ထိုလူက စကားပြောနေရင်း ပြုံးနေသော်လည်း သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင် ရန်လိုမှုနှင့် မနာလိုမှုများ ထင်ရှားစွာ ကိန်းအောင်းနေသည်။
“ဟိုဘက်က မိန်းကလေးက အတွေးကမ္ဘာ ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ဟုတ်ပုံရပေမဲ့ ဒါကတော့ အလွန်ရယ်စရာကောင်းတဲ့ နောက်ပြောင်မှုတစ်ခုပဲ။ မင်းတို့က ဘယ်သူတွေမို့လို့ ဒီနေရာကို လိမ်လည်လှည့်ဖြားပြီး ဝင်လာရတာလဲ၊ ပြီးတော့ ကိုယ့်အောင်မြင်မှုတွေကို ဘာလို့ ကြွားဝါနေရတာလဲ။”
သူက လှောင်ပြောင်သည့်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ကျွန်တော် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ကို စောင့်ကြည့်နေကြသူများမှာ သူ့ကို တားဆီးပေးမည့် အရိပ်အယောင်ပင် မရှိကြပေ။ သူတို့က ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။
သူ့ရည်ရွယ်ချက်က ရှင်းပါသည်။ အဆင့် (၉) စုဆောင်းသူ ကန်းဟယ်ရင် က အတွေးကမ္ဘာ ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို သူ မယုံကြည်ပေ။ အကယ်၍ ဒါသာ အမှန်ဆိုပါက သူမသည် စုဆောင်းသူများကြားရှိ စည်းမျဉ်းများကို လျစ်လျူရှုခဲ့သည်ဟု ဆိုလိုရာရောက်မည်ဖြစ်သည်။
သို့သော် ကန်းဟယ်ရင် က သူ့ကို ဘာမှပြန်မပြောပေ။ သူမက ရှေ့တည့်တည့်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“မင်းလေ…”
သူမက သူ့ကို လျစ်လျူရှုနေသည်ဟု သူထင်လိုက်မိသလား။ ထိုလူက မျက်နှာကို ရှုံ့မဲ့လိုက်ပြီးနောက် လှောင်ပြုံးတစ်ခုဖြင့် အမူအရာ ပြောင်းလိုက်သည်။
“ဟား! မင်းတောင် ပြန်မဖြေနိုင်ဘူးပေါ့လေ။ ဟုတ်မှာပေါ့၊ ဘယ်လိုလုပ် ဖြေနိုင်မှာလဲ။ မင်းက လိမ်ညာသူတစ်ယောက်ပဲလေ။ အတွေးကမ္ဘာ ကို ဖြတ်ကျော်တယ်? အဆင့် (၉) စုဆောင်းသူ? လမ်းသွားလမ်းလာ ခွေးတောင် ရယ်မောမှာပဲ!”
ဟားဟားဟား!
ထိုလူ၏ ရယ်မောသံကို ကျွန်တော်တို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သူများကပါ လိုက်လံရယ်မောကြသည်။ သူက ကျွန်တော့်ကို မေးခွန်းထုတ်သည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လာသော်လည်း ကျွန်တော်က ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဆရာ၊ တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အမျိုးသမီးက ခင်ဗျားနဲ့ ဘာမှပတ်သက်ချင်ပုံမရဘူး။”
“ဘာ? မင်းက ဘယ်သူမို့လို့ ငါ့ကို လာပြောရတာလဲ၊ ကပ်ပါးကောင်လိုပုံစံနဲ့ကောင်။ မင်းက သူမရဲ့ မန်နေဂျာလား ဘာလား။ စုဆောင်းသူတွေရဲ့ ကိစ္စမှာ ဝင်ပါရဲတဲ့ မင်းက ဘယ်သူလဲ။”
“ကျွန်တော်က သူမရဲ့ မန်နေဂျာထက် အပေါင်းအဖော်လို့ ခေါ်ခံရတာကို ပိုသဘောကျပါတယ်။”
“အပေါင်းအဖော် ဟုတ်လား? ဒါဆိုရင် မင်းလည်း လိမ်ညာသူတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဒီလိုရယ်စရာကောင်းတဲ့ ကောလာဟလတွေကို ဘယ်ကကြားလာလဲတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက စုဆောင်းသူများအသင်း ဖြစ်တယ်။ ထိခိုက်နာကျင်မခံချင်ရင် အခုချက်ချင်း ထွက်သွားစမ်း၊ စောက်သုံးမကျတဲ့ကောင်။ ဒါမှမဟုတ် ငါကိုယ်တိုင်ပဲ မင်းကို ကန်ထုတ်ရမလား။”
ထိုလူက သူ့မျက်နှာကို ကျွန်တော့်ဆီသို့ တိုးကပ်ပြီး ခြိမ်းခြောက်လာသည်။ သူ့၏ ကြွက်သားအမြောက်အမြားရှိသော ခန္ဓာကိုယ်က ခြိမ်းခြောက်သည့် ဖိအားကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။
ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြန်မေးလိုက်သည်။
“အကယ်၍ မထွက်သွားရင်ရော ဘာဖြစ်မလဲ။”
“မင်းလို သားပွေ…”
“အော်၊ ပြောဖို့မေ့သွားတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အမျိုးသမီးက အတော်လေးကို ကြမ်းတမ်းတတ်လို့ သတိထားတာ ကောင်းလိမ့်မယ်။”
ထိုလူက ဖားတစ်ကောင်လို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားသည်။ ကန်းဟယ်ရင် က သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး နောက်ကျောဘက်သို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် လိမ်ချိုးလိုက်သည်။ သူမက သူ့ကျောပြင်ကို ခြေတစ်ဖက်ဖြင့် နင်းထားလိုက်သဖြင့် သူ ထမထနိုင်တော့ပေ။
“အား!”
သူမတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စုဆောင်းသူများမှာ ရုတ်တရက်ဖြစ်ပျက်သွားသည့် အခြေအနေကြောင့် မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။ သို့သော် ဤအခြေအနေတွင် အယုံကြည်ရဆုံးအရာမှာ ကန်းဟယ်ရင် ၏ အောက်တွင် အချုပ်ခံထားရသော ထိုလူပင် ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်က သူ့ကို အနည်းငယ် ပြုံးလျက် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“မြင်လား၊ ကျွန်တော် သတိပေးခဲ့သားပဲ။”
သတိထားသင့်ကြောင်းကိုပေါ့။
***
ကိုဂျွန်ဟို တစ်ယောက် ဘာဖြစ်သွားမှန်း နားမလည်နိုင်တော့ပေ။
သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်ဟုသာ မှတ်မိလိုက်သည်၊ သို့သော် ခဏအကြာတွင် ကမ္ဘာကြီးက ပက်လက်လန်သွားပြီး သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ရောက်နေခဲ့သည်။ သူ ထရန်ကြိုးစားသော်လည်း သူ့လက်တစ်ဖက်မှာ နောက်ကျောဘက်သို့ ကွေးညွတ်နေပြီး ကျောပေါ်တွင်လည်း ခြေဖဝါးတစ်ဖက်က နင်းထားသည်။
သူ လျစ်လျူရှုပြီး အထင်သေးခဲ့သော စုဆောင်းသူ၏ ခြေဖဝါးပင် ဖြစ်သည်။ သူ လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။
‘ငါ… အဆင့် (၉) စုဆောင်းသူတစ်ယောက်ဆီမှာ ရှုံးသွားတာလား?’
ထိုအချက်ကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည့်အခိုက်တွင် သူသည် သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် ရှက်ရွံ့မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှလူများကလည်း မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော ကိုဂျွန်ဟို ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့သည် အကြောင်းမဲ့ ရန်စခဲ့သော ထိုလူ၏ အဆုံးသတ်ကို မြင်တွေ့နေရခြင်းဖြစ်သည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ? အဲဒီလူက အဆင့် (၇) မဟုတ်ဘူးလား။”
“သူက အတော်လေး ဟန်လုပ်ပြီး ကြွားဝါနေတာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလို အဖြစ်သည်းစရာကောင်းတဲ့ မြင်ကွင်းက ဘာလဲ။”
“သူ သတိလက်လွတ်ဖြစ်သွားတာလား။”
“သတိလက်လွတ် ဟုတ်လား? အဆင့် (၄) ဆင့် ကွာခြားနေတာကို သတိလက်လွတ်ဖြစ်တယ် ဟုတ်လား? လမ်းသွားလမ်းလာ ခွေးတောင် ရယ်မောမှာပဲ။”
ပတ်ဝန်းကျင်မှ စကားသံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကိုဂျွန်ဟို ၏ မျက်နှာမှာ နီရဲလာသည်။ ရှက်ရွံ့မှု၊ အရှက်ကွဲမှုနှင့် ဒေါသတို့က သူ့ရင်ထဲတွင် လောင်မြိုက်နေသည်။ သူသည် ခေါင်းကိုမော့လိုက်ပြီး သူ့ကို ဤအခြေအနေရောက်အောင် လုပ်သူကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သပ်ရပ်သော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ထိုလူ။ ကန်းယူဟွန်း က သူ့ကို အထက်စီးမှ လှောင်ပြုံးဖြင့် ငုံ့ကြည့်နေသည်။
သူတို့နှစ်ဦး အကြည့်ချင်းဆုံမိချိန်တွင် ကိုဂျွန်ဟို တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားသည်။
‘ဒီကောင်… သူက အစကတည်းက ဒါကို ရည်ရွယ်ပြီး လုပ်နေတာပဲ…!’
ဒီလိုဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားသည့်အလား ကန်းယူဟွန်း က ဤအခြေအနေကို သဘာဝကျကျပင် နှစ်သက်သဘောကျနေသည်။
တပ်!
“မင်း… ဒီကောင်!”
သူသည် ဤအချက်ကို သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ခံစားလိုက်ရသော အရှက်တရားများကိုလည်း လျစ်လျူရှုလိုက်တော့သည်။ ကိုဂျွန်ဟို သည် သွားများကို ကြိတ်ကာ အားကုန်သုံးလိုက်သည်။ သူ့လက်တစ်ဖက်မှာ နောက်ကျောဘက်သို့ လိမ်ချိုးခံထားရပြီး ကျောပေါ်တွင်လည်း ကန်းဟယ်ရင် က နင်းထားသည်။ လွယ်လွယ်နှင့် ရုန်းထွက်၍ မရနိုင်သော အခြေအနေဖြစ်သော်လည်း သူတွင် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိသေးသည်။
ဟိန်း!
သူ့အရေပြားများ နီရဲလာပြီး ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်များက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ စီးဆင်းလာသည်။ ကိုဂျွန်ဟို သည် လွတ်မြောက်နေသော သူ့လက်တစ်ဖက်ကို အသုံးပြုကာ မြေပြင်ကို ထောက်ပြီး ထရန်ကြိုးစားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ကန်းဟယ်ရင် ကို ကျောပေါ်တင်လျက် မတ်တပ်ရပ်ရန် ကြိုးစားလာသည်။
“ဘာ၊ ဘာလဲ? သူ တကယ်ပြန်တိုက်ခိုက်တော့မှာလား။”
“သူ အရူးပဲ။ အသင်းထဲမှာ ရန်ပွဲစတော့မှာလား။”
သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော စကားသံများကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ ကိုဂျွန်ဟို အတွက် အရေးကြီးဆုံးမှာ အသင်းထဲတွင် ရန်ဖြစ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ နင်းပြားဖြစ်သွားသော သူ့ဂုဏ်သိက္ခာကို အမြန်ဆုံး ပြန်လည်ရယူရန်ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ့အယုံကြည်ဆုံး ကျွမ်းကျင်မှုဖြစ်သော [ချီနည်းစနစ်] ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။
၎င်းသည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း လည်ပတ်နေသော ချီစွမ်းအင်များကို ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝိုက်တွင် ပတ်လည်လည်စေခြင်းဖြင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအားကို တိုးမြှင့်ပေးသည့် ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။ သူသည် ကိုယ်ခံပညာကို သင်ကြားထားဖူးသူဖြစ်ရာ သူ့ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအားကို အလွန်ယုံကြည်သည်။ သူသာ အပြည့်အဝ မတ်တပ်ရပ်နိုင်မည်ဆိုပါက ထိုမာနကြီးသော မျက်နှာကို အကောင်းဆုံး ပြန်လည်ထိုးနှက်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ကိုဂျွန်ဟို သည် ထိုသို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်း။”
သူ့ကျောပေါ်တွင် ရပ်နေသော ထိုအမျိုးသမီးက ပြောလိုက်သည့်အချိန်တွင်။
ဒုန်း!
“အွတ်!”
သူ့ကျောပေါ်ရှိ အလေးချိန်မှာ ရုတ်တရက် အဆပေါင်းများစွာ တိုးလာသည်။ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထရန်ကြိုးစားနေသော ကိုဂျွန်ဟို မှာ ပြားချပ်သွားသော ဖားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြန်၍ ပြိုလဲကျသွားသည်။ သူ ရုန်းကန်ရန် ကြိုးစားသေးသော်လည်း ကန်းဟယ်ရင် ၏ ခွန်အားက သူ့ကို ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖိနှိပ်ထားသည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကန်းယူဟွန်း ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပသွားသည်။
‘ဝါး… သူမက ထောင်တန်အလေးချိန်ကျခြင်း (Thousand-Pound Fall) ကိုတောင် သုံးလိုက်တာပဲ။’
ထောင်တန်အလေးချိန်ကျခြင်းဆိုသည်မှာ မိမိခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုမိုလေးလံသွားစေရန် အတွင်းအားကို အသုံးပြုသည့် ကိုယ်ခံပညာတစ်မျိုးဖြစ်သည်။ ကိုဂျွန်ဟို က ရုတ်တရက် ထရန်ကြိုးစားနေရာမှ ပြန်၍ လဲကျသွားရခြင်းမှာ ကန်းဟယ်ရင် က ထောင်တန်အလေးချိန်ကျခြင်း၏ နည်းလမ်းကို အသုံးပြုကာ သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖိနှိပ်လိုက်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
‘သူမက ဒါကို တခြားတစ်ယောက်ဆီက သင်ယူခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ သူမကိုယ်တိုင်ပဲ ကျွမ်းကျင်အောင် လုပ်ခဲ့တာ။ အရင်တစ်ခါကလိုမျိုးပဲ။’
စုဆောင်းသူအများစုမှာ ကျွမ်းကျင်မှုအချို့ကို သင်ယူရန် [ဇာတ်လမ်းများ] ကို စုပ်ယူကြသည်။ သူတို့က ဓားချီကို သုံးချင်လျှင် [ဓားချီဇာတ်လမ်း] ကို စုပ်ယူသည်။ ထောင်တန်အလေးချိန်ကျခြင်းကို သုံးချင်လျှင် [ထောင်တန်အလေးချိန်ကျခြင်း ဇာတ်လမ်း] ကို စုပ်ယူကြသည်။ မီးလုံးကို သုံးချင်လျှင် [မီးလုံး ဇာတ်လမ်း] ကို စုပ်ယူကြသည်။ သူတို့စုပ်ယူလိုက်သော [ဇာတ်လမ်းများ] သည် သူတို့၏ ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် စွမ်းရည်များ ဖြစ်လာကြသည်။
ကိုယ်ခံပညာအချို့ကို သင်ယူရန်ဆိုလျှင် တခြားသူတစ်ယောက်ထံမှ သင်ယူရမည်ဖြစ်ပြီး အဆုံးမရှိသော ကြိုးစားအားထုတ်မှုများ လိုအပ်သည်။ သို့သော် ဟိုက်ဘရစ်ကမ္ဘာတွင်မူ [ဇာတ်လမ်း] တစ်ခုကို စုပ်ယူလိုက်ရုံဖြင့် ၎င်းကို မည်သို့အသုံးပြုရမည်ကို ချက်ချင်းနားလည်သွားနိုင်သည်။ သို့သော် ကန်းဟယ်ရင် ကမူ ထိုကျွမ်းကျင်မှုကို ရှေးခေတ်လက်ကျန်ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သည့် နည်းလမ်းဖြင့် အသုံးပြုခဲ့သည်။ သူမသည် [ဇာတ်လမ်းများ] ၏ စွမ်းအားကို အားမကိုးဘဲ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ခွန်အားဖြင့်သာ ၎င်းကို ကျွမ်းကျင်အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။
‘အရင်က ဓားချီကို ထုတ်လွှတ်ပြတယ်၊ အခုတော့ ထောင်တန်အလေးချိန်ကျခြင်းကိုပါ သုံးပြပြန်ပြီ?’
သူမသည် မည်သူ့ထံမှမျှ သင်ယူခြင်းမရှိဘဲ သူမကိုယ်တိုင် နားလည်သဘောပေါက်ကာ ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် လူတစ်ယောက်၏ မေးရိုးပင် ပြုတ်ကျလောက်အောင် အံ့အားသင့်ဖွယ်ကောင်းသော ပါရမီနှင့် အလွန်အမင်း ထူးချွန်သော အစွမ်းအစ၏ ရလဒ်ဖြစ်သည်။
‘သူမရဲ့ ဓားသခင်ဆိုတဲ့ နာမည်ကြောင့်သာ ရွေးချယ်ခဲ့တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ သူမက ငါထင်ထားတာထက် ပိုနေသေးတယ်။’
ကန်းယူဟွန်း သည် ကန်းဟယ်ရင် အပေါ် ထားရှိသည့် သူ၏ အကဲဖြတ်ချက်ကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ရန် လိုအပ်လာပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် အတန်ငယ် အားနည်းပြီး စိတ်တိုင်းမကျစရာကောင်းသည့် အသွင်အပြင်ကို ပြသခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ သူမသည် အရာအားလုံးကို ကောင်းမွန်စွာ လုပ်ဆောင်နေသည်။ သူမ၏ အမူအရာ၊ အသံနှင့် လေသံတို့မှာ အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင် ပြီးပြည့်စုံနေပြီး သူမ၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ ထိုထက်ပင် သာလွန်နေသည်။
‘ဒါဆို… သူမက ငါ့ရှေ့မှာ ကလေးဆန်သလို ဟန်ဆောင်နေခဲ့တာလား?’
သူသည် ထိုအချက်ကို သဘောကျရမည်လား၊ မကျရမည်လားပင် မဝေခွဲတတ်တော့ပေ။ ကန်းယူဟွန်း သည် ပါးပြင်ကို ကုတ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ လက်ရှိအခြေအနေမှာ အရေးကြီးဆုံးဖြစ်သည်။ ကန်းဟယ်ရင် သည် သူမထက် အဆင့် (၄) ဆင့် ပိုမြင့်သော စုဆောင်းသူတစ်ယောက်ကို လူအများရှေ့တွင် အနိုင်ယူပြခဲ့သည်။ ကိုဂျွန်ဟို သည် သွားများကို ကြိတ်ကာ မတ်တပ်ရပ်နိုင်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေသော်လည်း ကန်းဟယ်ရင် ကမူ လုံးဝ လှုပ်ရှားခြင်းမရှိပေ။ ယင်းအစား ခုခံနေရသူမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာပြီး အသက်ရှူသံများပင် ပြင်းထန်လာသည်။
“အွတ်! အွတ်! ဟား! ဟား!”
“ဘာ၊ ဘာဖြစ်တာလဲ? သူက ချီနည်းစနစ် ကို သုံးထားတာတောင် မထနိုင်ဘူးလား?”
“အဲဒီအမျိုးသမီးက တကယ်ပဲ အဆင့် (၉) ဟုတ်ရဲ့လား?”
ပတ်ဝန်းကျင်မှ တုံ့ပြန်သံများ တစ်စစ ပေါ်ထွက်လာသည်။
‘ကောင်းလိုက်တဲ့ တုံ့ပြန်မှုပဲ။’
အရာအားလုံးသည် ကန်းယူဟွန်း မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်ပျက်နေသည်။ သူသည် ကန်းဟယ်ရင် ၏ အဆင့်နိမ့်ကျမှုကို လူအများ၏ အသိအမှတ်ပြုမှုထဲတွင် စွဲထင်ကျန်ရစ်စေရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် အသံကို တမင်တကာ မြှင့်ပြောခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ဆွဲဆောင်ရန်အတွက်လည်း စိတ်အေးလက်အေး ရှိနေသည့်ပုံစံကို ဟန်ဆောင်ခဲ့သည်။ စိတ်ခံစားချက်နောက်သို့ အလွယ်တကူ ပါသွားတတ်သော လူမိုက် ကိုဂျွန်ဟို ကျေးဇူးကြောင့် အရာအားလုံးက ပို၍ပင် ချောမွေ့သွားခဲ့သည်။
‘အခုတော့ တခြားလူတွေ ဝင်ပါဖို့ အချိန်ကျပြီ။’
ကန်းယူဟွန်း သည် အချိန်ကို ချိန်ဆလိုက်ပြီးနောက် အဝေးမှ ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ မကြာမီပင် ကိုယ်ရံတော်များကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူများက လူအုပ်ကြားမှ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည်။
“အဲဒီမှာ ရပ်လိုက်စမ်း! ဘာတွေလုပ်နေကြတာလဲ?”
“အသင်းထဲမှာ ရန်ဖြစ်တာကို တားမြစ်ထားတယ်ဆိုတာ မသိဘူးလား!”
သူတို့သည် စုဆောင်းသူများအသင်း နှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော စုဆောင်းသူများဖြစ်ကြပြီး တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပွားလာပါက ဝင်ရောက်ဖြေရှင်းပေးရသူများဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ပို၍စောစောကပင် ဝင်ရောက်ဖြေရှင်းသင့်သော်လည်း သူတို့၏ အချိန်ကိုက်ပုံမှာ အဆင်သင့်လွန်းနေသည်။
‘သူတို့က အချိန်ကိုက်ကို တမင်တကာ စောင့်နေခဲ့တာပဲ။’
သူတို့သည် ဤအခြေအနေကို အစကတည်းက သိရှိထားပုံရသည်။ သို့သော် ချက်ချင်းဝင်မပါခဲ့ခြင်းမှာ သူတို့တွင် တစ်စုံတစ်ရာသော ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေသေးကြောင်း ပြသနေသည်။
‘သူတို့နောက်ကွယ်မှာ အမိန့်ပေးနေတဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက်တော့ ရှိနေမှာပဲ။’
သူသည် ပြိုင်ဘက်ကို ချက်ချင်းပင် ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သည်။
“ဒီမှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ? စုဆောင်းသူများအသင်း ထဲမှာ ရန်စဖို့ ဘယ်လိုလုပ် သတ္တိရှိရတာလဲ။ ငါတို့ကို လူရာမသွင်းတာလား?”
ထိုသို့ပြောလိုက်သူမှာ မျက်မှန်တပ်ထားသော အရပ်ပိန်ပိန် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် ယဉ်ကျေးစွာ ပြောဆိုနေသယောင် ရှိသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများက အခြေအနေကို အကဲဖြတ်နေသည်။ သူ၏ အကြည့်များ ဆိုက်ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စုဆောင်းသူများမှာ မျက်လွှာချလိုက်ကြ သို့မဟုတ် တုန်ရီသွားကြသည်။ သူက ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ရမည်။
ကန်းယူဟွန်း သည် ထိုင်ခုံမှ ထလိုက်ပြီး ထိုလူထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။
“ဒီနေရာအတွက် တာဝန်ရှိသူလားခင်ဗျာ?”
ကန်းယူဟွန်း က မေးလိုက်သောအခါ ထိုလူက သူ့ကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သာမန်လူဆိုလျှင် သူ၏ ဖိအားပေးမှုကြောင့် ကြောက်ရွံ့သွားနိုင်သော်လည်း ကန်းယူဟွန်း ကမူ ပခုံးတွန့်လိုက်ရုံသာ ရှိသည်။
ထိုလူက မေးသည်။
“မင်းက ဘယ်သူလဲ?”
“ကျွန်တော်က ဒီကိစ္စမှာ ပါဝင်ပတ်သက်နေတဲ့သူရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ပါ။”
“ရန်စတဲ့သူရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ဟုတ်လား?”
“ဒီနေရာမှာ နားလည်မှုလွဲနေတယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ရန်ဖြစ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။”
“ဟား။ ရန်မဖြစ်ဘူး ဟုတ်လား? အဲဒါကို ငါယုံရမယ်ပေါ့လေ?”
“ဟေး။ ကျွန်တော်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် လိမ်ပြောရမှာလဲ? ကျွန်တော်တို့က ‘အနည်းငယ်’ သဘောထားကွဲလွဲရုံလေးပါ။ ပြီးတော့ သူက တစ်ဖက်သတ် ဆူပူအနိုင်ကျင့်ဖို့ ကြိုးစားလာလို့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အမျိုးသမီးက သူ့ကို အသာစီးရအောင် လုပ်လိုက်ရုံသက်သက်ပါ။ ဒါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ခြင်း (Self-defense) ပါ။”
ကန်းယူဟွန်း ၏ စကားကြောင့် ထိုလူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။
“အသာစီးရအောင် လုပ်တယ်? ဒီလောက် ဆူညံပွဲကြီးကိုလား?”
“ဟုတ်ပါတယ်။ အသာစီးရအောင် လုပ်တာပါ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အမျိုးသမီးမှာ အနာတရ တစ်ချက်လေးတောင် မရှိဘူး မဟုတ်လား? ဘာမှလည်း ကျိုးပဲ့သွားတာ မရှိပါဘူး။ သူမမျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ပါ။ ရန်ဖြစ်ထားတဲ့ပုံ ပေါက်ရဲ့လား? ရန်ဖြစ်တယ်လို့ ခေါ်ရလောက်တဲ့ အခြေအနေတောင် မရှိခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့က အနှောင့်အယှက်ပေးသူကို စေတနာနဲ့ အသာစီးရအောင် လုပ်ပေးလိုက်တာပါ။ ကျေးဇူးတောင် တင်သင့်သေးတယ်။”
“…”
ကန်းယူဟွန်း ၏ စကားများသည် အနည်းငယ် ထိရှသွားစေသည်။ ထိုလူသည် သူ့ကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်မှ တုံ့ပြန်မှုများကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ရန်စပြီး တစ်ဖက်သတ် အကြမ်းဖက်ခဲ့သူမှာ ကိုဂျွန်ဟို ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ သက်သေအထောက်အထားများလည်း အများအပြား ရှိနေသည်။ ထိုလူသည် မကြာမီပင် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ဟဲဟဲ။ မင်းပြောတာ မှန်ပုံရတယ်။ ဒီအတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။”
သူသည် မျက်နှာဖုံးတစ်ခုကို စွပ်ထားသည့်အလား ဒေါသထွက်နေသော အမူအရာမှ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သို့သော် ကန်းယူဟွန်း က အံ့အားသင့်သွားခြင်း မရှိဘဲ ထိုတောင်းပန်မှုကို သဘာဝကျကျပင် လက်ခံလိုက်သည်။
“ရပါတယ်၊ ဖြစ်တတ်တဲ့ကိစ္စပါ။ ကျွန်တော်တို့က မှားယွင်းတဲ့အလုပ်ကို လုပ်နေတာမှ မဟုတ်တာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အမျိုးသမီးက အတွေးကမ္ဘာ ကို ရှင်းလင်းပြီးတဲ့အတွက် ဆုလာဘ်ကို ရဖို့ လိုအပ်နေလို့ပါ။ ဒီမှာက အလုပ်က နည်းနည်းလေး ကြန့်ကြာနေသလိုပဲ။ တာဝန်ရှိသူက အားလပ်ရက် ယူထားတာလားခင်ဗျာ?”
“အဟမ်း။ ဒီအတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ တကယ်တော့ ဒီနေရာမှာ တာဝန်ရှိသူက ကျွန်တော်ပါ။ အလုပ်တွေ များနေလို့၊ ပြီးတော့ ရန်ဖြစ်နေတာကြောင့် အာရုံလွဲသွားခဲ့တာပါ။ နားလည်ပေးကြပါ။”
“အော်၊ အဲဒီလိုလား? ခင်ဗျားက ရာထူးကြီးတဲ့ပုံပဲ၊ အခုလို ဖြစ်သွားတာ တောင်းပန်ပါတယ်ခင်ဗျာ။”
“မင်းတို့ကို သီးသန့်နေရာတစ်ခုကို ခေါ်သွားချင်ပေမဲ့ ခဏလောက် စောင့်ပေးနိုင်မလား?”
“ရပါတယ်။ ကန်းဟယ်ရင်၊ ဒီလောက်ဆို တော်ပြီ။”
ကန်းယူဟွန်း က သူမကို ခေါ်လိုက်သည့်အခါ ကန်းဟယ်ရင် သည် ကိုဂျွန်ဟို ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ ကိုဂျွန်ဟို သည် ချက်ချင်းပင် ထရပ်ပြီး တစ်ခုခု ပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း စုဆောင်းသူများအသင်း ၏ လုံခြုံရေးအစောင့်များက သူ့ကို ဆွဲခေါ်သွားကြသည်။
“ဒါဆို သွားကြရအောင်။”
အခြေအနေကို အဆုံးထိ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော ထိုလူက ရှေ့မှ ဦးဆောင်သွားပြီး ကန်းယူဟွန်း နှင့် ကန်းဟယ်ရင် တို့က သူ့နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြသည်။ ကန်းဟယ်ရင် သည် စုဆောင်းသူများအသင်း ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားချိန်တွင် သူမကို ကြည့်နေကြသော အကြည့်များမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ အထင်သေးမှုနှင့် ဒေါသတို့မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ထိုနေရာတွင် ကြည်ညိုလေးစားမှုတို့က အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည်။
‘သူမက စုဆောင်းသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ခမ်းနားတဲ့ ပွဲဦးထွက်ကို လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ။’
သို့သော် အမှန်တကယ် အရေးကြီးသည်မှာ ယခုအချိန်မှ စတင်မည်ဖြစ်သည်။
‘ငါ မင်းကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲပစ်မယ်။’
ထိုလူကို ကြည့်လိုက်သည့် ကန်းယူဟွန်း ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်နေသည်။