ကောင်းကင်ယံမှ ကျောက်တုံးများ ပြိုကျလာပြီး မြေပြင် တုန်ခါသွားသည်။
သီးနှံလုံးများကဲ့သို့ ရွာကျလာသည့် ကျောက်တုံးကြီးများသည် မြေပြင်နှင့် ထိမိသည်နှင့် အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်သွားကြကာ ထက်ရှသော ဆူးများသကဲ့သို့ အပိုင်းအစများမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ လွင့်စင်ကုန်ကြသည်။ နေရာလပ်ကြီးတစ်ခုလုံးကိုပါ တုန်ခါသွားစေသည့် ကြီးမားသော ရိုက်ခတ်မှုနှင့်အတူ ပါလာသည့် အပျက်အစီး အစုအဝေးကြီးမှာ အနည်းငယ်မျှ သတိမထားမိပါက ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ ရရှိသွားစေနိုင်လောက်အောင် အလွန်တရာ အန္တရာယ်များလှပေသည်။
ဤသို့သော သဘာဝဘေးအန္တရာယ်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ကန်းယူဟွန်း နှင့် အီကာရပ်စ် တို့ ရှိနေကြသည်။
“ဆန်ချို! ကြည့်စမ်း! အဲဒီ လူယုတ်မာ သူရဲဘောကြောင်တဲ့ ဘီလူးကြီးတွေက ငါတို့တွေကို ဆက်ပြီး နှိပ်စက်နေတုန်းပဲ!”
“ခဏလောက် ငြိမ်ငြိမ်နေပေးလို့ ရမလားဗျာ။ အဲဒါကို ကျွန်တော် သိပြီးသားပါ!”
“အို... ရိုစီနန်တေ။ အမြန်သာ ပြေးတော့။ ငါ့ရဲ့ တရားမျှတတဲ့ လှံက အဲဒီ မကောင်းဆိုးဝါး ဘီလူးတွေရဲ့ လည်ပင်းတွေကို ထိုးဖောက်သွားလိမ့်မယ်!”
ထိုသူနှစ်ဦးမှာ ကမ်းပါးပေါ်မှ ကျောက်တုံးများ ပစ်ချနေသည့် ဘီလူးကြီးများဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အစကတည်းက ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူကမှ ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ ကမ်းပါးပေါ်ရှိ ကျောက်တုံးများမှာ ပထမပိုင်းတွင် သာမန်ကျောက်တုံးများသာ ဖြစ်ကြသည်။
သို့သော် ထိုစဉ်က အီကာရပ်စ် သည် ကျောက်တုံးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ “မကောင်းဆိုးဝါး စုန်းပညာရှင် ပရက်စတန်က ငါ့ကို သတ်ဖို့ ဘီလူး လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေကို လွှတ်လိုက်ပြီ!” ဟု အော်ဟစ်ခဲ့လေသည်။ ထို့နောက် ကျောက်တုံးများမှာ ဘီလူးကြီးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြပြီး သူတို့အပေါ်သို့ ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်တော့သည်။ အထက်မှ အောက်သို့ ကျောက်တုံးအမြောက်အမြား ပစ်ချသည့် ထိုတိုက်ခိုက်မှုမှာ အရိုးထဲအထိ တုန်ခါသွားစေနိုင်လောက်အောင် အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။
“မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော် ပြောချင်တာက နည်းနည်း ပတ်သွားရအောင်ပါ လို့ဗျာ။”
ကန်းယူဟွန်း က ဘီလူးများကို မြင်လိုက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် အန္တရာယ်များသဖြင့် အခြေအနေကို ဦးစွာ စောင့်ကြည့်သင့်ကြောင်း ပြောဆိုကာ တားဆီးရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော် အီကာရပ်စ် က ကန်းယူဟွန်း ၏ စကားကို နားမထောင်ဘဲ ဒေါသတကြီးဖြင့် ဤသို့ တုံ့ပြန်အော်ဟစ်ခဲ့လေသည်။
“ရှေ့မှာ ရှိနေတဲ့ ရန်သူကို စစ်စစ်မှန်မှန်နဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် ကျောခိုင်းနိုင်မှာလဲ!”
“ကျောခိုင်းရမယ်လို့ ကျွန်တော် မပြောပါဘူး၊ ရှေ့ကို နှစ်လှမ်းတက်ဖို့ နောက်ကို တစ်လှမ်း ဆုတ်ခိုင်းတာပါ…”
“တကယ်တော့ သူတို့က မကောင်းဆိုးဝါး စုန်းပညာရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ ဖန်တီးမှုတွေ၊ ပြီးတော့ ပုပ်ဟောင်တဲ့ အနံ့ဆိုးတွေ ထွက်နေတဲ့ ဘီလူးတွေလေ! တရားမျှတတဲ့ လေသူရဲကောင်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါက သူတို့ကို လက်ပိုက်ကြည့်နေလို့ မဖြစ်ဘူး။ အခုချက်ချင်း ငါ့ရဲ့လှံနဲ့ ထိုးစိုက်ပစ်မယ်!”
ထို့နောက် သူသည် ရိုစီနန်တေကို ချက်ချင်း နှင်ထုတ်လိုက်ပြီး စဉ်းစားဆင်ခြင်စရာ မရှိသော တိုက်စစ်ဆင်မှုကြီးကို စတင်လိုက်တော့သည်။ ကန်းယူဟွန်း မှာလည်း သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့၍ မရနိုင်တော့သဖြင့် အပြေးအလွှား လိုက်သွားရလေသည်။ ထိုသို့ဖြင့် အခြေအနေမှာ ဤအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ကန်းယူဟွန်း က ပြုတ်ကျလာသော ကျောက်တုံးများကို ပေါ့ပါးစွာ ရှောင်တိမ်းရင်း လှောင်ပြောင်သလို မေးလိုက်သည်။
“ဒါဖြင့်ရင် ခင်ဗျား အခု ဘာလုပ်မလဲ? သူရဲကောင်းကြီး?”
“ဟွန်း။”
အီကာရပ်စ် က လွင့်ပျံလာသော ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို သူ့လှံဖြင့် ရိုက်ချိုးလိုက်ပြီး သံသယဝင်သော ညည်းသံကို ထုတ်လိုက်သည်။ ကောင်းမွန်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးလာစဉ်ကတည်းက သူ အဆင်ပြေနေခဲ့သော်လည်း ပြဿနာမှာ ထို့နောက်တွင် ထိုကမ်းပါးပေါ်သို့ မည်သို့ တက်ရမည်နည်း ဆိုသည့် အချက်ပင် ဖြစ်ပေသည်။
‘ဒီမှာသာ ဟယ်ရီလမ်သာ ရှိနေရင် အီကာရပ်စ် ရဲ့ အတောင်ပံတွေနဲ့ ပျံတက်သွားလို့ ရမှာကို။’
ကန်းယူဟွန်း တွင် ဟာပွန် (သံချိတ်လှံ) ပစ်လွှတ်သည့် ဝေးပစ်တိုက်ခိုက်မှုမျိုး ရှိသော်လည်း ဘီလူးတစ်ကောင်ကို ထိုနည်းဖြင့် ဖြိုချလိုက်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သူတို့က သတိထားလာကြပြီး သူ့ကိုသာ အာရုံစိုက်လာကြတော့သည်။ သာမန်အချိန်သာဆိုလျှင် သူတို့ သတိမထားမိခင် ဘက်ရွန်ကို အသုံးပြုကာ ကမ်းပါးပေါ်သို့ ချိတ်ဆွဲပြီး တက်သွားနိုင်ခဲ့ပေမည်။ အစကတည်းက တန်းတန်းမတ်မတ် တိုးဝင်သွားခဲ့သော အီကာရပ်စ် ကြောင့်သာလျှင်တည်း။
“ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ခဏခဏ ပြောနေတာပေါ့။ တစ်ခါတလေကျရင် လမ်းပတ်သွားတာက မှန်ကန်တဲ့လမ်း ဖြစ်နေတတ်တယ်လို့။”
“စဉ်းစားကြည့်တော့လည်း မင်းပြောတာ မှန်တာပဲ။”
“အခုမှ အဲဒီလို ပြောလာရအောင် ခင်ဗျား ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ?”
“ငါ တောင်းပန်ပါတယ်။”
သက်ပြင်းချသံ ထွက်လာသည်။ ကန်းယူဟွန်း မှာ စိတ်ပျက်မိသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် အကြောင်းပြချက် အမျိုးမျိုးဖြင့် ငြင်းခုံနေရန်မှာ အချိန်နှောင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဘီလူးများကို တားဆီးရန် သို့မဟုတ် တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် အမြင့် မီတာ ၃၀ ကျော်ရှိသော ကမ်းပါးပေါ်သို့ သူတို့ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ တက်ရောက်ကြရမည် ဖြစ်ပေသည်။
‘ဒါကြောင့် ကိုယ့်မှာ ဝေးပစ်တိုက်ခိုက်မှုတွေ ပိုလိုနေတာပေါ့။’
ကန်းယူဟွန်း က အကယ်၍ သူသာ စုဆောင်းသူ (Collector) စတုတ္ထမြောက် တစ်ယောက်ကို ထပ်ရခဲ့မည်ဆိုပါက ဝေးပစ်အထောက်အပံ့ပေးသည့် စွမ်းရည်ရှိသူကိုသာ သေချာပေါက် ရွေးချယ်တော့မည်ဟု စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။ သူ၏ဆီသို့ ပျံသန်းလာသော အခြားကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ထပ်မံ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။
“အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ?”
“အင်း။ ဟာ! ငါ့မှာ အကြံကောင်းတစ်ခု ရှိပြီ!”
[ဘုရားသခင်၏ စွမ်းအင်သတ္တိများက အီကာရပ်စ် ၏ စကားကို နားထောင်နေကြသည်။] [ဘုရားသခင်၏ စွမ်းအင်သတ္တိများက အီကာရပ်စ် ဖော်ပြခဲ့သော နည်းလမ်းကို စိတ်ဝင်စားနေကြသည်။]
“ဘာအကြံလဲ?”
အီကာရပ်စ် က ရိုစီနန်တေ၏ စرجင် (ကုန်းနှီး) ပေါ်မှ အမြန်ဆင်းလိုက်ပြီး ကန်းယူဟွန်း ၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။
“ဆန်ချို။ မင်း လှံပစ်ချလိုက်တုန်းက မင်းရဲ့အစွမ်းကို ငါ မြင်လိုက်ရတယ်။ အလွန်တရာ အထင်ကြီးစရာ ကောင်းတယ်လို့ ထင်ရပြီး မင်းမှာ ပစ်ချက်တိကျမှုလည်း ရှိတယ်။”
တင်းမာနေသော ကြိုးတစ်စင်းက ကမ်းပါးအောက်ခြေနှင့် အထက်ပိုင်းကို ဆက်သွယ်ထားသည်။ ရိုစီနန်တေက ထိုကြိုးပေါ်တွင် ပြေးလာနေ၏။
[ဘုရားသခင်၏ စွမ်းအင်သတ္တိများက သူတို့၏မျက်စိကိုပင် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။]
လူတစ်ဦးကို ကျောပိုးထားသည့် မြင်းတစ်ကောင် ကြိုးပေါ်တွင် အပြည့်အဝ အရှိန်ဖြင့် ပြေးနေသည်ကို တွေ့ရခြင်းမှာ အံ့သြစရာ ကောင်းလောက်အောင်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ လူတစ်ဦးတောင်မှ ကြိုးပေါ်တွင် လျှောက်ရန် ခက်ခဲလှသည်၊ လေးချောင်းထောက် သတ္တဝါတစ်ကောင်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဆိုဖွယ်ရာ မရှိပေ။ သို့သော် ရိုစီနန်တေ လုပ်ပြခဲ့သည်။ ၎င်းကို လက်တလော အချိန်နှင့်တပြေးညီ ပြသနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခု ရိုစီနန်တေ ပြသခဲ့သည့် ကျွမ်းကျင်မှုမှာ မည်သည့် ဒဏ္ဍာရီလာ သို့မဟုတ် ပုံပြင်လာ မြင်းများနှင့်မျှ မညံ့ပေ၊ အချို့သော အနေအထားများတွင်ဆိုလျှင် ၎င်းတို့ကိုပင် ကျော်လွန်နေပေသည်။
ကျောက်တုံးများ ပစ်ချရန် ပြင်ဆင်နေကြသည့် ဘီလူးကြီးများကလည်း ၎င်းကို သတိထားမိသွားကြပြီး ရိုစီနန်တေနှင့် ယူဟွန်းတို့ဘက်သို့ အာရုံပြောင်းသွားကြသည်။ သူတို့က ကမ်းပါးပေါ်တွင် လှံတစ်ချောင်းဖြင့် တွဲလောင်းခိုနေသည့် ပိန်ပိန်ပါးပါး သူရဲကောင်းထက် ပို၍ အန္တရာယ်ကြီးသည်ဟု ထင်မှတ်နေပုံရသည်။
“မြင်းတစ်ကောင် ကမ်းပါးပေါ်ကို တက်လာနေတယ်။” “မြင်းပေါ်မှာ လူတစ်ယောက်လည်း ပါလာတယ်။” “သူတို့ကို သတ်ပစ်ကြစမ်း။”
သူတို့သည် ယူဟွန်းနှင့် ရိုစီနန်တေဆီသို့ ကျောက်တုံးများ ပစ်ချရန် ကြိုးစားလိုက်သည့် ထိုခဏ၌ပင် ကမ်းပါးပေါ်တွင် လှံဖြင့် ခိုတွဲနေသော ဒွန်ကီဟိုတေးက လှံရိုးကို နင်း၍ ကမ်းပါးထိပ်ပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။
“ငါ့ဆီကနေ မျက်နှာလွှဲဝံ့တယ်ပေါ့လေ!”
သူသည် ခါးကြားမှ வா ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အနီးဆုံး ဘီလူးကြီး၏ လည်ပင်းကို ဖြတ်ချလိုက်သည်။ ဘီလူးကြီးများ ရောထွေးတွေဝေနေစဉ်အတွင်း ရိုစီနန်တေနှင့် ယူဟွန်းတို့မှာ ကမ်းပါးထိပ်ပေါ်သို့ လုံခြုံစွာ ရောက်ရှိလာကြသည်။ သူတို့ ကမ်းပါးအောက်ခြေတွင် ရှိနေစဉ်က အနေအထားအရ အနှက်ခံရုံမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ တူညီသော မြေပြင်ပေါ်တွင် ရပ်တည်နေကြပြီ ဖြစ်သဖြင့် အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။ စူပါလူသား နှစ်ဦးနှင့် မြင်းတစ်ကောင်ရှေ့တွင် မည်မျှပင် ကြီးမားကြပါစေ ဘီလူးကြီးများအနေဖြင့် ၎င်းတို့၏ စွမ်းအားကို သင့်လျော်စွာ အသုံးမပြုနိုင်တော့ပေ။
“ပြီးသွားပြီပဲ။”
“ဟွန်း။ ငါတို့ ဒီကနေ့လည်း နောက်ထပ် ဂုဏ်ယူစရာကောင်းတဲ့ အနိုင်ရရှိမှုကို ရယူနိုင်ခဲ့ပြီပဲ!”
ဟီဟီ။
ရိုစီနန်တေက အကျင့်ပါနေသကဲ့သို့ အသံအသေးစားလေးဖြင့် အော်လိုက်သည်။ ပင်ပန်းနေသကဲ့သို့ တအူတအူ ရွတ်ဆိုနေသော ယူဟွန်းနှင့် သူ၏ ဂုဏ်ယူဖွယ် အနိုင်ရရှိမှုကို ဂုဏ်ပြုနေသော ဒွန်ကီဟိုတေး။ ဤထူးဆန်းသည့် သုံးဦးတစ်စုမှာ ယနေ့တွင်လည်း ရန်သူအသစ်များကို အနိုင်ယူကာ နောက်ထပ် ခမ်းနားသော အောင်ပွဲတစ်ခုကို ရယူနိုင်ခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ တီချီပင်၊ တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် ပုံစံမှာ မည်မျှပင် မျက်စိဖြင့် သေချာကြည့်စေကာမူ မိုက်မဲလှပြီး တစ်စုံတစ်ခု လိုအပ်နေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။
“ဒါပေမဲ့ အဆုံးမှာတော့ ငါတို့ နိုင်သွားတာပဲ မဟုတ်လား?”
“အင်းလေ။ အဲဒီလိုပဲ ထင်တာပဲ။”
မသိလိုက်မသိဘာသာဖြင့် ပင်ပန်းကြီးစွာ ညဘက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယူဟွန်းနှင့် ဒွန်ကီဟိုတေးတို့သည် ကြမ်းတမ်းသော တောင်ကမ်းပါးထိပ်ပေါ်တွင် ညကို ကုန်ဆုံးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ ကမ်းပါးထိပ်ပေါ်တွင် ဖြစ်သော်လည်း ဘီလူးကြီး ၁၀ ကောင် တစ်ပြိုင်နက် ရပ်နိုင်လောက်အောင် ကျယ်ဝန်းသဖြင့် လူနှစ်ဦးအတွက် အသုံးပြုရန်မှာ ပို၍ပင် လုံလောက်နေပေသည်။
“လမ်းက ပိုပြီး ခက်ခဲလာသလို ခံစားရတယ်၊ ပြီးတော့ ရန်သူတွေလည်း ပိုများလာတယ်။”
မီးပုံထဲသို့ ထင်းအချို့ ပစ်ထည့်လိုက်ရင်း ယူဟွန်းက ပြောလိုက်သည်။ သူတို့သည် ကမ်းပါးထိပ်ပေါ်ရှိ ဘီလူးများကို မရင်ဆိုင်ရမီက အန္တရာယ်များသော လုယက်သူများ၊ မှော်ပညာဖြင့် ခြယ်လှယ်ခံထားရသော သတ္တဝါများနှင့် တုတ်များ ကိုင်ဆောင်ထားသော ဘီလူးများကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပြီး ဖြစ်သည်။ ဤစိတ်စွမ်းအင်နယ်ပယ်က တစ်ဦးတည်း ဝင်ရောက်ရန်အတွက် အတော်လေး ခက်ခဲလှသည်ဟု ယူဟွန်းက တွေးမိသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဒွန်ကီဟိုတေး ကိုယ်တိုင်က ရန်သူအများစုကို ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းနိုင်လောက်အောင် အလွန်တရာ သန်မာနေခဲ့သည်။
‘ဒါပေမဲ့ သူ့နောက်ကို လိုက်ပြီး အလိုလိုက်နေရုံနဲ့တော့ ဒီကမ္ဘာကို ငါ ရှင်းလင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။’
သူတို့ ရင်ဆိုင်ရမည့် ရန်သူများက ပို၍ ပို၍ သန်မာလာနေကြသည်။ ပြီးတော့ ဒွန်ကီဟိုတေး ပြောခဲ့သော မကောင်းဆိုးဝါး စုန်းပညာရှင်က ယခုထိ သူ၏မျက်နှာကို မပြသေးပေ။ ဤစိတ်စွမ်းအင်နယ်ပယ်ကို ရှင်းလင်းရန်အတွက် အခြေအနေမှာ ဒွန်ကီဟိုတေးကို သူ၏အိပ်မက်ထဲမှ နိုးထလာအောင် ပြုလုပ်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ရန်အတွက် သူ သေဆုံးသွား၍ မဖြစ်ပေ။ သူက အလွယ်တကူ သေသွားမည့်သူမျိုး ပုံစံမပေါ်သော်လည်း သူတို့၏ ရန်သူများ မည်မျှ သန်မာလာသည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပါက မည်သည့်အရာမဆို ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။
“ဆန်ချို။ ရန်သူတွေ သန်မာတယ်လို့ ခံစားရတာက သဘာဝကျပါတယ်။ ဒီကမ္ဘာက ကျယ်ဝန်းပြီး ဘယ်လောက်တောင် များပြားတဲ့ ጭራဆတွေ ပုန်းအောင်းနေလဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား။ ဒါပေမဲ့ ဒါကို မှတ်ထားပါ။ ငါတို့ သူရဲကောင်းတွေက တိုက်ပွဲဝင်တာကို ဘယ်တော့မှ လက်မလျှော့ဘူး။”
“သူရဲကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ရတာ တော်တော် ကောင်းမှာပဲ။”
“မင်းလည်း သူရဲကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်တယ်ဆိုရင် ဒီလို အနေအထားမျိုးမှာ ဘယ်လို သက်တောင့်သက်သာ နေရမယ်ဆိုတာကို သိသင့်တယ်။”
သူက လှောင်ပြောင်သကဲ့သို့ ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း ဒွန်ကီဟိုတေးက လေးနက်စွာဖြင့် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။ ဒွန်ကီဟိုတေး၏ ထူးဆန်းသော အပြုအမူများကြောင့် ယူဟွန်းမှာ ယနေ့တွင် အကြိမ်ကြိမ် ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရသည်။ အကယ်၍ သူသာ ဦးနှောက်ကို အနည်းငယ် သုံးခဲ့မည်၊ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာ ပြုမူခဲ့မည်၊ တည်ငြိမ်စွာ နေထိုင်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် ဒွန်ကီဟိုတေးက အလွန်အမင်း တိုက်ခိုက်ခြင်း၊ တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် ထပ်ပြီး တိုက်ခိုက်ခြင်းတို့ကိုသာ ပြုလုပ်နေမည် ဖြစ်ပေသည်။ ပြီးတော့ သွားများကို တင်းတင်းစေ့ကာ တိုက်ပွဲကို အနိုင်ရရှိပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သူက အမြဲတမ်း ဤကဲ့သို့ အော်ဟစ်လေ့ရှိသည်။
“ငါ... ဒွန်ကီဟိုတေးက တရားမျှတစွာနဲ့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး အနိုင်ရရှိခဲ့ပြန်ပြီ!”
ဤအမှတ်အသားသို့ ရောက်လာသောအခါတွင် သူက ဒေါသထွက်ရန်ပင် ပင်ပန်းနေပြီဖြစ်သဖြင့် ယူဟွန်းမှာ ထိုအတိုင်း လွှတ်ထားလိုက်တော့သည်။
‘မဟုတ်ဘူး၊ တချို့ဆိုရင် ငါ ဒါကို သဘောကျနေလို့ ဖြစ်မယ်။’
သူသည် တုတ်ချောင်းတစ်ချောင်းဖြင့် မီးပုံ၏ ပြာများကို မွှေလိုက်သည်။ သူက ဒွန်ကီဟိုတေး၏ အောင်မြင်မှုများနှင့် ပတ်သက်၍ အပြင်ပန်းတွင် အံ့သြမင်သက်မှုနှင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရမှုများကို ဖော်ပြခဲ့သော်လည်း စိတ်အထပ်အလွှာထဲတွင်မူ ဤသူရဲကောင်း၏ နောက်သို့ လိုက်ပါကာ သူ၏ စွန့်စားခန်းများကို တွေ့ကြုံရခြင်းအပေါ် ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခုကို ခံစားနေရသည်။ အကယ်၍ သူသာ ၎င်းကို အမှန်တကယ် မုန်းတီးပြီး စိတ်ကုန်နေခဲ့မည်ဆိုလျှင် လွန်ခဲ့သော အချိန်ကတည်းက သူ့ကို စွန့်ခွာသွားခဲ့ပြီး ဖြစ်လိမ့်မည်။ သူက မည်သည့်အချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ဦးကို ယုံကြည်ပြီး နောက်သို့ လိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပါသနည်း။ ကမ္ဘာကြီး၏ အဆုံးသတ်တွင် သူက ရိုသေလေးစားမှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ အသက်ရှင်ရပ်တည်ရန် တောင့်တသည့် အသည်းအသန် ဖြစ်မှုကြောင့် နောက်သို့ လိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထို့နောက်တွင် သူသည် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားဖြင့် လူများကို စုဆောင်းခဲ့ပြီး စိတ်စွမ်းအင်နယ်ပယ်ကို ဖြတ်သန်းကာ လမ်းဖောက်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ အနီးကပ် သေချာကြည့်မည်ဆိုပါက ဒွန်ကီဟိုတေးနှင့် အတူလုပ်ဆောင်ခဲ့သည့် ဤစွန့်စားခန်းမှာ ယူဟွန်း၏ ဘဝတွင် ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် လုပ်ဆောင်ဖူးခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။ ခက်ခဲခဲ့သော်လည်း ထိုအချိန်ကနှင့် ယှဉ်ကြည့်ပါက ဘာမှမဟုတ်ပေ။ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အလွန်တရာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေချိန်တွင်တောင် အရာရာကို တစ်ယောက်တည်း ထမ်းပိုးပြီး လမ်းပြခဲ့ရသည့် အချိန်နှင့် ယှဉ်ကြည့်ပါက ဘာမှမဟုတ်ပေ။ ဤသူရဲကောင်းအိုကြီးမှာ စဉ်းစားဉာဏ် ရှိသကဲ့သို့ မိုက်မဲပြီး၊ သနားစရာ ကောင်းသကဲ့သို့ အားကိုးရပေသည်။ ယခုအခါတွင် ယူဟွန်းသည် ကန်းယူဟွန်း ဖြစ်နေခြင်းထက် ဆန်ချိုပန်ဇာဆိုသည့် သူ၏ စာရေးဆရာ ဖြစ်လာခဲ့ပြီဟု အမှန်တကယ် ခံစားနေရသည်။
“ကဲ၊ စွန့်စားခန်း ကိုယ်တိုင်က ဆိုးလှတယ်လို့ ငါမထင်ပါဘူး။”
ယူဟွန်းက သူ၏ စိတ်ရင်းမှန် ခံစားချက်များကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သည်။ သူက တစ်စုံတစ်ဦး၏ ရှေ့တွင် အမြဲတမ်း ခိုင်မာသော မျက်နှာကို ပြသရပြီး သူ၏ စစ်မှန်သော ခံစားချက်များကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ရသည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူသည် ရိုးသားပွင့်လင်းစွာ နေနိုင်သည်ဟု ခံစားနေရသည်။
“ပျော်စရာကောင်းတဲ့ စွန့်စားခန်းတစ်ခုပါပဲ။”
“တီချီတာပေါ့၊ ဆန်ချို။ ဒွန်ကီဟိုတေးရဲ့ ဤကြီးမားတဲ့ စွန့်စားခန်းကြီးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပျော်စရာမကောင်းဘဲ နေနိုင်မှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီစွန့်စားခန်းကြီးလည်း တစ်နေ့ကျရင် ပြီးဆုံးသွားမှာပါပဲ။”
ဤစိတ်စွမ်းအင်နယ်ပယ်ကြီးလည်း အဆုံးတွင် ရှင်းလင်းသွားလိမ့်မည် ဖြစ်ပြီး အရာရာတိုင်းက ဖြတ်သန်းသွားမည့် ခဏတာ ပုံပြင်တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ ညကောင်းကင်ယံအောက် မီးပုံဘေးတွင် သူတို့ ဝေမျှပြောဆိုခဲ့ကြသော စကားဝိုင်းများ၊ အတူတကွ ရှိနေခဲ့ကြသည့် အမှတ်တရများ၊ အရာရာတိုင်း။
“ခင်ဗျား စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိလား။”
“နည်းနည်းတော့ပေါ့။”
ဒွန်ကီဟိုတေးနှင့် အတူလုပ်ဆောင်ခဲ့သည့် စွန့်စားခန်းမှာ သူ ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ပျော်စရာ ကောင်းခဲ့ပေသည်။ ရုတ်တရက် ယူဟွန်းသည် ဤစွန့်စားခန်းကြီး ပြီးဆုံးသွားသည်ကို မလိုလားတော့ပေ။
‘လောဘကြီးတာပဲ။’
၎င်းမှာ သူ မတောင့်တသင့်သည့် ဆန္ဒတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူ မတောင့်တသင့်ပေ။ သူက ဤကမ္ဘာမှ လူတစ်ဦး မဟုတ်ပေ၊ အပြင်ဘက်တွင်လည်း သူ့အတွက် ပေးအပ်ထားသည့် ဘဝတစ်ခု ရှိနေသည်။
“အင်း၊ ဒီစွန့်စားခန်းကြီးသာ အခု ပြီးဆုံးသွားမယ်ဆိုရင် ငါလည်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိမှာပဲ လို့ ထင်ပါတယ်။”
အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် ဒွန်ကီဟိုတေးက ယူဟွန်း၏ စကားကို လွယ်လွယ်ကူကူ လက်ခံလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော လူက ဤကဲ့သို့သော စကားမျိုးကို ပြောလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်မှတ်ထားခဲ့မည်နည်း။ ယူဟွန်းက အံ့သြနေသော မျက်နှာဖြင့် ဒွန်ကီဟိုတေးကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ကမ္ဘာပေါ်မှာ စွန့်စားခန်းတွေ အများကြီး ရှိပေမဲ့ ဒီအချိန်လောက် အရေးကြီးတာကို ဘယ်မှာ သွားရှာလို့ ရနိုင်မှာလဲ။ ပြီးတော့ တစ်နေ့ကျရင် ပြီးဆုံးသွားတော့မယ်ဆိုတဲ့ အချက်အလက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘယ်သူကများ ဟာတာတာ ဖြစ်ပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မှု မရှိဘဲ နေနိုင်မှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ ပုံပြင်တိုင်းမှာ အဆုံးသတ် ရှိသလိုပဲ ငါတို့ရဲ့ ဘဝ၊ ငါတို့ရဲ့ စွန့်စားခန်းမှာလည်း အဆုံးသတ် ရှိပါတယ်။ ၎င်းက ရှောင်လွှဲလို့မရပါဘူး။”
“အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်မှာပေါ့လေ။”
“ဆန်ချို။ အဲဒါကြောင့်မို့လို့ ငါတို့က ဒီအချိန်လေးကို ပိုပြီး ခံစားသင့်တယ်၊ ပြီးဆုံးသွားတဲ့အထိ ငါတို့ရဲ့ စွန့်စားခန်းကို ပိုပြီး ခမ်းနားပြီး ပျော်စရာကောင်းအောင် ဖန်တီးသင့်တယ်။ အဲဒီပုံပြင်က တစ်နေ့ကျရင် ပြီးဆုံးသွားရင်တောင်မှ နောက်ပိုင်းမှာ ပြန်လှည့်ကြည့်ပြီး အမှတ်ရတဲ့အခါ ငါတို့ ပျော်ခဲ့ရတယ်၊ နောင်တမရခဲ့ဘူးလို့ ပြောနိုင်ပါတယ်။”
ဒွန်ကီဟိုတေးက စူးရှစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“အဲဒါ လုံလောက်ပြီ မဟုတ်လား။”