“မန်နေဂျာ ဟုတ်လား။”
“ဟုတ်တယ်။”
ငါ့ကို တုံ့ဆိုင်းစွာ မေးမြန်းလာတဲ့ ကန်းဟယ်ရင် ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
စုဆောင်းသူတစ်ယောက်အတွက် မန်နေဂျာဆိုတာ သာမန်အားဖြင့် ပြောပြသူ (Teller) ကို ဆိုလိုတာ ဖြစ်သည်။
ဒါကလည်း မှန်ပါတယ်။
ငါကိုယ်တိုင်ကလည်း ကန်းဟယ်ရင် ရဲ့ မန်နေဂျာလိုမျိုး ဖြစ်နေတာကိုး။
ဒါပေမဲ့ ဒီနွေရာသီအပြင်ဘက်က ကိစ္စတွေကို ကိုင်တွယ်ပေးမယ့် မန်နေဂျာကတော့ လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားပါတယ်။
“ငါ နင့်အတွက် အရာအားလုံးကို တာဝန်ယူပေးမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ကန်းဟယ်ရင်။ ငါ့ရဲ့ စာကြည့်တိုက်ကိုတောင် မနည်းစီမံနေရတာ။ ဒီလောကရဲ့ ကိစ္စရပ်တွေကိုတော့ ဒီမှာရှိတဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတွေဆီမှာပဲ အပ်ထားသင့်တယ်။”
“ဘာ! မဖြစ်နိုင်တာ! ရှင့်မှာ အရာအားလုံးလုပ်တတ်တဲ့ အရည်အချင်းရှိတာကို!”
“ငါ့ကို ဘယ်လိုမြင်နေတာလဲ။”
“အင်း… အရာရာကို သိပြီး ဘာမဆိုလုပ်တတ်တဲ့ လူတော်တစ်ယောက်လို့ မြင်တာပေါ့။”
“ငါက အဲလောက်ထိ စွမ်းဆောင်ရည်မြင့်တဲ့ ဖျော်ဖြေရေးသမားမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ ငါလုပ်နိုင်တာကိုပဲ လုပ်တာပါ။”
ဒါပေမဲ့လည်း ကန်းဟယ်ရင် က ငါ့ကို အသိအမှတ်ပြုပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်မိပါတယ်။
မဟုတ်သေးဘူး၊ တကယ်တော့ သူမက ငါ့အပေါ်မှာ မျှော်လင့်ချက်အချို့ ထားရှိပုံရတယ်။
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒီလောကမှာ စုဆောင်းသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ အလုပ်လုပ်ဖို့ဆိုရင် မန်နေဂျာတစ်ယောက် လိုအပ်တယ်။”
အတိအကျပြောရရင် သူမက ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်ဖို့ စီမံခန့်ခွဲရေးကုမ္ပဏီတစ်ခု လိုအပ်နေတာ ဖြစ်သည်။
“မျိုးနွယ်စု (Clan) တွေကို သဘောကျလား။”
“မျိုးနွယ်စုတွေက မကောင်းဘူး။”
နာမည်ကြီး စုဆောင်းသူတွေက အနုပညာရှင်တွေနဲ့ ဆင်တူကြတယ်။
နာမည်ကြီးတွေက အေဂျင်စီတွေမှာ ဝင်ရောက်ကြသလိုပဲ၊ စုဆောင်းသူတွေကလည်း စီမံခန့်ခွဲရေးအဖွဲ့တွေ ဒါမှမဟုတ် မျိုးနွယ်စုတွေမှာ ဝင်ရောက်ကြရတယ်။
စီမံခန့်ခွဲရေးအဖွဲ့ဆိုတာ လူနည်းစုနဲ့ လည်ပတ်တဲ့ အသေးစားလုပ်ငန်းမျိုး ဖြစ်တယ်။
ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ မျိုးနွယ်စုဆိုတာကတော့ ဧရာမ ကော်ပိုရေးရှင်းကြီးတွေရဲ့ ထောက်ပံ့မှုနဲ့ အကြီးစားလည်ပတ်နေတဲ့ နေရာမျိုး ဖြစ်သည်။
ကန်းဟယ်ရင် က ငါ့ကို နောက်ဆုံးပြောခဲ့တဲ့ နည်းလမ်းကို အကြံပြုလာတယ်။
“ဘာလို့လဲ။”
“မျိုးနွယ်စုတွေက များသောအားဖြင့် ကြီးမားတယ်။ သူတို့က အလုံအလောက် မကြီးမချင်း မျိုးနွယ်စုလို့တောင် အမည်မခံကြဘူး။ သဘာဝကျကျပဲ အဲဒီထဲမှာ စုဆောင်းသူတွေနဲ့ ပြောပြသူတွေ အများကြီး ရှိနေလိမ့်မယ်။”
ပြီးတော့ ပြောပြသူ အများစုက ငါ့ရဲ့ အထက်လူကြီးတွေနဲ့ ဘာမှမထူးခြားဘူး။
သာ၍ ကန်းဟယ်ရင် က ဘယ်မျိုးနွယ်စုကိုမဆို ဝင်ရောက်လိုက်မယ်ဆိုရင် ငါလည်း အဲဒီမျိုးနွယ်စုနဲ့ စာချုပ်ချုပ်ထားတဲ့ ပြောပြသူတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်။
“နင် ကြိုက်သည်ဖြစ်စေ၊ မကြိုက်သည်ဖြစ်စေ သူတို့နဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့ရလိမ့်မယ်။ သူတို့က ဒီနယ်ပယ်မှာ ဝါရင့်သူတွေဆိုတဲ့ အာဏာကိုသုံးပြီး ငါတို့ကို အမြတ်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားကြလိမ့်မယ်။ နင်လည်း အတွင်းရေးနိုင်ငံရေးတွေကြားထဲမှာ ပိတ်မိသွားလိမ့်မယ်။”
“အော်… ကြားရတာ တော်တော်ဆိုးပုံပဲ။”
“ဟုတ်တယ်၊ ဧရာမ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုထဲ ဝင်ရောက်ခြင်းအားဖြင့် ရရှိလာမယ့် အကျိုးကျေးဇူးတချို့တော့ ရှိကောင်းရှိနိုင်တယ်။”
ဒီနေရာက ဧရာမ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုဆိုတာ ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း ထဲက ဌာနတစ်ခုခုကို ဝင်ရောက်တာနဲ့ ဆင်တူတယ်။
အကျိုးကျေးဇူးတွေ ရှိမှာဖြစ်ပေမဲ့ ငါ့ကိစ္စမှာတော့ အဲဒီအကျိုးကျေးဇူးတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ဆုံးရှုံးရတာက အရမ်းများတယ်။
“နင်နဲ့ ငါပြသမယ့် ဇာတ်လမ်းက ငါတို့နှစ်ယောက်တည်းရဲ့ ဇာတ်လမ်း ဖြစ်ရမယ်။ ဘယ်သူမှ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လို့ မရဘူး။”
ဒါကြောင့်မို့လို့ ငါတို့က အသေးစား စီမံခန့်ခွဲရေးအဖွဲ့မျိုး လိုအပ်တာ။
ဟုတ်ပါတယ်၊ သူတို့ဘက်က ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ဖို့ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသေးပေမဲ့ အဲဒါကိုတော့ စာချုပ်နဲ့ ဖြေရှင်းလို့ရတယ်။
အရေးကြီးတာက ကန်းဟယ်ရင် ဟာ လက်တွေ့ဘဝမှာ သူမကို ထောက်ပံ့ပေးနိုင်မယ့် မန်နေဂျာတစ်ယောက် လိုအပ်နေတာပဲ။
“နင် ဒီကျဉ်းကျပ်တဲ့ အခန်းထဲမှာ တစ်သက်လုံး နေမှာမဟုတ်ဘူးမလား။ ငါက နင့်အတွက် ပွိုင့်တွေ ဒါမှမဟုတ် ငွေကြေးတွေကို အများကြီး ရှာမပေးနိုင်ဘူး။ အဲဒီလိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မယ့် မန်နေဂျာတစ်ယောက်ကို ရှာရမယ်။ အဲဒီအခါမှ နင် အခုထက် ပိုယုံကြည်မှုရှိရှိ နေနိုင်မှာ။”
“ဟုတ်တယ်။ ရှင့်စကားက မှန်တယ်၊ ကန်းယူဟွန်း။”
ငွေကြေးကိစ္စ ထွက်လာတဲ့အခါ ကန်းဟယ်ရင် ရဲ့ မျက်လုံးတွေက တည်ကြည်သွားတယ်။
ငါ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“နောက်ဆုံးတော့ နင် ဂရုစိုက်လာပြီပေါ့။”
“မ-မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ ဂရုမစိုက်ပါဘူး။”
“တော်ပြီလေ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နင် အရာရာတိုင်းမှာ ကူညီပေးနိုင်မယ့် စီမံခန့်ခွဲရေးအဖွဲ့တစ်ခုကို ရှာဖို့ လိုတယ်။ အဲဒီအပေါ်မှာပဲ အာရုံစိုက်ကြရအောင်။”
“ရှင် စိတ်ကူးထားတဲ့ နေရာမျိုး ရှိလား။”
“အင်း…”
ငါ စကားကို ရပ်လိုက်တယ်။
ငါ့မှာ စိတ်ကူးထားတဲ့ နေရာတချို့ ရှိပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ တကယ်ရှိမရှိတော့ ငါ မသေချာဘူး။
ဒါပေမဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေ မြင့်မားတာကြောင့် စမ်းကြည့်ဖို့ တန်ပါတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်လာတယ်။
“…!”
ဝေးလံတဲ့နေရာကနေ လာတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ လှိုင်းတစ်ခုကြောင့် ငါ့ရဲ့ အမူအရာ တောင့်တင်းသွားတယ်။
“ကန်းယူဟွန်း? ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ကြည့်စရာလေးတစ်ခု ရှိလို့ ခဏနေရင် ပြန်လာခဲ့မယ်။”
“ဘာကိုလဲ။”
“ခဏနေရင် ပြန်လာမှာမို့လို့ စိတ်မပူပါနဲ့။”
ငါ [Genesis’ Blessing] ကို သုံးပြီး တခြားနေရာတစ်ခုကို ချက်ချင်း ရွှေ့ပြောင်းလိုက်တယ်။
***
ကန်းယူဟွန်း ပေါ်လာတဲ့နေရာက ဂိုရှီဝမ် နဲ့ မဝေးတဲ့ ကောင်းကင်ယံတစ်ခု ဖြစ်သည်။
အောက်မှာ တိုက်တာအဆောက်အအုံတွေ ပြန့်ကျဲနေတဲ့ ခေါင်းမူးစရာ ကောင်းကင်ယံ။
အဲဒီနေရာမှာ သူက သူ့ကို ဝေးလံတဲ့နေရာကနေ ခေါ်လိုက်တဲ့သူနဲ့ ရင်ဆိုင်လိုက်ရတယ်။
“မင်းက ဘယ်သူလဲ။”
တစ်ဖက်လူကတော့ မုတ်ဆိတ်ရှည်နဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဌာန် ရုပ်ဆိုးဆိုး အလယ်အလတ်အရွယ် လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။
သူက ဘာမှပြန်မဖြေဘဲ သူ့ရဲ့ မုတ်ဆိတ်ရှည်ကိုပဲ ပွတ်သပ်နေတယ်။
ကန်းယူဟွန်း ကို ကြည့်တဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေက အနည်းငယ် စိတ်ပျက်နေပုံပေါက်တယ်။
“ငါက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မမေးနဲ့။”
“ယဉ်ကျေးမှုမရှိတဲ့ကောင်။”
သူက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်တယ်။
ကန်းယူဟွန်း ရဲ့ မျက်ခုံးတွေ တွန့်သွားသည်။
သူက ကန်းယူဟွန်း ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူပြောချင်တာကိုပဲ ပြောလိုက်တယ်။
“တောက် တောက်။ ကန်းယူဟွန်း က ဒီကောင်ဆီမှာ ဘာတွေမြင်လို့ ငါ့ကို ကိုယ်တိုင်သွားခေါ်ခိုင်းရတာလဲ မသိဘူး။”
“…”
“ကောင်းပြီလေ၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါခေါ်တဲ့အချိန်မှာ ရောက်လာတာတော့ ကောင်းတယ်။ မင်းက ဒီတစ်ခေါက် အသစ်ဝင်လာတဲ့ ဝန်ထမ်းပဲ မဟုတ်လား။ ငါတို့ရဲ့ ပင်တာဂရမ် ဌာနထဲကို ဝင်ရောက်ဖို့ ဂုဏ်ယူစရာအခွင့်အရေး ပေးဖို့ ရောက်လာတာ။”
တစ်ဖက်လူရဲ့ တစ်ဖက်သတ် စကားတွေကြောင့် ကန်းယူဟွန်း ရဲ့ နဖူးမှာ အရေးအကြောင်းတွေ ထင်လာတယ်။
သူက ငါ့ကို ဘာမှမမေးဘဲ ခေါ်လိုက်တယ်၊ ငါ့မေးခွန်းကိုလည်း ပြန်မဖြေဘဲ သူပြောချင်တာကိုပဲ ပြောနေတယ်။
ကန်းယူဟွန်း က သူ့စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ကြိုးစားရင်း တိုးတိုးလေး မေးလိုက်တယ်။
“နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် မေးမယ်။ မင်းက ဘယ်သူလဲ။”
“ငါလား။ ငါက ပင်တာဂရမ် ဌာနရဲ့ အဖွဲ့ဝင် ဂျင်ပုန်း။ မင်းရဲ့ ဝါရင့်အထက်လူကြီးပေါ့။”
“…ဒါဆို ဂျင်ပုန်း အထက်လူကြီး၊ ငါ့ဆီကနေ ဘာလိုချင်လို့လဲ။”
ကန်းယူဟွန်း က ပြန်မေးလိုက်တဲ့အခါ ဂျင်ပုန်း ရဲ့ မျက်ခုံးတွေက ကောင်းကင်ထိ တက်သွားတယ်။
သူက သူ့စိတ်ခံစားချက်ကို မဖုံးကွယ်ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်တယ်။
“ဘယ်လိုတောင် သတ္တိရှိရတာလဲ! မင်းရဲ့ အထက်လူကြီးပြောတဲ့စကားကို ဘယ်လိုနားထောင်တာလဲ!”
“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော့် နားက သိပ်မကောင်းဘူး။ နောက်တစ်ခေါက်လောက် ပြန်ရှင်းပြပေးလို့ ရမလား။”
“တောက်။ ပုံစံပဲရှိပြီး နာမည်တောင် မရသေးတဲ့ကောင်က တော်တော်မာနကြီးတာပဲ။”
“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော့်မှာ နာမည်ရှိပါတယ်။ ကန်းယူဟွန်း လို့ ခေါ်ပါတယ်။”
ကန်းယူဟွန်း က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်တဲ့အခါ ဂျင်ပုန်း ရဲ့ မျက်လုံးအိမ်တွေ ခဏတာ ပြူးကျယ်သွားတယ်။
‘သူ့မှာ နာမည် ရပြီးပြီလား?’
ဂျင်ပုန်း က ကန်းယူဟွန်း လိမ်ပြောနေတာလားလို့ တွေးမိတယ်။
ဒါပေမဲ့ ပြောပြသူတွေက သူတို့ရဲ့ နာမည်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး လိမ်မပြောဘူးဆိုတာ သူသိတာကြောင့် အဲဒီအတွေးကို ဖျောက်လိုက်တယ်။
‘သူ့မှာ နာမည် ရှိတယ်ဆိုတာ တကယ်ဖြစ်နိုင်မလား။’
များသောအားဖြင့်တော့ ပြောပြသူတွေက သူတို့ရဲ့ ပုံစံတွေ အပြည့်အဝ ဖွံ့ဖြိုးပြီးမှသာ နာမည် ရကြတာပါ။
ပထမအဆင့် မစ်ရှင်ပြီးတဲ့နောက် ပျမ်းမျှအားဖြင့် သုံးပတ်လောက် ကြာတတ်တယ်။
ငါ ဂျင်ပုန်း ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ မနာလိုစိတ် အရိပ်အယောင်ကို မြင်လိုက်ရတယ်။
သူ့အတွက် သုံးပတ်ကျော် ကြာခဲ့တဲ့အရာကို ကန်းယူဟွန်း က တစ်ခါတည်းနဲ့ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့တာကို သူ လက်မခံနိုင်ခဲ့ဘူး။
“အဟမ်း။ မင်း နာမည်က ဘာဖြစ်ဖြစ် ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး။ မင်းက ငါခေါ်တဲ့အချိန်မှာ ငါ့စကားအတိုင်း လိုက်နာဖို့ပဲ လိုတယ်။ မင်းက မလိုဘဲ စကားများလွန်းတယ်။”
“…”
ကန်းယူဟွန်း က မျက်လုံးကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်တယ်။ ဂျင်ပုန်း က သူ့ရဲ့ အမြင် ဒါမှမဟုတ် စကားကို နားထောင်ဖို့တောင် မကြိုးစားဘူး။
သူ့ရည်ရွယ်ချက်က တစ်ဖက်သတ် အကြောင်းကြားဖို့ပဲ ရှိတယ်။
“မင်းက ငါတို့ရဲ့ ပင်တာဂရမ် ဌာနထဲကို တိတ်တိတ်လေး ဝင်လာဖို့ပဲ…”
“မလိုပါဘူး၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
“ဘာ!”
ဂျင်ပုန်း က ကန်းယူဟွန်း ရဲ့ ပြတ်သားတဲ့ အဖြေကြောင့် အံ့အားသင့်သွားတယ်။
သူ့ရဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်ကို ပယ်ချလိုက်တဲ့ ကန်းယူဟွန်း ကြောင့် သူ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားတယ်။
“မင်း အခုနက ဘာပြောလိုက်တာလဲ။”
“ကျွန်တော် မဝင်ချင်ဘူးလို့ ပြောတာ။ ထပ်ပြောပေးရဦးမလား။”
“ဘယ်လိုတောင် သတ္တိရှိရတာလဲ!”
“သတ္တိရှိလွန်းတာက ခင်ဗျားပဲ။”
“ဟေ့၊ ဟေ့! မင်း ဘယ်သူ့ကို စကားပြောနေတာလဲဆိုတာ သိရဲ့လား…!”
“နောက်ထပ် ဘယ်သူရှိဦးမှာလဲ။ အာဏာနဲ့ ရာထူးကို အားကိုးပြီး အနိုင်ကျင့်နေတဲ့ ပြောပြသူတစ်ယောက်ပဲလေ။”
ကန်းယူဟွန်း ရဲ့ အေးစက်တဲ့ စကားတွေကြောင့် ဂျင်ပုန်း တုန်လှုပ်သွားတယ်။
သူက ဂါရဝပြုစကားကိုတောင် မသုံးတော့ဘူး။
ဂျင်ပုန်း က ကန်းယူဟွန်း ရဲ့ ယုံကြည်မှုက ဘယ်ကလာတာလဲဆိုတာ သိဖို့ ကြိုးစားလိုက်တယ်။
‘ဘာဖြစ်တာလဲ။ သူ့နောက်ကွယ်မှာ ဘာရှိနေတာလဲ။ သူက ဘယ်ဌာနမှာမှ မရှိဘူးလို့ ကြားထားတာ။ ဒါမှမဟုတ် ဒီကြားထဲမှာ…’
ဒါပေမဲ့ ဂျင်ပုန်း စိုးရိမ်နေတဲ့ အရာက ဖြစ်မလာခဲ့ပါဘူး။
ကန်းယူဟွန်း က သူ့အတွေးတွေကို မြင်နေရသလိုမျိုး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
“မင်းက တခြားဌာနတစ်ခုခုကို ရောက်သွားမှာကို စိုးရိမ်နေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် မင်းတို့ဌာနက မဟုတ်တဲ့သူကို သွားစရင် ပြဿနာတက်မှာ ကြောက်နေတာလား။”
“ဘာ၊ ဘာတွေပြောနေတာလဲ…”
“ကဲပါလေ၊ မင်း သိချင်နေမှတော့ ပြောပြမယ်။ မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ ငါက အခုလက်ရှိ ဘယ်ဌာနမှာမှ မရှိဘူး။”
သူက ဘယ်ဌာနမှာမှ မရှိဘူးတဲ့လား။
အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်တာနဲ့ ဂျင်ပုန်း ရဲ့ ဒေါသတွေက ခေါင်းထဲကို တန်းတက်လာတယ်။
သူက ကန်းယူဟွန်း သူ့ကို လှောင်ပြောင်နေတယ်လို့ ထင်လိုက်မိတယ်။
“ဒီကောင်လေးကတော့…!”
“အကြီးအကဲတစ်ယောက်အနေနဲ့ အလေးအမြတ်ပြုခံချင်ရင် အကြီးအကဲပီသအောင် လုပ်လေ။”
“…!”
ဂျင်ပုန်း ရဲ့ မျက်နှာက နီရဲသွားတယ်။
ကန်းယူဟွန်း ကတော့ သူ့ရဲ့ အဖြစ်ကို ကြည့်ပြီး စိတ်ပျက်မိသည်။
“အကြီးအကဲ ဟုတ်လား။ ဟုတ်ပါပြီ။ ဝါရင့်မှုအရဆိုရင်တော့ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်အထက်လူကြီးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ။ ခင်ဗျားက နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ဒုတိယအဆင့်တောင် မတက်နိုင်ဘဲ ‘ဝန်ထမ်း’ အဖြစ်ပဲ ကျန်ခဲ့တဲ့သူလေ။ အဲဒီလိုလူက အကြီးအကဲဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကို ရယူပိုင်ခွင့်ရှိတယ်လို့ ထင်နေတာလား။”
“…!”
ဂျင်ပုန်း ရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ ဒေါသနဲ့အတူ ငေးမောမှုတွေပါ ရောထွေးနေတာကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မြင်လိုက်ရတယ်။
“ဘ-ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ…”
“ဘာလို့လဲ။ ဂျင်ပုန်း ဝန်ထမ်း၊ ကျွန်တော် မသိဘူးလို့ ထင်နေတာလား။ ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။ အဆင့်တူချင်းမှာ အကြီးအကဲ၊ အငယ်အကဲဆိုတာ ပြောနေတာ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း က အကြီးအကဲနဲ့ အငယ်အကဲကို ‘ရာထူး’ နဲ့ပဲ ခွဲခြားတယ်လို့ ထင်ထားတာ။”
ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း ဆိုတာ ရလဒ်တစ်ခုတည်းကိုပဲ အလေးပေးတဲ့နေရာ ဖြစ်သည်။
သူတို့အချင်းချင်း ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ကြရင်တောင် ကိုယ့်အရည်အချင်းကို သက်သေပြပြီး ရလဒ်ကောင်းတွေ ထုတ်ပေးနိုင်ရင် သူတို့က အလေးထားဆက်ဆံကြတယ်။
ပြီးတော့ ထူးချွန်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အရာကတော့ ရာထူးပဲ ဖြစ်သည်။
ဂျင်ပုန်း က ပုံပြင်အခန်းမှာ ဝန်ထမ်းအဖြစ် ဘယ်လောက်ပဲ ကြာကြာ လုပ်ကိုင်ခဲ့ပါစေ၊ သူကတော့ ဒုတိယအဆင့်ကို မတက်နိုင်တဲ့ ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။
အနှစ်သာရအားဖြင့် သူက ကန်းယူဟွန်း နဲ့ အဆင့်တူ ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။
ဂျင်ပုန်း ရဲ့ မျက်လုံးတွေက လန့်ဖျပ်စွာ လှည့်ပတ်နေသည်။
‘သူက ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ။’
ကန်းယူဟွန်း က အလုပ်စလုပ်ခါစ ဝန်ထမ်းအသစ်တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။
ပုံမှန်အားဖြင့် ဒီအဆင့်မှာရှိတဲ့ သူတွေက ရုံးချုပ်ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို သေချာမသိကြသလို အဆင့်တူ ဝန်ထမ်းတွေကိုလည်း ကြောက်ရွံ့တတ်ကြသည်။
ဂျင်ပုန်း က အဲဒီအချက်ကို အသုံးချပြီး ကန်းယူဟွန်း ကို ခြိမ်းခြောက်ကာ သူ့ဌာနထဲ ဆွဲခေါ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာဖြစ်သည်။
သူ့ရဲ့ ကြိုးပမ်းမှုက အစကတည်းက မပျက်စီးခဲ့ဘူးဆိုရင်ပေါ့။
“ကျွန်တော် ဒါကို သိနေတာက ထူးဆန်းနေသလား။”
ကန်းယူဟွန်း က သူ့ကို လှောင်ပြုံးလေး ပြုံးပြလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်လေ။ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို အထင်သေးနေခဲ့တာပေါ့။ ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်က အရည်အချင်းရှိတယ်၊ အစကတည်းက ပုံစံနဲ့ နာမည်ရထားတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းတွေ ကြားဖူးမှာပါ။ ဒါပေမဲ့လည်း ကျွန်တော်က ဝန်ထမ်းသစ်ပါ။ ခင်ဗျားကတော့ ကျွန်တော့်ကို တစ်ခုခုပြောလိုက်ရင်ပဲ ကြောက်လန့်ပြီး ဝင်လာလိမ့်မယ်လို့ တွေးထားမှာပေါ့။”
“မင်းက… မင်းက ငါ ဘယ်ဌာနကလဲဆိုတာ သိလား။”
“အခုတော့ ကိုယ့်ဌာနရဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကို အားကိုးပြီး ကြွားတော့မလို့လား။ သနားစရာကောင်းလိုက်တာ။ ဒီအရွယ်ရောက်တဲ့အထိ ကိုယ့်ဝန်ထမ်းကတ်ကိုတောင် မမြှင့်တင်နိုင်တာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်တော့ပါဘူး။”
“ဒီကောင်!”
အမြဲတမ်း လူတိုင်းနဲ့ အဆင်ပြေအောင် နေတတ်တဲ့ ကန်းယူဟွန်း တောင် လူတိုင်းကို အမြဲတမ်း ပြုံးပြနေတာတော့ မဟုတ်ဘူး။
အထူးသဖြင့် ဂျင်ပုန်း လိုမျိုး သူ့ကို အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးဖို့ ကြိုးစားတဲ့သူတွေနဲ့ ကြုံလာတဲ့အခါမျိုးပေါ့။
‘သူတို့ကို ငါ ချေမှုန်းပစ်ရမယ်။’
အထူးသဖြင့် အဲဒီလိုလူမျိုးတွေကို သူ အားနည်းပြလိုက်ရင် ပိုပြီးတော့တောင် မောက်မာလာပြီး သူ့ကို ပိုဖိအားပေးလာလိမ့်မယ်။
အဲဒါကို တားဆီးဖို့ဆိုရင် သူတို့ အသံတောင် မထွက်နိုင်လောက်တဲ့အထိ နင်းချေပစ်ရလိမ့်မယ်။
“ဂျင်ပုန်း။ သွားပြီး ပြောလိုက်တော့။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ဌာနကို ဘယ်တော့မှ ဝင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ ဒီအလုပ်ကို ခိုင်းလိုက်တဲ့ ဝန်ထမ်းကိုလည်း သွားပြောလိုက်။ ကျွန်တော့်ကို ခေါ်ချင်ရင် မျက်စိပါတဲ့ ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်လောက် လွှတ်လိုက်၊ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်တိုင်လာခဲ့။”
ကန်းယူဟွန်း က ဒီလိုမျိုး ဖြစ်လာမယ်လို့ ကြိုတွေးထားပြီးသား ဖြစ်သည်။
သူ့ရဲ့ စာကြည့်တိုက်က လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာပြီး ဝိညာဉ်တွေကြားထဲမှာ သူ့နာမည် ပျံ့နှံ့လာတာနဲ့အမျှ တခြားဝန်ထမ်းတွေလည်း သတိထားမိလာမှာပါ။
ဂျင်ပုန်း လိုမျိုး မျက်စိကန်းပြီး ရာထူးကိုပဲ အားကိုးနေတဲ့သူမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ ကန်းယူဟွန်း ရဲ့ တိုးတက်မှုက ဘယ်လောက်ထိ ကြောက်ခမန်းလိလိ ဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို သူတို့ သဘောပေါက်လာကြလိမ့်မယ်။
ပြီးတော့ သူတို့က သူ့ကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့မဆို သူတို့ဌာနထဲ ဆွဲခေါ်ဖို့ ကြိုးစားကြလိမ့်မယ်။
“မင်းပြောလိုက်တဲ့စကားအတွက် နောင်တရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။”
ဂျင်ပုန်း က သွားတွေကို ကြိတ်ပြီး ကန်းယူဟွန်း ကို လေသံအေးအေးနဲ့ မေးလိုက်သည်။
သူ့ရဲ့ဌာနက ပုံပြင်အခန်းရဲ့ တိုင်ကြီးတစ်ခုကို တာဝန်ယူထားတာဖြစ်လို့ သူ့ဌာနကို ရန်သူလို သဘောထားရင် ပုံပြင်အခန်းထဲမှာ နေရခက်လိမ့်မယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်မျိုးပါ။
ကန်းယူဟွန်း က သူ့ရဲ့ သနားစရာကောင်းတဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဒီကမ္ဘာမှာ စကားပုံတစ်ခု ရှိတယ်။ ပိုးကောင်တွေကို ကြောက်လို့ ဟင်းချက်မစားဘဲ နေမလား။ စိတ်မပူပါနဲ့။ ခင်ဗျားလိုမျိုး ဝန်ထမ်းအဖြစ်နဲ့ပဲ တစ်သက်လုံး ကျန်နေခဲ့တဲ့သူရှိနေတာကိုက ခင်ဗျားတို့ဌာနရဲ့ အဆင့်အတန်းကို သိသာနေတာမို့ ကျွန်တော် ကြည့်နေစရာတောင် မလိုပါဘူး။”
“မင်း၊ မင်းကတော့…!”
ဂျင်ပုန်း က ဝန်ထမ်းသက်တမ်း ကြာမြင့်နေသူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အဲဒီအချက်ကို သူ ဝန်မခံချင်ခဲ့ဘူး။
ဒါကြောင့်လည်း သူက ကိုယ့်အရည်အချင်းထက် ဌာနရဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကိုပဲ တွယ်ဖက်ထားတာ ဖြစ်သည်။
သူက သူ့ဌာနရဲ့ အာဏာကို ကိုယ့်အာဏာလို့ ထင်မှတ်ပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်လိုမျိုး ဟန်ဆောင်နေတာပါ။
ကန်းယူဟွန်း က သူ့ရဲ့ အားနည်းချက်ကို ထောက်ပြပြီး နင်းချေလိုက်သည်။
“ကြားပြီးပြီဆိုရင် ထွက်သွားတော့။”
ဂျင်ပုန်း က မျက်နှာနီရဲလျက်နဲ့ ဘာမှပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။