ကျွန်ုပ်ကို ရှေ့ဆောင်လမ်းပြနေသည့် ထိုလူ၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် ပေါ်နေသော စာအုပ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
‘စာအုပ်မျက်နှာဖုံးကနေ ထွက်နေတဲ့ အလင်းရောင်တွေက တောက်ပတဲ့ ငွေရောင်တွေပဲ။’
ရွှေရောင်မဟုတ်တာကိုပဲ ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရမည်။ သို့သော် ယခုအချိန်ထိ ရွှေရောင်အလင်းတန်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူများမှာ ရွေးချယ်ခံရသူများသာ ဖြစ်သည်ကို ထောက်လျှင် ဤအသက်အရွယ် အလတ်ပိုင်းလူသည် အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်မည့်သူ မဟုတ်ကြောင်း သိသာသည်။
သူသည် ခဏလေးကပင် အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်ကာ ကျွန်ုပ်တို့ကို မောက်မာစွာ ပြောဆိုခဲ့သေးသည်။ သို့သော် အခြေအနေ ပျက်ပြားသွားသည်နှင့် သူ၏သဘောထားကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်သည်။
‘သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းက မွေးရာပါ အရည်အချင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ကြာရှည်စွာ စုဆောင်းလာတဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကြောင့် ရလာတဲ့ အောင်မြင်မှုမျိုးလား။’
ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ် ပို၍ သတိထားရမည်။ သူသည် ကျွန်ုပ်ကဲ့သို့ပင် အတွေ့အကြုံများစွာဖြင့် မိမိကိုယ်ကို တည်ဆောက်ထားသူ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့နှင့် စကားများရန်လုပ်ခဲ့သည့် Ko Jun-ho ကို အနိုင်ယူကာ သူ၏စွမ်းရည်ကို ပြသခဲ့သော်လည်း ကျွန်ုပ်တို့၏ မူလရည်ရွယ်ချက်မှာ အတွေးအခေါ်ကမ္ဘာကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် ရရှိမည့် ဆုလာဘ်ကို ရယူရန်ဖြစ်သည်။ ထိရောက်မှုရှိစေရန်အတွက် ဤလူနှင့် အဆင်ပြေအောင် လုပ်ဆောင်ရမည်။
‘Choi Jung-mo။ ဒီအသင်းချုပ်ရဲ့ ရုံးချုပ်ကို စီမံခန့်ခွဲပြီး ကြီးကြပ်ပေးနေတဲ့ နယ်မြေမန်နေဂျာ။ သူက အမှုဆောင်အရာရှိတော့ မဟုတ်ပေမဲ့ အာဏာအနည်းငယ်ရှိပြီး အငြိမ်းစား ဝင်ငွေရှာသူ (Collector) တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်တယ်။’
သူ၏စာအုပ်မှရရှိသော အချက်အလက်များဖြင့် Choi Jung-mo ကို အပေါ်ယံ သုံးသပ်ကြည့်လိုက်သည်။ တော်တော်တော်တဲ့ ဗျူဟာမြောက်သူ။ ဦးနှောက်ကောင်းသလို အခြေအနေကိုလည်း သုံးသပ်နိုင်ပြီး ခံစားချက်ကို ကောင်းကောင်း ဖုံးကွယ်ထားတတ်သည်။ သူသည်လည်း အငြိမ်းစား ဝင်ငွေရှာသူတစ်ဦး ဖြစ်သည့်အတွက် နယ်ပယ်၏ လက်တွေ့အခြေအနေကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ သူသည် အိုမင်းသော တောကြောင်တစ်ကောင်ဟု ခေါ်ဆိုရလောက်အောင် လိမ္မာပါးနပ်သူ ဖြစ်သည်။
“ဒီဘက်ကို ကြွခဲ့ပါ။”
Choi Jung-mo ကျွန်ုပ်တို့ကို ခေါ်ဆောင်သွားသည့်နေရာမှာ ဧည့်ခန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ကန်းဟယ်ရင် နှင့် ကျွန်ုပ် ဆိုဖာတွင် ထိုင်လိုက်ကြပြီး Choi Jung-mo က ကျွန်ုပ်တို့၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်သည်။ သူသည် မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး ပုံမှန်အတိုင်း အပြုံးနှင့် စကားစသည်။
“ကျွန်တော့်နာမည်က Choi Jung-mo ပါ။ ဒီမှာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စအချို့ကို တာဝန်ယူထားရပါတယ်၊ အများကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။”
“ကျွန်တော့်နာမည်က ကန်းယူဟွန်း ပါ။ သူကတော့ ကန်းဟယ်ရင် ပါ။”
“ဟုတ်ကဲ့။ အတွေးအခေါ်ကမ္ဘာကို ရှင်းလင်းရာမှာ နှစ်ယောက်သား ကူညီပေးခဲ့တယ်လို့ ကြားသိရပါတယ်။”
“အော်၊ နှစ်ယောက်လုံးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ အတိအကျပြောရရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အမျိုးသမီးက သူ့ဘာသာသူ တစ်ယောက်တည်း ရှင်းလင်းခဲ့တာပါ။”
“ဩော်၊ ဟုတ်လား။ အဲ့ဒီလိုလား။ တစ်ယောက်တည်း ရှင်းလင်းခဲ့တယ်ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော် မယုံနိုင်သေးပါဘူး။”
သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သော်လည်း စကားထဲတွင် အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်မှုများ ပါဝင်နေသည်။ ကန်းဟယ်ရင် အမှန်တကယ် တစ်ယောက်တည်း ရှင်းလင်းခဲ့ခြင်း ဟုတ်မဟုတ်ကို မေးခွန်းထုတ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ကန်းဟယ်ရင် က ဘာမျှ ပြန်မပြောပေ။ သူမသည် ဤအကြောင်းအရာကို စိတ်မဝင်စားသကဲ့သို့ သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ ထိုအစား သူမကို ကာကွယ်ပေးရန် ကျွန်ုပ် ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“သူမရဲ့ အရည်အချင်းကို မမြင်ရခင်အထိတော့ လူတိုင်း အဲ့ဒီလိုပဲ ထင်ကြတာပါ။”
ဆိုလိုသည်မှာ သင်သည် သူမကို သံသယဝင်ခဲ့သော်လည်း သူမက သူမ၏ အရည်အချင်းဖြင့် သက်သေပြခဲ့သည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ပြီးတော့ Choi Jung-mo က အဝေးကနေ အတည်ပြုခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။ လူအများကြီး မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည့်အတွက် သူ မသိသလို ဟန်ဆောင်၍ မရတော့ပေ။
“အင်း။ အဲ့ဒါတော့ ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ဆီကနေ ဘာများ လိုချင်ပါသလဲ။”
“ဘာလိုချင်တာလဲ ဟုတ်လား။ စကားပြောတာ ထူးဆန်းလိုက်တာ။ ကျွန်တော်တို့က အတွေးအခေါ်ကမ္ဘာကို ရှင်းလင်းခဲ့တဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ‘တရားဝင်’ အခွင့်အရေးကို တောင်းဆိုနေတာပါ။”
“အင်း။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်နေရာကို ရှင်းလင်းခဲ့တာလဲ…”
“Anbar တောင်တန်းက ကိုဘော့တွင်းနဲ့ မီနိုတော (Minotaur) တွေနေထိုင်တဲ့ လမ်းရှုပ်ထွေးတဲ့နေရာလေ။ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်တာနဲ့ သိမှာပါ၊ မဟုတ်ဘူးလား။”
ကျွန်ုပ်သည် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ အသံကို မြှင့်တင်လိုက်ပြီး မေးစေ့ကို ပွတ်လိုက်သည်။
“ဒါမှမဟုတ်… အသင်းချုပ်မှာ အဲ့ဒီအချက်ကိုတောင် မသိခဲ့ကြတာလား။”
“…”
Choi Jung-mo ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးသည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပျက်ယွင်းသွားသည်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ ခဏအကြာတွင် ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားသော်လည်း ထိုအကြည့်ကို ကျွန်ုပ် မလွတ်တမ်း ကြည့်လိုက်သည်။ ဟုတ်ပြီ။ သူသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ပြီး ပေါ့ဆနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ငယ်ရွယ်ပုံပေါက်နေသဖြင့် စကားလုံးများဖြင့် လွယ်လွယ်ကူကူ ဖိနှိပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
ဘယ်လောက်တောင် ရိုးအလိုက်သလဲ။ အပြင်ပန်းတွင် ငယ်ရွယ်ပုံပေါက်နေနိုင်သော်လည်း ကျွန်ုပ်သည် အနာဂတ်၏ ဗဟုသုတများကို သိရှိထားပြီး ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကမ္ဘာကြီးထဲတွင် ၁၀ နှစ်ကျော်ကြာ ရှင်သန်လာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူနှင့် ကျွန်ုပ်၏ ဘဝအတွေ့အကြုံ အထူအပါးမှာ မတူညီကြပေ။
“အင်း။ အခုလို ပြောမှပဲ အဲ့ဒီလို အစီရင်ခံစာမျိုး ကြားဖူးသလိုလိုပဲ။ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုလို ခံစားရလို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချဖို့ နောက်ဆုတ်ပြီး ဆိုင်းငံ့ထားခဲ့တာပါ။”
Choi Jung-mo သည် သူ မသိကြောင်း ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။ အခြားသော ဝင်ငွေရှာသူများက အတွေးအခေါ်ကမ္ဘာ နှစ်ခု ရှင်းလင်းပြီးကြောင်း သိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် သူ မသိကြောင်း ပြောလိုက်ပါက အသင်းချုပ်၏ စွမ်းဆောင်ရည်အပေါ် သံသယဝင်စရာ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ ကောင်းမွန်သော ရွှေ့ကွက်ပင်။
‘သူသာ မသိသလို ဟန်ဆောင်ခဲ့ရင် သူ့ကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ပစ်ဖို့ စိတ်ကူးထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ သူ လွတ်မြောက်အောင် လုပ်သွားနိုင်တယ်ပေါ့။’
ကျွန်ုပ်သည် စိတ်ထဲမှ လျှာသပ်ရင်း အသာကြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဟားဟား! ဟုတ်လား။ ကောင်းပါပြီလေ၊ အနည်းဆုံးတော့ အခု သိသွားပြီပေါ့။ ဒါဆိုရင်လည်း ကောင်းတာပေါ့၊ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့က အတွေးအခေါ်ကမ္ဘာကို ရှင်းလင်းခဲ့တဲ့အတွက် ဆုလာဘ်ကို ရချင်တာပါ။ ဒါက နိုင်ငံတော်က ပေးထားတဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တရားဝင် အခွင့်အရေး မဟုတ်ဘူးလား။”
ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ တရားဝင် အခွင့်အရေးကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ အလေးပေး ပြောလိုက်သည်။
“အင်း။”
Choi Jung-mo သည် ခဏတာ အခက်တွေ့နေပုံရသည်။ သူသည် စကားလုံးများကို သေချာရွေးချယ်ကာ ဂရုတစိုက် ပြောဆိုခြင်းဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ တောင်းဆိုမှုကို မည်သို့နည်းနှင့်မဆို ငြင်းပယ်ချင်နေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ လွယ်ကူလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ပထမဦးစွာ ‘တရားမျှတမှုအရ’ ကျွန်ုပ်၏ တောင်းဆိုချက်မှာ အပြစ်အနာအဆာမရှိလောက်အောင် ခိုင်လုံနေသည်။ ကန်းဟယ်ရင် က ရှင်းလင်းရန် လုံလောက်သော အရည်အချင်းကို ပြသခဲ့ပြီး၊ ထို့အပြင် နိုင်ငံတော်က သတ်မှတ်ထားသော ဥပဒေအတိုင်း ဆုလာဘ်ကို တောင်းဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ဆုလာဘ်ပေးခြင်းကို မည်သို့နည်းနှင့်မဆို ဆိုင်းငံ့ထားနိုင်သော်လည်း လုံးဝငြင်းပယ်ရန်မှာ ခက်ခဲလိမ့်မည်။
‘ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့က အသာစီးရနေတာပဲ။’
ကျွန်ုပ်လက်ထဲတွင် ဓားရှိသည်။ အခြားတစ်ဖက်ကတော့ ဒိုင်းကိုကိုင်ပြီး ခုခံနေရသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် အစကတည်းက တန်းတူအခြေအနေတွင် ရှိမနေခဲ့ပေ။ အချိန်မည်မျှ ကုန်လွန်သွားခဲ့သနည်း။ Choi Jung-mo သည် စဉ်းစားပြီးနောက် ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။
“အင်း။ ဒီကိစ္စက ကျွန်တော့်တစ်ယောက်တည်း ဆုံးဖြတ်ဖို့အတွက် နည်းနည်းလေး များနေသလိုပဲ။”
သူရွေးချယ်လိုက်သည့်လမ်းမှာ သူတစ်ယောက်တည်း ဆုံးဖြတ်၍ မရကြောင်း ပြောခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် တာဝန်နှင့် အာဏာကို အခြားသူတစ်ယောက်ဆီသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ချင်တာလား။ ကျွန်ုပ် ချက်ချင်း ပြန်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
“ထူးဆန်းလိုက်တာ။ ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့ကို ဒီကို ခေါ်လာတာဆိုတော့ ခင်ဗျားက တာဝန်ခံပဲပေါ့။ ဒါမှမဟုတ် ခင်ဗျားရဲ့ အခန်းကဏ္ဍကို မသိဘဲနဲ့ ကျွန်တော်တို့ကို ခေါ်လာတာလို့ ပြောချင်တာလား။ အသင်းချုပ်က ကိစ္စတွေကို ဒီလိုပဲ ကိုင်တွယ်တာလား။”
“တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒီကိစ္စက ဒီလိုဖြစ်နေတော့လည်း တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့လို့ပါ။ တကယ်ကို တောင်းပန်ပါတယ်။”
“တောင်းပန်ရုံနဲ့ ပြီးသွားတာလား။”
Choi Jung-mo သည် ခေါင်းငုံ့ကာ ရိုးသားစွာ တောင်းပန်သည်။ ကျွန်ုပ်သည် သူ့ကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ လျှာသပ်လိုက်သည်။ သူသည် မိမိ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို စွန့်လွှတ်ပြီး ဤသို့ တောင်းပန်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူသည် အလကားနေရင်း ဤနေရာတွင် ရှိနေခြင်း မဟုတ်ပေ။
“ကောင်းပါပြီ။ အသင်းချုပ်က ကျွန်တော်တို့ကို ဆုလာဘ်ကောင်းကောင်း ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲ့ဒီလို ပြောရက်ရတာလဲ…”
“အချင်းချင်း ဟန်ဆောင်မနေကြပါနဲ့။ မှတ်တမ်းတင်တဲ့စက် ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုကို စိုးရိမ်နေတာလား။ အဲ့ဒီလိုမျိုး ဘာမှမရှိပါဘူး၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ အရေးကြီးတာက ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့ကို ဆုလာဘ်ကို အစကတည်းက ပေးချင်စိတ် မရှိတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အဝိုက်ပတ်မနေဘဲ တည့်တည့်ပဲ စကားပြောကြရအောင်။”
ဝင်ငွေရှာသူများက ‘နယ်နိမိတ်မျဉ်း’ ကို သတ်မှတ်ထားခြင်းသည် မရေးထားသော စည်းမျဉ်းတစ်ခုဟု သင် ထင်နိုင်သော်လည်း အသင်းချုပ်တွင်လည်း ၎င်းနှင့်ပတ်သက်၍ အကျိုးအမြတ်မရှိသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ မဟုတ်ပါ၊ အတိအကျပြောရလျှင် နိုင်ငံတော်ကိုယ်တိုင်က ပါဝင်ပတ်သက်နေသည်ဟု ပြောခြင်းက ပို၍ မှန်ကန်ပေလိမ့်မည်။ အတွေးအခေါ်ကမ္ဘာသည် ရှင်းလင်းမပစ်သရွေ့ ထပ်မံ ဖြစ်ပေါ်လာမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် အစိုးရက ထိုဖြစ်စဉ်ကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားရန် ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး၊ အသင်းချုပ်နှင့် ဝင်ငွေရှာသူများကလည်း လက်ခံခဲ့ကြသည်။
အစိုးရနှင့် အသင်းချုပ်တို့သည် ရှုပ်ထွေးမှုများ မတိုးပွားစေရန်အတွက် ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝင်ငွေရှာသူများကလည်း ၎င်းတို့၏ တည်ငြိမ်သော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအတွက် ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်းတို့က လူထုကို ရိုးသားစွာ ပြောပြ၍ မရနိုင်သောကြောင့် အတွေးအခေါ်ကမ္ဘာကို ရှင်းလင်းနိုင်သည့် ဝင်ငွေရှာသူများကို ဆုချီးမြှင့်မည်ဟု ကြေညာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခု ကန်းဟယ်ရင် နှင့် ကျွန်ုပ်က အတွေးအခေါ်ကမ္ဘာကို ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ရှင်းလင်းပြလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အသင်းချုပ်အတွက် နည်းနည်းတော့ ရှက်စရာကောင်းသော ကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။
‘မင်းတို့က ဒါကို မပေးနိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငြင်းပယ်ဖို့လည်း ခက်ခဲနေတာပေါ့။’
သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် ရွေးချယ်မှုတစ်ခုတော့ ပြုလုပ်ရလိမ့်မည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ၎င်းကို အကန့်အသတ်မရှိ ဆိုင်းငံ့ထားခွင့် ပေးလိုက်မည် မဟုတ်ပေ။
ကန်းယူဟွန်း က မျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးနှစ်ဖက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ခဏအကြာတွင် ကျွန်ုပ်အား ပြင်းထန်သောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် မျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်ရုံမျှဖြင့် လေထုတစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူက ရိုးသားစွာပင် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလာပြီဖြစ်၍ ကျွန်ုပ်ကိုလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် ပြန်လည်တုံ့ပြန်စေချင်နေသည်။
“ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အနာကို ထိခိုက်အောင် လုပ်နေတာပဲ၊ ကန်းယူဟွန်း။”
“အင်း။ ကျွန်တော်တို့က အခြေအနေကို မသိဘဲနဲ့ အတွေးအခေါ်ကမ္ဘာကို ရှင်းလင်းခဲ့မယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်နေတာလား။”
“……ခင်ဗျားကတော့ တကယ်ကို ရှက်ဖို့ကောင်းတာပဲ။ လူတိုင်းက တိတ်တိတ်နေဖို့ သဘောတူထားတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုကို ခင်ဗျားက ရေအေးလောင်းချနေတာ။ အဲ့ဒါကို သိရဲ့လား။”
“ကျွန်တော် ရှက်ဖို့ကောင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်က ယုံကြည်မှုရှိတာပါ။ အတွေးအခေါ်ကမ္ဘာတွေက ဘာကြောင့် ရှိနေတာလဲ။ ဝိညာဉ်တွေဆီကို ပုံပြင်တွေ ပြသဖို့၊ ဝင်ငွေရှာသူတွေရဲ့ တန်ဖိုးကို သက်သေပြဖို့နဲ့ သူတို့ကို ပိုမိုမြင့်မားတဲ့ နယ်ပယ်တွေဆီ ရောက်ရှိအောင် ကူညီပေးဖို့ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါပေမဲ့ အခု လူတွေ လုပ်နေတာကို ကြည့်လိုက်ဦး။ သူတို့အားလုံးက အဲ့ဒီရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက် လုပ်နေကြတာ။”
“ဒါက ဆင်ခြင်တုံတရားနဲ့ ယှဉ်တဲ့ လုပ်ရပ်ပဲ။ အတွေးအခေါ်ကမ္ဘာအသစ်တစ်ခု ပေါ်လာရင် အဲ့ဒါကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာဖို့ လူအင်အားနဲ့ ငွေကြေး အများကြီး ကုန်ကျမှာပဲ။ အဲ့ဒီဖြစ်စဉ်မှာ လူတွေ သေဆုံးသွားနိုင်တာမျိုးလည်း ရှိနိုင်တယ်။ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတဲ့ ထိခိုက်သေဆုံးမှုတွေကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် အတွေးအခေါ်ကမ္ဘာတွေကို ကျွန်တော်တို့က တမင်တကာ မထိမကိုင်ဘဲ ထားခဲ့တာ။”
“ဒါဆို ခင်ဗျားတို့က လွတ်လပ်သင့်တဲ့ ပုံပြင်တွေကို ချုပ်နှောင်ထားချင်တာပေါ့လေ။ ဘယ်လောက်တောင် အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ခါးသီးတဲ့ အကြောင်းပြချက်လဲ။ အဲ့ဒီဖြစ်စဉ်ကို ဆက်ထိန်းထားရုံနဲ့ ဘာမှ ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ကျွန်တော်တို့ ဒီလိုလုပ်နေလို့ ဘာမှ မပြောင်းလဲတာပါ။ ဒါဆို ကျွန်တော် ပြန်မေးမယ်။ ခင်ဗျားတို့ လုပ်သလိုမျိုး လူတွေ သေဆုံးသွားရင် ခင်ဗျားတို့က တာဝန်ယူပေးမှာလား။”
“ဘာလို့ ကျွန်တော်တို့က တာဝန်ယူရမှာလဲ။”
ကျွန်ုပ်သည် ဘာမှ နားမလည်သည့်အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ကျွန်ုပ် ထိုသို့ ပြောလိုက်သည်နှင့် Choi Jung-mo မှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။
“ဟင်?”
“ကျွန်တော်တို့က ဝင်ငွေရှာသူတွေအနေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တာဝန်ကို လုပ်ခဲ့တာလေ။ ကျွန်တော်တို့က တာဝန်ယူရမှာ မဟုတ်ဘဲ ဆုလာဘ်ကို ရရှိသင့်တာ။ အဲ့ဒါက ထူးဆန်းနေပြီ။”
“ခင်ဗျား… ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ…”
“ခင်ဗျား စကားလုံးတွေနဲ့ ကစားနေတာလား။ ကျွန်တော်က အလေးအနက် ပြောနေတာ။ ပြီးတော့ အတွေးအခေါ်ကမ္ဘာအသစ်ကို စူးစမ်းရင်းနဲ့ ခင်ဗျားတို့ သေဆုံးသွားနိုင်ပေမဲ့၊ အဲ့ဒါက ဝင်ငွေရှာသူတွေ အမြဲတမ်း ရင်ဆိုင်ရမယ့် အန္တရာယ် မဟုတ်ဘူးလား။ အဲ့ဒါကို ကြောက်နေရင် ဘာလို့ ဝင်ငွေရှာသူ ဖြစ်လာတာလဲ။ ဒီစမ်းသပ်မှုက ဘာအတွက်လဲ၊ ဒီပုံပြင်တွေက ဘာအတွက်လဲ။”
ကျွန်ုပ်သည် ခေါင်းကို ခါလိုက်သည်။
“သူတို့ သေသည်ဖြစ်စေ၊ မသေသည်ဖြစ်စေ။ နောက်ဆုံးတော့ ဒါက ကျွန်တော့်ကိစ္စနဲ့ ကျွန်တော့်စွမ်းရည်ပဲ။ သူတို့ သေဆုံးသွားရင် ကျွန်တော် ဝမ်းနည်းပေးနိုင်ပေမဲ့၊ တာဝန်ယူပေးဖို့တော့ မလိုဘူး။ အရေးကြီးတာက ကျွန်တော်တို့က ဝင်ငွေရှာသူတွေ လုပ်ရမယ့်အတိုင်း လုပ်ခဲ့ပြီး ပေးအပ်ထားတဲ့ တာဝန်အပေါ် သစ္စာရှိခဲ့တာပဲ။ အားပေးစကား ဆိုရမယ့်အစား ခင်ဗျားတို့က ကျွန်တော်တို့ကို ဖိနှိပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ။ ဒါက ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ပုံစံလား။”
“စကားကို ဆင်ခြင်ပြော။”
ကျွန်ုပ်က သူ့အတွင်းစိတ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးနှက်လိုက်သဖြင့် Choi Jung-mo သည် ပိုမို စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။ သူသည် ကျွန်ုပ်ကို မျက်လုံးဖြင့်ပင် သတ်ပစ်တော့မည့်အလား စိုက်ကြည့်နေသည်။ ကျွန်ုပ်သည် သူ့အား မထီတရီ ပြုံးပြလိုက်သည်။
“ဘာလို့ စကားကို ဆင်ခြင်ပြောရမှာလဲ။ ကျွန်တော် ပြောတာမှာ မှားနေတာ တစ်ခုခု ရှိလို့လား။”
“လူတွေရဲ့ အသက်အန္တရာယ်က ဒီမှာ ဆက်စပ်နေတာ။ ခင်ဗျားက ကိုယ့်ကိစ္စ မဟုတ်သလိုနဲ့ ဒီလောက် ပေါ့ပေါ့တန်တန် ပြောလို့ မရဘူးလေ!”
ဟာ၊ လူတွေရဲ့ အသက်အန္တရာယ် ဆက်စပ်နေတယ် ဟုတ်လား။ ဒါတွေအားလုံးက လူတွေအတွက်ပဲ ဆိုတာလား။ Choi Jung-mo ၏ စကားကြောင့် ကျွန်ုပ် စိတ်တိုလာသည်။ ဟာသပဲ။ လူတွေက ဒီအကြောင်းကြောင့် သေတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာ လူဘယ်နှစ်ယောက် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီလဲ။ ခင်ဗျားသာ ပိုပြီး ရိုးသားခဲ့ပြီး ဆုံးရှုံးမှုတချို့ကို လက်ခံဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်… ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေ အစကတည်းက ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။
“အတွေးအခေါ်ကမ္ဘာကို ရှင်းလင်းရင်းနဲ့ လူတွေ သေဆုံးသွားရင် ဝမ်းနည်းစရာတော့ ကောင်းတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါကို ကြောက်လို့ အတွေးအခေါ်ကမ္ဘာကို မထိမကိုင်ဘဲ ထားခဲ့ရုံနဲ့ ဘာမှ ဖြေရှင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့က လှုပ်ရှားခဲ့တာ။ ဝင်ငွေရှာသူတွေက အခု ပုပ်သိုးနေပြီ။ သူတို့က ကိုယ့်အတွက်နဲ့တောင် မစွန့်စားရဲတဲ့ လူကြောက်တွေ ဖြစ်ကုန်ပြီ။”
“မင်းကရော ထူးခြားလို့လား။”
“ဟုတ်တယ်။ ကျွန်တော်တို့က ထူးခြားတယ်။ ကျွန်တော်တို့က ပေးအပ်ထားတဲ့ တာဝန်အတိုင်း တိတိကျကျ လုပ်ဆောင်တယ်။ တခြားသူတွေလို ပုန်းမနေဘူး၊ မရပ်တန့်ဘူး၊ တခြားသူတွေကိုလည်း ဆွဲမထားဘူး။”
“……မင်းတို့ ဒီလိုလုပ်လို့ ဆုလာဘ် ရမယ်လို့ ထင်နေတာလား။ မင်းတို့ အခု မှားနေပြီ။ အဲ့ဒါက မင်းတို့ရဲ့ တာဝန်လား။ တကယ်ပဲ ဒီလို ထင်နေတာလား။”
“အင်း။ နောက်ဆုံးတော့ ခင်ဗျားက အဲ့ဒီလို ပြောတာပဲ။ ခင်ဗျား နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်ကို မကြောက်ဘူးလား၊ ကန်းယူဟွန်း။”
“နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်? ဟာ၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်က ဘာလုပ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ။”
“နှစ်ယောက်တည်း… အင်း၊ ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့ကို နှစ်ယောက်တည်းလို့ပဲ မြင်နေတာပေါ့လေ။”
“…”
ကျွန်ုပ်သည် အဓိပ္ပာယ်ပါသော စကားလုံးများဖြင့် သရော်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။ ကန်းယူဟွန်း သည် မျက်လုံးကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့၊ တခြားသူတွေက ဘယ်လို တုံ့ပြန်မလဲ။”
“တခြားသူတွေ? မင်း ဘာတွေကို ပြောနေတာလဲ…”
“မထင်ဘူးလား။ ဝိညာဉ်တွေလေ။”
ကျွန်ုပ်သည် လေထဲကို မေးလိုက်သည်။ ကျွန်ုပ်၏ စကားကြောင့် ကန်းယူဟွန်း သည် မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် အလွန်ဉာဏ်ကောင်းသူ ဖြစ်သည့်အတွက် ကျွန်ုပ် ပြောလိုသည့်အဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။
“မင်း… မင်းတို့ ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ!”
သူသည် ထိုင်ခုံပေါ်မှ ခုန်ထလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။
[Shaldrala ၏ ခေါင်းဆောင်က မနှစ်မြို့ကြောင်း ပြသသည်။] [စားသောက်ဆိုင်ထဲမှ အရက်သမားများက ကန်းယူဟွန်း ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝေဖန်နေကြသည်။] [ဝိညာဉ်အများစုသည် ဒေါသထွက်နေကြပြီး မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေကြသည်။]
…
…ဆည်တစ်ခု ပွင့်ထွက်သွားသကဲ့သို့ နောက်ကျမှ ရောက်လာသော မက်ဆေ့ချ်များသည် သူ့ရှေ့ကို ရူးသွပ်စွာ ပိတ်ဆို့သွားသည်။
“ဘာ၊ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ…”
သူသည် အနားယူသွားခဲ့သော်လည်း၊ ယခင် ဝင်ငွေရှာသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် [Genesis Network] နှင့် ချိတ်ဆက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဤအချက်ကို လွတ်သွားစရာ မရှိပေ။ ပြီးတော့ ဤအရာက ဘာကိုဆိုလိုသလဲဆိုတာကိုလည်း သူ မသိဘဲ မနေနိုင်ပေ။
‘ဘယ်လောက်တောင် မိုက်မဲလိုက်သလဲ။’
သူသည် အစကတည်းက ဤကျဉ်းမြောင်းသော နေရာတွင် ကျွန်ုပ်တို့ သုံးယောက်သာ ရှိသည်ဟု ထင်နေခဲ့လိမ့်မည်။ သက်သေမရှိ၊ ထွက်ဆိုပေးမည့်သူ မရှိ။ ဤနေရာမှ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ပုံပြင်များ ပေါက်ကြားသွားစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ သူသည် ထိုအချက်ကို ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် မိမိ၏ စစ်မှန်သော ရည်ရွယ်ချက်ကို ထုတ်ဖော်ခဲ့ပြီး၊ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို အော်ဟစ်ကာ ကျွန်ုပ်တို့ကို ခြိမ်းခြောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကန်းယူဟွန်း သည် ပြူးကျယ်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကျွန်ုပ်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေသည်။ သူသည် အခြေအနေ၏ ပြင်းထန်မှုကို နောက်ကျမှ သဘောပေါက်သွားသည်။
“မင်း၊ မင်းတို့… မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ။”
“ထူးဆန်းလိုက်တာ။ စဉ်းစားကြည့်တော့လည်း ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိတ်မဆက်ရသေးဘူးပဲ။”
ကျွန်ုပ်သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို ချိတ်ကာ ထိုင်လိုက်သည်။ ကျွန်ုပ်သည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မေးစေ့ကို ထောက်ရင်း ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။
“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်၊ ကန်းယူဟွန်း။ ကျွန်တော့်နာမည်က ကန်းယူဟွန်း ပါ။”
ကျွန်ုပ်၏ တည်ရှိမှုကို သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် စွဲထင်သွားစေရန် ရှင်းလင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ ကျွန်တော်က ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း ရဲ့ ပုံပြင်အခန်း (Story Room) နဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတဲ့ ပုံပြင်ပြောသူ တစ်ယောက်ပါ။”
အခြေအနေကို ဘာမှ နားမလည်နိုင်သေးသော ကန်းယူဟွန်း ကို ကျွန်ုပ်သည် မကောင်းဆိုးဝါးဆန်စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်ရဲ့ စာကြည့်တိုက်ကို ကြိုဆိုပါတယ်၊ ကန်းယူဟွန်း။”
ကျွန်ုပ်သည် သူ ဘယ်တော့မှ လွတ်မြောက်နိုင်တော့မည်မဟုတ်သော ထောင်ချောက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။