Title: The Main Characters That Only I Know – Chapter 216: | NovelPing

ဗျာ။

ယူဟွန့်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သော ကန်းဟယ်ရင် က သူ့ရဲ့တွေဝေနေတဲ့ အမူအရာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါမှ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

သူမက အလောတကြီးနဲ့ အနောက်ဘက်ကို ဆုတ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ကိုယ်ပိုင်အထက်ပိုင်းကို မတ်လိုက်သည်။

သူမရဲ့မျက်နှာက ရဲတွတ်နေပြီး ကာကွယ်ပြောဆိုတဲ့လေသံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

ဟွန်း၊ အဟမ်း။ အဲဒါလေ၊ ကိုယ်က ဘယ်လိုလေ့ကျင့်ခန်းတွေ လုပ်နေတာလဲဆိုတာကို သိချင်လို့ပါ။

သူမက လက်တွေကို ယမ်းပြရင်း ဂျီကျသလို ပြောဆိုနေပေမယ့် သူမ လိမ်ပြောနေတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမဆို သိနိုင်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ယူဟွန့်က သူမကို ဆက်မမေးတော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဒါဆိုရင် လေ့ကျင့်ခန်းတွေ ပြီးသွားပြီပေါ့ ဟယ်ရင်?

ဟင်? ဪ၊ အင်း။ ကိုယ်လည်း ပင်ပန်းလာလို့ နည်းနည်းနားချင်လို့ပါ။

ယူဟွန့်က သူမကို တစ်ချက် glanced ခိုးကြည့်လိုက်သည်။

သူမက ကောင်းကင်လျှပ်စီးဓားရဲ့ စွမ်းအင်ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေခဲ့သလိုမျိုး ချွေးတွေနဲ့ ရွှဲနစ်နေခဲ့သည်။

သူမက အနည်းငယ် မောဟိုက်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ ဆိုလိုတာက သူမလေ့ကျင့်ခန်းလုပ်တာ ပြီးသွားခဲ့တာ မကြာသေးဘူးဆိုတာပါပဲ။

သူမရဲ့မျက်နှာကို သေချာကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ မျက်လုံးအောက်မှာ ညိုစပ်စပ် အကွင်းလိုက်ဖြစ်နေတာကို သတိထားမိလိုက်သည်။

သူက သူ့ရဲ့လက်ကို သဘာဝကျကျ လှမ်းလိုက်သည်။

ယု၊ ယူဟွန့်?

ခဏလောက် ငြိမ်ငြိမ်လေးနေစမ်းပါ။

ကန်းဟယ်ရင် က သူ့လက် ရောက်လာတဲ့အခါ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်သွားပေမယ့် ခဏအကြာမှာတော့ မျက်လုံးတွေကို တင်းတင်းမှိတ်ထားလိုက်သည်။

သူမက စိမ်းတဲ့သူတစ်ယောက်ရဲ့ အထိအတွေ့ကို ကြောက်နေတဲ့ ကြောင်ပေါက်စလေးနဲ့ တူနေခဲ့သည်။

သူက သူမရဲ့မျက်ခွံတွေကို လက်ချားလေးတွေနဲ့ ဖြည်းညှင်းစွာ ထိတွေ့လိုက်သည်။

ဗျာ။

သူ့ရဲ့အထိအတွေ့ကို ခံစားလိုက်ရတဲ့အခါ သူမ တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။

သူ့ရဲ့နွေးထွေးတဲ့ လက်ဖဝါးထိပ်တွေက သူမရဲ့နှလုံးခုန်သံကို ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

သူ သူမကို ထိနေတာပဲ။

ဒီအချက်တစ်ခုတည်းနဲ့တင် သူမရဲ့ရင်ဘတ်ကြီး ရူးသွပ်မတတ် ခုန်ပေါက်လာစေနိုင်တယ်ဆိုတာကို သူမ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

သူ့ရဲ့အထိအတွေ့က နွေးထွေးပြီး သိမ်မွေ့လှသည်။

သူ့ရဲ့လက်ချားလေးတွေက သူမရဲ့မျက်လုံးတွေပေါ်မှာ စုတ်တံတစ်ချောင်းနဲ့ ရေးဆွဲနေသလိုမျိုး နူးညံ့စွာ ရွေ့လျားနေခဲ့သည်။

ဘယ်လောက်တောင် ကြာသွားခဲ့ပြီလဲ? သူမမျက်နှာပေါ်က နွေးထွေးမှုတွေ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မျက်လုံးဖွင့်လို့ရပြီ။

သူ့ရဲ့အထိအတွေ့ကို ဆက်မခံစားရတော့တာမို့ သူမ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားပြီး မျက်လုံးတွေကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ဘယ်လိုနေလဲ?

ဟင်? ဘယ်လိုနေရမှာလဲ?

မင်း မကြာသေးခင်က အရမ်းပင်ပန်းနေခဲ့တယ် မဟုတ်လား? မျက်လုံးအောက်မှာ အမည်းစက်တွေ ပေါ်နေလို့လေ။

အင်း။ အင့်ဟင်?!

သူမက နံရံပေါ်က မှန်ကို အလောတကြီး ကြည့်လိုက်ပြီး သူမရဲ့မျက်လုံးတွေကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

မကြာသေးခင်က အိပ်ချိန်ကို လျှော့ပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် လေ့ကျင့်ခဲ့တာ မှန်ပေမယ့် အမည်းစက်တွေ ပေါ်လာလိမ့်မယ်လို့ သူမ မထင်ထားခဲ့မိပေ။

သူ့ကို အဲဒီလိုပုံစံနဲ့ မြင်သွားခဲ့တာကို သူမ ရှက်မိသလို သူမရဲ့ပုံမှန်မျက်လုံးတွေကို ပြန်တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါမှာလည်း ဗြဟ္မစိုရ်မသိ သံသရာလည်သလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ဟင်? အမည်းစက်တွေ မရှိတော့ဘူး။

ရှိစရာလား။ ကိုယ် ခုနကပဲ ဖယ်ရှားပေးလိုက်ပြီလေ။

ဘာလဲ? ဒါဆိုရင် အဓိပ္ပာယ်က၊ ခုနက မင်းရဲ့အထိအတွေ့ကလေ——

အင်း။ ကိုယ် မင်းကို စွမ်းအင်အနည်းငယ် ပေးလိုက်တာ။

အဟမ်း...

သူ သူမရဲ့မျက်လုံးတွေကို ပေးခဲ့တာကတော့ အပြာနုရောင် စွမ်းအင်ဖြစ်လေသည်။

အဲဒါက အသက်စွမ်းအားတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာကြောင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ပြန်လည်ကောင်းမွန်စေဖို့အတွက် အကောင်းဆုံးစွမ်းအင် ဖြစ်ပါတယ်။

မအံ့ဩစရာပါပဲ၊ သူမ သက်တောင့်သက်သာ ရှိသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမက ကျေးဇူးတင်မိသလို တစ်ဖက်မှာလည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။

သူမဘာသာ အလွန်အကျွံ ရင်ခုန်ပြီး တစ်ခုခုကို မျှော်လင့်မိခဲ့တာကြောင့် သူမကိုယ်သူမ လူမိုက်တစ်ယောက်လို ခံစားနေရသည်။

သူမက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ့ရဲ့အကြည့်တွေကို ရှောင်ဖယ်လိုက်သည်။

ဟင်? ဟယ်ရင်? မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ?

ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။

ကန်းဟယ်ရင် က အဲဒီလိုပြောပြီး ယူဟွန့်ရဲ့ဘေးနားကို ပိုပြီး တိုးကပ်လာခဲ့သည်။

ယူဟွန့်က သူမကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူမက သူမရဲ့မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့ ကျောခိုင်းခံလိုက်ရသလို စိတ်တိုနေပုံပေါ်ပေမယ့် သူ့ဆီကို တိုးကပ်လာတဲ့ သူမရဲ့အပြုအမူကလည်း စိတ်ဝင်စားစရာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ကန်းဟယ်ရင် က ပိုပြီးနီးကပ်လာတာနဲ့အမျှ ရနံ့သင်းသင်းလေးတစ်ခုက ယူဟွန့်ရဲ့နှာခေါင်းထဲကို တိုးဝင်လာခဲ့သည်။

အဲဒါက သန့်ရှင်းကြည်လင်တဲ့ ရေရဲ့အနံ့လို့ပဲ ဖော်ပြလို့ရမယ့် အနံ့မျိုး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူရှောင်ချင်တဲ့ ဆိုးရွားတဲ့အနံ့မျိုး မဟုတ်ဘဲ တောအုပ်ထဲက ချောင်းငယ်လေးတစ်ခုနားမှာ ရောက်နေရသလိုမျိုး ငြိမ်းချမ်းမှုကို ခံစားရစေတဲ့ အနံ့မျိုး ဖြစ်သည်။

ကန်းဟယ်ရင် ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ရေဓာတ်သဘောတရားရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်ဆိုတာကို ယူဟွန့် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

ဟယ်ရင်။ မင်း ချွေးတွေ အများကြီးထွက်လာတာ မဟုတ်လား?

! ဘာ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ? ငါ့ကိုယ်မှာ အနံ့ဆိုးတွေ ထွက်နေလို့လား?

ကန်းဟယ်ရင် က သူမရဲ့လက်မောင်းနဲ့ ပခုံးကို အလောတကြီး အနံ့ခံကြည့်လိုက်ပေမယ့် သူမကိုယ်မှာ အနံ့ဆိုးထွက်နေသလားဆိုတာ သူမကိုယ်တိုင်တော့ မသိနိုင်ခဲ့ပေ။

သူမရဲ့မျက်နှာပေးက မှိုင်းညို့သွားခဲ့သည်။

ယူဟွန့်က သူမကို စိတ်အေးစေဖို့အတွက် စကားတစ်ခွန်း ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။

မဟုတ်ပါဘူး။ ဘာအနံ့မှ မထွက်တာနဲ့ အံ့ဩလို့ပါလေ။

တကယ်လား?

ကန်းဟယ်ရင် ရဲ့မျက်နှာပေးက တစ်ဖက် လင်းလက်လာခဲ့သည်။

သူမရဲ့စိတ်ခံစားချက်က အရမ်းမြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြောင်းလဲသွားတာကြောင့် ရိုးစင်းတဲ့ခွေးပေါက်စလေးတစ်ကောင်နဲ့ တူနေခဲ့သည်။

သေချာတာပေါ့။

အင်းလေ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက နည်းနည်းကြမ်းတမ်းတယ် မဟုတ်ဘူးလား။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ချွေးထွက်လားလို့ မေးရတာလဲ?

ဘာဖြစ်လို့ မမေးရမှာလဲ? အနံ့မထွက်ရင် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။

အဲဒါက ကိစ္စမဟုတ်ဘူးလေ၊ ဟုတ်လား?

ကန်းဟယ်ရင် က ယူဟွန့်နဲ့ ဆက်ပြီးငြင်းနေလို့ ဘာမှအကျိုးမရှိတော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး စိတ်တိုဟန်ဆောင်ကာ သူ့ကို မှီတွယ်လိုက်သည်။

သူတို့ရဲ့ပခုံးချင်း ထိမိသွားကြသည်။

ဟယ်ရင်?

ယူဟွန့်က အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားတဲ့လေသံနဲ့ သူမရဲ့နာမည်ကို ခေါ်လိုက်ပေမယ့် ကန်းဟယ်ရင် က တမင်တကာပင် လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။

သူမက ဘေးတစ်စောင်း လှဲချလိုက်ပြီး သူမရဲ့ခေါင်းကို ယူဟွန့်ရဲ့ပေါင်ပေါ် တင်လိုက်သည်။

ယူဟွန့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ? လေးလိုက်တာ။ ခေါင်းဖယ်စမ်းပါ။

လေး၊ လေးတယ် ဟုတ်လား?! မဖြစ်နိုင်တာ! ငါ ဘယ်မှမလေးပါဘူး!

မင်း ဒါကို သိလား? လူကြီးမိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ခေါင်းရဲ့ ပျမ်းမျှအလေးချိန်က——

ရှင် ဘာလို့ အဲဒါကို ရုတ်တရက်ကြီး ပြောရတာလဲ!

ကိုယ်က ပြောချင်လို့ ပြောတာပါ။

ချီး။

ကန်းဟယ်ရင် က ယူဟွန့်ကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်ပေမယ့် သူမရဲ့ခေါင်းကိုတော့ မရွှေ့ခဲ့ပေ။

ဟယ်ရင်?

မလုပ်ဘူး။

ဟင်?

ငါ့ခေါင်းကို မရွှေ့ချင်ဘူး။ ဒီအတိုင်းပဲ ဆက်နေချင်တယ်။ ရာသက်ပန်ပေါ့။

မဟုတ်ဘူး၊ မင်းက ကလေးမှ မဟုတ်တာ။ ဘာလို့ ဒီလိုမျိုး ဆိုးသွမ်းနေရတာလဲ?

ဒါဆိုရင်လည်း ကလေးပဲ လုပ်လိုက်တော့မယ်။ ကလေးလိုပဲ ဂျီကျပြမှာ။

မဟုတ်ပါဘူး——

ယူဟွန့်မှာ သူမကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းရမန်းပင် မသိတော့အောင် စကားဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။

ကန်းဟယ်ရင် ဒီလိုမျိုး လုပ်ပြတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်လောက် ဖြစ်နေပါပြီ။

ဟယ်ရင်။

ဘာလဲ။

ကန်းဟယ်ရင် က မျက်နှာကို တိုတိုတုတ်တုတ်နဲ့ ဖြေဆိုရင်း ယူဟွန့်ကို သူ့မျက်နှာကို မပြချင်တဲ့ပုံစံနဲ့ ခေါင်းကို လွှဲလိုက်သည်။

သူမက စိတ်တိုဟန်ဆောင်နေခဲ့ပေမယ့် တကယ်တမ်းမှာတော့ ရဲတွတ်နေတဲ့ သူမရဲ့မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ချင်နေခဲ့တာ ဖြစ်သည်။

ငါ ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်နေရတာလဲ?

ကန်းဟယ်ရင် က သူမပုံမှန်ဆိုရင် လုံးဝမလုပ်မယ့် အပြုအမူမျိုးကို လုပ်မိတာကြောင့် သူမကိုယ်သူမ ပြန်လည်ဆူပူကြိမ်းမောင်းနေခဲ့သည်။

သူ့ရဲ့ပေါင်ပေါ်မှာ ဒီလိုမျိုး ခေါင်းတင်ပြီး နားနေဖို့ဆိုတာ သူမ ဘယ်တုန်းကမှ ရဲခဲ့မှာ မဟုတ်ပေ။

ဒါပေမဲ့ တစ်နည်းနည်းနဲ့ ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။

လေ့ကျင့်ခန်း အလွန်အကျွံလုပ်ရလို့ ဖိအားတွေများလာတာကြောင့်လား?

သူမလည်း မသိတော့ပေ။

ယူဟွန့်က သူ့ရဲ့ပေါင်ပေါ်မှာ လှဲနေတဲ့ ကန်းဟယ်ရင် ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမှဆက်မပြောတော့ဖို့ အရှုံးပေးလိုက်သည်။

သူက ပိုပြီးနူးညံ့တဲ့လေသံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

ခက်ခဲနေလို့လား?

ရှင် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ?

မင်း မကြာသေးခင်က လေ့ကျင့်ခန်းတွေ ပြင်းပြင်းထန်ထန် လုပ်နေတာကို ကိုယ်မြင်တယ်။ ကျန်းမာရေး ထိခိုက်သွားမှာကို ကိုယ်ပူလို့ပါ။

ကန်းဟယ်ရင် က ဘာမှမဖြေခဲ့ပေ။ ယူဟွန့်လည်း အဖြေကို မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပါဘူး။

စိတ်စောနေတာက သဘာဝပါပဲ။ ဘယ်သူမဆို ဒီလိုအတွေးမျိုး ရှိတတ်ကြတာချည်းပါပဲ။ အထူးသဖြင့် တိုးတက်ချင်တဲ့စိတ် ပြင်းထန်တဲ့ မင်းလိုလူမျိုးက ပိုလို့တောင် ရှိမှာပေါ့။

ယူဟွန့်က ကန်းဟယ်ရင် ရဲ့ ဆံပင်တွေကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

သူ့ရဲ့အထိအတွေ့ကြောင့် သူမရဲ့မည်းနက်တဲ့ ဆံနွယ်တွေက ကန့်လန့်ကာတစ်ခုလို ပြုတ်ကျလာခဲ့သည်။

သူ့ရဲ့လက်ဖဝါးထိပ်က ခံစားချက်က နူးညံ့တဲ့ပိုးသားကို ထိနေရသလိုမျိုး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ကန်းဟယ်ရင် က တစ်ချက် တုန်ယင်သွားပြီးမှ ယူဟွန့်ရဲ့အထိအတွေ့အောက်မှာ ငြိမ်ကျသွားခဲ့သည်။

မင်း လုပ်နိုင်နေတာပဲ။ လုံလောက်တာထက်ကို ပိုပြီးတော့တောင် လုပ်နိုင်နေပါသေးတယ်။

ငါလေ——

အဲဒီအချိန်အထိ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့တဲ့ ကန်းဟယ်ရင် က ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။

ငါ တကယ်ပဲ ကောင်းကောင်းလုပ်နိုင်နေလို့လား?

မင်းကလည်း ဘာလို့ အဲဒီလို မေးရတာလဲ?

ငါ အခုထိ မသိသေးဘူး။ ငါ တကယ်ပဲ ကောင်းကောင်းလုပ်နိုင်နေရဲ့လား၊ ငါက တကယ်ရော အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ထူးချွန်ရဲ့လားဆိုတာကိုလေ။

ကန်းဟယ်ရင် က သူမပြောလိုက်တဲ့ စကားတွေနဲ့အတူ သူမရဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးထားမှုတွေ ကျဆင်းသွားတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါပေမဲ့ သူမ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတဲ့ လက်တွေ့ဘဝက သူမကို ဒီလိုခံစားရစေဖို့အတွက် လုံလောက်နေခဲ့ပါပြီ။

သူမ အခုထိ မှတ်မိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သတိမေ့မြောနေရာကနေ နိုးလာတဲ့အခါ သွေးတွေထွက်နေတဲ့ ကွမ်ဂျီအာ ရဲ့ ပုံရိပ်ကိုလေ။

တောက်ပတဲ့ အလင်းတန်းတွေကို ထုတ်လွှတ်ပြီး ကမ္ဘာကြီးကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ ချူလာပန်တကာ (Chulapantaka) ရဲ့ ပုံရိပ်ကို။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ဖို့လောက်သာ နည်းနည်းပါးပါး လုပ်နိုင်ပြီး ဘာမှမလုပ်နိုင်ခဲ့တဲ့ သူမကိုယ်တိုင်ရဲ့ အားနည်းချက်ကိုလေ။

ငါအရင်က ငါ့ကိုယ်ငါ အဆင်ပြေတယ်လို့ ထင်ခဲ့ဖူးတယ်။ မင်းကြောင့် ငါပိုသန်မာလာတယ်လို့ ခံစားရပြီး၊ အရာရာတိုင်းမှာ နည်းနည်းချင်းစီ တိုးတက်ပြောင်းလဲနေတယ်လို့ ထင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေက မမှန်ခဲ့ဘူး။

သူမက သူမကိုယ်သူမ ပိုသန်မာလာပြီလို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် အဲဒါက လုံးဝအမှန်တရား မဟုတ်ခဲ့ပေ။

သူမက အခုထိ အားနည်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ငါက အခုထိ လိုအပ်ချက်တွေ ရှိနေတုန်းပဲ။ ငါ့မှာ တိုးတက်လာပြီလို့ ထင်ခဲ့တာတွေအားလုံးက భ్రాန္တိ ( भ्रम / illusion ) တစ်ခုပါပဲလား။

ယူဟွန့် ဘာမှဆက်မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။

သူမ ဒီလိုခံစားရတာက သဘာဝကျလှပေသည်။

သူမ တိုက်ခိုက်ခဲ့ရတဲ့ ရန်သူက လူသားတွေထက် သာလွန်တဲ့ ကြယ်တာရာတွေရဲ့ ပိုင်ရှင်ဖြစ်နေတာကြောင့် လူသားတွေက သپرိတ်တွေထက် အားနည်းတယ်ဆိုတာ သိသာထင်ရှားနေခဲ့တာပေါ့။

သူမက အစကတည်းက မှားယွင်းတဲ့ နှိုင်းယှဉ်မှုကို ရွေးချယ်ခဲ့မိတာ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒါက သူမရဲ့နာကျင်နေတဲ့ နှလုံးသားကို နှစ်သိမ့်ပေးနိုင်မှာတဲ့လဲ?

ယူဟွန့် သိသည်။

ကောင်းကင်ယံက ကြယ်တွေကို ငေးကြည့်နေပေမဲ့ လက်နဲ့ လှမ်းမမီနိုင်ခဲ့တဲ့သူရဲ့ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုကိုလေ။

သူ ဘယ်လို နှစ်သိမ့်စကားတွေပဲ ပေးပါစေ၊ သူတို့ရဲ့ တုန်လှုပ်နေတဲ့ နှလုံးသားတွေကိုတော့ ငြိမ်ကျသွားအောင် မလုပ်ပေးနိုင်ခဲ့ပေ။

ကန်းဟယ်ရင် ရဲ့ အသံက ပိုပြီးမှိုင်းညို့လာခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတော့လည်း ငါက ရေတွင်းထဲက ဖားတစ်ကောင်မျှသာ ဖြစ်နေခဲ့တာပဲ။ ပြီးတော့ အဲဒါကိုတောင် ကိုယ်တိုင်မသိဘဲနဲ့ အလွန်အမင်း ထူးချွန်ေနေသလိုမျိုး ဟန်ဆောင်ခဲ့မိတယ်။ ငါ့ကိုယ်ငါ ရှက်မိလိုက်တာ။

ဒါပေမဲ့ ကိုယ်ကတော့ မင်းကို မရှက်ပါဘူး။

ယူဟွန့်ရဲ့ အသံက သူမရဲ့နားထဲမှာတင် လွင့်ပျံနေခဲ့တာ မဟုတ်ပေ။

သူ့ရဲ့အသံက သူမရဲ့ရင်ဘတ်ထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားခဲ့တာကြောင့် ကန်းဟယ်ရင် ကို တုန်ယင်သွားစေခဲ့သည်။

တကယ်လား?

ဟယ်ရင်၊ မင်းက မင်းရဲ့စစ်မှန်တဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အခုထိ မသိသေးတာ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ကိုယ်ကတော့ သိတယ်။ မင်းက မင်းထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုပြီးသန်မာသလို၊ ကြင်နာတတ်ပါတယ်။

ယူဟွန့် အဲဒီအချိန်က မြင်ခဲ့ရသည်။

သူမက အော့စ်မန် (Osman) စစ်တပ်ကြီးကို ဘာကြောက်ရွံ့မှုမှမရှိဘဲ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ခဲ့ပုံကိုလေ။

နောက်ဆုံးအချိန်မှာ ရန်သူ့တပ်ဖွဲ့ဝင်တွေကို ဖြတ်ကျော်ပြီး မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်ရတဲ့ တိုက်ပွဲကို အဆုံးသတ်ပေးခဲ့ပုံကိုလေ။

ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ ပထမဆုံး ဂုဏ်ယူစရာ အောင်ပွဲကို အတူတကွ ပျော်ရွှင်ခဲ့ကြပုံတွေကိုလေ။

သူ ဘယ်တော့မှ မမေ့ခဲ့ပေ။

အမြဲတမ်းလည်း အမှတ်ရနေခဲ့သည်။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဟယ်ရင်၊ မင်းက ကိုယ့်ရဲ့ ပထမဆုံး စာချုပ်ဝင်ဖော်ပဲလေ။

သူ့ရဲ့နားဝင်ချိုတဲ့ အသံက ပြီးခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်အတွင်း တည်ဆောက်ထားခဲ့တဲ့ တင်းမာမှုတွေကို အရည်ပျော်ကျသွားစေခဲ့သည်။

ကန်းဟယ်ရင် က အတင်းအကျပ် ခရီးနှင်ခဲ့ရတာကြောင့် စုပုံလာခဲ့တဲ့ မာနာစွမ်းအားတွေ ထွက်ပေါ်လာတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမက အသိစိတ်မလွတ်သွားအောင် အသည်းအသန် ကြိုးစားရင်း သူ့ကို မေးလိုက်သည်။

ဒါဆိုရင် ဘယ်လိုကြောင့် အဲဒီလို လုပ်နေရတာလဲ?

ဘာကို လုပ်တာလဲ?

ဘာလို့ ဆက်ပြီး ရိုသေလေးစားတဲ့ အသုံးအနှုန်းတွေနဲ့ပဲ ပြောနေရတာလဲ?

ဟင်?

ရှင်တို့က ရင်းနှီးတယ်လို့ ထင်နေတယ်ဆိုရင်၊ တန်ဖိုးထားတယ်လို့ ထင်နေတယ်ဆိုရင်... သာမန်အတိုင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ပြောလို့ရတယ် မဟုတ်ဘူးလား?

ယူဟွန့်က တစ်ခုခု ပြောဖို့ ကြိုးစားလိုက်ပေမဲ့ အဆုံးမှာတော့ တဟားဟားနဲ့ ရယ်မောလိုက်မိသည်။

ကန်းဟယ်ရင် စိတ်တိုသွားခဲ့သည်။

ဘာလဲ၊ ဘာလို့ ရယ်နေတာလဲ? ဘာက ရယ်စရာကောင်းလို့လဲ?

ဒီအတိုင်းပါပဲ...

ရှင်ကြည့်စမ်းပါ။ အခုလည်း လေးလေးစားစားနဲ့ပဲ ပြောပြန်ပြီ။ သာမန်လိုမျိုး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလို့မရဘူးလား?

မရဘူး။ မရဘူး။

ဘာဖြစ်လို့လဲ!

ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ရိုသေလေးစားတဲ့ အသုံးအနှုန်းကို သုံးတာက ကိုယ့်အတွက် တိုက်ခိုက်ပေးခဲ့ကြတဲ့သူတွေကို ပြသရမယ့် အနည်းဆုံး ကျေးဇူးတင်မှုတစ်ခု ဖြစ်လို့ပါပဲ။

ယူဟွန့်က ကန်းဟယ်ရင် ကို ကျေးဇူးတင်နေခဲ့သည်။

သူက ကွမ်ဂျီအာ၊ ဘက်ခ်ဆောရွန်း (Baek Seoryeon) နဲ့ ဆယ်ဆူမင် (Seo Sumin) တို့ကိုလည်း ကျေးဇူးတင်နေခဲ့သည်။

လေးစားခံရခြင်းမရှိခဲ့တဲ့ သူ့ရဲ့အတိတ်ဘဝနဲ့ မတူဘဲ သူတို့ကို အလွန်တရာ တန်ဖိုးထားပေးကြတာကြောင့် သူတို့တွေကို လေးစားမိပေသည်။

ပြီးတော့ သူ သူတို့ကိုလည်း တောင်းပန်ချင်စိတ် ဖြစ်မိသည်။ သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒတွေကြောင့် သူတို့ကို အန္တရာယ်များတဲ့ အခြေအနေတွေထဲ ဆွဲသွင်းမိခဲ့လို့ပါပဲ။

ဒါကြောင့်လည်း သူ သူတို့ကို သာမန်လိုမျိုး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မပြောခဲ့တာ ဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ တစ်ချိန်ချိန်မှာတော့ အဲဒီလို လေးလေးစားစား ပြောဆိုတာကို သူ အကျင့်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ အားလုံးကသာ လိုချင်ကြတယ်ဆိုရင်တော့... မင်းနဲ့ပတ်သက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဖို့ကိုတော့ စဉ်းစားပေးပါ့မယ်။

တကယ်လား? ရှင် လိမ်နေတာ မဟုတ်ဘူးမလား?

ဒီလိုကိစ္စမျိုးနဲ့ ဘာလို့ လိမ်ရမှာလဲ?

ဒါဆိုရင် လောလောဆယ်တော့ ဒါနဲ့ လုံလောက်ပါပြီ။

ကန်းဟယ်ရင် က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့လက်ကို ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်သည်။

သူမရဲ့ ဆံပင်တွေကို ပွတ်သပ်ပေးနေရာကနေ ရပ်သွားတဲ့ သူ့ရဲ့လက်ကို ရွှေ့ပေးဖို့ တောင်းဆိုတဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ဆန္ဒပြမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ယူဟွန့်က မတတ်နိုင်တဲ့ပုံစံနဲ့ ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ ဆံနွယ်တွေကို လက်ချောင်းတွေနဲ့ တစ်ခါလောက် ထပ်ပြီး သပ်ပေးလိုက်သည်။

ဒီလိုနဲ့ အချိန်တွေ ဘယ်လောက်တောင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီလဲ?

ယူဟွန့်။

ကန်းဟယ်ရင် က သူ့ကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမလားဆိုပြီး စိုးရိမ်နေတဲ့ပုံစံနဲ့ သတိကြီးစွာဖြင့် ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။

ရှင် မကြောက်ခဲ့ဘူးလား?

ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ?

ဟိုတစ်ခေါက်တုန်းကလေ၊ ရှင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရခဲ့တဲ့အချိန်လေ။

အာ။

သူမက သူ့ရဲ့ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်ခံခဲ့ရတဲ့ အချိန်ကို ပြောနေတာ ဖြစ်သည်။

တကယ်တည်းမှာတော့ ယူဟွန့်က အဲဒီတုန်းက သေလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့တာပါ။

သူက သေခါနီးအထိ ရောက်ရှိသွားခဲ့တာ ဖြစ်သည်။

မဟုတ်ဘူး၊ သူ တကယ်ပဲ သေသွားခဲ့တယ်လို့ ပြောတာကမှ ပိုပြီးမှန်ကန်လိမ့်မယ်။

သူ့မှာ အဲဒီလိုလုပ်ဖို့ အကြံအစည် အနည်းငယ် ရှိခဲ့တယ်ဆိုရင်တောင်မှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တာက လက်တွေ့မှာတော့ အံ့ဖွယ်တစ်ခုလိုပါပဲ။

သူ မကြောက်ခဲ့ဘူးလား?

ကြောက်တာပေါ့၊ ကြောက်တာပေါ့။

သူက သေခြင်းတရားကို တစ်ကြိမ်တောင် ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးပြီးသားဖြစ်သလို၊ တခြားသူတွေရဲ့ သေဆုံးမှုကိုလည်း ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုပြီး မြင်တွေ့ခဲ့ရဖူးသူ ဖြစ်သည်။

အသက်ရှင်နေထိုင်ရတာက အကြီးမားဆုံးသော နာကျင်မှုဖြစ်နေရင်တောင်မှ သေခြင်းတရားကို ကြောက်ရွံ့တဲ့အရာကတော့ လွယ်လွယ်ကူကူနဲ့ ဖျောက်ဖျက်ပစ်လို့ရတဲ့ အရာတော့ မဟုတ်ပေ။

ကိုယ် လုံးဝ မကြောက်ခဲ့ပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ ယူဟွန့် လိမ်ပြောခဲ့သည်။

သူမကို စိတ်အေးစေဖို့အတွက်။

သူမကို မပူပန်စေဖို့အတွက်။

အရာရာတိုင်းက အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်ဆိုတာကို ကိုယ် အပြည့်အဝ ယုံကြည်ထားခဲ့လို့ပါပဲ။

အဲဒါက လိမ်ညာမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

အဲဒါက မဖြစ်နိုင်တဲ့ လောင်းကစားတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူ့မှာ အနည်းဆုံး ယုံကြည်ချက်တောင် မရှိခဲ့ပေ။

ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒီလောက်တောင် သန်မာနိုင်ရတာလဲ ယူဟွန့်ရယ်?

ဘာလို့ သူက သန်မာနေရတာလဲ?

ယူဟွန့်က မတွန့်ဆုတ်ဘဲ ဖြေလိုက်သည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကိုယ့်မှာ မဖြစ်မနေ အောင်မြင်အောင် လုပ်ရမယ့်အရာ ရှိနေလို့ပါပဲ။ ကိုယ့်ရဲ့ပန်းတိုင်အတွက်ဆိုရင် ဘယ်သူမဆို သန်မာလာနိုင်ပါတယ်။

အဲဒါက လိမ်ညာမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

အမှန်တရားမှာတော့ သူက မသန်မာခဲ့ပေ။

သူက သန်မာဟန်ဆောင်နေရုံသာ ရှိခဲ့တာ ဖြစ်သည်။

မင်း အောင်မြင်ချင်တဲ့ ပန်းတိုင်တစ်ခု ရှိတယ်ဆိုရင် ဘယ်တော့မှ အလျှော့မပေးရဘူး၊ လက်မလျှော့လိုက်ရဘူး။

အဲဒါက လိမ်ညာမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူ လက်လျှော့လိုက်ရင် ကောင်းမွန်မလားလို့ တွေးတောမိခဲ့သည်။

သူ အနည်းငယ် လျှော့ပေးလိုက်ရင် အဆင်ပြေမလားလို့ တွေးမိခဲ့သည်။

သန်မာတယ်ဆိုတာက မင်းကိုယ်တိုင် သက်သေပြရမယ့်အရာတစ်ခု ဖြစ်တယ်။ မင်းရဲ့ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားနဲ့ပေါ့။

အဲဒါက လိမ်ညာမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူ တခြားဘယ်သူ့ကိုမဆို သူပင်ပန်းနေပြီဆိုပြီး အော်ဟစ်ငိုကြွေးချင်ခဲ့သည်။

သူ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို မှီတွယ်ပြီး ညည်းတွားချင်ခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူ လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတဲ့အရာကို သူ စွန့်လွှတ်လိုက်လို့ မဖြစ်ခဲ့ပေ။

သူက အများကြီး ရှေ့ရောက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အခုတော့ သူ့လက်ထဲက ဒီနွေးထွေးမှုကို လက်လွှတ်လိုက်ရတာက သူ့ရဲ့ပန်းတိုင်ဆီကို ပြေးရတာထက် ပိုပြီးကြောက်စရာကောင်းနေခဲ့သည်။

ယူဟွန့်က သူ့ရဲ့အတွင်းစိတ်အသံကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်ပြီး၊ သူ့ရဲ့သနားစရာကောင်းတဲ့ အနှစ်သာရကို တင့်တယ်လှပတဲ့ အလှဆင်မှုတွေနဲ့ ထုပ်ပိုးကာ ယုတ္တိတန်အောင် လုပ်ပြခဲ့သည်။

ဒီအားနည်းချက်က သူ့အတွက်သာ ဖြစ်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ပြသပြီး သနားကြင်နာမှုကို တောင်းခံတာက အားနည်းသူတွေရဲ့ ထွက်ပေါක්တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။

ကိုယ်က ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုပြီးသန်မာပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဟယ်ရင်။ မင်း ခက်ခဲနေမယ်ဆိုရင် ကိုယ့်ကို မှီတွယ်နိုင်ပါတယ်။ မင်း ဘယ်အချိန်မဆို ကိုယ့်ကို မှီတွယ်နိုင်ပါတယ်။

ရှေ့ဆက်ရမယ့်လမ်းက ဘယ်လောက်တောင် ကြမ်းတမ်းပြီး နာကျင်ရမလဲဆိုတာကိုလေ။

အတိတ်ကနေ ပြန်လာခဲ့ကတည်းက သူ အဲဒါအတွက် ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။

ဒါကြောင့် သူ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဆင်းရဲဒဏ်ကို ခံစားရတာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ဆန္ဒနောက်ကို လိုက်လာကြတဲ့ သူ့ရဲ့ရဲဘော်တွေကတော့ သူ့ထက် ပိုပြီး ဆင်းရဲဒဏ်မခက်ခဲရဖို့ကိုသာ သူ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းတို့အားလုံးက ကိုယ့်ရဲ့ ပင်မဇာတ်ကောင်တွေ ဖြစ်နေကြလို့ပါပဲ။