နမ်မင်ဟယုက်သည် ဘုရားကျောင်းဌာချုပ်အတွင်း မီးအိမ်ကို ထိုးပြေးလွှားရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"အားလုံးပဲ၊ ဒီကနေ ထွက်သွားကြစေ! အမြန်လုပ်ကြ! ဒါက ငါတို့ ထွက်ပြေးဖို့ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပဲ!"
သူသည် မိမိ၏ဘဝတွင် ဤကဲ့သို့ အသံကုန်ဟစ်ကာ အော်ပြောဖူးသည်မှာ အလွန်ပင် ရှားလှသည်။ သို့သော် သူသည် လက်ရှိအခြေအနေထဲတွင် အလွန်အမင်း နစ်မြုပ်နေသဖြင့် ထိုအရာများကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။
ပါ့ခ်မွန်းချောလ်သည် သူ၏ဆန္ဒကို ဆန့်ကျင်သူများကို တစ်ကိုယ်တည်း ထောင်ကျဉ်းခန်းများအတွင်း ပိတ်လှောင်ထားခဲ့သည်။
အထဲတွင် ပိတ်မိနေသူ သုံးဆယ်နီးပါး ရှိပြီး အပြင်ဘက်တွင် ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေသည်ကို မသိကြပေ။
နမ်မင်ဟယုက်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ရှာတွေ့ခဲ့သော သော့ကို အသုံးပြု၍ သူတို့အားလုံးကို ကာကွယ်လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
သူ့ဘေးတွင်မူ သူ၏ချစ်သူ ကင်ယီအွန်းက ကူညီပေးနေခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးအခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်စဉ် ကင်ယီအွန်းသည် အခန်းဝတွင် စိတ်ဓာတ်ကျစွာ ထჯိုင်နေသော အလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏မျက်နှာ ဝင်းပသွားသည်။
"ဟင်... ဖေဖေ!"
"ဖေဖေ ဟုတ်လား?"
ဤအမျိုးသားသည် မိမိ၏ချစ်သူ အသည်းအသန် ရှာဖွေနေခဲ့သော ဖခင်ဖြစ်ကြောင်း နမ်မင်ဟယုက် သဘောပေါက်သွားသည်။
"ယီ... ယီအွန်း?"
"ဖေဖေ! ဖေဖေ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ အဆင်ပြေရဲ့လား။ ဘယ်နားများ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရသေးလဲ။ ဖေဖေ့မျက်နှာ ဖျော့တော့နေတာကို ကြည့်ပါဦး။ ဒီလိုနေရာတွေကို မလာနဲ့လို့ သားသမီးက ပြောသားပဲဟာ။ လာ၊ ဒီကနေ ထွက်ကြရအောင်။"
"အဲ့ဒီ... အဲ့ဒီလူက၊ ဘုရားသခင်ရဲ့ ကိုယ်စားလှယ်က ငါ့ကို စွန့်ပစ်ခဲ့ပြီ..."
"သူက ကိုယ်စားလှယ်မဟုတ်ဘူး၊ စိတ်ရောဂါသည်နဲ့ ဂိုဏ်းစုန်းကြူးတစ်ယောက်ပဲ! ထပါ၊ သွားကြစို့။"
"ငါ... ငါ..."
"သခင်ကြီး၊ သွားကြရအောင်။"
ပို၍ သည်းမခံနိုင်တော့သည့်အဆုံး နမ်မင်ဟယုက် ဝင်ပြောလိုက်သည်။
ထိုအဘိုးအိုက မှေးမှိန်နေသော မျက်လုံးများကို သူ့ဆီသို့ လှည့်ကြည့်လာသောအခါ နမ်မင်ဟယုက်သည် အလိုလိုနေရင်း ပခုံးတွန့်သွားမိသည်။
သူ့ကို သခင်ကြီးလို့ ခေါ်မိတာ မှားသွားလို့လား။
"မင်းက ဘယ်သူလဲ?"
"အဟမ်း၊ ကျနော်က... ဟို... ဟုတ်တယ်လေ..."
"ကျွန်မရဲ့ ချစ်သူပါပဲ။"
ကင်ယီအွန်းက ရှေ့သို့တိုးလာကာ စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ဖခင် ကင်ချောလ်ဂျူသည် အံ့သြတကြီးဖြင့် မျက်လုံးအကျယ်ကြီး လုပ်လိုက်သည်။
နမ်မင်ဟယုက်လည်း ထို့အတူပင် ဖြစ်သွားသည်။
ကင်ချောလ်ဂျူ တုန်ရီနေသော နှုတ်ခမ်းများဖြင့် ဘာမှ မပြောရသေးမီ နမ်မင်ဟယုက်က အမြန်ဆုံးပင် ဝင်ပြောလိုက်ပြန်သည်။
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားကြရအောင်! ဒီမှာ အချိန်ဖြုန်းနေရင် ပိုပြီးအန္တရာယ်များတဲ့ လူတွေ နောက်ထပ် ရောက်လာနိုင်တယ်။"
"မှန်တယ်၊ ဒါကြောင့် အမြန်သွားကြရအောင် ဖေဖေ!"
"က... ကဲ၊ သွားကြတာပေါ့။"
နောက်ဆုံးတွင် ထိုသုံးယောက်သား ဘုရားကျောင်းဌာချုပ်မှ လွတ်မြောက်လာခဲ့ကြသည်။
လုံခြုံသည်ဟု ယူဆရလောက်အောင် လုံလုံလောက်လောက် ဝေးရာသို့ ရောက်လာကြပြီဖြစ်၍ ဖြစ်မည်၊ မောဟိုက်နေသော ကင်ယီအွန်းက နမ်မင်ဟယုက်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
"အဲ့ဒီအကြောင်းကော ဘယ်လိုလဲ? ဟိုတုန်းက ကိုယ့်ကို လာကူမယ့်လူ ရှိတယ်လို့ ပြောဖူးတယ် မဟုတ်လား။ သူ့ကို ဒီအတိုင်း ထားခဲ့တာ မကောင်းဘူး ထင်တယ်နော်?"
"သူ အဆင်ပြေပါတယ်။"
နမ်မင်ဟယုက်၏အသံသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှု တစ်စုံတစ်ရာမရှိဘဲ ပြေပြစ်အေးဆေးနေသည်။
တစ်နှစ်တိတိ တွဲလာခဲ့သော သူမ၏ချစ်သူသည် ထိုကဲ့သို့သော အမူအရာမျိုးကို ပြုလုပ်နိုင်သည်ကို ကင်ယီအွန်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သတိပြုမိလိုက်သည်။
သူသည် ယခင်က ရှက်တတ်ပြီး စကားကောင်းကောင်း မပြောတတ်၊ အမြဲတမ်း စိတ်အားထက်သန်မှုနှင့် ခွန်အား ကင်းမဲ့နေတတ်သူ ဖြစ်သည်။
'သူက တော်တော် သန်မာတာပဲ။'
သို့သော် ယခုမူ သူသည် ပို၍ပင် အားကိုးထိုက်လာသလို ခံစားရသည်။
***
"ချောင်းဆိုး! ချောင်းဆိုး!"
ပါ့ခ်မွန်းချောလ်သည် လည်ပင်းကို တစ်စုံတစ်ရာက ညှစ်ဆွဲထားသကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့် လက်နှစ်ဖက်၊ ခြေနှစ်ဖက်ဖြင့် ရုန်းကန်နေရသည်။
သူ့လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အလူးအလဲ ခံနိုင်ရည်ရှိအောင် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ထိုသို့ပြုလုပ်တိုင်း သူ၏လည်ပင်းကို ပတ်ထားသော ဝါယာကြိုးမှာ ပို၍ပင် တင်းကြပ်လာသည်။
မူးဝေလဲကျသွားချင်သည် သို့မဟုတ် မျက်လုံးများ လှန်ကာ သေသွားချင်သည်အထိ ဆန္ဒရှိသော်လည်း ထိုနတ်ဆိုးက သူ့ကို တစ်စ္ကန့်တောင် အနားယူခွင့် မပေးပေ။
"ဒီလောက်နဲ့တော့ ရှင်ပြေးလို့ မရသေးပါဘူး။"
ယူဟျုန်သည် ပါ့ခ်မွန်းချောလ်ကို သတ်ရုံမျှဖြင့် ရပ်တန့်ပစ်ရန် စဉ်းစားထားခြင်း မရှိပေ။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သေဆုံးခြင်းသည် နာကျင်မှုမှ သက်သာရာရခြင်း တစ်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။ ယူဟျုန်ကမူ ထိုသို့သော အခွင့်အရေးကို လုံးဝ မပေးခဲ့ပေ။
"မင်းက လူအများကြီးကို နာကျင်စေခဲ့တယ်။ ကိုယ့်ရဲ့ ရွံရှာဖွယ် ဆန္ဒတွေအတွက် လူတွေကို နင်းချေဖို့ ဝန်မလေးခဲ့ဘူး။ မင်းရဲ့လုပ်ရပ်တွေထဲမှာ ဘာယုံကြည်ချက်မှ ငါ မတွေ့ရဘူး၊ ခဏတာနဲ့ အောက်တန်းကျတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေကို လိုက်စားတာပဲ ရှိတယ်။"
'ငါသာ သူ့ကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲ?'
သူသည် မိမိရရှိထားသော စွမ်းအားအသစ်ကို အသုံးပြု၍ နောက်လိုက်များကို နိုးထစေပြီး၊ ကြောက်မက်ဖွယ် အကြမ်းဖက်မှုများအတွက် သူတို့၏ ကန်းသော စွဲလမ်းမှုကို အသုံးချလိမ့်မည်။
လူတွေ သေဆုံးကြရလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး၊ ကောက်ခံသူများ (Collectors) အပေါ် လူထု၏ အမြင်မှာ ပို၍ပင် အန္တရာယ်များလာပေလိမ့်မည်။
မနည်း အသက်ရှူနေရရှာသော ပါ့ခ်မွန်းချောလ်သည် ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးရင်း အသည်းအသန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ချောင်းဆိုး၊ ချောင်းဆိုး! တော်တော့၊ တော်တော့! ငါ့ကို သတ်လိုက်ရင် မင်းလည်း ငါ့လိုပဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်!"
"ဘယ်လောက် ရွံစရာကောင်းပြီး ခန့်မှန်းရလွယ်ကူလိုက်လဲ။ အဲ့ဒါက မင်းရဲ့ ခုခံချေပချက်လား?"
"အားးးးး!!!"
ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ကြိုးမျှင်သည် အပ်တစ်ချောင်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ သူ၏ညာဘက် လက်ကောက်ဝတ်ကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။
ပါ့ခ်မွန်းချောလ်သည် နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်ကာ ပါးစပ်မှ တံတွေးများ ကျလာသည်။
'မင်းလိုပဲ ဟုတ်လား? အဲ့ဒါကို ပြောတာလား။ ဒါဆို ပြောစမ်းပါဦး။ ငါတို့နှစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တူရတာလဲ။'
"အဟ်ဟ်ဟ်..."
"ပြောစမ်းပါ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငါတို့က တူရတာလဲ။"
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ၏ဝဲဘက် လက်ကောက်ဝတ် ထိုးဖောက်ခံလိုက်ရသည်။
အခန်းတစ်ခန်းလုံး အူယားဖောက်ပြန်သော အော်သြသံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး ပါ့ခ်မွန်းချောလ်သည် နာကျင်မှုကြောင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေသည်။
သူ သတိလစ်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ရပ်သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်လာသည်။
၎င်းမှာ ယူဟျုန် ပိုင်ဆိုင်ထားသော 'မိုးပြာရောင် သဏ္ဌာန်' (The Shape of Azure) ဟုခေါ်သော ပုံပြင်၏ စွမ်းအားပင်တည်း။
အပင်ငယ်လေးများကဲ့သို့သော မိုးပြာရောင် အသက်စွမ်းအင်များက သူ၏ အသားအရေကို ဖြည့်တင်းပေးလိုက်သည်နှင့် နာကျင်မှုများ သက်သာသွားပြီး သတိပြန်ဝင်လာသည်။
သို့သော် ဤသည်မှာ သူ့ကို ကယ်တင်ရန် မဟုတ်ကြောင်း ပါ့ခ်မွန်းချောလ် ကောင်းကောင်း သိထားသည်။
ယင်းအစား ၎င်းသည် သူ့ကို သတိလစ်မသွားစေရန် တားဆီးပေးခြင်းသာဖြစ်ပြီး၊ သို့မှသာ နောင်လာမည့် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို သူသည် အတိုင်းသား ခံစားရမည်ဖြစ်သည်။
"ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျေးဇူးပြုပြီးတော့..."
"ဟော... အခုတော့ တောင်းပန်တော့တာပေါ့လေ?"
"ကျေးဇူးပြုပြီး... သနားပါ။ တောင်းပန်ပါတယ်။"
ဤနေရာကို ဘုရားသခင်ကဲ့သို့ အုပ်စိုးခဲ့သော မာနကြီးသော လိမ်လည်လှည့်ဖြားသူမှာ ယခုအခါ မရှိတော့ပေ။
နာကျင်မှုကို ခဏတာ ခံစားလိုက်ရရုံဖြင့် ပါ့ခ်မွန်းချောလ်၏ စိတ်ဓာတ်မှာ လုံးဝ ပြိုလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ယူဟျုန်ကို အသနားခံလိုက်သည်။
"သူ့အသက်ကို ကျေးဇူးပြုပြီး ချမ်းသာပေးပါ။"
"နောက်ဘယ်တော့မှ ဒီလို မလုပ်တော့ပါဘူး။"
"နောက်ဘယ်တော့မှ မလုပ်တော့ပါဘူးဗျာ။"
ယူဟျုန်သည် သူ့ကို တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်နေရင်း လက်သီးကို တင်းတင်း ဆုပ်လိုက်သည်။
ဤမြင်ကွင်းသည် မည်မျှအထိ ရွံစရာကောင်းပါသနည်း။
သူ့ကိုယ်တိုင် ကမ္ဘာပျက်ကပ်ထဲတွင် ခံစားခဲ့ရသော ဆင်းရဲဒုက္ခများနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် ဤသည်မှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာကျင်မှု၏ တစ်ရာခိုင်နှုန်းတောင် မရှိပေ။
သို့သော်လည်း သူကမူ အရာရာအတွက် နောင်တရနေပြီဖြစ်ကြောင်း ဟန်ဆောင်ပြနေသည်။
"မင်းက ဘုရားသခင်ရဲ့ ကိုယ်စားလှယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား?"
"မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ရပါဘူး။ အဲ့ဒါ မဟုတ်ပါဘူး။"
"ငါ့ကို နတ်ဆိုးလို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ ဘုရားသခင်ရဲ့ ကိုယ်စားလှယ်က နတ်ဆိုးတစ်ပါးကို ကရုဏာတောင်းခံနိုင်မယ်လို့ ထင်သလား။ မာရ်နတ်တစ်ပါးရဲ့ ရှေ့မှာ ဒူးထောက်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။"
"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ဘုရားသခင်ရဲ့ ကိုယ်စားလှယ် မဟုတ်ပါဘူး။ တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော်... ခဏတာ အရူးအမူး ဖြစ်သွားလို့ပါ။ ကျွန်တော် မှားသွားပါပြီ။ ကျွန်တော်... ကျွန်တော်ကသာ အစစ်အမှန် လူဆိုးပါဗျာ။"
သူသည် မိမိ၏ အပြစ်အတွက် နောင်တရကြောင်း ပြသရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေသည်။ ယူဟျုန်သည် သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
"မင်း တကယ်ပဲ မှားသွားတာလား?"
"ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့! ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် မှားပါတယ်။ ကျွန်တော် မှားသွားပါပြီ။ ဒါကြောင့် ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ကရုဏာ ကယ်မပေးပါ..."
"အင်းလေ။ တကယ်ပဲလား? အဲ့ဒီလိုလား?"
ယူဟျုန်သည် ကောင်းသော အကြံဥာဏ်တစ်ခု ရသွားသကဲ့သို့ လက်ညှိုးကို ထောင်လိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင် ငါ့ကို ပေးချေလိုက်လေ။"
"ဗျာ?"
"မင်း အရင်က မကြာခဏ လုပ်ခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ ယုံကြည်မှုကို သက်သေပြဖို့အတွက် အလှူငွေများများလှူဖို့ ပြောခဲ့တာလေ။ ငါ အဲ့ဒါကို သဘောတူတယ်။ မင်းရဲ့အပြစ်တွေအတွက် နောင်တရချင်တယ်၊ ကရုဏာကို တောင်းခံချင်တယ်ဆိုရင် ငါ့ကို ငွေပေးရမယ်။ သိတယ် မဟုတ်လား။ ငါ ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ မင်းရဲ့အပြစ်တွေကို လွှတ်ငြိမ်းခွင့် ပေးမယ်လေ။"
"အဲ့ဒါ... အဲ့ဒါကတော့..."
ပါ့ခ်မွန်းချောလ်သည် မျက်လုံးများကို လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။
သူသည် ပထမဦးဆုံးအနေဖြင့် မိမိဘာသာ ဘာအပြစ်မှ မလုပ်မိခဲ့ဟု တကယ်တမ်း မယူဆခဲ့ပေ။
သူသည် သနားစရာကောင်းဟန်ဆောင်ကာ ဤအခြေအနေမှ မည်သို့ပင်ဆိုစေ လွတ်မြောက်လိုရုံသာ ဖြစ်သည်။
ယူဟျုန်သည် သူ၏ ရွံရှာဖွယ် ရည်ရွယ်ချက်များကို အစကတည်းက မြင်ပြီးသား ဖြစ်သည်။
ဤကဲ့သို့သော အလုပ်မျိုးကို ဆယ်စုနှစ်များစွာ လုပ်လာခဲ့သူတစ်ဦးသည် နာကျင်မှု ခဏတာမျှဖြင့် အရာရာကို ရုတ်တရက် နောင်တရသွားလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
သာမန်အားဖြင့်သာ ဆိုပါက ကမ္ဘာကြီးသည် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လာစရာ အကြောင်းမရှိပေ။
"ဘာလဲ။ မလုပ်နိုင်ဘူးလား?"
"ဘေ့... ဘယ်လောက်လဲ?"
"အဲ့ဒါက မင်းရဲ့အပြစ်တွေ ဘလောက်တန်ဖိုးရှိတယ်လို့ မင်းထင်လဲဆိုတဲ့အပေါ်မှာ မူတည်တယ်။"
ပါ့ခ်မွန်းချောလ်သည် အေးစက်သော ချွေးများ ပျံလာသည်။ သူသည် အခြားတစ်ဖက်ကို မကျေမနပ် မဖြစ်စေဘဲ သူဝှက်ထားသော စည်းစိမ်ဥစ္စာများကို ကာကွယ်နိုင်ရန် ဦးနှောက်ကို အပြင်းအထန် သုံးနေပုံရသည်။
"ကျွန်... ကျွန်တော် မသိပါဘူး။"
"မသိဘူး ဟုတ်လား? မင်း ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့အပြစ် ဘယ်လောက်ရှိတယ်ဆိုတာတောင် မသိဘူးပေါ့?"
"အဲ့ဒါ... အဲ့ဒါကတော့..."
"ကောင်းပြီလေ။ ဒါဆိုရင် ငါ ကူညီပေးမယ်။ မင်းရဲ့အပြစ်တန်ဖိုးကို တွက်ပေးမယ်လေ။"
"ဗျာ?"
ယူဟျုန်သည် သူထိုင်နေရာမှ ထရပ်လိုက်သည်။
သူသည် ဘာသာရေး စာအုပ်များ စုပုံထားသော စာအုပ်စင်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
"ဘာလို့ ဟိုဘက်ကိုလဲ။ မဖြစ်နိုင်တာ၊ အဲ့ဒီလိုတော့ ဘယ်ရှိမလဲ။"
ပါ့ခ်မွန်းချောလ်၏ စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသော အကြည့်တို့သည် ယူဟျုန်ဆီမှ တစ်စက္ကန့်တောင် မခွာပေ။
ထိုသို့လုပ်ရင်း ယူဟျုန်သည် စာအုပ်စင်ပေါ်ရှိ စာအုပ်အချို့ကို လက်ဖြင့် ခေါက်လိုက်သည်။
ဂလပ်-
ထို့နောက် အံ့သြစရာကောင်းသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
စာအုပ်စင်ကြီးသည် ဘေးဘက်သို့ ရုတ်တရက် ရွေ့သွားပြီး၊ ၎င်း၏နောက်ကွယ်တွင် ဝှက်ထားသော သံဗူးဖူး (Safe) တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။
ပါ့ခ်မွန်းချောလ်၏ မျက်လုံးများ ကျယ်သွားလေသည်။
၎င်းသည် သူ၏ ရှည်လျားသော လုပ်သက်တစ်လျှောက် စုဆောင်းထားခဲ့သည့် လျှို့ဝှက် စည်းစိမ်ဥစ္စာများပင်တည်း။
သူသည် အခွန်စစ်ဆေးမှုများနှင့် ဘဏ်စာရင်းမှတ်တမ်းများကို ရှောင်ရှားနိုင်ရန်အတွက် ငွေသားနှင့် အဖိုးတန်ပစ္စည်းများကိုသာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် သိမ်းဆည်းထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ဤမျှလွယ်ကူစွာ ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။
'ဘေ့၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး...'
သူသည် ထိုလျှို့ဝှက်သံဗူးဖူး တည်ရှိရာနေရာကို မည်သူ့ကိုမျှ ဘယ်တုန်းကမှ ပြောပြခဲ့ဖူးခြင်း မရှိပေ။
၎င်းသည် သူတစ်ဦးတည်းပိုင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ဤလူကမူ သူ၏ မိုက်မဲသော အတိတ်ကိုသာမက၊ မည်သူ့ကိုမျှ ရှာမတွေ့စေရမည့် သံဗူးဖူး၏ တည်နေရာကိုပါ သိရှိနေပေသည်။
ဒီဂျစ်တယ် သံဗူးဖူး၏ စကားဝှက်ကိုပါ သူ သိနေသည်မှာ အံ့သြစရာပင် မရှိတော့ပေ။
ယူဟျုန်သည် ပွင့်နေသော သံဗူးဖူးထဲမှ အထဲက ပစ္စည်းအချို့ကို ဆွဲထုတ်ကာ ပါ့ခ်မွန်းချောလ်ကို ပြသလိုက်သည်။
"မင်း အများကြီး ယူထားတာပဲ။ ဒီပမာဏလောက်ဆိုရင် လုံလောက်ပါတယ်။ မင်း အမြတ်ထုတ်ခဲ့တဲ့ လူတွေအားလုံးကို အတိုးနဲ့တကွ ပြန်ပေးလို့ ရလောက်တယ်။"
ဘုန်း!
ထိုခဏ၌ ပါ့ခ်မွန်းချောလ်၏ ဆင်ခြင်တုံတရားမှာ ပြတ်တောက်သွားတော့သည်။
သူသည် လشعားမှုကြောင့် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေသည့် သူ၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာများကို ရူးသွပ်လောက်အောင် စွဲလမ်းနေသူ တစ်ဦးပေတည်း။
သို့သော် ယူဟျုန်က ၎င်းကို ထိတွေ့ရုံသာမက ထိုသနားစရာကောင်းသော ဘုရားဖူးများထံသို့ အကုန်ပြန်ပေးမည်ဟုပင် ပြောခဲ့လေသည်။
သူသည် သတိလွတ်သွားတော့မတတ် ဖြစ်လာသည်။
'ဒါ ငါ့ဟာ! ငါ့ပစ္စည်းတွေ! ဘယ်သူမှ ငါ့ဆီကနေ ယူသွားလို့ မရဘူး!'
ပါ့ခ်မွန်းချောလ်သည် လူရူးတစ်ယောက်လို အော်ဟစ်ကာ ယူဟျုန်ဆီသို့ ခုန်ဝင်လိုက်သည်။
သူ့လက်များကို အပ်များဖြင့် ထိုးဖောက်ခံထားရသည့် နာကျင်မှုကို သူ လုံးဝ မေ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုကျိန်စာသင့် နတ်ဆိုးကို ညှစ်သတ်ပစ်လိုသည့် ဇောဖြင့် သူ လွှမ်းမိုးခံနေရသည်။
ယူဟျုန်က သူ၏လက်ကို ပေါ့ပါးစွာ ခါယမ်းလိုက်သည်။
ထို့နောက် ပါးလွှာသော ကြိုးမျှင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည့် အဖြူရောင် ကြာပန်းက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ဖန် ပြန်လည် ချည်နှောင်လိုက်သည်။
ပါ့ခ်မွန်းချောလ်သည် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ မျက်စိစူးစူးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။
"အားးးးး!! မလုပ်နဲ့! မလုပ်နဲ့! ငါ သတ်မယ်! မင်းတို့အားလုံးကို ငါ သတ်ပစ်မယ်!!!"
အကယ်၍ သူသာ ထိုအရာများကိုပါ ဆုံးရှုံးသွားရမည်ဆိုလျှင် သူသည် ဘာမှမရှိတော့ဘဲ လက်ဝါးကားတိုင် ထိုးစရာမရှိသည့် သူတောင်းစားတစ်ယောက် ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။
ပါ့ခ်မွန်းချောလ်သည် ယူဟျုန်ကို ပြင်းထန်စွာ မုန်းတီးသွားသည်။
သူ့ကို တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် သူက ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်နေသည်ဟု သူ ခံစားနေရသည်။
'ဘာလို့ ငါ့ကို လုပ်တာလဲ! ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီလိုလုပ်နေရတာလဲ! ငါ ဘာအပြစ်လုပ်မိလို့လဲ! ငါ ဘာတွေများ အဲ့လောက်တောင် မှားလို့လဲ!'
[မင်းက တကယ်ကို ရွံစရာကောင်းတယ်။]
အကြောင်းမှာ ဤသည်မှာ သူ၏ စစ်မှန်သော သဘောသဘာဝ ဖြစ်နေသောကြောင့်တည်း။
ယူဟျုန်သည် ဤအရာသည် သူ၏ အစစ်အမှန် ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး ဖြစ်ကြောင်း ကောင်းကောင်း သိထားသည်။
သူသည် မှားယွင်းလုပ်ဆောင်နေစဉ်မှာပင် မိမိကိုယ်တိုင် အပြစ်လုပ်နေမှန်း မသိခဲ့ပေ။ ယင်းအစား သူက ဘာကြောင့် မဖြစ်ရမှာလဲဟု မေးသည့် ရဲတင်းမှုမျိုး ရှိနေခဲ့သည်။
သူ့ကို သင်ကြားပြသပေးသည့်အခါမျိုးတွင်တောင် သူက နားထောင်ရန် မကြိုးစားခဲ့ပေ။
ထိုကဲ့သို့သော လူတို့၏ ဦးခေါင်းများမှာ မာကျောနေပြီးသားဖြစ်ကာ ပြောင်းလဲရန် လုံးဝ ငြင်းဆန်ကြသည်။
သူ ပို၍ပင် သဘောကျမိသည်။
မှားယွင်းခံရပြီး အမျက်ဒေါသများ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ၊ နောက်ဆုံးတွင် ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ဘဲ လက်တွေ့ဘဝ၏ အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားငယ်မှုထဲသို့ ကျဆင်းသွားသော လူတစ်ဦး၏ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရသည်မှာ...
အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်သည်။
"အဟွတ်။ အဟွတ်။ ဘာလို့၊ ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ။"
ယူဟျုန်သည် မိမိဘာသာ ရုန်းကန်ရင်း အသက်ရှူကြပ်နေသော ပါ့ခ်မွန်းချောလ်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အနီရောင် အလင်းရောင်တစ်ခု ဖျတ်ခနဲ လက်သွားသည်။
"နားမထောင်မယ့်လူတစ်ယောက်ကို ငါ့စကားတွေ အလဟဿ အကုန်ခံစရာ မလိုပါဘူး။"
"ငါကတော့—"
"ဒါကြောင့် ဒါလေးကိုပဲ သိထားလိုက်ပါ။ မင်းရဲ့ ယခင် ပိုင်ဆိုင်မှုတွေအားလုံးကို ငါ သိမ်းဆည်းပြီး တခြားလူတွေကို ပြန်ပေးမယ်။ ဒီမှာ မင်း တည်ဆောက်ထားတဲ့ ခိုင်မာတဲ့ ခံတပ်ကြီးက မကြာခင်မှာပဲ သာသနာပိုင်တွေရဲ့ ဖိနပ်အောက်မှာ နင်းချေခံရပြီး အသင်းအဖွဲ့က သိမ်းယူသွားလိမ့်မယ်။ မင်းကို ယုံကြည်ပြီး လိုက်နာနေကြတဲ့ မင်းရဲ့ ဘုရားဖူးတွေရော? သူတို့က မင်းကို ကျိန်ဆဲပြီး လှောင်ပြောင်ကြလိမ့်မယ်။ မင်းက ဘုရားသခင်ရဲ့ ကိုယ်စားလှယ် မဟုတ်ဘဲ သာမန် ဂိုဏ်းဂဏတစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ တင်ပြကြလိမ့်မယ်။"
"ငါက၊ ငါက—"
ပါ့ခ်မွန်းချောလ်၊ ထိုလူသားသည် အဘယ်သူ၏ သနားကြင်နာမှုကိုမျှ မရရှိဘဲ အရာရာကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရကာ မြို့တွင်းစကားပြောစရာ ဖြစ်လာသည်နှင့်အမျှ လူတိုင်း၏ ရင်ထဲမှ မေ့ပျောက်ခံရတော့မည် ဖြစ်သည်။ ဤနိုင်ငံနှင့် ဤကမ္ဘာပေါ်တွင်တည်း။ သင့်ကို မှတ်မိမည့်သူ တစ်ယောက်မှ မရှိတော့ခြင်းဆိုသည်မှာ သင့်တည်ရှိမှု၏ ထာဝရ သေဆုံးခြင်းပင်တည်း။
ဂလုခ်!
ပါ့ခ်မွန်းချောလ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပတ်ရံထားသော ကြိုးမျှင်သည် ကြိုးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ သူ၏လည်ပင်းကို တင်းကျပ်စွာ ညှစ်လိုက်သည်။ သူ၏ ခြေထောက်များသည် မြေပြင်ပေါ်မှ ကြွတက်လာပြီး လေထထဲတွင် တွဲလောင်းကျသွားသည်။
ပါ့ခ်မွန်းချောလ်သည် ဗျာပ်ရောင် စိတ်စွဲလမ်းမှု (Hallucination) တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူသည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ အလင်းရောင်ဆီသို့ အဆုံးမရှိ ပျံသန်းသွားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး၊ ထို့နောက် သူ၏နောက်ကျောမှ ရွှေရောင် တောင်ပံများ ကျိုးပဲ့ပျက်စီးသွားကာ အောက်ဘက်ရှိ နက်ရှိုင်းလှသော ငရဲခန်းထဲသို့ ပြိုလဲကျသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူ တက်လှမ်းရန်အတွက် နင်းချေခဲ့သော လူများအောက်ဘက်တွင်တည်း။
ထိုအရာထက် ပို၍ပင် နက်ရှိုင်းသော နေရာသို့တည်း။
ဝေါ့ခ်။
ဒုန်း!
ထို့နောက် သူ၏ခြေထောက်များသည် မြေပြင်ကို မထိမီ လေထထဲတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
လေထထဲတွင် တည်ငြိမ်စွာ တွဲလောင်းကျနေသော ပါ့ခ်မွန်းချောလ်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ကြိုးတစ်ချောင်းတည်းဖြင့်သာ ထောက်ပံ့ခံထားရကာ နာရီသီးကဲ့သို့ ယိမ်းထိုးနေသည်။
ပြီးသွားပြီ။
ယူဟျုန်သည် ပါ့ခ်မွန်းချောလ်၏ သေဆုံးသွားသော ရုပ်အလောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ရန်ပင် အချိန်မပေးခဲ့ပေ။
သူသည် လျှို့ဝှက်သံဗူးဖူးထဲရှိ စုဆောင်းထားသော ပစ္စည်းအားလုံးကို ကော်ရမ်းစုဆောင်းလိုက်သည်။
သူသည် ၎င်းတို့ကို နောင်တွင် ငွေကြေးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ ဆွန်ယူချန်အား သားကောင်များထံသို့ ပို့ပေးရန် တောင်းဆိုရန် စီစဉ်ထားသည်။
ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦး သေဆုံးခြင်းသည် ခဏတာမျှသာ ရေပန်းစားနေမည်ဖြစ်ပြီး ထို့နောက်တွင်မူ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်။
သူသည် ပါ့ခ်မွန်းချောလ်၏ အကျင့်ပျက်ခြစားမှုဆိုင်ရာ သက်သေအထောက်အထားအားလုံးကို သိမ်းဆည်းပြီးပြီဖြစ်ကာ ထွက်ခွာရမည့်အချိန် ရောက်လာပြီဖြစ်သည်။
ဝှើស!
ဟင်?
သူသည် တစ်နေရာရာမှ မှိန်ဖျော့သော ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူသည် အလင်းလာရာဘက်သို့ ဦးခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည်။
၎င်းသည် ပါ့ခ်မွန်းချောလ်၏ ရုပ်အလောင်းပင်တည်း။
ကြိုးပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျသွားသော သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အလင်းရောင် ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် ၎င်းသည် ဖြည်းညှင်းစွာဖြင့် ပုံစံတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာကာ လေထထဲတွင် ပေါ်လာသည်။
အဲ့ဒါက—
ယူဟျုန်သည် ထိုအလင်းရောင်ထံမှ ကြီးမားသော ကြည်ညိုဖွယ် အသိတရားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
၎င်းသည် သူ၏မျက်စိဖြင့် မြင်ရုံမျှသာ မဟုတ်ပေ။
သူ၏ အာရုံခံစားမှု အားလုံးက ထိုအလင်းရောင်သည် သာမန်မဟုတ်ဘဲ သူ့နှင့် ကြီးမားသော ဆက်နွှယ်မှု ရှိနေကြောင်း ပြောပြနေသည်။
ထိုရွှေရောင်အလင်းတန်းသည် အဘယ်အရာဖြစ်ကြောင်း ယူဟျုန်သည် ချက်ချင်း အမှတ်ရသွားသည်။
ဟုတ်ပေသည်။
သေဆုံးသွားရမည့် ကမ္ဘာပျက်ကပ်၏ အဆုံးသတ်တွင် သူ မြင်ခဲ့ရသော ထိုရွှေရောင်အလင်းတန်း တစ်စုံတစ်ရာသည် သူ၏ရှေ့မှောက်တွင် မြင်တွေ့နေရသော အရာနှင့် အတိအကျ တူညီနေပေသည်။