု ရှိတာပဲ။”
ယူဟွန်းက သူ့နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး ဒွန်ကီဟိုတေးကို အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဒီကောင်ကို ကျွန်တော် တာဝန်ယူလိုက်မယ်။ ခင်ဗျား ရှေ့ကိုသာ ဆက်သွားတော့!”
“ငါ နားလည်ပြီ။ ဆန်ချို၊ မင်းအတွက် ကံကောင်းခြင်းတွေ ရှိပါစေကွယ်!”
ဒွန်ကီဟိုတေးက ယူဟွန်းကို နောက်မှာထားခဲ့ကာ စူးချွန်တိုင်ဆီသို့ အပြေးတက်သွားခဲ့သည်။
သူ့လမ်းကို ပိတ်ဆို့နေသည့် ဘီလူးအချို့ ရှိနေသော်လည်း ထိုဘီလူးအားလုံးမှာ ဒွန်ကီဟိုတေး၏ လှံချက်ကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာများတွင် အပေါက်ကြီးများ ပွင့်ထွက်ကာ သေဆုံးကြရသည်။
မကြာမီမှာပင် သူသည် ဝတ်ရုံကိုဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာကို မည်းမှောင်နေသော အရိပ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည့် မဟာစုန်းပညာရှင် ပရက်စတန် ရပ်တည်နေသည့် စူးချွန်တိုင်၏ အောက်ခြေသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
သူ့မျက်နှာကို မမြင်ရသော်လည်း သူ၏ အကြည့်ကိုမူ ခံစားမိနေသည်။
“ငါတို့ချင်း စကားပြောနေစရာ မလိုပါဘူး။ ဝင်လာခဲ့တော့၊ ပရက်စတန်။”
ဒွန်ကီဟိုတေး၏ ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ပရက်စတန်၏