နောက်တစ်နေ့ နေထွက်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် သူတို့နှစ်ဦး အိပ်ရာမှနိုးလာကြပြီး ခရီးဆက်ရန် ပြင်ဆင်ကြလေသည်။
ကန်းယူဟွန်း တစ်ယောက် မနေ့ညက စိတ်ညစ်သွားခဲ့ရသည်ကို ဘုရားသခင်များက အတော်လေး သဘောကျပျော်ရွှင်နေကြဟန်တူပြီး သူနိုးလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တခစ်ခစ်နှင့် ရယ်မောကြတော့သည်။
နောင်လာမည့်အချိန်တွေမှာ ဒီလူက ဘယ်လောက်တောင်များ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်ရဦးမလဲ။
ထိုအချိန်တွင် ဘုရားသခင်တို့က ပို၍ပင် စူးစမ်းချင်စိတ် ပြင်းပြလာကြ၏။
ကြင်နာတတ်သူ ကန်းယူဟွန်း (ခေါ်) တယ်လာ ကိုပင် စိတ်တိုဒေါသထွက်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည့် ထိုအရိပ်ယောင်၏ ကံကြမ္မာကရော ဘယ်လိုဖြစ်လာမလဲ။
သူလိုက်ချင်နေသည့် သူရဲကောင်း၏ လမ်းဆုံးနှင့် ဤစိတ်၏နယ်မြေ ရင်ဆိုင်ရမည့် ဇာတ်လမ်း၏ နိဂုံးကရော အဘယ်မှာနည်း။
မကြာမီမှာပင် ဘုရားသခင်တို့သည် ဤမျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့နေသော သူရဲကောင်းအပေါ် အနည်းငယ်မျှော်လင့်ချက်များ ထားရှိလာကြတော့သည်။
‘မဆိုးတဲ့ တုံ့ပြန်မှုပါပဲ။’
ဒီအရာကြောင့် သူက ပိုပြီးပင်ပန်းလာလိမ့်မယ်လို့ ဘာကြောင့် ခံစားနေရတာပါလိမ့်။ ဒါဟာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြောင့် ဖြစ်လာတဲ့ భ्रାంతి တစ်ခုတည်းပဲလား။
“လာကြစို့! ရိုစီနန်တေး၊ ဆန်ချို။ ခရီးဆက်ကြစို့လေ။ စွန့်စားခန်းကြီးက ငါတို့ကို စောင့်ကြိုနေပြီ!”
“ဟုတ်ကဲ့။ နားလည်ပါပြီ၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ကို မတိုက်တွန်းပါနဲ့တော့”
နောက်ထပ် ဘာတွေဖြစ်လာမလဲဟု သူ တွေးမိသည်။
ယူဟွန်းအတွက်မူ တစ်စုံတစ်ရာသော ပြဿနာမျှမရှိဘဲ တစ်နေ့တာ ကုန်ဆုံးသွားသည်မှာ ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်သည်။
အခြားသော စုဆောင်းသူများမှာ တစ်ရက်ပင် မခံဘဲ စိတ်၏နယ်မြေထဲမှ လွင့်စင်ထွက်သွားခဲ့ကြရသဖြင့် နောက်ဆက်တွဲ ဘာတွေဖြစ်လာမည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။
ယူဟွန်းကမူ သူဖြတ်သန်းသွားမည့် လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ လှပသောရှုခင်းများကို တစိမ့်စိမ့်ခံစားကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လှမ်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“အာ”
သူ့တွင် တစ်စုံတစ်ရာကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် ရုတ်တရက် မေးလိုက်လေသည်။
“သခင်သူရဲကောင်း ခင်ဗျာ။”
“ဘာလဲ၊ ဆန်ချို။”
“ဒီစွန့်စားခန်းတွေ ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါ ခင်ဗျား ဘာလုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားလဲ။”
ယူဟွန်းက ထိုအရာကို သိချင်နေမိသည်။ မင်းသမီး ဒူဆီနီယာ ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ ဒွန်ကီဟိုတေး ကတော့ သူ၏စွန့်စားခန်းများကို ဘယ်တော့မှ အဆုံးသတ်လိမ့်မည် မဟုတ်ဟု သူ သံသယဝင်မိသည်။
အကြောင်းရင်း တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် ဒီလူဟာ သေဆုံးသွားသည်အထိ ကမ္ဘာအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာနေမည့်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရပြီး ထိုသို့ တွေးမိသည်မှာလည်း ထူးဆန်းသည်ဟု မထင်ရပေ။
ဒွန်ကီဟိုတေးက ထူးဆန်းသောမေးခွန်းတစ်ခု မေးသကဲ့သို့ ပြန်လည်မေးမြန်းလာသည်။
“ဆန်ချို။ မင်းဟာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေပြီပဲ။ ဒီလိုကျယ်ပြန့်လှတဲ့ ကမ္ဘာကြီးထဲမှာ စွန့်စားခန်းဆိုတာ တစ်ခုတည်းပဲ ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်မှာလဲ။”
“ဇာတိမြေကို ပြန်မသွားတော့ဘူးလား။”
ယူဟွန်းက ဒွန်ကီဟိုတေး၏ မွေးရပ်ဇာတိဖြစ်သော ‘အယ်လ် တိုဘိုဆို’ ရွာလေးအကြောင်းကို ထည့်ပြောလိုက်သည်။
ဝတ္ထုထဲတွင် သူ အသက်ရှူကြပ်သည်ဟု ခံစားရပြီး စွန့်စားခန်းများကို မက်မောကာ ချက်ချင်းပင် ထွက်ပြေးခဲ့ရသည့် ရွာလေး။
“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ အဲဒီကို ပြန်မသွားတော့ဘူး။”
“ဘာလို့မသွားတာလဲ။”
“ငါ့မှာ ဖြည့်ဆည်းရမယ့် တာဝန်တွေနဲ့ မပြီးပြတ်သေးတဲ့ လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိသေးလို့ပေါ့။ အို၊ ငါ့ရဲ့ဇာတိမြေကို မုန်းလို့ ဒီလိုပြောတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်တော့ ငါ့ဇာတိမြေ အယ်လ် တိုဘိုဆို ဟာ အလှပဆုံးရွာလေးပါလို့ ငါ ပြောနိုင်ပါတယ်။”
ဒွန်ကီဟိုတေးက ရိုစီနန်တေး၏ ကျောပေါ်မှနေ၍ အယ်လ် တိုဘိုဆို၏ ရှုခင်းများကို ကြွားဝါပြောဆိုနေသည်။ ထိုအချက်တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် သူသည် မိမိ၏ဇာတိမြေကို မမုန်းတီးကြောင်း ယူဟွန်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။
“ဒီအချိန်လောက်ဆိုရင် အဲဒီက မြက်ခင်းတွေဟာ အမြဲတမ်း စိမ်းလန်းစိုပြေနေမှာပဲ။ နေရာအနှံ့ ပေါက်ရောက်နေတဲ့ သစ်ပင်တွေက မြေကြီးထဲမှာ အမြစ်တွယ်လို့ ဘာနဲ့မှမတူအောင် ကြံ့ခိုင်ပြီး လှပနေလိမ့်မယ်။ အဲဒီသစ်ပင်တွေရဲ့ အရိပ်အောက်မှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် မှီခိုနေလိုက်ရင် ကိုယ့်အမေက ရင်ခွင်ထဲမှာ ပွေ့ဖက်ထားသလိုမျိုး ခံစားရတယ်။”
“အရမ်းကို နွေးထွေးတဲ့ပုံပါပဲ။”
“သစ်ပင်တွေနဲ့ ကျောက်တုံးတွေကြားက စီးဆင်းနေတဲ့ စမ်းချောင်းလေးက ဘယ်တော့မှ ခန်းခြောက်သွားတာမျိုး မရှိဘူး။ ရေငတ်တဲ့အခါတိုင်း ဘယ်သူမဆို အဲဒီရေကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် သောက်လို့ရတယ်။ ရွာသူရွာသားတွေကလည်း အရမ်းကို ဖော်ရွေကြတယ်။ သူတို့က ငါ့ကိုတွေ့တာနဲ့ အမြဲတမ်း လက်ပြနှုတ်ဆက်ကြတယ်။ အိမ်နီးနားချင်းက ချစ်စရာကောင်းတဲ့ မိန်းမပျိုလေး၊ မုန့်ဖုတ်ဆိုင်က အမျိုးသမီး၊ အားလုံးက ငါ့ရဲ့ခမ်းနားတဲ့ ရုပ်ရည်အလှကို စွဲလမ်းကြရတာချည်းပဲ။ မျက်လုံးကိုမှိတ်လိုက်ရင် သူတို့ရဲ့ ရယ်မောသတွေက ငါ့နားထဲမှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားယောင်နေတုန်းပဲ။”
ဒွန်ကီဟိုတေးက အမြန်ပင် ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ဆန်ချို။ တကယ်တော့ ငါ့ရင်ထဲမှာ မစ္စဒူဆီနီယာ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိပါတယ်။ အထင်တော့ မလွဲလိုက်နဲ့ဦး။”
“အော်၊ ဟုတ်ကဲ့ပါလေ။”
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့ဇာတိမြေ အယ်လ်တိုဘိုဆိုမှာဆိုရင် လေတွေက အမြဲတမ်း တိုက်ခတ်နေပြီး အေးမြနေတတ်တယ်။ တစ်ခါတလေတော့ လေပြေလေးတွေ တိုက်တတ်ပေမဲ့ အဲဒီလိုအချိန်မျိုးမှာဆိုရင် တောင် ငါ့ရဲ့ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ စိတ်ကိုပါ နှစ်သိမ့်ပေးနိုင်လောက်အောင် နွေးထွေးလွန်းတယ်။ တခါတလေ တိရစ္ဆာန်လေးတွေက ဝင်းထဲမှာ ငြိမ်းချမ်းစွာနဲ့ ပြေးလွှားဆော့ကစားကြပြီး ငှက်ကလေးတွေကလည်း အမြဲတမ်း မရပ်မနား သီချင်းဆိုကြတယ်။ ကလေးတွေက အဲဒီငှက်တွေကို လိုက်လံဖမ်းဆီးရင်း ပျော်ပျော်ပါးပါး ဆော့ကစားကြတယ်လေ။”
“သြော်… ဟုတ်လား။”
ထိုသို့ပြောလိုက်သောအခါ ယူဟွန်းမှာ အံ့သြသွားမိသည်။
သူ့ဇာတိမြေဆိုသည်မှာ ဒွန်ကီဟိုတေး သေလောက်အောင်မုန်းသဖြင့် ပြန်မသွားချင်ဆုံးနေရာ တစ်ခု မဟုတ်ပါလော။
သို့သော် သူ၏စကားများအရ ကြည့်ရသည်မှာ သူသည် မိမိ၏ဇာတိမြေကို အခြားမည်သည့်အရာထက်မဆို ပို၍ ဂုဏ်ယူနေပုံပင် ရပေသည်။
သူအသေးစိတ် ဖွဲ့နွဲ့ပြောဆိုနေသည်ကို နားထောင်ရုံမျှဖြင့်ပင် ထိုရှုခင်းကြီးသည် မျက်စိရှေ့တွင် တဝင်းဝင်းပေါ်လာသကဲ့သို့ ရှိသည်။
ထို့ထက်ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ မိမိ၏ဇာတိမြေအကြောင်း ပြောနေစဉ် ဒွန်ကီဟိုတေး၏ မျက်နှာပေးပင် ဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ တစ်စုံတစ်ရာကို လွမ်းဆွတ်တောင့်တနေသည့်ပုံစံဖြင့် သူအိပ်မက်မက်ခဲ့ဖူးသော အရာတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ပင်။
“သခင်သူရဲကောင်း ခင်ဗျာ။ တကယ်ပဲ အဲဒီကို ပြန်မသွားချင်ဘူးလား။”
ဤမျှလောက်အထိ လွမ်းဆွတ်တမ်းတနေသော မျက်နှာပေးမျိုး ရှိပါလျက်နှင့်လေ။
ဒွန်ကီဟိုတေးက ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“အင်း၊ ဆန်ချို။”
“တကယ်လို့ တာဝန်တွေသာ အကုန်ပြီးဆုံးသွားခဲ့ရင် ခင်ဗျား ဘာလုပ်မှာလဲ။”
“မင်းက တချို့ကိစ္စတွေအပေါ်မှာ ထူးထူးဆန်းဆန်းကို စွဲလမ်းနေပါလား။ 嗯… ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့သာ ငါ့ရဲ့တာဝန်တွေနဲ့ လုပ်စရာရှိတာတွေ အားလုံးပြီးဆုံးသွားပြီး ငါ့ရဲ့ချစ်လှစွာသော ဒူဆီနီယာကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့မယ်၊ နောက်ဆုံးမှာ ငါ့ဘဝရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းနိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင်ပေါ့လေ။”
အဲဒီအခါကျရင်တော့။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
သူ့ရဲ့ချစ်လှစွာသော ဇာတိမြေကို ပြန်သွားဖြစ်ကောင်း ပြန်သွားလိမ့်မယ်။
ဒွန်ကီဟိုတေးက ထိုသို့ပြောလိုက်သည်။
ယူဟွန်းက သူ့ကိုကြည့်ကာ တစ်စုံတစ်ရာကို ပြောတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ဒွန်ကီဟိုတေးက စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ လောလောဆယ်မှာတော့ ငါတို့မှာ လုပ်စရာရှိတာတွေ ရှိသေးတယ်၊ ဒါကြောင့် အဲဒါကို စိတ်မပူနဲ့။ အခုအချိန်မှာ အရေးအကြီးဆုံးကတော့ ဆိုးယွားတဲ့ စုန်းကဝေ ဖရက်စတန်ရဲ့ ဘေးအန္တရာယ်ကနေ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ရတဲ့ အခြေအနေမှာရှိနေတဲ့ မင်းသမီးကို ကယ်တင်ဖို့ပဲ။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ နားလည်ပါပြီ ခင်ဗျာ။”
“ဆန်ချို။ မင်းက လယ်သမားတစ်ဦး ဖြစ်ပေမဲ့ တစ်နေ့ကျရင် ငါ့လိုပဲ သူရဲကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာကို မင်း သိပါတယ်။ အချိန်တွေ ကုန်လွန်လာတာနဲ့အမျှ ငါ့ရဲ့ဆိုလိုရင်းကို မင်း သဘာဝကျကျ နားလည်လာပါလိမ့်မယ်။”
ထိုစကားနောက်တွင် သူတို့နှစ်ဦးသား လမ်းလျှောက်ခြင်းအပေါ်တွင်သာ အာရုံစိုက်လိုက်ကြတော့သည်။
တပ် တပ် တပ် တပ်!
အဝေးတစ်နေရာ၊ ကုန်းနှီးတောင်စွယ်၏ တစ်ဖက်မှနေ၍ ရန်သူတို့၏ အော်ဟစ်သံများစွာနှင့်အတူ ဖုန်မှုန့်များ တဝုန်းဝုန်း ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ယူဟွန်းတစ်ယောက် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာရသည်။
തീർച്ചပါပဲ၊ သူ စိတ်မသက်မသာဖြစ်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ သူ၏ရှေ့နားမှ ဖုန်လုံးကြီးကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သူ၏ဘေးတွင် ရှိနေသည့် မခန့်မှန်းနိုင်သော သူရဲကောင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေသည်။
သူ၏စိုးရိမ်ပူပန်မှုမှာ လက်တွေ့အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီတည်း။
“ဆန်ချို! ဟන්නော်ကို ကြည့်စမ်း! ရန်သူ့နိုင်ငံက ဒိုင်းတွေနဲ့ စစ်သားတွေနဲ့ သူရဲကောင်းတွေ ငါတို့ရဲ့လမ်းကို ပိတ်ဆို့ဖို့ ကြိုးစားနေကြပြီ!”
“ဘာမှမမြင်ရပါဘူး။ ဖုန်ထူနေတာ သက်သက်ပါပဲ။”
“အဲဒါကြောင့် သူတို့က ရန်သူတွေဆိုတာ သေချာနေတာပေါ့။ သူတို့က ငါ့ကို ရဲရဲရင့်ရင့်နဲ့ လာနှောင့်ယှက်နေကြတယ်။ သူတို့ကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ သဘောထားလို့တော့ မဖြစ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မစိုးရိမ်နဲ့။ မဟာဒွန်ကီဟိုတေး ဖြစ်တဲ့ ငါက ဘယ်သူ့ကိုမဆို ဘယ်လိုလူပဲဖြစ်ဖြစ် အနိုင်ယူနိုင်တယ်ဆိုတာကိုလေ!”
“ဟူး…”
[TP ၁၀၀ လှူဒါန်းလိုက်ပါပြီ!]
[မင်းပြောသမျှကို သူလုံးဝနားမထောင်ဘူးမို့လား ဟားဟား]
[TP ၁၀၀ လှူဒါန်းလိုက်ပါပြီ!]
[ကန်းယူဟွန်း တယ်လာရဲ့ ရာသီဥတု ၁၇၂၄၂356 မြောက် သက်ပြင်းချသံ ဟားဟား]
“သခင်သူရဲကောင်း ခင်ဗျာ။ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာကို အရင်စစ်ဆေးကြည့်ရအောင်လေ။”
ယူဟွန်းနှင့် ဒွန်ကီဟိုတေးတို့မှာ တောင်စွယ်ပေါ်သို့ တက်ရောက်ပြီးမှသာ ထိုဘက်ခြမ်းမှ ရှုခင်းများကို မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့ကြသည်။
ဖုန်မှုန့်များ ထွက်ပေါ်လာရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ အခြားမဟုတ်ဘဲ သိုးအုပ်ကြီး တစ်အုပ် မက တစ်သောင်းပင် ဖြစ်နေလေတော့သည်။
သိုးတို့၏အော်သံများမှာ အလွန်ဝေးလံသောနေရာမှ ဖြစ်သဖြင့် စစ်သားတို့၏ စစ်ကြွေးကြော်သံများနှင့်ပင် တူနေခဲ့သည်။
ယူဟွန်းက ဒါကိုသာ ကြည့်ဦးဆိုသည့်အလား ဒွန်ကီဟိုတေးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဤအဘိုးကြီးသူရဲကောင်းမှာမူ သိုးများကို မြင်ပြီးနောက်တွင်ပင် သူ၏မာကျောသော ပورسနာကို လုံးဝ လျှော့မပေးပေ။
“ဆန်ချို! ဟိုမှာကြည့်စမ်း! ဒိုင်းတွေ ကိုင်ထားတဲ့ အဲဒီ မြောက်များစွာသော စစ်သားတွေနဲ့ သူရဲကောင်းတွေကို!”
“ဟင်?”
“သူတို့က သူတို့ရဲ့ ဖျားယောင်းလှည့်စားမှုတွေနဲ့ ငါ့ကို လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားကောင်း ကြိုးစားလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့မှာ အခွင့်အရေး မရှိပါဘူး! သူတို့ရဲ့ ဖုန်လုံးတွေနဲ့ ငါ့မျက်လုံးကို လှည့်စားလို့ မရသလို၊ သိုးမွေး အသွင်တူဝတ်စုံတွေနဲ့လည်း ငါ့ကို တားဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး! လာစို့၊ ရိုစီနန်တေး!”
“သခင်! သခင်ကြီး!”
ဒွန်ကီဟိုတေး တစ်ယောက် ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်ကာ ပြေးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ယူဟွန်းမှာ အာစေးမိသလို ဖြစ်သွားရသည်။
သို့သော် သူတွန့်ဆုတ်နေချိန်မှာ ခဏတာမျှသာ ဖြစ်၏။
သူ ဘာပဲလုပ်လုပ် ဒွန်ကီဟိုတေးနောက်သို့ လိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးသားပင်။
‘ဒီလောက်အဝေးကြီးတောင် ရောက်လာခဲ့ပြီပဲ၊ အဆုံးထိတော့ လိုက်သွားရမှာပေါ့။’
ယူဟွန်းက ဒွန်ကီဟိုတေး၏နောက်သို့ အမြန်ပင် လိုက်လံပြေးထွက်သွားတော့သည်။
ဒွန်ကီဟိုတေးက ရိုစီနန်တေးပေါ်သို့ တက်ထိုင်ပြီးဖြစ်ကာ သိုးအုပ်ကြီးဆီသို့ လှံကိုတန်းလျက် ချဉ်းကပ်သွားလေသည်။
“မတရားတဲ့ စုန်းကဝေရဲ့ ကျွန်တွေ! မကောင်းဆိုးဝါး အင်ပါယာရဲ့ စစ်သားတွေ! ဒွန်ကီဟိုတေးရဲ့ စီရင်ချက်ကို ခံယူကြစမ်း!”
မေ…!
သိုးများမှာ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် သွေးစို့၍ သေဆုံးသွားကြသည်။
မြင်ရသူတိုင်း၏ အမြင်တွင်မူ ဤသည်မှာ သက်ကြီးရွယ်အို ရူးကြောင်ကြောင် လူတစ်ဦးက တိရစ္ဆာန်များကို အနိုင်ကျင့်နေသည်ထက် မပိုပေ။
“အို၊ မလုပ်နဲ့၊ ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ!”
“ဟေ့ကောင်၊ အဲဒီရူးကြောင်ကြောင် အဘိုးကြီးကို ဘယ်သူမဆို တားကြစမ်းပါဦး! ဟေ့လူ! ခင်ဗျားက သူ့ရဲ့နောက်လိုက် မဟုတ်လား! ဒီအတိုင်းဆိုရင် ကျုပ်တို့ရဲ့သိုးတွေ အကုန်သေကုန်တော့မှာပေါ့!”
သိုးအုပ်ကို ဦးဆောင်လာကြသော သိုးထိန်းများက ယူဟွန်းကို အော်ဟစ်တားမြစ်ကြသည်။
သူတို့၏ အမြင်တွင်မူ ဒွန်ကီဟိုတေးမှာ အားနည်းသူများကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်တတ်သည့် လူမိုက်တစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်နေပေသည်။
ယူဟွန်းမှာ ထိုအခြေအနေ၏ ရယ်စရာကောင်းလွန်းမှုကို အတတ်နိုင်ဆုံး လျစ်လျူရှုကာ ရွေးချယ်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။
တိုက်ခိုက်ရန်။
သူသည် ပက်လျန်ကိုဓားအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ သိုးအုပ်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။
“သူရဲကောင်းရဲ့ ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ကြစမ်း!”
သူ့အနေဖြင့် ဒွန်ကီဟိုတေးနောက်သို့ လိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးသားဖြစ်ရာ တစ်စုံတစ်ရာ တွန့်ဆုတ်နေခြင်း မရှိပေ။
ယူဟွန်းက သူ့ရှေ့ရှိသိုးတစ်ကောင်၏ လည်ပင်းကို လျင်မြန်စွာ ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။
နတ်ဘုရား ဝိညာဉ်တော်များမှာလည်း သူဤမျှအထိ လုပ်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားကြပုံရကာ သူ၏လုပ်ရပ်ကြောင့် အံ့သြသွားကြသည်။
ထိုလူနှစ်ဦး မည်မျှပင် သိုးများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြပါသနည်း။
ရုတ်တရက် ထူးဆန်းသည့်အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်လာခဲ့သည်။
မေ။ အီး။ အာ့အာ့!!
သိုးတို့၏အော်သံများမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် လူသားတို့၏ အော်ဟစ်သံများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။
ထို့ပြင် ယူဟွန်း၏မျက်စိရှေ့တွင် လဲကျသွားကြသော သိုးများ၏ ရုပ်အလောင်းများမှာ တကယ်တမ်းတွင် သိုးမွေးကုတ်အင်္ကျီများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည့် လူများသာ ဖြစ်နေကြသည်။
သူတို့၏ အစစ်အမှန် ရုပ်သဏ္ဌာန်များ ပေါ်ထွက်လာကြခြင်းကြောင့်လော။ သိုးမွေးအဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားကြသော စစ်သားများမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထရပ်ကာ သူတို့၏ လက်နက်များကို ထုတ်ယူလိုက်ကြသည်။
[သိုးတွေဆိုတာ တကယ်တော့ စစ်သားတွေဖြစ်နေမှန်း သိလိုက်ရလို့ နတ်ဘုရား ဝိညာဉ်တော်တွေ အံ့အားသင့်သွားကြပါတယ်။]
[နတ်ဘုရား ဝိညာဉ်တော်အများစုက ဒွန်ကီဟိုတေးကို အမြင်ပြောင်းသွားကြပါပြီ။]
“ကြည့်စမ်း! ဆန်ချို! ဒါတွေက အားနည်းသူတွေကို နှိပ်စက်တတ်တဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးရဲ့ နောက်လိုက်တွေပဲ! ဘယ်သူ့ကိုမှ ချန်မထားဘဲ အကုန်လုံးကို ချေမှုန်းပစ်လိုက်စမ်း!”
ဒွန်ကီဟိုတေးက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ယူဟွန်းလည်း ခေါင်းညိတ်ကာ သူ၏ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ စစ်သားများမှာ အင်အားကြီးမားကြသော်လည်း အရှိန်အဟုန် ရနေကြပြီဖြစ်သော ဤလူနှစ်ဦးကို တားဆီးနိုင်လောက်အောင်အထိ မစွမ်းဆောင်နိုင်ကြပေ။
ရိုစီနန်တေးပေါ်မှ ဒွန်ကီဟိုတေးမှာ မုန်တိုင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူ၏လှံဖြင့် ရန်သူများစွာကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထိုးဖောက်တိုက်ခိုက်နေသည်။
သူ့ကိုကြည့်ရသည်မှာ သဘာဝဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုနှင့်ပင် တူနေပေသည်။
ယူဟွန်းလည်း သူ့ထက်အောက်မကျပေ။
သူ့ဆန္ဒအတိုင်း လွတ်လပ်စွာ ပြောင်းလဲနိုင်သော သူ၏လက်နက်က ရန်သူစစ်သားများကို ထိတ်လန့်င်င်ဖြစ်စေခဲ့ပြီး သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းရည်မှာလည်း သူတို့ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေသည်။
စစ်သား အယောက်တစ်ရာကျော်မှာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူတို့၏ဓားချက်အောက်တွင် လဲကျသွားခဲ့ကြသည်။
“သစ္စာဖောက်ပါပြီ! ပြေးကြစို့!”
“ကယ်ကြပါအုန်းး!!”
ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေကြသော စစ်သားများမှာ လက်နက်များနှင့် သိုးမွေးကုတ်အင်္ကျီများကို ပစ်ချကာ ထွက်ပြေးသွားကြသည်။
သိုးအုပ်ကို ဦးဆောင်လာကြသော တပ်မှူးများမှာမူ အေးစက်နေသော ရုပ်အလောင်းများအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိနှင့်ကြေပြီ ဖြစ်သည်။
လဲကျသွားကြသော ပုံရိပ်ယောင်များမှာ စာသားများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ပျံ့လွင့်သွားကြသည်။
နတ်ဘုရား ဝိညာဉ်တော်များက ဒွန်ကီဟိုတေးကို အံ့သြထိတ်လန့်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြသည်။
သူပြောခဲ့သည့်အတိုင်း အားလုံး အမှန်တကယ် ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။
လူတိုင်းက ရူးကြောင်ကြောင် စိတ်ကူးယဉ်ဆန်မှုများဟု ပယ်ချခဲ့ကြသမျှသော အရာအားလုံးမှာ လက်တွေ့အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေပြီ။
‘ငါ့ခန့်မှန်းချက်အတိုင်းပဲ။’
ယူဟွန်းက သူ့စိတ်ထဲတွင် ပြုံးလိုက်သည်။
ဒွန်ကီဟိုတေး၏ ဆန္ဒကို မဆန့်ကျင်ဘဲ သူ၏စကားများကို ယုံကြည်ပေးခြင်း။
ဤသည်ပင်လျှင် ဤကမ္ဘာ့ရှုထောင့်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်မည့် အဓိကသော့ချက် ဖြစ်ပေသည်။
သူသည် မန္တန်တစ်ခုခုဖြင့် အချုပ်ခံထားရသကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကို ရရှိနေရသည်။
“ဆန်ချို။ မင်း တိုက်ခိုက်တာ ကောင်းလိုက်တာ။”
ဒွန်ကီဟိုတေးက ရိုစီနန်တေးမြင်းကို စီးကာ ယူဟွန်းထံသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး မေးလိုက်သည်။
“ပင်ပန်းနေပြီလား။”
“ဘယ်ကလာ ပင်ပန်းရမှာလဲ ခင်ဗျာ။”
ယူဟွန်းက ပြုံးလျက် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
သူ့စကားမှာ ဟန်ဆောင်ပြောနေခြင်း မဟုတ်သည်ကို ရိပ်မိလိုက်သည့် ဒွန်ကီဟိုတေးမှာလည်း ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ! ဒါဆိုရင် ဆက်သွားကြစို့။ မွန်မြတ်တဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်က ဒီနေရာမှာ ရပ်နားမနေပါဘူး။”
“ကျွန်တော်က တပ်သားလေး တစ်ယောက်ပါ ခင်ဗျာ။”
“ထူးချွန်တဲ့ တပ်သားလေး တစ်ယောက်ပေါ့။ နောက်ပြီး တစ်နေ့ကျရင် မွန်မြတ်တဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာမယ့် အလားအလာရှိသူလည်း ဖြစ်တယ်။ ဆန်ချို၊ မင်းကိုယ်မင်း အထင်အသေးမခံနဲ့။
လူတိုင်းမှာ ကိုယ်စီဂုဏ်ဒြပ်တွေ ရှိကြတယ်။
မတွေ့ရှိသေးတဲ့သူတွေဆိုတာက သူတို့ရဲ့ ထူးချွန်မှုကို မတွေ့ရှိသေးတာ သက်သက်ပါပဲ။”
ဒွန်ကီဟိုတေးက ထိုသို့ပြောဆိုရင်း ယူဟွန်းဘက်သို့ လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ အလားအလာကို မင်း အပြည့်အဝ ဖော်ထုတ်ပြီးသွားပြီလို့ ငါထင်တယ်။”
ယူဟွန်းက သူ့လက်ကို လှမ်းဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
“ချီးကျူးပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ခင်ဗျာ။”
“ကောင်းပြီလေ။ ကဲ၊ အချိန်ဖြုန်းနေလို့ မဖြစ်ဘူး။ သွားကြစို့။”
ဟီး-ဟီး-ဟီး-ဟီး!
သူ့မြင်းပျံ ရိုစီနန်တေးကလည်း ရှေ့ဆက်ရမည့် စွန့်စားခန်းကို မျှော်လင့်နေပုံရကာ အားရပါးရ စည်းစိမ်ပြင်းပြင်းဖြင့် အော်မြည်လိုက်သည်။
ရှေ့မှ ဦးဆောင်သွားနေသော ဒွန်ကီဟိုတေး၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း သူသည် ဟိုးရှေးဟောင်းနှောင်းဖြစ်များကို ရုတ်တရက် သတိရသွားကာ ရင်ဘတ်တစ်နေရာမှ အပူငွေ့တစ်ခု တက်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ ငယ်စဉ်က ကောက်ခံသူ (Collector) တစ်ဦး ဖြစ်လာသည့်အခါမျိုးတွင် ဤကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ကောင်းပြီး ခမ်းနားသော စွန့်စားခန်းမျိုးကို လုပ်ဆောင်ရန် အိပ်မက်မက်ခဲ့ဖူးသည်။
စွန့်စားခန်းနှင့် တိုက်ပွဲ။
မိမိဆီသို့ ရောက်ရှိလာတတ်သည့် အကျပ်အတည်းများနှင့် ၎င်းတို့ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည့် ပြင်းထန်သော စိတ်အားထက်သန်မှု။
ထိုအရာများ အားလုံးမှာ ပျံ့လွင့်သွားခဲ့ပြီး နောက်ထပ် မရှိတော့သည့် ခဏတာ အိပ်မက်များသာ ဖြစ်သည်ဟု သူ ထင်ခဲ့မိသည်။
သို့သော် ယခု၊ ဤအချိန်တွင်မူ သူ၏ရင်ခုန်သံများ ဤကဲ့သို့ တစ်ဖန် ပြန်လည်ခုန်ပေါက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
ဒွန်ကီဟိုတေးက ခေါင်းလှည့်ကာ ယူဟွန်းကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဆန်ချို။ ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ။ လာလေ။”
“လာပါပြီ ခင်ဗျာ။”
ဟီး-ဟီး-ဟီး!
“ရိုစီနန်တေးကလည်း အသင့်ဖြစ်နေပြီတဲ့။”
လူနှစ်ဦးနှင့် တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်တို့၏ စွန့်စားခန်းမှာ တစ်ဖန် ပြန်လည် စတင်ခဲ့လေတော့သည်။
***
ရေခဲပြင်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော ဂြိုဟ်တစ်ဂြိုဟ်။
ကိုကိုတပ်စ် (Cocytus) ဟု မိမိကိုယ်ကို အမည်ပေးထားသော ထိုကမ္ဘာကြီးကို အမြီးကိုလိမ်ချည်ထားသည့် မြွေကြီးတစ်ကောင်က ပတ်ရစ်ထားသည်။
အကျင့်ပျက်ခြစားမှု၊ လှည့်စားမှုနှင့် ဒေါသတို့၏ သင်္ကေတ။
ခေါင်းသုံးလုံးပါရှိသော ထိုမည်းနားသောမြွေကြီး၏ တည်ရှိမှုမှာ စကြဝဠာ အစွန်အဖျားအထိပါ ရွံရှာခံရသည့် မကောင်းဆိုးဝါး၏ ကိုယ်စားပြုမှုပင် ဖြစ်ပေသည်။
စာတန် (သို့မဟုတ်) လူစီဖာ ဟုခေါ်သော ထိုမြွေကြီးမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်လျက် တယ်လာတစ်ဦး၏ ပန်းချီကားချပ်ကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
တစ်ခါတစ်ရံ ပျော်စရာကောင်းသကဲ့သို့ ရယ်မောတတ်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံ သူ၏ခံစားချက်များကို စာနာတတ်ကာ တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ သူ၏စွန့်စားခန်းကို အားပေးကူညီတတ်သည်။
ဤသေးငယ်သော သတ္တဝါလေးမှာ အမြဲတမ်း မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ရှိပြီး အကျပ်အတည်းများကို ကျော်ဖြတ်ကာ မိမိ၏လမ်းကြောင်းကို ဖန်တီးတတ်သည်။
ထို့ပြင် သူ၏အဆင့်မှာ သန့်စင်လာပြီး ပိုမိုမြင့်မားလာသည်နှင့်အမျှ စာတန်သည် သူ၏ မှေးမှိန်နေသော ယူဆချက်အပေါ်တွင် ယုံကြည်မှု ရှိလာခဲ့သည်။
“စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတာတစ်ခုကို ကြည့်နေပါလား။”
ထိုအချိန်တွင် သူ၏ဦးခေါင်းအထက်ရှိ အာကာသပြင်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ခေါင်းသုံးလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း အထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဗုန်း။
သူ့ကိုယ်ခန္ဓာမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားရုံမျှဖြင့်ပင် ရေခဲပြင်များ ကွဲအက်သွားပြီး ကောင်းကင်ကြီးမှာလည်း ပွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်။
ရေခဲပြင် ဝန်းကျင်ကြီးမှာ အပိုင်းပိုင်းကွဲအက်သွားပြီး အရေအတွက် မရေတွက်နိုင်သော ရေခဲစအမြောက်အမြား ပြုတ်ကျလာကြသည်။
အချို့မှာ ကီလိုမီတာပေါင်းများစွာ ရှိသည့် ကြီးမားလှသော ရေခဲတုံးကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။
စာတန်၏ မျက်လုံးသုံးစုံမှာ သူ၏ပြိုင်ဘက်ကို မှတ်မိသွားသည်နှင့်အမျှ ကျဉ်းမြောင်းသွားကြသည်။
[မင်း ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ။ ငါ အခု အလုပ်ရှုပ်နေတယ်၊ ဒါကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးမယ့်အစား ဒီကနေ ထွက်သွားတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။]
“လာပါ၊ မလုပ်စမ်းပါနဲ့။ အတူတူ အရှင်သခင်ချင်းဖြစ်ပြီး အဲဒီလောက်အထိ ရိုင်းစိုင်းဖို့ ကောင်းလို့လား။ စကြဝဠာကြီးထဲမှာ အထီးကျန်နေတဲ့ မင်းလိုလူဆီကို ဘယ်သူက လာည်ချင်မှာလဲ။ လက်တွေ့မှာ ငါတစ်ယောက်တည်း ရှိတာပေါ့။ ဒါကြောင့် မင်း ကျေးဇူးတင်သင့်တာပေါ့လေ။”
[ဒါဆိုရင် ဘာလာလုပ်တာလဲ ပြောစမ်းပါ။ မက်ဖစ်စတို။]
မက်ဖစ်စတို။
သူ၏အစစ်အမှန် နာမည်မှာ မက်ဖစ်စတိုဖီးလီးစ် (Mephistopheles) ဖြစ်ပြီး၊ ဖောစ် (Faust) ဟုခေါ်သော လူသားတစ်ဦးကို အကျင့်ပျက်ခြစားစေရန် အီဒင်နှင့် လောင်းကြေးထပ်ဖူးသော မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
သူသည် ကြီးမားသော တပ်မတော်ကြီးဖြစ်သည့် ပန်ဒီမိုနီယမ် (Pandemonium) ၏ အရှင်သခင် ခုနစ်ဦးအနက် တစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ ဒေါသနှင့်မာန နေရာနှစ်ခုစလုံးကို ရယူထားခဲ့ဖူးသော မာန၏နေရာကို ဆက်ခံမည့်သူလည်း ဖြစ်သည်။
နတ်ဘုရား ဝိညာဉ်တော်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ အမည်ဝှက်မှာ [အချို့နှင့် ဒဿနိကဗေဒကို ချီးမွမ်းသော မကောင်းဆိုးဝါး] ပင် ဖြစ်ပေသည်။
သို့သော် သူသည် ပန်ဒီမိုနီယမ် အဖွဲ့အစည်းအတွင်း၌ပင် ပါဝင်နေသော်လည်း စာတန် သဘောအကျဆုံးလူတော့ မဟုတ်ပေ။ စာတန်သည် ထိုကြီးမားသော တပ်မတော်ကြီးထဲမှ မည်သူ့ကိုမျှ အမြဲတမ်း အဆင်ပြေခဲ့ဖူးသူ မဟုတ်ပေ။
မက်ဖစ်စတိုတစ်ဦးတည်းသာလျှင် စာတန်ထံသို့ သူလိုချင်သည့်အချိန်တိုင်း လွတ်လပ်စွာ ချဉ်းကပ်လာနိုင်သူ ဖြစ်သည်။
“ငါ စိတ်ဝင်စားတာလေး တစ်ခုရှိလို့ပါ။ မင်းက လတ်တလောမှာ တယ်လာတစ်ဦးအပေါ် စိတ်ဝင်စားနေတယ်လို့ ကြားလို့လေ။”
[နတ်ဘုရား ဝိညာဉ်တော်တွေအနေနဲ့ ကိုယ်စိတ်ဝင်စားတဲ့သူနဲ့ ပျော်စရာလုပ်တာက သာမန်ပါပဲ။]
[ဒါပေမဲ့ တယ်လာတစ်ဦး ဖြစ်နေတာကတော့ ထူးဆန်းနေတယ်။ အထူးသဖြင့် အဲဒီတယ်လာက တခြားအောက်ဘက်ကမ္ဘာတွေက လူသားတွေလို တိုက်ခိုက်နေတဲ့အခါမျိုးမှာပေါ့။]
မက်ဖစ်စတိုသည် သူ၏မူလကိုယ်ထင်ဖြင့် မဟုတ်ဘဲ ကိုယ်စားလှယ်ကိုယ်ခန္ဓာ (Avatar) ပုံစံဖြင့် ကောင်းကင်ယံမှ ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။
သူသည် ခေတ်လယ်ပိုင်းမှ မြို့စားမင်းတစ်ပါးနှင့် လိုက်ဖက်သော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ အလယ်အလတ်အရွယ် သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် စတိုင်ကျသော မုတ်ဆိတ်မွှေးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
သူသည် သူ၏အမြင်အာရုံကို ဖုံးလွှမ်းနေသော မြွေကြီးကို သူးသူးစိုက်စိုက် ပြုံးကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ အံ့သြစရာကောင်းတာက မင်းက ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်းရဲ့ တယ်လာခေါ်ယူတဲ့ အခမ်းအနားကို ဘယ်တော့မှ လက်လွတ်မခံဘဲ ကြည့်နေခဲ့တာပဲ။ ဘာကိုိတ်ရှာနေသလိုမျိုးပေါ့။”
ထို့ပြင် မက်ဖစ်စတိုသည်လည်း စာတန်၏ အတိတ်က အပြုအမူများကို တစ်ဦးတည်းသော သိရှိသူ ဖြစ်လေသည်။
“ပြီးတော့ မင်းက အဲဒီကို သွားတာကို ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ထူးဆန်းတာတွေ ဖြစ်လာတယ်။ ကမ္ဘာမြေလို့ခေါ်တဲ့ အောက်ဘက်ကမ္ဘာက တယ်လာတစ်ယောက် နာမည်ကြီးလာတယ်။ မင်း စောင့်ကြည့်နေတဲ့ အဲဒီတယ်လာပေါ့ဗျာ။”
[ဒါဆို မင်း ဘာပြောချင်တာလဲ။ မက်ဖစ်စတို။]
“အဲဒီမှာ မင်း ဘာတွေ့လို့လဲ။ အဲဒီတယ်လာဆီမှာ မင်း ဘာကို တွေ့လိုက်တာလဲ။ အဲဒီတယ်လာက မင်း ရှာနေတဲ့သူ ဖြစ်နေလို့လား။”
[ငါ ဘာပြောနေမှန်း မသိဘူး။]
“ဟာဗျာ၊ စာတန်ရာ။ ဒါမှမဟုတ် လူစီဖာလို့ ခေါ်ရမလား။ ငါ့ရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းကြီး။ မင်းက ငါ့မျက်စိကိုတော့ လိမ်လို့မရပါဘူး။ တခြားသူတွေ မသိတဲ့ ကန်းယူဟွန်းဆိုတဲ့ တယ်လာဆီကနေ မင်း ဘာတစ်ခုခုကို မြင်နေတယ်ဆိုတာကို ငါ သိပါတယ်။”
စာတန်က ဘာမှ မတုံ့ပြန်ပေ။
ယင်းအစား သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အပြည့်ဖြင့် မက်ဖစ်စတိုကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ထိုအကြည့်မှာ နောက်ထပ် စကားများများစားစား မပြောရန် သတိပေးခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။
အနီးအနားမှ တိတ်တဆိတ် ချောင်းမြောင်းကြည့်နေကြသော ပန်ဒီမိုနီယမ်၏ အခြားသော နတ်ဘုရား ဝိညာဉ်တော်များမှာမူ သူ၏ လျစ်လျူရှုမှု ဖိအားအောက်တွင် ကြောက်ရွံ့ကာ ပြန့်ကြဲသွားကြသည်။
ဘယ်လိုအဖြေမှ ထွက်လာမည်မဟုတ်မှန်း ကြိုသိနေသည့် မက်ဖစ်စတိုက ပခုံးကို တွန့်လိုက်သည်။
“မမေ့နဲ့ဦးလေ၊ မိတ်ဆွေ။ ငါတို့မှာ ပေးထားတဲ့ တာဝန်တွေကို ငြင်းပယ်ပိုင်ခွင့် မရှိဘူးလေ။”
ထိုစကားများကို ဆိုပြီးနောက် မက်ဖစ်စတိုသည် ကိုကိုတပ်စ်မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
စာတန်သည် ရေခဲပြင်ဂြိုဟ်ကြီးပေါ်တွင် တစ်ဖန် ပြန်လည်လှဲလျောင်းလိုက်ရင်း မက်ဖစ်စတို၏ စကားများကို တွေးတောဆင်ခြင်နေမိသည်။
[မကြာခင်မှာ ငါ သိလာရမှာပဲ။]
သူသည် အခြားမည်သူ့ကိုမျှ မဆိုဘဲ မိမိကိုယ်ကိုသာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။