“စောက်ကျိုးနည်း! မင်း ဒီအတွက် ပေးဆပ်ရလိမ့်မယ်!”
ဂျင်ပုန်း က စိတ်ပျက်စရာကောင်းလောက်အောင် ရိုးရှင်းတဲ့ စကားလုံးတွေကို ပစ်ချပြီး ထွက်ပြေးသွားသည်။
သူ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့နေရာကို ကျွန်တော် ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေမိပြီးမှ ခေါင်းကို ခါလိုက်သည်။
ဒီလူတွေ ကျွန်တော့်လမ်းကြောင်းကို တစ်နေ့နေ့တော့ ပိတ်ဆို့လာလိမ့်မယ်လို့ ကြိုတွေးထားပေမဲ့ ကျွန်တော်ထင်ထားတာထက်တောင် ပိုစောနေသေးသည်။
‘အင်းလေ။ ဒါက ကျွန်တော့်လုပ်ဆောင်ချက်တွေက သူတို့ရဲ့လောဘကို ဆွပေးနိုင်လောက်တဲ့အထိ စွမ်းဆောင်ရည်ကောင်းတယ်ဆိုတဲ့ သဘောပါပဲ။’
အခုလောလောဆယ်မှာတော့ ကျွန်တော်ဟာ ဘယ်ဌာနနဲ့မှ မသက်ဆိုင်တဲ့ လွတ်လပ်သူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။
ပထမဆုံးအဆင့်မစ်ရှင် စတင်ချိန်မှာတင် ကျွန်တော့်ရဲ့ဖြစ်တည်မှုကို နိုးထစေခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေ ရှိပေမဲ့ သူတို့တွေ အလုအယက် ခေါ်ယူချင်လောက်တဲ့အထိတော့ ဆွဲဆောင်မှု မရှိသေးပါ။
ဒါပေမဲ့ မကြာသေးခင်က ပြသခဲ့တဲ့ အကြိမ်နှစ်ကြိမ်ကတစ်ဆင့် ကျွန်တော့်ရဲ့တည်ရှိမှုကိုတော့ သက်သေပြနိုင်ခဲ့သည်။
ဓားကို ကျွမ်းကျင်စွာကိုင်တွယ်တတ်တဲ့ လှပတဲ့စုဆောင်းသူ ကန်းဟယ်ရင်။
ကန်းဟယ်ရင် နဲ့ သီးသန့်စာချုပ်ချုပ်ဆိုထားပြီး သူမရဲ့ပုံရိပ်တွေကို ပြသပေးနေတဲ့ တဲလား (Teller)၊ ကန်းဟယ်ရင်။
ပြသမှုနှစ်ကြိမ်တည်းနဲ့ ကြည့်ရှုသူဦးရေ ၁၀၀ ကျော်၊ စာရင်းသွင်းသူ သုံးဂဏန်းအထိ ရရှိထားတဲ့ ထူးချွန်တဲ့ လူသစ်တစ်ယောက်။
ဒီသတင်းတွေ ပျံ့နှံ့သွားတာနဲ့အမျှ အခုထိ တိတ်တဆိတ်နေနေကြတဲ့ ဌာနတွေက လှုပ်ရှားလာမှာကတော့ မလွဲဧကန်ပါပဲ။
‘ကျွန်တော်က အရမ်းကို ဆွဲဆောင်မှုရှိနေတာကြောင့် တင်ပါးလေးတောင် မကြွချင်တဲ့ အမှုဆောင်အရာရှိကြီးတွေတောင် ကျွန်တော့်ကို လိုချင်နေကြတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီလို အရည်အချင်းမရှိတဲ့ကောင်ကို လွှတ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ခေါ်ခိုင်းလိမ့်မယ်လို့တော့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။’
ဂျင်ပုန်း ကတော့ ကျွန်တော့်အမြင်မှာ ဘယ်လိုကြည့်ကြည့် အသုံးမကျတဲ့ တဲလားတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။
ယှဉ်ပြိုင်မှုတွေကို အဓိကမောင်းနှင်အားအဖြစ် သတ်မှတ်ထားတဲ့ ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း မှာ သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နေရာမပျောက်ဘဲ ရှိနေနိုင်တာလဲဆိုတာ အံ့ဩစရာပင်။
တစ်ဖက်ကကြည့်ရင်တော့ သူ့ကို ဒီနေရာမှာ ဆက်ထားပေးနိုင်တဲ့ သူ့ဌာနရဲ့ သြဇာအာဏာကို ပြနေတာ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီလို မမြင်မိပါ။
‘ဌာနရဲ့ အလုပ်ကိစ္စလေးလောက်ပဲ တာဝန်ယူရတဲ့သူက ဒီလောက်တောင် မောက်မာနေတာကို ကြည့်ရင်ပဲ အထက်လူကြီးတွေရဲ့ စရိုက်ကို ခန့်မှန်းလို့ ရပါတယ်။’
မောက်မာပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးနေတဲ့ လူယုတ်မာတွေ။
အထက်က ရေမကြည်ရင် အောက်က ရေလည်း ကြည်နိုင်ပါ့မလား။
တခြားတဲလားတွေနဲ့ အဆင်ပြေအောင် နေဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ သူတို့ကတော့ စည်းကျော်လွန်းနေသည်။
အရင်ကလိုမျိုး အရှက်တကွဲ အကျိုးနည်းဘဝနဲ့ မနေတော့ဘူးလို့ ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကတိပေးထားသည်။
ကျွန်တော် အောင်မြင်ချင်သည်။ တခြားသူတွေထက် ပိုကြီးမားတဲ့ အိပ်မက်တွေမက်ပြီး ရှေ့ဆက်တိုးသွားချင်သည်။
အဲဒီလို ကတိပေးခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
‘ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါကတော့ တစ်ချိန်မဟုတ် တစ်ချိန် လုပ်ကိုင်ရမယ့် ကိစ္စပါပဲ။’
ခေါင်းငုံ့ခံနေရုံနဲ့ ပြဿနာတွေက ဖြေရှင်းသွားမှာ မဟုတ်ပါ။
ဒီလောကမှာ ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ တိုက်ပွဲတွေ ရှိနေမြဲပါ။
ဒဏ်ရာရမှာ၊ သွေးထွက်မှာကို ကြောက်ပြီး တိုက်ပွဲမဖြစ်ခင်ကတည်းက ထွက်ပြေးချင်စိတ် မရှိတော့ပါ။
လိုအပ်လာရင် တိုက်ရမယ်၊ တိုက်ပွဲဝင်ရမယ်ဆိုရင်လည်း အကောင်းဆုံး ကြိုးစားရမယ်။
သေရမယ်ဆိုရင်လည်း သေပစေဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ပေါ့။
အခုတော့ စကားလုံးတွေနဲ့ပဲ လွှတ်ပေးလိုက်ပေမဲ့ ဂျင်ပုန်း ရဲ့ စရိုက်ကို ကြည့်ရင် သူကတော့ အငြိုးအတေးထားပြီး ကျွန်တော့်ကို နှောင့်ယှက်ဖို့ ကြိုးစားနေမှာ သေချာသည်။
ဖြစ်နိုင်ရင် သူ့ရဲ့ဌာနဖြစ်တဲ့ ‘ပင်တာဂရမ်’ ကလည်း ကျွန်တော့်အပေါ် တစ်စုံတစ်ရာ လုပ်ဆောင်လာနိုင်တယ်။
ဒါကြောင့်မို့လို့ အဲဒီအရာတွေကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ဖို့အတွက် ကျွန်တော့်ရဲ့ စာကြည့်တိုက်ကို တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် ကြီးထွားအောင် လုပ်ရမယ်။
‘ဒါ့အပြင် ပင်တာဂရမ် ဌာနဆိုတာကလည်း…’
ဂျင်ပုန်း နဲ့ပဲ ဆိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားနည်းနဲ့ပဲ ဆက်စပ်နေသည်ဖြစ်စေ။
ကျွန်တော် သူ့ရဲ့ကမ်းလှမ်းချက်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့တာက ဂျင်ပုန်း က မောက်မာပြီး သူ့ရဲ့အပြောအဆို၊ အပြုအမူတွေက စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်ကောင်းလို့တင် မဟုတ်ဘဲ သူပိုင်ဆိုင်တဲ့ ဌာနကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။
‘အဆုံးသတ်ကို နောက်လိုက်သူများ။’
ပင်တာဂရမ် ဌာန။
ပြသမှုခန်းမထဲက ဌာနရှစ်ခုထဲမှာ သူတို့က ဂုဏ်ယူစွာနဲ့ နေရာတစ်ခုကို ရယူထားသည်။
ကမ္ဘာမြေကြီး အဆုံးသတ်သွားပြီးနောက်ပိုင်းမှာ တက်ကြွလှုပ်ရှားနေတဲ့ ဆူညံပူညံ အဖွဲ့တွေထဲက တစ်ခုပေါ့။
ကျွန်တော် အခုထိ မှတ်မိနေသေးသည်။
‘ကမ္ဘာမြေပေါ်က သူတို့ရဲ့ ပြသပိုင်ခွင့်အများစုကို တခြားနေရာတွေကို ပေးလိုက်ရပေမဲ့ သူတို့ကတော့ အဆုံးသတ်မှာ သူတို့ရဲ့ပြသမှုတွေကို ဂုဏ်ယူစွာနဲ့ ပြသခဲ့ကြတယ်။’
ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း က ကမ္ဘာမြေ အဆုံးမသတ်ခင်အထိ ပြသမှုတွေကို တာဝန်ယူခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ ကမ္ဘာမြေ အဆုံးသတ်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း က ပြသပိုင်ခွင့်တွေကို ဆုံးရှုံးသွားပြီး အများစုကို တခြားအဖွဲ့အစည်းတစ်ခုဆီ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ရသည်။
အဲဒီနေရာကတော့ Exodos ဖြစ်သည်။
ဟိုက်ဘရစ်စနစ်ကို လွှမ်းခြုံထားတဲ့ ထိပ်တန်းတဲလားအဖွဲ့အစည်း သုံးခုထဲက တစ်ခုပေါ့။
ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း။
Exodos။
ပြီးတော့ ဟာသအဖွဲ့။
သူတို့ထဲမှာ Exodos က ကျွန်တော့်ရဲ့ အမုန်းဆုံးပစ်မှတ် ဖြစ်သည်။
အရည်အသွေးရှိတဲ့ ပြသမှုတွေအတွက် အမျိုးအစားစုံလင်စွာ ပြသပေးတဲ့ ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း နဲ့မတူဘဲ သူတို့ကတော့ တစ်မျိုးတည်းကိုသာ စွဲစွဲလမ်းလမ်း တူးဆွနေတဲ့ အဖွဲ့အစည်း ဖြစ်သည်။
သူတို့ လိုချင်တာကတော့ ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာတွေပဲ။
Exodos ဆိုတာ ငရဲခန်းထဲမှာ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို ချီးကျူးထောပနာပြုတဲ့ နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
‘ဒုက္ခအခက်အခဲဆိုတဲ့ နာမည်အောက်မှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ဆိုးရွားတဲ့ ဘေးအန္တရာယ်တွေနဲ့ အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်မှုတွေဟာ သူတို့ရဲ့ပြသမှုတွေကို ပိုပြီး ထင်ရှားလာစေဖို့အတွက် သုံးတဲ့ ကိရိယာတွေပဲလေ။’
မှောင်မိုက်တယ်။
ရက်စက်တယ်။
ယုတ်မာတယ်။
Exodos ရဲ့ တဲလားတွေ ပြသတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေက အမြဲတမ်း ဒီလိုမျိုးတွေချည်းပါပဲ။
ဒါပေမဲ့လည်း ပင်တာဂရမ် ဌာနက Exodos ရဲ့ကြားထဲမှာ သူတို့ရဲ့ပြသမှုတွေကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့သည်။
ဌာနအများစု ရုပ်သိမ်းသွားတာကို ကြည့်ရင် ပင်တာဂရမ် က Exodos နဲ့ တစ်စုံတစ်ရာ ဆက်သွယ်မှု ရှိနေမှာ သေချာသည်။
‘ခွေးကောင်တွေ။’
တဲလားတိုင်းက မကောင်းတာတော့ မဟုတ်ပေမဲ့ Exodos ကတော့ ကွဲပြားသည်။
သူတို့ကတော့ စိတ်ခံစားချက်တွေကို ဖျက်ဆီးပစ်ပြီး သေခြင်းတရားကို ဖြန့်ကျက်နေတဲ့ စိတ်ရောဂါသည်တွေသာ ဖြစ်သည်။
သူတို့က ကျွန်တော် ဖယ်ရှားပစ်ရမယ့် ရန်သူတွေဖြစ်ပြီး ပင်တာဂရမ် ကလည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ ရန်သူပဲ။
ဒါကြောင့်မို့လို့ ကျွန်တော် ဂျင်ပုန်း ရဲ့ကမ်းလှမ်းချက်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
အဲဒီလို စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်ကောင်းတဲ့သူတွေနဲ့ ဘာမှမပတ်သက်ချင်ပါ။
‘တခြားဌာနတွေကလည်း ကျွန်တော့်ဆီ လက်ကမ်းလာနိုင်တယ်။ သူတို့က ကျွန်တော့်ကိုမဟုတ်ဘဲ ကန်းဟယ်ရင် ကိုပဲ ပစ်မှတ်ထားနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။’
အဲဒီလူတွေ စတင်လှုပ်ရှားလာရင် ကျွန်တော် ပိုပြီး အလုပ်ရှုပ်ရတော့မှာပါ။
‘ဒါကြောင့် အဲဒီမတိုင်ခင်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့တဲလားအနေအထားကို ခိုင်မာအောင် လုပ်ထားရမယ်။’
စာကြည့်တိုက်ကြီးတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ တဲလားတွေကတော့ ကျွန်တော့်ကို ချက်ချင်း နှောင့်ယှက်မှာ မဟုတ်ပါ။
သူတို့က စိတ်ဝင်စားမှုကို ပြသတာမျိုး ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော့်ကို ခေါ်ယူဖို့အတွက် သူတို့ရဲ့လက်အောက်ငယ်သားတွေကို စေလွှတ်တာမျိုးလောက်ပဲ လုပ်ပြီး ဘေးကနေ ကြည့်နေကြမှာပါ။
သူတို့က သူတို့ရဲ့ဂုဏ်သိက္ခာကို ဂရုစိုက်ကြတာမို့လို့ အမြင်မတော်တဲ့ အလုပ်မျိုးတွေကို လုပ်မှာ မဟုတ်ပါ။
‘ကျွန်တော့်မှာ အချိန်ရှိပါသေးတယ်။ ပထမဆုံးပန်းတိုင်က ကန်းဟယ်ရင် ရဲ့ ဝိသေသလက္ခဏာတွေကို အပြည့်အဝ နိုးထစေဖို့ပါပဲ။’
အဲဒီအတွက် အစီအစဉ်ကို ကျွန်တော့်ဦးနှောက်ထဲမှာ ရေးဆွဲပြီးသား ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီလုပ်ငန်းစဉ်ကို မစတင်ခင်မှာ ပြင်ဆင်စရာတွေ အများကြီး ရှိသေးသည်။
ကျွန်တော် အမှတ်တွေ ပိုပြီး ရှာဖွေရဦးမယ်၊ ပြီးတော့ ကန်းဟယ်ရင် ရဲ့ မရေမရာဖြစ်နေတဲ့ စိတ်အခြေအနေကိုလည်း ပြုပြင်ပေးရဦးမယ်။
“တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် လှုပ်ရှားရမယ်။”
ကျွန်တော် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကန်းဟယ်ရင် ရှိနေတဲ့ သူမရဲ့ ဂိုရှီဝမ် ဆီကို ပြန်သွားလိုက်သည်။
“အင်း။ အမ်-ဟမ်။ ဟုတ်ပြီ။”
ကန်းဟယ်ရင် က ကျွန်တော် ရောက်လာတာကိုတောင် မသိဘဲ မှန်ရှေ့မှာ အီကာရပ်စ် ရဲ့ တောင်ပံတွေကို ကိုင်တွယ်ရင်း ထူးဆန်းတဲ့ ကိုယ်ဟန်အနေအထားတွေ လုပ်နေသည်။
သူမက အဆွဲဆောင်နိုင်ဆုံး ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို ရှာနေတာလား။
သူမ မှန်ထဲက ကိုယ့်ပုံရိပ်ကို လက်နမ်း (hand kiss) ပေးလိုက်တဲ့အထိ ကျွန်တော် စောင့်ကြည့်နေပြီးမှ မျက်လုံးကို မှိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဟူး။ ဒီနေ့အတွက်တော့ ရှက်စရာကောင်းတာတွေ လုံလောက်ပါပြီ။”
“အို! ဘယ်တော့က ရောက်နေတာလဲ? အကုန်လုံးကို မြင်လိုက်တာလား?”
“အကုန်လုံး? အကုန်လုံးလို့ ပြောရအောင်၊ ငါမလာခင်က အဲဒီလို ဗူးဒူး (voodoo) ဆန်တဲ့ အပြုအမူတွေထက် ပိုဆိုးတာတွေများ လုပ်ထားသေးလို့လား?”
“ဗ-ဗူးဒူး? ဒါက ဗူးဒူးမှ မဟုတ်တာ…”
သူမက ခပ်တိုးတိုး ပြန်ပြောတော့ ကျွန်တော့်ခေါင်းတွေတောင် ကိုက်လာသလိုပဲ။
တစ်ယောက်က အနာဂတ်အတွက် တွေးပြီး ဦးနှောက်ခြောက်နေချိန်မှာ စုဆောင်းသူဖြစ်တဲ့ ဒီမိန်းကလေးကတော့ ဒီလိုတွေ လုပ်နေသည်။
ဒါပေမဲ့ ပြန်တွေးကြည့်ရင်လည်း စိတ်ကူးယဉ်လောကထဲ ရောက်သွားတဲ့အခါ သူမက ကျွန်တော်မျှော်လင့်ထားတာထက်ပိုတဲ့ အခန်းကဏ္ဍကနေ ပါဝင်ပေးခဲ့တာမို့လို့ ဘာမှလည်း ပြောလို့မရပြန်ပါ။
ကျွန်တော် တက်လာတဲ့ ရှက်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဟူး။ တော်တော်လေးပဲ လုပ်ပါ။ တခြားသူတွေ မြင်သွားမှာ စိုးရိမ်တယ်။”
“အို၊ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ယူဟွန်းမို့လို့ ပြတာပါ။”
“ငါ့ကို သတိရတယ်ဆိုရင် ပိုပြီး မပြသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား?”
သူမကတော့ ပြဿနာဖြစ်စေမယ့် စကားတွေကိုပဲ အမြဲပြောနေတတ်သည်။
ဒါပေမဲ့လည်း အခုအချိန်က ဒါတွေကို ပြောနေရမယ့်အချိန် မဟုတ်သေးပါ။
“ကန်းဟယ်ရင်။ ရှင် အသင်းအဖွဲ့ဆီ ရောက်ဖူးပြီလား။”
“မရောက်ဖူးသေးဘူး။ ဘာလို့လဲ။”
“ရှင်က စုဆောင်းသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ အဆင့်မြှင့်တင်ဖို့ လိုအပ်နေပြီ။ ၉ ဆင့်အဆင့်မှာပဲ တစ်သက်လုံး နေလို့မရဘူးလေ။ အဆင့်တက်သွားရင် ရှင် ပိုက်ဆံပိုရမှာ။”
ကန်းဟယ်ရင် က ဓားစွမ်းအင်ကို အသုံးပြုနိုင်တဲ့ အဆင့်ကို ရောက်နေနှင့်ပြီ။
သူမက မိုင်နိုတော လို့ခေါ်တဲ့ သူဌေးအဆင့် ဖန်တီးမှုသတ္တဝါကို တစ်ယောက်တည်း အနိုင်ယူခဲ့သလို တခြားသူတွေ မရှင်းလင်းနိုင်ခဲ့တဲ့ စိတ်ကူးယဉ်လောက နှစ်ခုကိုလည်း ရှင်းလင်းခဲ့ပြီးပြီ။
စိတ်ကူးယဉ်လောကကို ရှင်းလင်းလိုက်လို့ ရတဲ့ အခြေခံဆုလာဘ်အပြင် နိုင်ငံတော်ဆီကနေလည်း ဆုလာဘ်တွေ ရနိုင်သေးသည်။
‘ဒါပေမဲ့ သူတို့က အဲဒီဆုလာဘ်တွေကို လွယ်လွယ်နဲ့ ပေးပါ့မလားဆိုတာကတော့ နောက်ထပ် ပြဿနာတစ်ခုပေါ့။’
သူမ တစ်ယောက်တည်း သွားရင် အလိမ်ခံရနိုင်တာမို့ ကျွန်တော် သူမနဲ့အတူ လိုက်သွားမှ ဖြစ်မည်။
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီနေရာမှာ စီမံခန့်ခွဲသူတစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာဖို့ လိုနေတာမို့ တစ်ခါတည်းနဲ့ ကိစ္စနှစ်ခု ပြီးသွားတာပေါ့။
“ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးပြီဆိုတော့ ချက်ချင်း သွားကြရအောင်။”
“အိုကေ!”
***
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် အသင်းအဖွဲ့ရုံးခန်းထဲ ဝင်လိုက်တာနဲ့ လူတွေရဲ့ အကြည့်တွေက ကျွန်တော်တို့ဆီ ရောက်လာကြသည်။
မဟုတ်ဘူး၊ ပိုတိတိကျကျ ပြောရရင် သူတို့အကြည့်တွေက ကန်းဟယ်ရင် ဆီမှာပဲ ရှိနေတာပါ။
“ဘာလဲ။ အဲဒီလို စုဆောင်းသူမျိုး ရှိတယ်တဲ့လား။”
“သူမမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အရှိန်အဝါတစ်ခု ရှိနေတယ်။ ပုံစံကို ကြည့်ရတာ သာမန်စုဆောင်းသူတွေနဲ့ မတူဘူး။”
“ဘာထက်မဆို သူမက တော်တော်လေး လှတာပဲ။”
ကန်းဟယ်ရင် ရဲ့ အသွင်အပြင်က လူတွေရဲ့ အာရုံကို ဖမ်းစားဖို့ လုံလောက်သည်။
သူမက အဲဒီလောက်ထိ ဆွဲဆောင်မှု ရှိသည်။
လူအများစုက သူမကို ကြည့်ပြီး ဘယ်သူလဲဆိုတာကို စူးစမ်းနေကြသည်။
နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး ရှေ့ကိုပဲ တည့်တည့်ကြည့်နေတဲ့ သူမက သာမန်လူတွေ ချဉ်းကပ်ဖို့ ခက်ခဲတဲ့ ဓားသိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်လိုပင်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သိသည်။
သူမအကြောင်း ချီးကျူးသံတွေ ကြားတိုင်း သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွေက တွန့်ကွေးသွားတတ်တာကိုလေ။
သာမန်အပြုအမူတွေ လုပ်မိမှာစိုးလို့ ကျွန်တော် အရင်က သတိမပေးထားခဲ့ရင် သူမက အီကာရပ်စ် ရဲ့ တောင်ပံတွေကို ထုတ်ပြီး ဝင့်ကြွားပြနေမိမှာ အသေအချာပင်။
သူမကို မိုက်မဲတဲ့အလုပ်တွေ မလုပ်ဖို့ မျက်စောင်းထိုးပြီး အသင်းအဖွဲ့ရဲ့ ကောင်တာဆီ ခေါ်သွားလိုက်သည်။
“မင်္ဂလာပါရှင်၊ ဘာများ ကူညီပေးရမလဲရှင့်။”
ဧည့်ကြိုဌာနမှာ တာဝန်ကျနေတဲ့ ဝန်ထမ်းမိန်းကလေးက ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ကို နှုတ်ဆက်သည်။
သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကန်းဟယ်ရင် ဆီမှာ ရောက်နေပြီး သူမရဲ့ ခံ့ညားတဲ့ အသွင်အပြင်ကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပုံရသည်။
အဲဒီခံစားချက်ကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ အရင်ဘဝတုန်းကလည်း အဲဒီလိုပဲ ခံစားခဲ့ရဖူးတာကိုး။
“ကျွန်တော်တို့ စိတ်ကူးယဉ်လောကကို ရှင်းလင်းခဲ့တဲ့အတွက် ဆုလာဘ်လာထုတ်တာပါ။”
“ဗျာ? စိတ်ကူးယဉ်လောက ဟုတ်လား?”
“ခဏလေး စောင့်ပေးပါ။ မပြောပါနဲ့ဦး... အဲဒီလောကကို ရှင်းလင်းခဲ့တာက...”
ကျွန်တော် စိတ်ကူးယဉ်လောကအကြောင်း ပြောလိုက်တဲ့အခါ စိတ်ဝင်စားနေတဲ့ တခြားစုဆောင်းသူတွေကလည်း ထိခိုက်လွယ်စွာ တုံ့ပြန်လာကြသည်။
ခဏလေးအထိ စပ်စုနေခဲ့ကြတဲ့ သူတို့မျက်လုံးတွေက အခုတော့ သတိကြီးကြီးထားပြီး မနာလိုတဲ့ အကြည့်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။
“အရူးပဲ။ သူတို့က နယ်နိမိတ်မျဉ်းကို ကျော်ပြီး စိတ်ကူးယဉ်လောကကို ရှင်းလိုက်တယ်တဲ့လား။”
“နာမည်ကြီးချင်လွန်းလို့ မျက်စိကန်းသွားတာလား။ တောက်... အဲဒီလို တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တဲ့ အတွေးအခေါ်မျိုးနဲ့တော့ သူတို့ ကြာကြာခံမှာ မဟုတ်ဘူး။”
ဒီနေရာမှာ စုဝေးနေတဲ့လူတွေက စိတ်ကူးယဉ်လောကကို ရှင်းလင်းတယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုမှန်း ကောင်းကောင်းသိကြသည်။
ကျွန်တော်တို့က ‘နယ်နိမိတ်မျဉ်း’ ကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့တာပါ။
အဲဒီ ‘နယ်နိမိတ်မျဉ်း’ ဆိုတာကတော့ လူတိုင်း အသင့်အတင့် ခွဲဝေယူကြရမယ်ဆိုတဲ့ အရေးမပါတဲ့ သဘောတူညီချက်တစ်ခုကို ဆိုလိုတာပါ။
‘ကန်းဟယ်ရင် ကို သူတို့နေထိုင်လာတဲ့ ဘောင်တွေကို ချိုးဖောက်တဲ့ သူပုန်တစ်ယောက်အနေနဲ့ သတ်မှတ်ကြလိမ့်မယ်။’
ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ အကြည့်တွေ၊ အမြင်တွေကို ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ပါ။
ပေးထားတဲ့ လက်တွေ့ဘဝထဲမှာပဲ နေထိုင်နေတဲ့ သူတို့က ဘာကိုများ နားလည်မှာလဲ။
ဧည့်ကြိုဝန်ထမ်းက သတိကြီးကြီးထားပြီး မေးလိုက်သည်။
“ရှင်တို့နဲ့အတူ တခြား အပေါင်းအပါတွေ မပါလာဘူးလားရှင့်။”
“မပါဘူး။ သူမ တစ်ယောက်တည်း ရှင်းလင်းခဲ့တာပါ။”
“ဗျာ?!”
“ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။”
သူမ တစ်ယောက်တည်း လုပ်ခဲ့တာလို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ သူတို့တွေ အံ့အားသင့်စွာနဲ့ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
ဧည့်ကြိုဝန်ထမ်းကလည်း အဲဒီအတိုင်း ခံစားရပုံရပြီး စကားတွေ ထစ်လာသည်။
“ရှ-ရှင်တို့ရဲ့ စုဆောင်းသူအဆင့်က ဘယ်လောက်လဲရှင့်။”
“၉ ဆင့်။”
“ဟမ်!”
“၉ ဆင့် ဟုတ်လား? မယုံနိုင်စရာပဲ။ သူမပုံစံကို ကြည့်ရတာ အနည်းဆုံး ၅ ဆင့်လောက်တော့ ရှိမယ် ထင်ထားတာ။”
ကျွန်တော့်ပါးစပ်က ထွက်လာတဲ့ အဆင့်ကို ကြားတော့ သူတို့တွေ သက်ပြင်းချပြီး လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်ကြသည်။
ကျွန်တော် ကန်းဟယ်ရင် ကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်လိုက်ပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်နှာအမူအရာကတော့ ဘာမှ ပြောင်းလဲမသွားပါ။
သူမကတော့ ဘာကိုမှ ဂရုစိုက်ပုံမရပေ။
ကျွန်တော်တို့ကို အတင်းပြောနေတဲ့သူတွေကို လျစ်လျူရှုပြီး ဧည့်ကြိုဝန်ထမ်းကို မေးလိုက်သည်။
“ဘာပြဿနာရှိလို့လဲ။ စိတ်ကူးယဉ်လောကကို ရှင်းလင်းလို့ ဆုလာဘ်တောင်းတာက အဆင့်နဲ့ မဆိုင်ဘဲ ဘယ်သူမဆို တောင်းပိုင်ခွင့်ရှိတဲ့ အခွင့်အရေးတစ်ခု မဟုတ်လား။”
“ဟုတ်... ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်မ အခု တာဝန်ရှိသူကို ဆက်သွယ်လိုက်ပါ့မယ်။ ခဏလောက် စောင့်ပေးပါဦးရှင့်။”
“ကောင်းပါပြီ။”
ကန်းဟယ်ရင် နဲ့ ကျွန်တော် အနီးနားက လွတ်နေတဲ့ ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်လိုက်ကြသည်။
ကျွန်တော်တို့ကို ဝိုင်းကြည့်နေတဲ့ အကြည့်တွေကတော့ မပျောက်သွားသေးပါ။
ကျွန်တော်က စိတ်အေးလက်အေး ရှိနေဟန်ဆောင်လိုက်ပြီး ကန်းဟယ်ရင် ကတော့ ခါးကို မတ်မတ်ထားပြီး ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေသည်။
ကျွန်တော်တို့က ယုံကြည်မှုရှိတဲ့ အမူအရာကို ဆက်ထိန်းထားတော့ ကြည့်နေတဲ့လူတွေကပဲ ပိုပြီး တင်းမာလာကြသည်။
‘ဟွန်း။ တစ်ယောက်ယောက်တော့ ထွက်လာတော့မှာပဲ။’
ကျွန်တော် စုဆောင်းသူတွေကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး အချိန်ကို တွက်ဆနေလိုက်သည်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ။
“ငါကြားတာ မှန်တယ်ဆိုရင်တော့။”
တစ်ယောက်ယောက်က လူအုပ်ထဲကနေ ထွက်လာပြီး ကန်းဟယ်ရင် နဲ့ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ရပ်လိုက်သည်။
သူက ပုခုံးကျယ်ကျယ်နဲ့ ကြွက်သားတွေ တောင့်တင်းတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။
“ဒီလိမ်ညာသူတွေက ရောက်လာပြီး သူတို့သဘောအတိုင်း လုပ်နေကြတာလား။”
သူက ကျွန်တော်တို့ကို ကြည့်ပြီး သွားတွေပေါ်အောင် ပြုံးလိုက်သည်။
ကျွန်တော် စိတ်ထဲကနေ ပြုံးလိုက်သည်။
ဟုတ်တာပေါ့။
ဒီလိုလူတွေ မရှိရင် ပျင်းစရာ ကောင်းနေမှာပေါ့။