‘ကြားဖူးရုံပဲ ရှိသေးပေမဲ့၊ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်လိုက်ရတာကတော့ တကယ်ကို အံ့သြစရာပါပဲ။’
ဆီးနှင်းလို ဖြူစင်တဲ့ မုတ်ဆိတ်မွှေးနဲ့ အဘိုးအိုတစ်ဦးဟာ အလွန်အမင်း ထည်ဝါခိုင်မာတဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ ပလိတ်ချပ် သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားပါတယ်။ ဒီကမ္ဘာထဲမှာ သူ့ကို ဖော်ပြစရာ နည်းလမ်းတွေ အများကြီး ရှိပြီး၊ အဲဒီလို ပြောတာတောင် လွန်မယ်လို့ မထင်ရပါဘူး။
လေရဟတ်ကို ဝင်တိုက်တဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ ဇာတ်လမ်း၊ ဒွန်ကီဟိုတေး (Don Quixote) ကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးသေးတဲ့သူတွေတောင် ဘယ်လောက်တောင် သင်္ကေတဆန်တယ်ဆိုတာ သိကြပါတယ်။
ကမ္ဘာ့ပထမဆုံး ခေတ်သစ်ဝတ္ထုဖြစ်တဲ့ မီဂဲလ် ဒီ ဆာဗန်တက်စ် (Miguel de Cervantes) ရဲ့ [ဒွန်ကီဟိုတေး] ဝတ္ထုဟာ အဲဒီလို ဇာတ်လမ်းမျိုး ဖြစ်ပါတယ်။
ကန်းယူဟွန်းဟာ သိုင်းသမိုင်းမှာ ထွင်းထုခံရလောက်အောင် ကျော်ကြားတဲ့ စိတ်ကူးယဉ်ဇာတ်ကောင်ကို လက်တွေ့ဘဝမှာ မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့ခဲ့ရတာ ဖြစ်ပါတယ်။
“စန်ချို! မင်း သတိမရလာသေးဘူးလား။ အမြန်ထစမ်း။”
“အာ၊ ဟုတ်ကဲ့။”
ကန်းယူဟွန်း ထိုင်ရာကနေ ထလိုက်တာနဲ့ သူ့ရှေ့မှာ စနစ် မက်ဆေ့ချ်ဝင်းဒိုးတစ်ခု ပေါ်လာပါတယ်။
[သင်သည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နယ်မြေ ‘လာမန်ချာမှ ဒွန်ကီဟိုတေး’ ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပါပြီ။]
[ရှင်းလင်းရေး အခြေအနေကို ဂျီနက်ဆစ် (Genesis) ရဲ့ ပုံစံခွဲ အသစ်ဖြင့် အပ်ဒိတ်လုပ်ထားပါသည်။]
[ရှင်းလင်းရေး အခြေအနေ - ဒွန်ကီဟိုတေးကို သူ၏ အိပ်မက်ထဲမှ နိုးထလာအောင် လုပ်ဆောင်ပါ။]
‘ဒါ ဘာလဲ?’
ပုံမှန်ထက် ပိုပေါ်လာတဲ့ မက်ဆေ့ချ်ဝင်းဒိုးကို ကြည့်ရင်း ကန်းယူဟွန်းက ဒါဟာ ပြောင်းလဲသွားတဲ့ အကြောင်းအရာဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သတိရလိုက်ပါတယ်။
‘အခုတော့ သူတို့က စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နယ်မြေရဲ့ ရှင်းလင်းရေး အခြေအနေကို ချက်ချင်း ပြောပြနေပြီပဲ။’
အရင်တုန်းက စုဆောင်းသူတွေဟာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နယ်မြေကို ဘယ်လိုရှင်းလင်းရမလဲဆိုတာ သိရဖို့ ဦးနှောက်ခြောက်ခဲ့ကြရတာကို စဉ်းစားကြည့်ရင် ဒါဟာ ကြီးမားတဲ့ တိုးတက်မှုပါပဲ။
‘ဒါပေမဲ့ သူ့ကို အိပ်မက်ထဲကနေ နိုးထစေတယ်ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ?’
ကန်းယူဟွန်းဟာ ဒွန်ကီဟိုတေးကို တစ်ချက် glanced (ခပ်စောင်းစောင်း) ကြည့်လိုက်ပြီး ဒီနေရာကို မဝင်ရောက်ခင်က အကျဉ်းချုပ် ပစ္စည်းတွေထဲမှာ တခြား စုဆောင်းသူတွေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ မှတ်ချက်တွေကို ပြန်ပြောင်း စဉ်းစားလိုက်ပါတယ်။
- သူရဲကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ ယခုတိုင် အိပ်မက်မက်နေဆဲဖြစ်တဲ့ အဘိုးအိုတစ်ဦး - ဒါ အစစ်မဟုတ်ဘူးလို့ ဘယ်လောက်ပဲ ပြောပြပါစေ၊ သူ နားမထောင်ဘူး။ ဒါနဲ့ ငါ အတင်းအကျပ် အနိုင်ယူဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ သူက တော်တော်လေး သန်မာတယ်။ ခန့်မှန်းခြေ အဆင့် အနည်းဆုံး ၈၅။ - သူက ဘာမှ မလုပ်ဘဲနဲ့ သွားလေရာရာမှာ ပြဿနာတွေ ရှာပြီး အဖြစ်အပျက်တွေ ဖန်တီးတတ်တယ်။ ငါလည်း အဲဒီထဲ ပါသွားပြီး ဘာမှ မလုပ်နိုင်ဘဲ နှင်ထုတ်ခံခဲ့ရတယ်။
အဲဒါကို တွေးမိရုံနဲ့တင် သူ့ကို ဒီလိုခံစားရစေဖို့ လုံလောက်နေပါပြီ။ ပြီးတော့ ကန်းယူဟွန်း ပြန်တွေးမိတာတွေက အလွန်တရာ ငယ်မွှားတဲ့ အစိတ်အပိုင်းလေး တစ်ခုပါပဲ။ တချို့မှတ်ချက်တွေဆိုရင် ဒွန်ကီဟိုတေးကို ကျိန်ဆဲထားတဲ့ ရှည်လျားတဲ့ စကားတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး၊ ဒါက တခြား စုဆောင်းသူတွေ ဘယ်လောက်တောင် ဖိစီးမှုတွေ ကြုံခဲ့ရလဲဆိုတာကို ပြသနေပါတယ်။
‘မူရင်းဝတ္ထုထဲမှာဆိုရင် ဒွန်ကီဟိုတေးဟာ သူဟာ တိုင်းခန်းလှည့်လည်တဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့ ဗြာန္တိ (အယောင်ယောင်အမှားမှား) နဲ့ ရူးသွပ်နေခဲ့တာ။’
[ဘုရားသခင် ဝိညာဉ်တော်များက ဤဇာတ်လမ်းကို ပျော်စရာကောင်းလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ကာ စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ရှုနေကြပါသည်။]
[တချို့ ဘုရားသခင် ဝိညာဉ်တော်များက သင် ကျရှုံးသွားမှာကို စိုးရိမ်နေကြပါသည်။]
တခြား စာကြည့်တိုက်တွေက ဘုရားသခင် ဝိညာဉ်တော်တွေလည်း ကန်းယူဟွန်း စိန်ခေါ်နေတယ်ဆိုတာကို သိကြပြီး ဖွင့်လှစ်လိုက်တာနဲ့ စာကြည့်တိုက်ဆီကို စုပြုံရောက်ရှိလာကြပါတယ်။ ရှိပြီးသား ကြည့်ရှုသူ ၁၂,၀၀၀ အပြင် နောက်ထပ် ၃,၀၀၀ ထပ်တိုးလာတဲ့အတွက် လက်ရှိ စာကြည့်တိုက်ရဲ့ ကြည့်ရှုသူ အရေအတွက်ဟာ ၁၅,၀၀၀ ကျော်သွားပါပြီ။
အစကတည်းက ဆူညံနေတဲ့ စာကြည့်တိုက်ဟာ ပိုလို့တောင် အသက်ဝင်လှုပ်ရှားလာခဲ့ပါတယ်။
[TP ၁၀၀ လှူဒါန်းလိုက်ပါပြီ!]
[စိန်ခေါ်သူ အသစ်တစ်ဦး! ဒါပေမဲ့ လူ ၁၀ ဦးထက်မက ကျရှုံးပြီးသားဖြစ်ပြီး၊ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ဒါကို လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ဘူး။]
[TP ၁၀၀ လှူဒါန်းလိုက်ပါပြီ!]
[ဒါက သန်မာရုံနဲ့ ရှင်းလင်းလို့ရတဲ့ နေရာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီ ရူးသွပ်နေတဲ့ အဘိုးအိုကို ဘယ်လိုများ စည်းရုံးမှာလဲ?]
ဘုရားသခင် ဝိညာဉ်တော်တွေရဲ့ အနုတ်လက္ခဏာဆောင်တဲ့ အမြင်အချို့က တရားဝင်မှု ရှိပေမဲ့၊ အဲဒီအောက်မှာတော့ ကန်းယူဟွန်း ကျရှုံးတာကို မြင်ချင်တဲ့ အောက်တန်းကျတဲ့ ဆန္ဒတစ်မျိုး ပုန်းကွယ်နေပါတယ်။
သူက အဲဒီလို မက်ဆေ့ချ်တွေကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ သဘာဝကျကျ လျစ်လျူရှုပြီး ဒွန်ကီဟိုတေးရဲ့ ဘေးမှာ ရပ်လိုက်ပါတယ်။
“ဪ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ သူရဲကောင်းခင်ဗျာ။ တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒီနေ့ လေက အရမ်းနွေးတော့ ကျွန်တော် သတိမထားမိဘဲ အိပ်ပျော်သွားလို့ပါ။”
သူ့ရဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့ လေသံက တစ်ခဏချင်း ပြောင်းလဲသွားပါတယ်။ သူ့ကို ကြည့်နေကြတဲ့ ဘုရားသခင် ဝိညာဉ်တော် အများစုဟာ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး အံ့သြမှင်တက်ကုန်ကြပါတယ်။
ကန်းယူဟွန်းက စိတ်ထဲမှာ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
‘ချော့မော့ခြင်းနဲ့ သရုပ်ဆောင်ခြင်းဟာ ပျက်စီးခြင်း ကပ်ဘေးထဲမှာ ရှင်သန်ဖို့အတွက် အခြေခံအကျဆုံး အစိတ်အပိုင်းတွေပါပဲ။’
ကန်းယူဟွန်းဟာ ဒီအချိန်မှာ ဒွန်ကီဟိုတေးရဲ့ စိတ်ကြိုက် လိုက်လုပ်ပေးဖို့က အကောင်းဆုံးပဲလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။ အခုထိ ကျရှုံးခဲ့ကြတဲ့သူတွေဟာ သူ့ကို ရူးသွပ်နေသူတစ်ယောက်လို သို့မဟုတ် ရူးကြောင်ကြောင် လူတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံခဲ့ကြပြီး လက်တွေ့ဘဝကို ရင်ဆိုင်ဖို့ တိုက်တွန်းခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဘယ်စကားကမှ အဘိုးအိုရဲ့ ခေါမာမှုကို မဖြိုခွဲနိုင်ခဲ့ဘဲ၊ အတင်းအကျပ် နိုင်ထက်စီးနင်း လုပ်ဖို့တော့ မပြောနဲ့၊ သူတို့နဲ့ လုံးဝ မမျှလောက်အောင် ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်။
ကန်းယူဟွန်းကတော့ လမ်းကြောင်းသစ်တစ်ခုကို ရွေးချယ်ခဲ့ပါတယ်။
သူ့ကို ပေးထားတဲ့ စန်ချိုပန်ဇာ (Sancho Panza) ရဲ့ အခန်းကဏ္ဍမှာ အကောင်းဆုံး လုပ်ဆောင်ဖို့ သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။
ကန်းယူဟွန်းကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့တဲ့ ဒွန်ကီဟိုတေးရဲ့ မျက်နှာပေးဟာ ပျော့ပြောင်းသွားပါတယ်။
“ဟွန်း။ မင်းက သူရဲကောင်းတော့ မဟုတ်သေးဘူး၊ ငါ့ရဲ့ အစေခံပဲ ရှိသေးတာဆိုတော့ အဲဒီလို ဖြစ်တာကို လက်ခံနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ စန်ချို။ မမေ့နဲ့။ စစ်မှန်တဲ့ တိုင်းခန်းလှည့်လည်တဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ဟာ ပူပြင်းတဲ့ နေဝင်သွားပြီး မိုက်မဲတဲ့ ညဉ့်ယံ ရောက်လာရင်တောင် မျက်လုံးကို အလွယ်တကူ မမှိတ်ပါဘူး!”
“ဟုတ်ကဲ့။ အမှန်ပါပဲ။”
“ကောင်းပြီ။ ဒါဆိုရင် ဆက်သွားကြစို့။ ငါ့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော မင်းသမီးလေးက ငါ့ကို အဝေးကနေ စောင့်မျှော်နေတယ်။”
ဒွန်ကီဟိုတေးရဲ့ ပုံစံဟာ ဘယ်လိုပဲ ကြည့်ကြည့် ခမ်းနားထည်ဝါနေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကန်းယူဟွန်း သိပါတယ်။ ဒီနေရာရဲ့ နောက်ခံက သူရဲကောင်းတွေကို လုံးဝ ခွင့်မပြုပါဘူး။
ဒွန်ကီဟိုတေးရဲ့ နောက်ခံက လီပန်တို တိုက်ပွဲ ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ ၁၆ ရာစုနှောင်းပိုင်း ဖြစ်ပါတယ်။ အမြောက်တွေနဲ့ လက်နက်ငယ်တွေ ရှိနှင့်ပြီးသားဖြစ်တဲ့ ဒီခေတ်မှာ သူရဲကောင်းတွေရဲ့ တည်ရှိမှုဆိုတာ အချိန်ကာလက ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ သရဲတစ္ဆေ တစ်ကောင်လိုပါပဲ။
‘တကယ်တော့ ဒီဝတ္ထုဟာ ရူးသွပ်သွားခဲ့တဲ့ ဒွန်ကီဟိုတေးက သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး တရားမျှတတဲ့ မင်းသမီးလေးကို ကယ်တင်ရမယ်လို့ တွေးကာ နေရာတိုင်းမှာ ပြဿနာတွေရှာပြီး မတော်တဆမှုတွေ ဖြစ်စေခဲ့တဲ့ အကြောင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။’
[အခု ငါ့မျက်စိရှေ့မှာ မြင်နေရတော့ တကယ်ကို အဲဒီအတိုင်းပဲ ထင်ရတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအဘိုးအိုက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် သန်မာနေရတာလဲ? တစ်ချက်တို့လိုက်တာနဲ့ ကျိုးသွားမယ့်ပုံစံမျိုးနဲ့။]
‘စုဆောင်းသူတွေက လိမ်ထားကြမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ဒါ အစစ်အမှန် ဖြစ်ရမယ်။’
ယခုထက် ပိုပြီးတော့ ‘သန်မာတယ်’ လို့ပဲ ရေးခဲ့ကြတာက တောင် အရှိကို အရှိတိုင်း မပြောဘဲ လျှော့ပြောထားတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ မာနကြီးကြတဲ့ စုဆောင်းသူတွေဟာ သူတို့ရဲ့ ရှုံးနိမ့်မှုကို အလွယ်တကူ လက်ခံချင်ကြမှာ မဟုတ်ပေမဲ့၊ သူတို့ တိုက်ခိုက်ခဲ့ရပြီး ဒွန်ကီဟိုတေးကို ရှုံးနိမ့်ခဲ့ကြောင်း ရိုးသားစွာ မှတ်တမ်းတင်ခဲ့ကြပြီး သူက သန်မာတယ်လို့ ပြောခဲ့ကြပါတယ်။
ခန့်မှန်းခြေ အဆင့် ၈၅ ဆိုတာကို ကြည့်ရင် ဒါဟာ အဆင့်မြင့် စုဆောင်းသူတွေနဲ့ ရင်ဘောင်တန်းနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိတယ်လို့ ဆိုလိုတာပါပဲ။
အကယ်၍သာ သူ့ကို တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်ရမယ်ဆိုရင်၊ ပါးလွှာပြီး အားနည်းနေတဲ့ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ယုံနိုင်စရာမရှိလောက်အောင် ပေါက်ကွဲထွက်လာမယ့် စွမ်းအားကို သူ မြင်တွေ့ရလိမ့်မယ်ဆိုတာ သေချာပါတယ်။
“ဟင်? ဒါပေမဲ့ မြည်းက ဘယ်မှာလဲ?”
“စန်ချို၊ မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ? အစကတည်းက ငါ့နောက်ကို ခြေဗလာနဲ့ လိုက်ဖို့ မင်း သဘောတူထားတာ မဟုတ်ဘူးလား?”
“အာ၊ ဟုတ်သားပဲ။”
မူရင်းဝတ္ထုထဲမှာဆိုရင် စန်ချိုပန်ဇာဟာ ဒွန်ကီဟိုတေးရဲ့ နောက်ကို လိုက်တဲ့အခါ မြည်းတစ်ကောင်ကို စီးခဲ့ပါတယ်။ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နယ်မြေထဲမှာ အကောင်အထည်ဖော်ထားတဲ့ ဇာတ်လမ်းထဲမှာတော့ မြည်းမရှိဘူး ထင်ပါတယ်။
ဒါဆိုရင်တော့ သူ လမ်းလျှောက်ရုံမှလွဲပြီး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပါဘူး။
ကန်းယူဟွန်းဟာ ဒွန်ကီဟိုတေးရဲ့ ဘေးမှာ ကပ်လျက်လိုက်ပါသွားခဲ့ပါတယ်။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ပဲ ဒွန်ကီဟိုတေးဟာ သူ့ရဲ့ အစေခံရဲ့ ခြေလှမ်းတွေကို စဉ်းစားပေးပြီး သူ့ရဲ့ မြင်း ရိုစီနန်တေ (Rosinante) ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မောင်းနှင်သွားပါတယ်။
အဲဒီလိုနဲ့ သားရဲတစ်ကောင်နဲ့ လူနှစ်ဦးတို့ရဲ့ စွန့်စားခန်းကြီး စတင်ခဲ့ပါတော့တယ်။
‘အင်း။ ပထမဆုံး စမ်းသပ်မှုက ဘာလဲ? တည်းခိုခန်းတစ်ခုမှာ တည်းခိုတာလား?’
ကန်းယူဟွန်း တွေးနေတဲ့အတိုင်းပဲ သူတို့ဟာ ကုန်းမြေကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ကြပြီး အဝေးမှာ တည်းခိုခန်းတစ်ခု ပေါ်လာပါတယ်။ ဒွန်ကီဟိုတေးဟာ တည်းခိုခန်းကို တွေ့လိုက်ရတာနဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေ အရောင်လက်သွားပြီး အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
“စန်ချို! ကြည့်စမ်း! ဟိုမှာ ရပ်တည်နေတဲ့ ရဲတိုက်ကြီးရဲ့ ခမ်းနားထည်ဝါတဲ့ ပုံစံကို!”
“အာ၊ ဟုတ်ကဲ့။”
ကန်းယူဟွန်းက သဘောတူသလိုလိုနဲ့ ဖြေလိုက်ပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ အံ့သြမိမြဲ အံ့သြနေဆဲပါပဲ။
‘ခမ်းနားတဲ့ ရဲတိုက်ကြီး ဟုတ်စမ်း?’
အဲဒါက ခရီးသည်တွေအတွက် သာမန်တည်းခိုခန်းတစ်ခု မဟုတ်ဘူးလား? အမိုးတောင် ကောင်းကောင်း မပြင်ရသေးဘဲ အပေါက်တွေ ဖြစ်နေပြီး၊ ဘေးက မြင်းတင်းကုပ်ဆိုတာလည်း အရမ်းစုတ်ပြတ်နေလို့ မြည်းတောင် အလွယ်တကူ လွတ်ထွက်သွားနိုင်ပါတယ်။
အဝင်ဝအနီးမှာ အမျိုးသမီးနှစ်ဦး အဝတ်လျှော်ပြီး လှန်းနေကြပြီး၊ သူတို့က တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်ရဲ့ ဇနီးနဲ့ သမီးဖြစ်ကြောင်း ဘယ်သူမဆို ကြည့်လိုက်တာနဲ့ သိနိုင်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အဘိုးအို သူရဲကောင်းကတော့ အဲဒီလို မမြင်ခဲ့ဘူး ထင်ပါတယ်။
“ဝေါင်း။ အံ့သြစရာပဲ။ ဘယ်လောက်တောင် ခမ်းနားတဲ့ ရဲတိုက်ကြီးလဲ။ ပြီးတော့ ကြည့်စမ်း။ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ မင်းသမီးလေး နှစ်ပါးက ကျွန်တော်တို့ကို အဝင်ဝမှာ စောင့်ကြိုနေကြတယ်”
“မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါက……”
ကန်းယူဟွန်းက မသိလိုက်ဘဲနဲ့ အမှန်ပြင်ပေးတော့မလို ဖြစ်သွားပေမဲ့ ပါးစပ်ကို ပြန်ပိတ်လိုက်ပါတယ်။
ဒီလို ရယ်စရာကောင်းတဲ့မြင်ကွင်းကို ကြည့်နေကြတဲ့ ဘုရားသခင် ဝိညာဉ်တော်တွေကတော့ စတင်နေပြီဆိုပြီး အော်ဟစ်ကာ နောက်ဆုံးတော့ ရယ်မောသံတွေ ထွက်လာကြပါတယ်။
[TP ၁၀၀ လှူဒါန်းလိုက်ပါပြီ!]
[ဟားဟား၊ အံ့အားသင့်သွားပြီလား?]
[TP ၁၀၀ လှူဒါန်းလိုက်ပါပြီ!]
[ကန်းယူဟွန်း ဒီလောက်တောင် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေတာကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး ဟားဟား]
[TP ၁၀၀ လှူဒါန်းလိုက်ပါပြီ!]
[အာ၊ ဂုံဟိုနဲ့ ရူးသွပ်ခွေးကို လွမ်းလိုက်တာ။ ဒါပေမဲ့ ဒါလေးကလည်း ပျော်စရာကောင်းသားပဲ။]
ဘုရားသခင် ဝိညာဉ်တော်တွေရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အားမလိုအားမမ ဖြစ်စရာကတော့ ကန်းယူဟွန်းက အရင်က ကျရှုံးခဲ့ကြတဲ့ စုဆောင်းသူတွေလို လွန်လွန်ကဲကဲ မလုပ်ခဲ့တာပါပဲ။
“သွားကြစို့၊ စန်ချို။ မင်းသမီးတွေရဲ့ ကျောက်စိမ်းလို ဖြူစင်နုနယ်တဲ့ အသားအရေတွေ ဒီလောက်ပြင်းထန်တဲ့ နေရောင်ကြောင့် ထိခိုက်နစ်နာသွားမှာကို ငါ စိုးရိမ်မိတယ်”
“……ဟုတ်ကဲ့။ အမှန်ပါပဲ၊ အရှင်”
ကန်းယူဟွန်းက ဒွန်ကီဟိုတေးရဲ့ နောက်ကနေ တည်းခိုခန်းဆီကို လိုက်သွားခဲ့ပါတယ်။
“အို၊ လှပကြင်နာကြတဲ့ မင်းသမီးလေးတို့ရေ။ တင့်တယ်ခမ်းနားတဲ့ ဒွန်ကီဟိုတေး ဖြစ်တဲ့ ကျွန်ုပ်က သင့်တို့ရဲ့ အလှတရားကို ချီးမွမ်းပါတယ်!”
သူ့ရဲ့ ကိုယ်လက်အင်္ဂါတွေကို အလိုလို တွန့်လိမ်သွားစေတဲ့ အော်သံကြီးတစ်ခုပါပဲ။ ဒွန်ကီဟိုတေးနဲ့ ခေတ်ပြိုင်ထဲမှာ နေထိုင်ကြတဲ့သူတွေတောင် သူ့ရဲ့ စကားနဲ့ အပြုအမူတွေကို မြင်တဲ့အခါ လူနာူးတစ်ယောက်လို ထင်မြင်ကြမှာ အသေအချာပါပဲ၊ ၂၁ ရာစုမှာ နေထိုင်ကြတဲ့သူတွေအကြောင်းတော့ ပြောစရာတောင် မလိုတော့ပါဘူး။
ကန်းယူဟွန်းက အကောင်းဘက်ကနေ စဉ်းစားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ထဲမှာ သူတွေ့ခဲ့ရတဲ့ ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်တဲ့ လူတွေနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ဒွန်ကီဟိုတေးက ပိုပြီး ချစ်စရာတောင် ကောင်းနေပါသေးတယ်။
“အရှင်၊ ဒီမှာပဲ ညအိပ်ရပ်နားကြမလားဟင်?”
“ဟာ၊ စန်ချို၊ မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ?”
“ဗျာ?”
“နေက အခုထိ ကောင်းကင်ယံအလယ်မှာ ရှိနေသေးတာလေ၊ အခုတောင် အနားယူချင်နေပြီပေါ့။ ငါတို့မှာ သွားစရာလမ်းတွေ အများကြီး ကျန်သေးတယ်လို့ ဘယ်နှစ်ခါတောင် ပြောရမလဲ”
“အဟမ်း၊ ဟုတ်ပါပြီ။ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်က သိပ်မကောင်းလှဘူးလေ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စွန့်စားခန်းရဲ့ ပန်းတိုင်က ဘာလဲဆိုတာကို ကျေးဇူးပြုပြီး ထပ်ပြောပြပေးနိုင်မလား?”
“ပြောပြတာပေါ့”
သူ မျှော်လင့်ထားတာနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ ဒွန်ကီဟိုတေးက ဒါကို ပြန်ရှင်းပြရတာကို တော်တော်လေးကို ပျော်ရွှင်နေပုံရပါတယ်။
“အင်း။ သေချာနားထောင်စမ်း၊ စန်ချို။ ငါတို့ဟာ မကောင်းဆိုးဝါး စုန်းပညာရှင် ဖရက်စတန် (Freston) ရေယူသွားခြင်း ခံခဲ့ရတဲ့ ငါ့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော မင်းသမီးလေး ဒူလ်စီနီယာ ဒယ်လ် တိုဘိုဆို (Dulcinea del Toboso) ကို သွားရောက် ကယ်တင်ဖို့အတွက် လမ်းခရီးမှာ ရှိနေကြတာပဲ။ အဲဒီခရီးစဉ်က အရမ်းကို အန္တရာယ်များလိမ့်မယ်ဆိုတာတော့ သေချာတယ်။ ဖရက်စတန် အမိန့်ပေးစေခိုင်းထားတဲ့ ဧရာမ ကာရာကူလမ်ဘရို (Caraculiambro) ဧရာမဘီလူးကြီး ရှိမယ်၊ ပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ လမ်းကို ပိတ်ဆို့မယ့် အခြား ဧရာမဘီလူးတွေနဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးတွေ အများကြီး ရှိနေဦးမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူနဲ့! ငါ့ရဲ့ မင်းသမီးလေး ဒူလ်စီနီယာက ဘယ်တော့မှ……”
အု။
ကန်းယူဟွန်းက အဆုံးအစမရှိတဲ့ ပြောဆိုချက်တွေကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ငြင်းပယ်လိုက်ပြီး လိုအပ်တဲ့ အချက်အလက်တွေကိုပဲ ရွေးထုတ်ယူလိုက်ပါတယ်။
အနှစ်ချုပ်ရမယ်ဆိုရင်တော့ သူတို့က ပြန်ပေးဆွဲခံထားရတဲ့ မင်းသမီးလေးကို သွားကယ်ကြမယ် ဆိုတာပါပဲ။
[ငါတော့ ရူးတော့မှာပဲ။ သူက တကယ်ကို မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့တာပဲ မဟုတ်လား?]
‘ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ သတိလက်လွတ် မဖြစ်ဘဲ ဒီလိုစကားမျိုးတွေ ပြောနိုင်တဲ့သူ ရှိတယ်ဆိုရင် အဲဒါက ပိုပြီး အံ့သြစရာကောင်းနေမှာပေါ့၊ ဟုတ်ဖူးလား?’
ကန်းယူဟွန်းနဲ့ ဘက်လျံတို့ အချင်းချင်း သဘောတူညီနေကြချိန်မှာ ဘုရားသခင် ဝိညာဉ်တော်တွေရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကတော့ ‘ကဲ… လာပြန်ပြီ’ ဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေပါတယ်။
သူတို့ထဲက အချို့ဆိုရင် ဒီလို ခမ်းနားကြီးကျယ်တဲ့ အော်သံမျိုးကို အမှားအယွင်း တစ်ခုမှ မပါဘဲ အကြိမ်ပေါင်း တစ်ဒါဇင်ကျော်လောက် ကြားပြီးသား ဖြစ်နေပါပြီ။
ချတ်ဝင်းဒိုးထဲမှာ PTSD လို့ခေါ်တဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွဲလန်းကြောက်ရွံ့မှုဒဏ်ကို ခံစားနေကြရတဲ့ ဘုရားသခင် ဝိညာဉ်တော်တွေကို သိသာထင်ရှားစွာ တွေ့မြင်နေရပါတယ်။
“စန်ချို! အခု အချိန်ဖြုန်းနေလို့ မရဘူး။ မြန်မြန် သွားကြစို့။ ငါတို့ နည်းနည်း ပိုပြီး ကြိုးစားလိုက်မယ်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ချစ်သူ ဒူလ်စီနီယာ ကျတဲ့ မျက်ရည်စက်တွေရဲ့ အလေးချိန်က ပိုပြီး ပေါ့ပါးသွားမှာပေါ့!”
အဲဒီနောက်မှာတော့ အဖြေကိုတောင် မစောင့်ဘဲ သူ့ရဲ့ မြင်း ရိုစီနန်တေကို လှည့်လိုက်ပြီး တခြားတစ်ဖက်ကို ဦးတည်ထွက်သွားပါတော့တယ်။
သူက ဘာလို့များ တည်းခိုခန်းကို အရင် ရောက်လာခဲ့တာပါလိမ့်? သူက တကယ်ကို စိတ်ကူးယဉ်ဆန်လွန်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါပဲ။
“တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အရှင်က နည်းနည်းလေး... မဟုတ်ဘူး၊ အရမ်းကို စိတ်အားထက်သန်လွန်းလို့ပါ”
ကန်းယူဟွန်းက မိခင်နဲ့ သမီးဖြစ်သူတို့ကို တောင်းပန်လိုက်ပြီး ဒွန်ကီဟိုတေးရဲ့ နောက်ကို အسرမြန် လိုက်သွားခဲ့ပါတယ်။
ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့သူတွေကတော့ ဘာမှန်းမသိ ဖြစ်ကုန်ကြပါတယ်။ သူတို့က ခရီးသည်တွေလို့ ထင်ပြီး နှုတ်ဆက်ခဲ့ကြတာ၊ ဒါပေမဲ့ ခေတ်နဲ့မလျော်ညီတဲ့ စကားတွေ အော်ပြောပြီး ချက်ချင်း ထွက်သွားကြပါတယ်။
“ဘယ်လိုလူဆန်းကြီးလဲ မသိဘူး၊ အမေရယ်”
“အင်းလေကွယ်”
***
ကန်းယူဟွန်းဟာ အမြင်အာရုံထဲကနေ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အထိ မိခင်နဲ့ သမီးဖြစ်သူတို့ရဲ့ အကြည့်တွေ သူ့ကျောပြင်ပေါ်မှာ ကျရောက်နေတာကို ခံစားနေရပါတယ်။ သူကတော့ သည်းခံနိုင်ပေမဲ့ တခြား စုဆောင်းသူတွေကတော့ အဲဒီလို အရှက်ကွဲရတာကို ဘယ်လိုမှ သည်းခံနိုင်ကြလိမ့်မယ် မဟုတ်ပါဘူး။
သူတို့အများစုဟာ ဒီနေရာမှာ ဒွန်ကီဟိုတေးနဲ့ စကားများ ရန်ဖြစ်ခဲ့ကြပြီး အနှက်ခံရကာ စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာထဲကနေ ကန်ထုတ်ခံခဲ့ကြရတာ ချည်းပါပဲ။
ဒီကမ္ဘာထဲမှာတောင်မှ သူ့ရဲ့ စံပြအိပ်မက်တွေကို လိုက်ပျံသန်းနေတဲ့ ဒွန်ကီဟိုတေးဟာ လူတိုင်းရဲ့ ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်မှုနဲ့ လက်ညှိုးထိုးပြစ်တင်မှုကို ခံရထိုက်တဲ့ လူစုန်းလူကြောင်တစ်ယောက် ဖြစ်ပါတယ်။
‘ကြည့်ရအောင်။ နောက်ထပ် ဖြစ်ရပ်က ဘာလဲ... လမ်းမှာ တွေ့တဲ့သူတွေနဲ့ ရန်ဖြစ်တာလား?’
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဆန့်ကျင်ဘက် দিকကနေ မြင်းစီးလာတဲ့ ပူဇာဆရာ (ဘုန်းတော်ကြီး) နှစ်ပါးကို သူ တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ သူတို့က သာမန် ပျစ်ရောဘ်ဝတ်စုံတွေကို ဝတ်ဆင်ထားကြတဲ့ သာမန် ပူဇာဆရာတွေပါပဲ။
ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ သူတို့က မျက်စိချင်း ခဏချင်း ဆုံရုံနဲ့ပဲ ဖြတ်သွားကြမှာ ဖြစ်ပေမဲ့။
“ဘာလဲ! အဲဒီ မကောင်းဆိုးဝါးယုတ်မာတွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သန့်ရှင်းတဲ့ ပူဇာဆရာတွေရဲ့ အယောင်ဆောင် ဝတ်စုံတွေကို ဝတ်ဝံ့ကြတာလဲ!”
ဒွန်ကီဟိုတေးက ဘယ်တော့မှ လွတ်ပေးမယ့်သူ မဟုတ်ပါဘူး။
“စန်ချို။ မင်း မြင်လား? အဲဒီ မကောင်းဆိုးဝါး နှစ်ကောင်ရဲ့ ပုံစံကိုလေ။ သူတို့က အန္တရာယ်မရှိတဲ့ပုံစံ ပေါက်နေပေမဲ့၊ လေထဲက သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ငါ့ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ သူတို့ရဲ့ အစစ်အမှန် သဏ္ဌာန်ကို မြင်နေရတယ်။ သူတို့က မျက်နှာဖုံးတွေ စွပ်ထားတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးတွေပဲ။ ငါတို့ သူတို့ကို ဒီကမ္ဘာကနေ ချက်ချင်း ဖယ်ရှားပစ်ရမယ်”
[TP ၁၀၀ လှူဒါန်းလိုက်ပါပြီ!]
[စနေပြီ ဟားဟား]
[TP ၁၀၀ လှူဒါန်းလိုက်ပါပြီ!]
[ပေါ့ပ်ကွန် ပြင်ထားကြတော့။]
ကန်းယူဟွန်း မရောက်လာခင်က တခြား စုဆောင်းသူတွေက ဒွန်ကီဟိုတေးကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းခဲ့ကြဖူးပါတယ်။
အဲဒါက စိတ်ကူးယဉ်အမှားတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး၊ သူတို့က မကောင်းဆိုးဝါးတွေ မဟုတ်ဘဲ သာမန်လူသားတွေသာ ဖြစ်တယ်လို့ ပြောခဲ့ကြပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒွန်ကီဟိုတေးကတော့ အဲဒီအတိုင်း ဆက်ပြောနေခဲ့ပြီး သူ မှားတယ်ဆိုတာ မရှိဘူးလို့ ယုံကြည်နေခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီလို သူ လုပ်နေစဉ်မှာပဲ ပူဇာဆရာတွေက ဒွန်ကီဟိုတေးကို ရူးနေတဲ့လူတစ်ယောက်လို့ သိသွားကြပြီး ထွက်ပြေးသွားခဲ့ကြပါတယ်။
ဘုရားသခင် ဝိညာဉ်တော်တွေက ကန်းယူဟွန်းလည်း အတူတူပါပဲ ရွေးချယ်မှုမျိုးကို ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့ကြပါတယ်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ အရှင် ပြောတာ မှန်ပါတယ်!”
ဒါပေမဲ့ ကန်းယူဟွန်း ပြောထွက်လိုက်တဲ့ စကားကတော့ လုံးဝကို မမျှော်လင့်ထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဘုရားသခင် ဝိညာဉ်တော်တွေ ရှုပ်ထွေးသွားကြချိန်မှာ ဒွန်ကီဟိုတေးကတော့ ကန်းယူဟွန်း သူ့ကို ထောက်ခံပြောဆိုတာကို မြင်ရလို့ ပိုတောင် ပျော်ရွှင်သွားပါတယ်။
“ကောင်းပြီ၊ စန်ချို! မင်းက ငါ့ရဲ့ အစေခံ ဖြစ်ထိုက်သူပါပဲ။ တခြား လူယုတ်မာတွေနဲ့ မတူဘဲ ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်တဲ့ မျက်လုံးပိုင်ရှင် ဖြစ်တယ်။ အဲဒါကြောင့်လည်း မင်းက ငါ့ရဲ့ အစေခံ ဖြစ်နေတာပေါ့။ ဟေ့၊ ဟိုမှာ မကောင်းဆိုးဝါးတွေ! မင်းတို့ ဝတ်ထားတဲ့ မျက်နှာဖုံးတွေကို ချွတ်ပြီး မင်းတို့ရဲ့ အစစ်အမှန် သဏ္ဌာန်ကို ထုတ်ပြစမ်း!”
ကန်းယူဟွန်းလည်း သူ့နောက်ကနေ လိုက်ပြောလိုက်ပါတယ်။
“မှန်တယ်! ငါတို့အရှင်ရဲ့ ရှေ့မှာ မင်းတို့ရဲ့ အစစ်အမှန် သဏ္ဌာန်ကို ထုတ်ပြပြီး အပြစ်တွေကို ဝန်ခံကာ ဒူးထောက်လိုက်စမ်း!”
ဘုရားသခင် ဝိညာဉ်တော်တွေ ဘာဖြစ်နေမှန်း လုံးဝ နားမလည်နိုင်တော့ပါဘူး။ ကန်းယူဟွန်းက လုံးဝကို အသစ်အဆန်းဖြစ်တဲ့ လမ်းစဉ်တစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်ပါပြီ။
ပူဇာဆရာ နှစ်ပါးလည်း မြင်းတွေကို ရပ်လိုက်ကြပြီး အံ့အားသင့်ထိတ်လန့်နေတဲ့ မျက်နှာတွေနဲ့ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပါတယ်။
ကန်းယူဟွန်းက သူတို့ရဲ့ အမူအရာကို မြင်တော့ စိတ်ထဲကနေ ခပ်ယဲ့ယဲ့ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
‘ဒါပေါ့။’
အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ကို မကောင်းဆိုးဝါးလို့ ခေါ်လိုက်မယ်ဆိုရင်တော့ သူတို့ ဒေါသထွက်ပြီး စော်ကားခံရတယ်လို့ ခံစားရမှာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကန်းယူဟွန်းကတော့ အခုလောလောဆယ်မှာ ဒွန်ကီဟိုတေးရဲ့ စကားအတိုင်း လိုက်လုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ဆူပူကြိမ်းမောင်းမှုကို မရပ်တန့်ခဲ့ပါဘူး။
“အပြစ်ကင်းစင်ယောင် မဆောင်နဲ့! ငါတို့အရှင်ရဲ့ ရှေ့မှာ မင်းတို့ရဲ့ အစစ်အမှန် သဏ္ဌာန်ကို ထုတ်ပြစမ်း! မင်းတို့က မကောင်းဆိုးဝါးတွေဆိုတာ ငါတို့ သိပြီးသားပဲ”
ပူဇာဆရာ နှစ်ပါးလည်း အချင်းချင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြပြီးမှ လေးလံတဲ့ အသံနဲ့ ပြောလာကြပါတယ်။
“ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိသွားတာလဲ?”
ပူဇာဆရာက သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ သားရေဝတ်စုံကို ဆွဲဖြဲချလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီအထဲမှာတော့ ချွန်ထွက်နေတဲ့ ရိုဟိုစူးရှရှနဲ့ အနီရောင် အသားအရေရှိတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးတွေ ပေါ်ထွက်လာပါတော့တယ်။
ကန်းယူဟွန်းလည်း အဲဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတော့ အံ့သြမှင်တက်သွားပါတော့တယ်။
‘ဘာလို့ သူတို့က တကယ်တမ်း ဖြစ်နေရတာလဲ?’