ယူဟွန်း တစ်ယောက်တည်း ရူးကြောင်ကြောင် ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပေ။ နတ်ဘုရားများလည်း ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်နေကြသည်။
မက်ဆေ့ချ်ဝင်းဒိုးအတွင်းသို့ မေးခွန်းသင်္ကေတများမှာ တစ်ရှိန်ထိုး ဝင်ရောက်လာကြ၏။
[ TP ၁၀၀ လှူဒါန်းလိုက်ပါသည်! ]
[ ဒါ တကယ်ပဲလား။ ]
[ TP ၁၀၀ လှူဒါန်းလိုက်ပါသည်! ]
[ မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့ဒါ အာရုံချောက်ခြားတာ မဟုတ်ဘဲ တကယ့် ဘီလူးတစ်ကောင်ပဲ မဟုတ်လား။ ]
[ တောက်ပြောင်တဲ့ အလင်းရောင်နဲ့ တူတဲ့သူက သူ အစကတည်းက သိပြီးသားလို့ ပြောနေတယ်။ ]
[ အမှောင်ဆုံးနေရာတွင် ရယ်မောသူက TP ၁၀၀၀ လှူဒါန်းလိုက်ပါသည်! ]
[ အခုတော့ မသိိဟန်ဆောင်မနေနဲ့တော့။ ]
တစ်ခဏချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာကြသော နတ်ဘုရားများ၏ မက်ဆေ့ချ်များကို လျစ်လျူရှုလိုက်ရင်း ယူဟွန်းက သူ့ရှေ့ရှိ ဘီလူးများဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
"ဟောဗျာ၊ ဆာရ် စစ်သူကြီး။ အဲ့ဒီဘီလူးတွေလေ၊ အဟမ်း... သူတို့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ သဘာဝကို ဖော်ပြလိုက်ကြပြီလား။"
"ကောင်းပေစွ၊ ဆန်ချို! အဲ့ဒီ ရွံစရာကောင်းတဲ့ ကောင်တွေက သူတို့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ သဘာဝကို ငါ့ရှေ့မှာ မပြရဲဘဲ ညစ်ပတ်တဲ့ မျက်နှာဖုံးတွေကိုပဲ စွပ်ထားခဲ့ကြတာပေါ့။ ကံဆိုးစွာနဲ့ပဲ ငါ့ဆန္ဒရှိတဲ့အတိုင်း သူတို့ကို ငါ အပြစ်မပေးနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဘယ်လိုပဲ ကျော်ကြားတဲ့ စစ်သူကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်ပါစေဦးတော့၊ ငါက လောကကြီးထဲက ငါ့နာမည်ဂုဏ်သတင်းကိုတော့ ဂရုစိုက်ရတာပေါ့ကွ။"
ပုရောဟိတ်အသွင် ဝတ်ဆင်ထားကြသော ဘီလူးများမှာ ၎င်းတို့၏ စစ်မှန်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဖော်ပြခဲ့ကြသဖြင့် ဒွန်ကီဟိုတေးမှာ အလွန်တရာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားကာ တိုက်ခိုက်ရန် လက်ယားလာခဲ့လေသည်။
သူသည် လှံကိုမြှောက်ကာ တိုက်ခိုက်ရေး အနေအထားကို ပြင်ဆင်လိုက်၏။
ယူဟွန်းမှာ သူ့ကို တားဆီးရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။
မြင်းဇက်ကြိုးကို ခြေဖြင့်ကန်လိုက်ကာ ဒွန်ကီဟိုတေးသည် ရိုစီနန်တေးမြင်းနှင့် တစ်ကိုယ်တည်း ဖြစ်သွားပြီး လေပြင်းတိုက်ခတ်သကဲ့သို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။
သူ့ဘေးနားမှ ဖြတ်သွားသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရသော်လည်း ယူဟွန်း၏ အသားစက်များ ထောင်သွားရသည်။
'အရမ်းမြန်တာပဲ။'
ပြီးတော့ အင်အားလည်း ကြီးမားလှသည်။
၎င်းတို့၏ အမှန်တကယ် ပုံစံများကို ဖော်ပြလိုက်ကြသော ဘီလူးနှစ်ကောင်မှာ ကြီးမားလှသော ကြွက်သားများကို ဖောင်းကြွစေလျက် ဒွန်ကီဟိုတေး၏ တိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း ရိုစီနန်တေး၏ အရှိန်မှာ ပို၍ပင် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။
ယခုအခါတွင်မူ အရိပ်အယောင်မျှပင် မမြင်နိုင်လောက်အောင် လွန်စွာမြန်ဆန်လှသော ထိုစစ်ဆင်ရေးကြီးသည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ညာဘက်မှ ဘီလူးကို ထိုးဖောက်သွားခဲ့လေသည်။
ဘုန်း!
လေထုကြီး ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ဘီလူး၏ အထက်ပိုင်းခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်စစီ ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရသည့်အလား ပျောက်ကွယ်သွား၏။
သူ့ဘေးနားတွင် အဖော်ဖြစ်သူ သေဆုံးသွားသည်ကို ကြည့်နေရသော ကျန်ဘီလူးတစ်ကောင်မှာ အကျပ်အတည်းနှင့် ရင်ဆိုင်နေရကြောင်း ခံစားလိုက်ရကာ လွတ်မြောက်ရန်အတွက် တောင်ပံများကို ဖြန့်ခတ်လိုက်သည်။
"စစ်သူကြီးတစ်ယောက်ကို ကျောခိုင်းပြီး ထွက်ပြေးရဲတယ်ပေါ့လေ!"
ဒွန်ကီဟိုတေး၏ ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ရိုစီနန်တေးသည် လျင်မြန်စွာ လှည့်လိုက်ကာ ထိုဘီလူးထံသို့ အရှိန်ဖြင့် ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
ဘီလူးမှာ စုန်းပညာ ရွတ်ဆိုရန် သို့မဟုတ် ၎င်း၏ ထက်ရှသော လက်သည်းများကို အသုံးပြုရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ပေ။
သူ့၏ တောင်ပံများနှင့်အတူ ကျောနှင့် ရင်ဘတ်ကိုပါ လှံဖြင့် ထိုးစိုက်ခံလိုက်ရကာ နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်ရင်း အမည်းရောင် မြူခိုးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။
ဘီလူးနှစ်ကောင်စလုံးကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် ဒွန်ကီဟိုတေးသည် စိတ်အေးလက်အေး ရှိနေသော အမူအရာဖြင့် ယူဟွန်းထံသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
"မြင်လိုက်လား ဆန်ချို? ဒါက သစ္စာစောင့်သိတဲ့ စစ်သူကြီးတစ်ယောက် တိုက်ခိုက်ရမယ့် ရန်သူဖြစ်ပြီး ငါတို့ရဲ့ စွန့်စားခန်းကို အနှောင့်အယှက်ပေးတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါး အုပ်စုပဲ။ တစ်နေ့ကျရင် မင်းလည်း မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လက်နက်နဲ့ တိုက်ခိုက်ရဦးမယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် အမြဲတမ်း သတိနဲ့ ပြင်ဆင်ထားပါ။"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ဆာရ် စစ်သူကြီး။"
"ကောင်းပြီ။ ဒါဆိုရင် ငါတို့ ဆက်သွားကြမလား။"
ခဏလောက်က ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း မရှိခဲ့သကဲ့သို့ပင် ထိုသူနှစ်ဦးသည် ၎င်းတို့၏ ခရီးစဉ်ကို ဆက်လက်ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။
သို့သော်လည်း အမည်မသိ နယ်မြေများဆီသို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ စွန့်စားခန်းထွက်ရသဖြင့် ပျော်ရွှင်စွာ တေးဆိုနေသော ဒွန်ကီဟိုတေးနှင့် မတူဘဲ ယူဟွန်း၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ရှုပ်ထွေးနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
'ငါက တခြားသူတွေနဲ့ မတူဘဲ တုံ့ပြန်ခဲ့ပေမဲ့၊ သူ တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလို ရည်ရွယ်ခဲ့တာလား။'
မူရင်းဝတ္ထုထဲကအတိုင်းဆိုလျှင် ဒွန်ကီဟိုတေး လုပ်ခဲ့သမျှ အရာရာတိုင်းမှာ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်မှု သက်သက်သာ ဖြစ်ပေသည်။
သူ့ကို တိုက်ခိုက်မည့်သူများအဖြစ် လမ်းသွားလမ်းလာ ကုန်သည်များကို မှားယွင်းထင်မှတ်ခဲ့ပြီး သာမန်အမျိုးသမီးများကို မွန်မြတ်သော သူဌေးကတော်များဟု ခေါ်ဆိုခဲ့ကာ ယခုကဲ့သို့ပင် ပုရောဟိတ်များကို ဘီလူးများဟု အော်ဟစ်ခဲ့သည်။
ထိုအချက်၏ အထွတ်အထိပ်မှာ လေရဟတ်ကို ဝင်တိုက်ခြင်းပင်တည်း။
ဒွန်ကီဟိုတေး။
သူသည် လက်တွေ့ဘဝထဲတွင် နေထိုင်ရင်း စိတ်ကူးယဉ်တတ်သော လူဆန်းတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။
သူသည် စိတ်ကူးယဉ်တတ်ပြီး စံပြအယူအဆများလည်း ရှိခဲ့သော်လည်း၊
အဆုံးတွင်မူ လက်တွေ့ဘဝ၏ နံရံကို ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။
အပယ်ခံလူတစ်ယောက်၏ ဟာသနှင့် ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ။
'အဲ့ဒါက ဒွန်ကီဟိုတေးရဲ့ ဇာတ်လမ်းပဲ၊ ပြီးတော့ တခြားသူတိုင်းလည်း အဲ့ဒါကို သိကြပြီး သူ့ကို ယုံကြည်အောင် လုပ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတယ်။'
ထို့ပြင် ဤ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာနယ်မြေ (Mental Realm) ၏ ရှင်းလင်းသော အခြေအနေမှာ ဒွန်ကီဟိုတေးကို သူ့၏ စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာထဲမှ နိုးထလာစေရန်ပင် ဖြစ်သည်။
စနစ်ကလည်း လက်တွေ့ဘဝကို အော်ဟစ်ပြောဆိုခဲ့သည်။
'ငါတို့သာ မှားနေခဲ့ရင်ရော။'
လူတွေက စိတ်ကူးယဉ်ဆန်တယ်လို့ ပယ်ချခဲ့ကြတဲ့ ဒွန်ကီဟိုတေး ပြောခဲ့တာတွေအားလုံးက တကယ်လို့ အမှန်တကယ် ဖြစ်နေခဲ့ရင်ရော။
အထောက်အထားမှာ ခဏလောက်က ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သော ပုရောဟိတ်အသွင် ဝတ်ဆင်ထားကြသည့် ဘီလူးများပင် ဖြစ်သည်။
၎င်းတို့၏ တည်ရှိမှုကို သက်သေပြရန် အလောင်းများပင် မကျန်ရစ်ခဲ့သော်လည်း ယူဟွန်းက ၎င်းကို အလင်္ကာတစ်ပါးသင်းသင်းမျှဟု သဘောမထားခဲ့ပေ။
သူ နည်းလမ်းတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
လာပလက်စ်၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုစရာ မလိုတော့ပေ။
သူ အရင်က ဘယ်တုန်းကမှ မပြခဲ့ဖူးသော နည်းလမ်းအသစ်တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး အနာဂတ်အတွက် ယုံကြည်မှုအပြည့် ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သဲလွန်စများမှ ရရှိလာသော အဖြေ။
ထိုအချက်အတွက် သူသည် ဤ စစ်သူကြီး၏ စွန့်စားခန်းထဲသို့ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပါဝင်ရမည် ဖြစ်သည်။
"သွားကြရအောင်၊ ဆာရ် စစ်သူကြီး။ ကျွန်တော်လည်း မင်းသမီး ဒူစီနီယာကို တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး တွေ့ချင်လှပါပြီ။"
"အို... ဆန်ချို။ မင်းလည်း သိတာပဲကိုး။ သူ ဘယ်လောက်တောင် လှပကြောင်းကိုလေ။"
"ဆာရ် စစ်သူကြီး ကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား။ ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေမလဲဗျ။"
"အဲ့ဒါ မှန်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ တခြား လူယုတ်မာတွေကတော့ သူ့ရဲ့ တည်ရှိမှုကိုတောင် သံသယဝင်ကြတယ်။ သူတို့တွေက နယ်လွန်အောင် ယဉ်ကျေးမှု မရှိကြပါဘူး။"
"သူတို့တွေက ဆာရ် စစ်သူကြီး ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမြတ်တယ်ဆိုတာကို မသိကြလို့ပါ။ သူတို့က ဆာရ်ရဲ့ ကြီးမြတ်မှုကို မနာလိုဖြစ်နေကြရုံပါပဲ။"
တကယ်လို့များပေါ့။
သူ့ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက်ကို စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ယုံကြည်ပေးပြီး သူ့ဘေးနားမှာ အမြဲရှိနေပေးမယ့် သူတစ်ယောက်ယောက်များ ရှိခဲ့မယ်ဆိုရင်ပေါ့။
"မင်းပြောတာ မှန်တယ် ဆန်ချို။ ဒါပေမဲ့ ငါ သူတို့ကို ခွင့်လွှတ်ပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ မနာလိုမှုဟာ သဘာဝကျတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ အဲ့ဒါက ငါ ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမြတ်ကြောင်းကို သက်သေပြနေတာပဲ။ စစ်သူကြီး အစစ်အမှန်တစ်ယောက်ဆိုတာ ကရုဏာပြဖို့နဲ့ အားနည်းသူတွေအတွက် တိုက်ခိုက်ပေးဖို့ကို သိကို သိရမယ်။"
ဒီဇာတ်လမ်းလေးက တခြားသော အဆုံးသတ်တစ်ခုဆီသို့ ရောက်သွားနိုင်မလား။
ယူဟွန်းက ထိုသို့ တွေးတောလိုက်သည်။
***
စွန့်စားခန်းမှာ အဆင်ပြေချောမွေ့ပြီး မည်သည့် အနှောင့်အယှက်မှ မရှိခဲ့ပေ။
ပုရောဟိတ်အသွင် ဝတ်ဆင်ထားကြသော ဘီလူးများကို နှိမ်နင်းပြီးနောက်တွင် ၎င်းတို့သည် လမ်းပေါ်၌ မည်သူ့ကိုမျှ လောက်လောက်လားလား မတွေ့ရတော့ပေ။
သူတို့နှစ်ဦးသည် ကျယ်ပြန့်သော လယ်ကွင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ကြပြီး ကြည်လင်သော ရေစီးကြောင်းရှိသည့် သစ်တောတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ကြသည်။
အဝေးတစ်နေရာတွင် ပုလဲစေ့အရေအတွက်မက ပက်ဖြန်းနေသကဲ့သို့ ရှိနေသော ရေတံခွန်၏ ရှုခင်းကို ခေတ္တရပ်နားကာ ခံစားခဲ့ကြပြီး သစ်တောထဲတွင် ပျံသန်းနေကြသော ငှက်ကလေးများ၏ အသံကိုလည်း နားဆင်ခဲ့ကြသည်။
[ TP ၁၀၀ လှူဒါန်းလိုက်ပါသည်! ]
[ ရုတ်တရက် ကျန်းမာရေးအတွက် အားပေးနေတဲ့ ရုပ်သံလွှင့်တစ်ခုလို ခံစားရလာပြီ။ ]
[ TP ၁၀၀ လှူဒါန်းလိုက်ပါသည်! ]
[ ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းတော့ စွဲလမ်းစရာကောင်းတာပဲ။ ဒီလို ဂန္ထဝင်ဆန်ဆန် စွန့်စားခန်းမျိုးက ကြည့်ရတာ တန်ပါတယ်။ ]
အမှန်စင်စစ်တွင် ယူဟွန်းနှင့် ဒွန်ကီဟိုတေးတို့၏ စွန့်စားခန်းမှာ အဘယ်ဘက်မှကြည့်ကြည့် ဂန္ထဝင်ဆန်လွန်းလှပေသည်။
သူတို့သည် ကြမ်းတမ်းသော တောင်တန်းလမ်းများပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြပြီး ကွင်းပြင်များကို ဖြတ်ကျော်ကာ သစ်တောများကို ခုတ်ထွင်းဖြတ်သန်းခဲ့ကြသည်။
ထို့ကြောင့်ပင် မသိလိုက်မသိဘာသာဖြင့် ကောင်းကင်ယံမှ နေမင်းကြီးမှာ အနောက်ဘက် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းသို့ ကျဆင်းသွားခဲ့ပြီး မကြာမီမှာပင် တောက်ပသော ကြယ်များဖြင့် ညဉ့်ဦးယံကြီး ရောက်ရှိလာခဲ့တော့သည်။
"ဒီနေ့တော့ လမ်းဘေးမှာပဲ အိပ်ကြရတော့မယ် စစ်သူကြီး။"
"အင်း။ အဲ့ဒီအတိုင်းပဲ လုပ်ကြစို့။ ငါ့လို လေရဟတ် စစ်သူကြီးတစ်ယောက်အတွက်တော့ ဒီ သဘာဝတရားကြီးက တကယ့်ကို စစ်မှန်တဲ့ ပုခက်တစ်ခုပါပဲ။"
ယူဟွန်းသည် ကပ်ပြားတစ်ခုကို အမြန်ခင်းလိုက်ပြီး မီးမွှေးလိုက်သည်။
သူ့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန်တရာ သဘာဝကျလှသဖြင့် နတ်ဘုရားများက သူ့ကို တကယ့် ဆန်ချို ဟုတ်မဟုတ်ပင် ထင်မှတ်သွားကြလေသည်။
၎င်းမှာ ကပ်ဘေးကာလအတွင်း ၁၀ နှစ်တိုင်တိုင် သူ ကျင့်သုံးခဲ့ရသော အလေ့အထ တစ်ခုပင်တည်း။
ဧည့်ဝတ်ပြုမှုကို လက်ခံရရှိသူ ဒွန်ကီဟိုတေးမှာမူ ၎င်းကို ပုံမှန်ကိစ္စတစ်ခုကဲ့သို့ သဘောထားကာ ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
မကြာမီမှာပင် ထိုသူနှစ်ဦးသည် စောင်များကို ကိုယ်စီခြုံကြရင်း မီးပုံရှေ့တွင် ထိုင်ချလိုက်ကြသည်။
"ဘယ်လောက်တောင် စိတ်မကောင်းစရာ ကောင်းလိုက်လဲကွာ။"
ဒွန်ကီဟိုတေးက ရုတ်တရက် ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ ခင်ဗျာ။"
"ငါတို့က အဲ့ဒီ အထူးအုပ်စုထဲက နှစ်ကောင်ကိုပဲ သတ်နိုင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ငါတို့ရဲ့ လမ်းခရီးရှေ့မှာ ရှိနေတဲ့ ရန်သူတွေက စာသားအတိုင်း တောင်လိုပုံနေတာ၊ အဲ့ဒီထဲမှာ နှစ်ကောင်က နည်းလွန်းတယ်။"
"ကျွန်တော်ကတော့ လုံလောက်ပြီလို့ ထင်ထားတာပါ။"
"နည်းလွန်းတယ်။"
"စိုးရိမ်နေလို့လား။"
"ဘယ်ကလာ စိုးရိမ်ရမှာလဲ!"
ဒွန်ကီဟိုတေးက စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"လေရဟတ် စစ်သူကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါ့ဘဝမှာ စိုးရိမ်ခြင်း ဒါမှမဟုတ် ကြောက်ရွံ့ခြင်းဆိုတာကို ဘယ်တုန်းကမှ မခံစားဖူးဘူး။ ငါ့မှာရှိတဲ့ တစ်ခုတည်းသော ကြောက်စိတ်ကတော့ ငါ့ရဲ့ မြတ်နိုးရတဲ့ မင်းသမီးလေး ဒူစီနီယာ ဒယ် တိုဗိုဆို တစ်ယောက် အဲ့ဒီ ယုတ်မာတဲ့ စုန်းဆရာလက်ထဲကနေ အမြန်ဆုံး လွတ်မြောက်လာဖို့ပါပဲ။"
"မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ ခင်ဗျားက စစ်သူကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်တာကြောင့် အဲ့ဒါကို လုပ်နိုင်မှာပါ။"
"လုပ်နိုင်တာပေါ့။ ငါ့အတွက် မလုပ်နိုင်တာ ဘာမှမရှိဘူး၊ ငါ... ဒွန်ကီဟိုတေးလေ!"
သူသည် မိမိကိုယ်ကို အားပေးနေရုံ သက်သက် မဟုတ်ပေ။
ထို စစ်သူကြီးအိုကြီးသည် ထိုအချက်ကို စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ယုံကြည်နေခဲ့ပြီး သူ့နှလုံးသား၏ ဆန္ဒအတိုင်း လိုက်ပါ လုပ်ဆောင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ဒူစီနီယာမှာ စစ်မှန်စွာ တည်ရှိနေခြင်း မရှိဘဲ ဒွန်ကီဟိုတေး၏ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်ဆန် တွေးခေါ်မှုထဲတွင်သာ ဖန်တီးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်းလေ။
ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေကြသော နတ်ဘုရားများအားလုံးက ခေါင်းတညိတ်ညိတ်ဖြင့် လျှာသပ်လိုက်ကြသည်။
[အများစုသော နတ်ဘုရားများက ဒွန်ကီဟိုတေး၏ စံပြအိပ်မက်ကို သက်ပြင်းချကာ ရေရွတ်လိုက်ကြသည်။]
[အများစုသော နတ်ဘုရားများက အိပ်မက်ဆိုသည်မှာ လက်တွေ့မဖြစ်လာနိုင်ကြောင်း ပြောဆိုနေကြသည်။]
နတ်ဘုရားတို့၏ ရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် ဒွန်ကီဟိုတေးမှာ အဆုံးသတ်၌ ဖန်တီးထားသော သက်ရှိတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။
သူ ဘာပဲပြောပြော၊ ဘယ်လိုစံပြအိပ်မက်မျိုးပဲ ရှိနေပါစေ၊ ၎င်းမှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာနယ်မြေအတွင်း၌ အကောင်အထည်ဖော်ထားသော ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်မျှသာ ဖြစ်လေသည်။
စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာနယ်မြေ၏ အဆုံးသတ်နှင့်အတူ အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားရမည့် သူ့အတွက် စံပြအိပ်မက်တစ်ခုက အဘယ်ကြောင့် လိုအပ်ဦးမည်နည်း။
သူတို့၏ အမြင်တွင်မူ သူသည် ရယ်စရာကောင်းပြီး ဖျော်စရာကောင်းသော လူတစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
"စစ်သူကြီး... မနာလိုဘူးလားခင်ဗျာ။"
"ဘာကို ပြောတာလဲ ဆန်ချိုရယ်။"
"ဆာရ် စစ်သူကြီးကို သူတို့ ဘယ်လို လျစ်လျူရှုပြီး ပြက်ရယ်ပြုနေကြလဲဆိုတာ မမြင်ဘူးလား။ ခင်ဗျားကို ရူးနေပြီလို့ ပြောပြီး ဟားတိုက်နေကြတယ်။ စံပြအိပ်မက်တွေက လူသားတွေအတွက် အန္တရာယ်ရှိတယ်လို့ ပြောနေကြတယ်လေ၊ မဟုတ်ဘူးလား။"
"အင်းလေ၊ အဲ့ဒီလိုမျိုး စကားသံတော့ ငါ ကြားဖူးသလိုပဲ။"
"ဆာရ် စစ်သူကြီးက ဘယ်လိုထင်လဲ။"
"ထူးဆန်းတဲ့ မေးခွန်းပါလား။ ဆန်ချို၊ မင်းကော ဘယ်လိုထင်လို့လဲ။"
"ကျွန်တော်လေ။"
"စံပြအိပ်မက်တွေက လူသားတွေအတွက် အန္တရာယ်ရှိတယ်လို့ တကယ်ပဲ ထင်လို့လား။"
ဒွန်ကီဟိုတေး၏ မျက်နှာတွင် ယူဟွန်း တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ဖူးသော ပြင်းထန်သည့် အာရုံစိုက်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
၎င်းမှာ တိုက်ပွဲထဲတွင် ရှိနေစဉ်ကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ အခြားသော လေးနက်မှုမျိုးပင် ဖြစ်သည်။ ယူဟွန်းက တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး... ဟိုလေ... အတိအကျတော့ မပြောတတ်ဘူး။"
"ဟွန်း။ သာမန်ပြည်သူတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ မင်းအတွက်တော့ ခက်ခဲတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခု ဖြစ်မှာပေါ့လေ။"
"ဒါဆိုရင်ရော ဆာရ် စစ်သူကြီးကော ဘယ်လိုလဲ။"
"ငါကတော့ အဖြေပေးပြီးသားပါ။ ငါတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး၊ တံမြက်စည်းစစ်သူကြီးတွေ အားလုံးကလည်း အတူတူပါပဲ။ ငါတို့ ကိုင်စွဲထားတဲ့ စံပြအိပ်မက်တွေဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အမြင့်မြတ်ဆုံးနဲ့ အလှပဆုံးပါပဲ။"
ဒွန်ကီဟိုတေးက ထိုသို့ပြောပြီး ပြုံးစစဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်သည်။
"သေချာတာကတော့ ငါ့ရဲ့ အိပ်မက်က အခမ်းနားဆုံးပဲ။"
"...အာ၊ ဟုတ်ကဲ့။"
"ဒါကို ကြည့်စမ်း ဆန်ချို။"
ဒွန်ကီဟိုတေးက ထိုသို့ပြောကာ ကောင်းကင်ယံကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
မည်းမှောင်နေသော ညကောင်းကင်ယံကြီးတွင် မြို့ပြများထဲ၌ ဘယ်သောအခါမှ မြင်တွေ့နိုင်မည်မဟုတ်သော တောက်ပသည့် အစက်အပြောက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
ကြယ်ရောင်တို့၏ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် စွဲမက်ဖွယ်ရာ ပွဲတော်ကြီး။
မီးပုံ၏ နွေးထွေးမှုကို ခံစားရင်း ညကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်ရခြင်းမှာ ယူဟွန်းအတွက် လုံးဝအသစ်အဆန်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။
"အဲ့ဒီ တောက်ပတဲ့ ကြယ်တွေကို ကြည့်စမ်း။ သူတို့က ငါတို့ကို ဘယ်လို အကြည့်မျိုးနဲ့ ကြည့်နေကြလဲဆိုတာလေ။"
ယူဟွန်းမှာ သူ၏စကားကြောင့် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ နတ်ဘုရားတို့၏ အကြည့်များကို သူ ခံစားမိသွားလေသလော။
"သူတို့က ငါ့ရဲ့ ကြီးမြတ်မှုကို မနာလိုဖြစ်ပြီး ငါ့ကို စူးရဲနေကြတာလေ။"
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုသို့တော့ မဟုတ်ပေ။
[နတ်ဘုရားများသည် ဒွန်ကီဟိုတေး၏ စကားကြောင့် အလွန်တရာ ဒေါသထွက်နေကြသည်။]
[အများစုသော နတ်ဘုရားများက ထိုအဘိုးကြီး စစ်သူကြီးကို အမြန်ဆုံး သတ်ပစ်ကြရန် အော်ဟစ်နေကြသည်။]
သို့သော်လည်း ဒွန်ကီဟိုတေးကမူ မရည်ရွယ်ဘဲ နတ်ဘုရားတို့၏ အမျက်ဒေါသကိုဆွပေးမိခဲ့လေပြီ။ သို့သော် သူက ၎င်းကို မသိဘဲ သူ ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမြတ်ကြောင်းကို ရှည်ရှည်ဝေးဝေး ဆက်လက် ဟောပြောနေခဲ့သည်။
ကြယ်တွေက သူ့ကို ချီးကျူးနေကြသည်ဟု သူ့ကိုယ်သူ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်နေသော အဘိုးကြီး စစ်သူကြီးနှင့် သူ့တို့၏ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်ကို ဒေါသထွက်နေကြသော ကြယ်များ။
သူတို့နှစ်ဦးမှာ အချင်းချင်း အဆက်အသွယ် မရှိကြဘဲ ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးကို ကြည့်နေသော ယူဟွန်းအတွက်မူ ဤသည်မှာ ရယ်စရာအကောင်းဆုံး ဟာသတစ်ခုပင် ဖြစ်နေတော့သည်။
သူတို့၏ ရယ်စရာကောင်းသော ပုံစံကို သဘောကျမိကာ မသိလိုက်ဘဲ ရယ်မောမိသွားခဲ့သည်။
"ဟားဟား။"
"ဘာလို့ ရယ်နေတာလဲ ဆန်ချို။"
"ဒီအခြေအနေကို သဘောကျလို့ ရယ်မိတာပါ။ ဆာရ် စစ်သူကြီးကို လှောင်ပြောင်ချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။"
"ဟွန်း။ ရယ်တာက ကောင်းပါတယ်။ ရယ်မောခြင်းဆိုတာ ငါတို့ရဲ့ ဘဝကို မောင်းနှင်ပေးတဲ့ ဆေးတစ်ခွက်ပါပဲ။ ဒီလိုဖြစ်မှတော့ ငါလည်း လိုက်ရယ်ရတော့မှာပေါ့။ ဟားဟားဟားဟား!!"
သူ့၏ ရုတ်တရက် ရယ်မောသံမှာ ရူးသွပ်နေသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
သို့သော် ယူဟွန်းက ဒွန်ကီဟိုတေး၏ ထိုပုံစံကို သဘောကျနေခဲ့သည်။
နတ်ဘုရားများမှာလည်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေကြသော်လည်း ၎င်းမှာလည်း အံ့သြစရာတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။
သူက အမြဲတမ်း သူလုပ်ချင်တာကို လုပ်ကာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေကို ပြောတတ်သည်။
သူ့ကို ခဏလောက် အာရုံလွှတ်လိုက်သည်နှင့် ပြဿနာရှာတတ်ပြီး၊ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်မှုကို အလွန်အကျွံလုပ်ကာ စကားပြောခြင်းကို ဘယ်သောအခါမှ မရပ်တန့်ပေ။
ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူတို့အား စိတ်ပျက်စေပြီး ဒေါသထွက်စေသော နတ်ဘုရားများကို သူ လျစ်လျူရှုမည် သို့မဟုတ် မျက်နှာလွှဲပစ်လိုက်မည် ဖြစ်ပေသည်။
သို့သော် သူတို့က ဒွန်ကီဟိုတေးကို ဒေါသထွက်ရင်းဖြင့်ပင် စိတ်ဝင်စားနေခဲ့ကြသည်။
ဒွန်ကီဟိုတေး၏ ဆွဲဆောင်မှုမှာ ကောင်းကင်ယံမှ ကြယ်များကိုပင် သိမ်းပိုက်မိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဘယ်လိုလုပ် မရယ်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။
ထိုမြင့်မြတ်သော နတ်ဘုရား ပရိသတ်ကြီးက သာမန်စစ်သူကြီးတစ်ဦး၏ အဆင့်သို့ အဆင်းခံခဲ့ကြရပြီ ဖြစ်သည်။
"ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်တာနဲ့ အငွေ့အသက်တွေကလည်း သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာတာပဲ။ ဒီစိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဆက်ထိန်းပြီး ရိုမန်းတစ်ဆန်တဲ့ သီချင်းတစ်ပုဒ် ဆိုပြမယ်။"
သီချင်းဆိုရင်း စကားတွေ ပြောနေခဲ့သော ဒွန်ကီဟိုတေးက လည်ချောင်းသံကို ရှင်းလိုက်ကာ သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို စတင်ဆိုလိုက်သည်။
မဟုတ်ပေ၊ ၎င်းကို သီချင်းတစ်ပုဒ်ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်ပါမည်လော။
သူက အသံစဉ်ကိုသော်လည်းကောင်း၊ ရစ်သမ်ကိုသော်လည်းကောင်း မှန်ကန်စွာ မလိုက်နိုင်ဘဲ အသံမစပ်တတ်သူတစ်ဦး၏ နားကွဲမတတ် ဆူညံသံတစ်ခုကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
"အဲ့ဒါက စစ်သူကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ တာဝန်နဲ့ ဝတ္တရားပဲ။ မဟုတ်ဘူး! ဝတ္တရား မဟုတ်ဘဲ အခွင့်ထူးတစ်ခုပဲ!"
ဒါပေမဲ့ ဘာလို့လဲ။
သူ့၏ ပျော်ရွှင်အားရသော အော်သံကို နားထောင်ရင်း သူ၏ အတွေ့အကြုံကြောင့် ကျွန်တော် ရင်လှိုင်းတုန်ခတ်သွားသလို ခံစားခဲ့ရသည်။
မဖြစ်နိုင်တဲ့ အိပ်မက်ကို မက်ခြင်း။
အနိုင်ယူလို့ မရနိုင်တဲ့ ရန်သူကို အနိုင်ယူခြင်း။
မခံစားနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်တဲ့ ဝမ်းနည်းမှုကို ခံစားခြင်း။
မြင့်မြတ်တဲ့ စံပြအိပ်မက်တစ်ခုအတွက် သေဆုံးသွားခြင်း။
မသိလိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ဒွန်ကီဟိုတေးကို လှောင်ပြောင်နေခဲ့ကြတဲ့ နတ်ဘုရားတွေတောင်မှ သူ့ရဲ့ စိတ် အနှစ်သာရပါတဲ့ ရိုမန်းတစ်ဆန်မှုကို အာရုံစိုက် နားထောင်နေခဲ့ကြသည်။
အမှားတွေကို ဘယ်လို ပြင်ဆင်ရမလဲဆိုတာ သိခြင်း။
သန့်စင်မှုနဲ့ မေတ္တာတရားတို့နဲ့ ချစ်ခြင်း။
မဖြစ်နိုင်တဲ့ အိပ်မက်တစ်ခုထဲမှာ ချစ်မိသွားခြင်း။
"ယုံကြည်ချက်ကို ထားရှိပြီး၊ ကောင်းကင်ယံက ကြယ်တွေအထိ လှမ်းယူခြင်း။"
နောက်ဆုံးစာကြောင်းကို ရွတ်ဆိုနေစဉ် ဒွန်ကီဟိုတေး၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာခဲ့သည်။
ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အမွေးအမျှင်များ ထောင်သွားသည်အထိ ကြက်သီးမွှေးညင်းများ ထလာခဲ့သည်။
သူ့၏ တုန်လှုပ်ချောက်ချားခြင်း မရှိသော အကြည့်၊ သူ၏ ယုံကြည်ချက်နှင့် ရည်မှန်းချက်အတွက် ရှေ့သို့ ဆက်တက်ရန် ခိုင်မာသော ဆန္ဒ။
ဤသည်မှာ လူသားတစ်ဦးထံတွင် ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ဖူးသော အခမ်းနားဆုံး မြင်ကွင်းဖြစ်ပြီး ကျွန်တော် လိုက်လံ လိုလားတောင့်တနေခဲ့သော စံပြပုံရိပ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။
"ဘယ်လိုနေလဲ ဆန်ချို။"
ဒွန်ကီဟိုတေးက သူ့၏ ရိုမန်းတစ်ဆန်မှုကို ဆိုပြပြီးနောက် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ပါသော မျက်လုံးများဖြင့် ကျွန်တော့်ကို မေးမြန်းလာခဲ့သည်။
"ဟို... ဟုတ်ကဲ့။"
ဘာပြောရမည်နည်း။ ကျွန်တော် အနည်းငယ် ချန်လှပ်နေမိသည်။ ဤခံစားချက်ကို ယခုအချိန်တွင် စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြရန် ခက်ခဲလှပေသည်။
ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် သူက သီချင်းကောင်းကောင်း မဆိုတတ်ပေ။ အသေးစိတ်ပြောရလျှင် နားကွဲမတတ် ဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၏ နောက်ကွယ်မှ စိတ်ခံစားချက်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကိုပါ တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။
"အရင် အိပ်လိုက်ကြရအောင်ပါ ခင်ဗျာ။"
နောက်ဆုံးတွင် အဖြေကို ရွှေ့ဆိုင်းလိုက်ခြင်းက အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှု ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
မျှော်လင့်ချက်ကြီးစွာ စောင့်စားနေခဲ့သော ဒွန်ကီဟိုတေးမှာ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာငယ်သွားခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့လည်း လှဲလျောင်းကာ စောင်များကို ခြုံလိုက်ကြသည်။ ကျွန်တော် ချက်ချင်း အိပ်ပျော်သွားချင်သော်လည်း ဒွန်ကီဟိုတေးက အိပ်မပျော်မီ ကျွန်တော့်ကို မေးခွန်းတစ်ခု မေးလာခဲ့သည်။
"ဆန်ချို။ အိပ်ပျော်သွားပြီလား။"
"ဘာလို့ မေးတာလဲ ခင်ဗျာ။ ဆာရ် စစ်သူကြီး။"
"ငါ ရိုမန်းတစ်သီချင်း ဆိုတဲ့အချိန်တုန်းက အငွေ့အသက်တွေ သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ငါ့အသံကို ပိုပြီး မြှင့်ဆိုခဲ့သင့်လားလို့ တွေးနေမိလို့ပါ။"
"ဆာရ် စစ်သူကြီးက ခင်ဗျားရဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ စစ်သူကြီးဆိုင်ရာ နတ်ဘုရားဆန်မှုကို ပြသပြီးသားပါပဲ။ အဲ့ဒီလို ထပ်လုပ်စရာ မလိုပါဘူး။"
"အဲ့ဒီလိုလား။"
"ဟုတ်ကဲ့။"
"အင်းပေါ့လေ။"
ပြန်အိပ်တော့မည့်အချိန်လေးတွင် ဒွန်ကီဟိုတေးက တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် ခေါင်းကို ရုတ်တရက် မော့လိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့... တစ်ခါတလေ..."
ကျွန်တော် ဆက်မအောင့်အီးနိုင်တော့ဘဲ ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့သည်။
"ဆာရ် စစ်သူကြီး ခင်ဗျာ။ ကျေးဇူးပြုပြီး အိပ်ကြရအောင်ပါ။ ခင်ဗျားအတွက်တော့ အိပ်စရာ မလိုဘူးဆိုပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အနားယူဖို့ လိုအပ်နေတဲ့ သာမန် ကျွန်တစ်ယောက်ပါခင်ဗျာ။"
ဒွန်ကီဟိုတေးက နာခံစွာဖြင့် ပြန်ဖြေလာခဲ့သည်။
"တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ။"