“အဲဒါ တကယ်ရော ဟုတ်လို့လား။”
“အပြည့်အစုံတော့ မဟုတ်သေးဘူး။ ဖြစ်နိုင်ခြေက အရမ်းများနေလို့ပါပဲ။”
“ဘာမှ အန္တရာယ်မရှိဘူး မဟုတ်လား။”
“အင်း၊ ဘာမှ မရှိပါဘူး။”
ကွမ်ဂျီအာ က ချက်ချင်းဖြေခဲ့ပေမဲ့ တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားမှန်း ယူဟွန်း ရိပ်မိလိုက်သည်။
“တွေးတောရာကမ္ဘာနဲ့ ပတ်သက်နေတာ မဟုတ်လား။ အောင်မြင်မှုဆုလာဘ်နဲ့များ သက်ဆိုင်နေလို့လား။”
ကွမ်ဂျီအာ က တွေဝေသွားပြီးမှ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ အတိအကျပြောရရင် အဲဒီ တွေးတောရာကမ္ဘာထဲက လျှို့ဝှက်အပိုင်းအစတစ်ခုပေါ့။”
“အဲဒါကို ရဖို့ ဘယ်လောက်ကြာမလဲ။ အခုချက်ချင်း လုပ်လို့ရလား။”
“မရဘူး။ အခုချိန်မှာ ခက်ခဲတယ်။ အခုပဲ လျှို့ဝှက်အပိုင်းအစကို ရလာရင်တောင် သင့်လျော်တဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို မြင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ အကျိုးကျေးဇူး အပြည့်အဝကို ရမှာ မဟုတ်ဘူး။”
ယူဟွန်းက ကွမ်ဂျီအာ ရယူလိုနေတဲ့ လျှို့ဝှက်အပိုင်းအစဟာ ဘယ်လိုအဆင့်မျိုးလဲဆိုတာကို သူမရဲ့ စကားတွေကနေ မှန်းဆမိလိုက်သည်။
“အနည်းဆုံးတော့ ဒဏ္ဍာရီအဆင့်လောက် ဖြစ်မှာပေါ့၊ ဟုတ်လား။”
“ဟုတ်တယ်။ ပြီးတော့ အခုလက်ရှိ ကမ္ဘာမြေကြီးပေါ်မှာ ဒဏ္ဍာရီအဆင့် ပစ္စည်းတစ်ခုကို ရလာရင်တောင် သူ့ရဲ့ အစွမ်းသတ္တိအပြည့်အဝကို ထုတ်သုံးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီမှာက ဇာတ်လမ်းရဲ့ စွမ်းအားက အလွန်အမင်း ကန့်သတ်ခံထားရလို့ပဲ။ ကမ္ဘာမြေကြီးကို ရောနှောကမ္ဘာရဲ့ ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းနဲ့ ရုပ်ဝတ္ထုကမ္ဘာရဲ့ ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းတို့နဲ့ ထိန်းသိမ်းထားတာလေ။ ရောနှောကမ္ဘာရဲ့ အငွေ့အသက်လို့ ယူဆနိုင်တဲ့ တွေးတောရာကမ္ဘာပေါ့။ အဲဒီကနေ ထွက်လာတဲ့ အမျိုးမျိုးသော ဇာတ်လမ်းတွေနဲ့ ဆုလာဘ်ပစ္စည်းတွေက တန်ဖိုးအများကြီး ရှိပေမဲ့ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို တုန်လှုပ်စေနိုင်လောက်အောင်တော့ ကြီးမားလှတာ မဟုတ်ဘူး။”
နောက်ဆုံးတော့ ပစ္စည်းရဲ့ အဆင့်မှာ ကန့်သတ်ချက်တွေ ရှိနေတာပဲ။ အထူးသဖြင့် ဒဏ္ဍာရီအဆင့်အထက် ပစ္စည်းတွေက ရယူလိုက်ရုံနဲ့တင် ကမ္ဘာကြီးကို တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်လောက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမှာ ပြဿနာတစ်ခု ရှိနေသည်။ အခုလောလောဆယ် ကမ္ဘာမြေကြီးပေါ်မှာ ဒဏ္ဍာရီအဆင့်အထက် ပစ္စည်းတွေကို ကျနော် ကောင်းကောင်း သုံးလို့မရဘူး။ ဗက်ရယွန်ကတော့ အဲဒါအတွက် အကောင်းဆုံး ဥပမာတစ်ခုပါပဲ။
ဗက်ရယွန်ဟာ ဒဏ္ဍာရီလာအဆင့် ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ စွမ်းရည်က မူလက ပိုင်ဆိုင်ထားတာနဲ့ ယှဉ်ရင် အများကြီး ညံ့ဖျင်းနေဆဲပါပဲ။ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကတော့ ယူဟွန်းရဲ့ အဆင့်က အဲဒါကို ကိုင်တွယ်ဖို့ မလုံလောက်သေးလို့ ဖြစ်သလို ကမ္ဘာကြီးရဲ့ နှိပ်ကွပ်မှုကြောင့်လည်း ပါဝင်ပါတယ်။ ဒဏ္ဍာရီအဆင့်အထက် ပစ္စည်းတွေကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ဖို့အတွက် ကမ္ဘာမြေကြီးက အခုထိ လိုအပ်ချက်တွေ အများကြီး ရှိနေသေးတယ်။
“တခြားတစ်ဖက်ကလည်း အဲဒါက ကျနော် တိုက်ရိုက်ရယူမယ့် ပစ္စည်းမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ဆုလာဘ်အနေနဲ့ ရထားတဲ့ ပစ္စည်းကို သုံးပြီး သီးသန့်ဖန်တီးယူရမယ့် လျှို့ဝှက်အပိုင်းအစတစ်ခုပဲ။ အခုသာ သုံးလိုက်မယ်ဆိုရင် သူ့ရဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုက အများကြီး လျော့ကျသွားဖို့ ရာခိုင်နှုန်း အရမ်းများတယ်။”
“အာ။ နားလည်ပါပြီ။”
တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေခဲ့တဲ့ ဗက်ရယွန်က ဝင်မေးလာသည်။
[ဟွန်း။ အဲဒါဆိုရင် ပစ္စည်းရဲ့ အရည်အသွေးက ကျဆင်းသွားနိုင်တယ်လို့ ဆိုလိုတာလား။]
“မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီလို ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး။”
[ဒါဆို ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။]
“မင်းသိတဲ့အတိုင်းပဲ တွေးတောရာကမ္ဘာမှာ မသိရသေးတဲ့ လျှို့ဝှက်အပိုင်းအစတွေ အတော်လေး များပါတယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီထဲမှာ ဆုလာဘ်တွေကနေတစ်ဆင့် သွယ်ဝိုက်ပြီး ရယူနိုင်တဲ့ လျှို့ဝှက်အပိုင်းအစတချို့လည်း ရှိနေတယ်။”
ယူဟွန်းရဲ့ သဘာဝကျောက်တုံးက အဲဒါနဲ့ ဆင်တူပါတယ်။ သူမှာ နောက်မှ ပိုကောင်းတာတစ်ခုခုကို ဖန်တီးနိုင်စွမ်း ရှိတာကြောင့် သဘာဝကျောက်တုံးကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ လွှတ်ထားခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို သွယ်ဝိုက်ပြီး ဖန်တီးထားတဲ့ လျှို့ဝှက်အပိုင်းအစတွေက လက်ရှိ ဖြစ်ရပ်မှန်ရဲ့ သက်ရောက်မှုကို အများကြီး ခံရဖို့ ရှိနေသည်။ အထူးသဖြင့် တွေးတောရာကမ္ဘာရဲ့ သက်ရောက်မှု အားမကောင်းသေးတဲ့ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ လျှို့ဝှက်အပိုင်းအစတစ်ခုကို လုပ်မယ်ဆိုရင် မူရင်းနဲ့ ယှဉ်ရင် အများကြီး ညံ့ဖျင်းတဲ့ ရလဒ်ကိုပဲ ထွက်လာစေလိမ့်မယ်။ သဘာဝကျောက်တုံးကို ဘယ်လိုပဲ ထွင်းထုပြီး ပြုပြင်ဖန်တီးပါစေဦးတော့ ရလာမယ့် ရလဒ်က မူရင်းသဘာဝကျောက်တုံးထက် အများကြီး ပိုဆိုးသွားမှာပဲ ဖြစ်တယ်။ အခုချိန်မှာ ဘာပဲလုပ်လုပ် သူက အရှုံးနဲ့ပဲ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်။
[ငါ သဘောပေါက်ပြီ။ အတိုချုပ်ပြောရရင်တော့ ကုန်ပစ္စည်းဖြန့်ဖြူးသူကြောင့် ပစ္စည်းအရည်အသွေး ကျသွားတာမျိုးပေါ့လေ။]
“အဟမ်း၊ အဲလိုလည်း ပြောလို့ရတာပဲလား။”
ဗက်ရယွန်ရဲ့ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် တိကျတဲ့ ဥပမာပေးမှုကြောင့် ယူဟွန်း အံ့အားသင့်သွားရပြီး၊ အဲဒါကပဲ သူ့အတွက် အချက်တွေကို ရှင်းပြပေးသလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဒီဖြန့်ဖြူးရေးနဲ့ အရည်အသွေးဆိုတဲ့ အချက်အလက်တွေကို အဲဒီဓားစကားများကြီးက ဘယ်ကနေ သွားကောက်လာလဲဆိုတာ သူ အံ့သြမိသည်။ ဒီနောက်ပိုင်းမှာ စကားနည်းနေတဲ့ အဲဒီဓားက သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ကနေ သတင်းအချက်အလက်တွေကို စုဆောင်းဖို့ အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ပုံရပေသည်။
“ကဲပါ၊ နားလည်သွားတာပဲ ကောင်းပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခုအချိန်မှာ အမြင့်မားဆုံး စွမ်းဆောင်ရည်ကို ရရှိအောင် လုပ်လို့မရနိုင်ပါဘူး။ မလုပ်သင့်တဲ့ အရာတစ်ခုပါပဲ။”
[ဒါဆိုရင် ခြောက်ရက်အကြာမှာ ကမ္ဘာကြီး ပြောင်းလဲသွားတဲ့အခါ အဲဒီအချိန်ကျရင် လုပ်လို့ရသွားပြီလား။]
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။”
ယူဟွန်းကိုယ်တိုင်လည်း သေချာပေါက် မသိတာကြောင့် ကွမ်ဂျီအာ ကိုပဲ မေးမြန်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“ဂျီအာ မမ။ ဒါဆိုရင် ခြောက်ရက်အကြာမှာ ရုပ်ဝတ္ထုကမ္ဘာရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေ လျော့ပါးသွားတဲ့အခါ အဲဒီအချိန်ကျရင် လုပ်မှာလား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်မ လိုချင်သလောက် စိတ်ကျေနပ်စရာကောင်းတဲ့ ရလဒ်မျိုးတော့ ရလာမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလို အရေးပေါ်အခြေအနေမျိုးမှာတော့ ကျွန်မ ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး။”
“ဒါဆိုရင် ဒီအကြောင်းကို ကျနော့်ကို လာပြောပြနေတာက ကျနော့်အကူအညီ လိုအပ်လို့ပေါ့။”
“မဟုတ်ဘူး။”
ကွမ်ဂျီအာ က ယူဟွန်းရဲ့ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး ပြတ်ပြတ်သားသား ဆိုလာသည်။
“ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း လုပ်နိုင်ပါတယ်။ ဘယ်သူ့အကူအညီမှ မလိုပါဘူး။”
“ဘာလဲ။ ဒါဆို ဘာလို့ ဒီအကြောင်းတွေကို ကျနော့်ကို လာပြောပြနေတာတုန်း။”
“ကြိုတင်ပြီး အသိပေးထားတာ ပိုကောင်းမယ်လို့ ထင်လို့ပါ။ တစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ရုတ်တရက် ထွက်သွားရင် အလုပ်တွေ ရှုပ်ကုန်မှာစိုးလို့ပါ။”
နောက်ပိုင်းမှာ အချိန်မလောက်ဖြစ်သွားမှာကို စိုးရိမ်လို့ ကွမ်ဂျီအာ က ယူဟွန်းကို ဒီအကြောင်းအရာတွေ ပြောပြဖို့ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အဲဒီလျှို့ဝှက်အပိုင်းအစကို ရဖို့အတွက် သူမ ဂရိနိုင်ငံကို သွားရလိမ့်မည်။ သွားဖို့နဲ့ ပြန်လာဖို့ ကြာမယ့်အချိန်ကို ထည့်တွက်ကြည့်ရင် White Flower က လူတွေ အကုန်လုံး လိုက်သွားဖို့ မလိုပေ။ သူမ တစ်ယောက်တည်း သွားရုံနဲ့ လုံလောက်နေပြီ။
“သေချာလို့လား၊ အဆင်ပြေပါ့မလား။”
ယူဟွန်းက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ကွမ်ဂျီအာ ရဲ့ အခြေအနေက အရင်ကနဲ့ ယှဉ်ရင် အများကြီး တိုးတက်လာခဲ့ပေမဲ့ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ ပြောင်းလဲမှုက ပိုလို့တောင် ကြီးမားလွန်းနေသည်။ အတိတ်ကို ပြန်ရောက်လာသူတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ သူမအတွက် စိုးရိမ်ပေးနေတာက ရယ်စရာကောင်းတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေပေမဲ့ သူမက အတိတ်ကို ပြန်ရောက်လာသူတစ်ဦး ဖြစ်နေတာကြောင့် ယူဟွန်းမှာ ပိုလို့တောင် စိုးရိမ်နေရတော့သည်။ သူမဘဝကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပြန်ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးတဲ့အချက်၊ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ ကျရှုံးမှုတွေက အဲဒီအကြောင်းကို ပြောပြနေသည်။
“အန္တရာယ်ရှိတဲ့ နေရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။”
ကွမ်ဂျီအာ က စိတ်သက်သာရာရတဲ့ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူထုတ်ရင်း ပြောလိုက်ပေမဲ့ သူမပြောတဲ့ စကားတွေအပေါ် ဘယ်သူ့ထက်မဆို သူမကိုယ်တိုင်က ပိုပြီး ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့နေမှန်း ကောင်းကောင်း သိနေသည်။ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘေးကင်းလုံခြုံတဲ့ ကမ္ဘာဆိုတာ ဘယ်တော့မှ မရှိခဲ့ပေ။ အဲဒါကို သူမ အတွေ့အကြုံအရ သိထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ဘယ်လောက်ပဲ သန်မာလာပါစေ၊ ခဏတာ ပေါ့ဆသွားတာနဲ့ ဘယ်နေရာမှာမဆို သေခြင်းတရားက ဝင်လာနိုင်စွမ်းရှိသည်။ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ ဒီလူ့အတွက်ကတော့... သူမ သူ့ကို မပူပင်စေချင်ပါ။
ကွမ်ဂျီအာ က သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ရင်း အဲဒီလို တွေးလိုက်သည်။ အရာရာကို ဆင်ခြင်တုံတရားနဲ့အညီ ဆုံးဖြတ်တတ်တဲ့ အတိတ်ပြန်လာသူတစ်ဦးအတွက်တောင် ခေါင်းမာတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ကွမ်ဂျီအာ က ယူဟွန်းရဲ့ ပင်ကိုစရိုက်ကို ကောင်းကောင်း သိထားသည်။ အန္တရာယ်ရဲ့ အရိပ်အယောင်လေးတောင် ပြလာရင် ယူဟွန်းက ရှေ့ထွက်လာပြီး ကူညီပေးလိမ့်မည်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ဖြစ်လာလို့ မဖြစ်ပေ။ သူမက သူ့အပေါ်မှာ ထာဝစဉ် မှီခိုနေလို့ မဖြစ်ဘူး။
“ဒါကြောင့် စိတ်မပူပါနဲ့။”
ယူဟွန်း ပိုပြီး သန်မာလာခဲ့ပြီဆိုတာ ကွမ်ဂျီအာ သိထားသည်။ သူဝတ်ဆင်ထားတဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ အနက်ရောင်မျက်နှာဖုံးနဲ့ ဖြစ်တန်စွမ်းတွေကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်နိုင်တဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုစွမ်းရည်တွေက သူမရဲ့ ဗဟုသုတအသိအမှတ်ပြုမှုတွေထဲမှာ မရှိခဲ့တဲ့ အရာတွေ ဖြစ်နေသည်။ ကမ္ဘာကြီးက အရမ်းကျယ်ဝန်းပြီး သူမ မသိသေးတဲ့ အရာတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်ဆိုတာ ကွမ်ဂျီအာ သိထားသည်။ သူမက အရာရာကို အကုန်သိတယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ ကြွားဝါခဲ့တာ မဟုတ်ပေ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို ထည့်တွက်လိုက်ရင်တောင်မှ အတိတ်ကို ပြန်ရောက်လာသူတစ်ဦးဖြစ်တဲ့ သူမတောင်မှ အဲဒီလို အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုကို မသိထားဘူးဆိုတာ ဖြစ်နိုင်စွမ်းမရှိပေ။ အဲဒီအကြောင်း တစ်စုံတစ်ရာကိုမှ မမှတ်မိဘူးဆိုတဲ့ အချက်က ယူဟွန်းအနေနဲ့ အဲဒါကို ရယူနိုင်ဖို့အတွက် ကြီးမားလှတဲ့ တန်ဖိုးတစ်ခုကို ပေးဆပ်ခဲ့ရမယ်ဆိုတာကို ညွှန်ပြနေသည်။
သူမ အဲဒါကို လက်မခံနိုင်ပေ။ ဘာမှမလုပ်ပေးနိုင်တဲ့ အနေအထားနဲ့ အရှက်တကွဲဖြစ်ရမယ့် ဒဏ်ကို သူမ မခံနိုင်ခဲ့ပေ။
“ကျွန်မ ဘာမှ မလုပ်ပေးနိုင်ခဲ့ဘူး။”
ကွမ်ဂျီအာ က ယူဟွန်း မမြင်နိုင်အောင် သူမရဲ့ လက်သီးကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်ချိန်ကစပြီး သူမက သူ့အပေါ်မှာ ပိုပြီး မှီခိုလာမိခဲ့သည်။ အဲဒါက သူမတစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်စွာနဲ့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ရလို့ ဖြစ်မလား။ သူမရဲ့ အခြေအနေကို နားလည်ပေးပြီး၊ သူမရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေကို မျှဝေခံစားကာ သူမနဲ့အတူ လျှောက်လှမ်းပေးမယ့်သူ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေရုံနဲ့တင် သူမ ကယ်တင်ခံလိုက်ရပြီလို့ ခံစားခဲ့ရသည်။ အရင်လို အနားမယူဘဲ အပြေးအလွှား သွားနေစရာ မလိုတော့ဘူး မဟုတ်လား။ အေးအေးလူလူ အနားယူချိန်လေး တချို့ ရှိနေတာကလည်း ဖြစ်သင့်တာပဲ မဟုတ်လား။ သူမရဲ့ ဆန္ဒက သူမရင်ဘတ်ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာကနေ သွေးဆောင်သလို တိုးတိုးလေး ပြောနေခဲ့သည်။
“ကျွန်မ...”
ကွမ်ဂျီအာ မှာ ယူဟွန်းရဲ့ မျက်ဝန်းတွေကို တည့်တည့်ကြည့်ရဲမယ့် ရဲစွမ်းသတ္တိ မရှိခဲ့ပေ။ ယူဟွန်း နီးပါးသေဆုံးရမက်လောက်အောင် ဖြစ်ခဲ့ရတာက သူ့ရဲ့ ပေါ့ဆတဲ့စိတ်ကြောင့် မဟုတ်ဘူးလား။ ဒီလိုအဖြစ်မျိုးတွေ ဖြစ်လာရတာက သူမရဲ့ အားနည်းချက်ကြောင့် မဟုတ်ဘူးလား။ ဒေစောင်းဂွန်က ဒီလောက်အထိ လုပ်လာလိမ့်မယ်ဆိုတာ သူမ မသိခဲ့ဘူးလား။ ချူလာပန်တကာက နွေရာသီမှာ ပေါ်ထွက်လာလိမ့်မယ်လို့ သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူးလား။ အဲဒါတွေ အားလုံးက အကြောင်းပြချက်တွေသာ ဖြစ်သည်။ ရလဒ်က အရာရာကို သက်သေပြနေသည်။ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘာမဆို ဖြစ်လာနိုင်တယ်ဆိုတာ သူမ သိပြီးသားဖြစ်ပြီး ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုသိနေခဲ့သည်။ သူမ အဲဒီလို မလုပ်ခဲ့သင့်ပေ။ နည်းနည်းလေး ပိုလွယ်ကူသွားရုံနဲ့ သူမ လက်ထဲမှာ ရှိတာတွေကို လွှတ်ချလိုက်ခြင်းက သူမကိုယ်တိုင် ပျင်းရိခွင့်ပေးလိုက်တာဖြစ်ပြီး တစ်ချိန်က သူမမှာ ရှိခဲ့တဲ့ ဆန္ဒပြင်းပြမှုကို သစ္စာဖောက်လိုက်တာပင် ဖြစ်သည်။
ကွမ်ဂျီအာ က ဒီဖြစ်ရပ်ကို အကြောင်းပြုပြီး ပိုလို့တောင် စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာလာကာ ပိုပြီး ပြင်းပြင်းပြပြ သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။ ယူဟွန်းနဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့ရပြီဖြစ်တဲ့အတွက် သူမ အရင်ကထက် ပိုပြီး ကြိုးစားရပေမည်။ သူမရဲ့ အမှတ်တရတွေကို ရှာဖွေမယ့် ခရီးစဉ်က အဲဒီအတွက် ပထမဆုံး အခြေလှမ်း ဖြစ်ပေသည်။ ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံး ကျိုးသွားပြီး မြေကြီးပေါ် ပြိုလဲကျသွားရင်တောင်မှပေါ့။ သူမ ဘယ်သူ့ရဲ့ ဝန်ထမ်းမှုအောက်မှာမှ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုအနေနဲ့ သယ်ဆောင်သွားခံရမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် သန္နိဋ္ဌာန်ချလိုက်သည်။
“နားလည်ပါပြီ။”
ယူဟွန်းက သူမရဲ့ ခိုင်မာပြတ်သားတဲ့ သဘောထားကို ကြည့်ပြီး ဘယ်လိုမှ ဆက်မမေးမြန်းနိုင်တော့ပေ။ သူလည်း သိမ်မွေ့တဲ့ ခံစားချက်တစ်ခုကို ရရှိနေခဲ့သည်။ ချူလာပန်တကာနဲ့ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားပြီးနောက်ပိုင်းမှာ ကွမ်ဂျီအာ နဲ့ ကန်းဟယ်ရင် တို့ရဲ့ ရင်ထဲမှာ တစ်စုံတစ်ရာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်ဆိုတာကို သူ မရေမရာ ခံစားမိနေခဲ့သည်။ ကြီးမားတဲ့ တံတိုင်းကြီးတစ်ခုနဲ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတာကြောင့် သူတို့ရဲ့ စိတ်အစွယ်တွေ တစ်နေရာရာမှာ ကျိုးပဲ့သွားခဲ့ပြီလားလို့ ယူဟွန်းက စိုးရိမ်မိနေခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အကူအညီကို နည်းမျိုးစုံနဲ့ ငြင်းပယ်နေတဲ့ သူတို့ကို သူ ဘယ်လိုများ ပြောရမလဲ။ လုံလုံခြုံခြုံ ပြန်လာခဲ့ပါလို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်။ သူ လုပ်နိုင်တာက သူ့ရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး သူမ ဘေးကင်းဖို့အတွက် ဆုတောင်းပေးဖို့ပါပဲ။
***
ကွမ်ဂျီအာ နဲ့ စကားပြောဆိုမှု ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက်မှာ ယူဟွန်းက အချိန်အနည်းငယ် ကျန်သေးတာကြောင့် လေ့ကျင့်ခန်းတွေ ထပ်လုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူက ခုနစ်ဘီလူး မည်းနက်ကောင်းကင် မြင့်မြတ်သော ပညာရပ်ရဲ့ စွမ်းအင် ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်အထိ ချောမွေ့နေခဲ့တဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်က နောက်ဆုံး ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းမှာ တန့်သွားခဲ့သည်။
တံတိုင်းကြီး။
ဒါက နောက်ဆုံးတံတိုင်းကြီးဆိုတာ သူ သိထားတာကြောင့် ယူဟွန်းက လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ဖို့ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်ဖို့ သန္နိဋ္ဌာန်ချထားသည်။ သူ့ရဲ့ ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ ဦးနှောက်ကိုလည်း လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ရာမှာ နစ်မြုပ်ခြင်းအားဖြင့် အေးချမ်းသွားအောင် လုပ်လို့ရပေမည်။
‘ငါ့ဘဝဟောင်းတုန်းက လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ဖို့ အချိန်တောင် မရှိခဲ့ပါဘူး။’
နေ့တိုင်း ငရဲကျလောက်အောင် ခက်ခဲတဲ့ စမ်းသပ်မှုတွေ ကျရောက်လာတဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အနားယူခြင်းဆိုတာ အဲဒီနေရာမှာ ဇိမ်ခံပစ္စည်းတစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီး ခဏလေးတောင် ဦးနှောက်ကို အသုံးမချဘူးဆိုရင် သေဆုံးခြင်းကို ဦးတည်သွားစေလိမ့်မည်။ ပိုမိုသန်မာလာဖို့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းကတော့ တကယ့်တိုက်ပွဲတွေကြားထဲကနေ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ဖို့ပါပဲ။ အဲဒီလိုဘဝမျိုးမှာ အချက်အလက်တွေကို စုဆောင်းပြီး အစီအစဉ်ဆွဲခဲ့ရတဲ့ ယူဟွန်းဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ တကယ်ကို ခက်ခဲပြီး မောပန်းစရာ ကောင်းလှသည်။
‘ဒီလို အသေးအဖွဲ အကျိုးအမြတ်လေးတွေနဲ့ ပျော်ရွှင်နေရတာက တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းတာပဲ။’
ကိုယ်ကိုကိုယ် အပြစ်တင်တဲ့ ရယ်မောသံနဲ့အတူ ကျွန်တော် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းဆောက်လုပ်ထားတဲ့ နေရာဆီကို ဆင်းလာခဲ့သည်။ အတွင်းဘက်ကနေ ပြင်းထန်တဲ့ အော်ရာလှိုင်းတွေနဲ့အတူ စွမ်းအင်ရဲ့ ခပ်စူးစူး ဟိန်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
‘ဧည့်သည် ရှိနေတာလား။’
အတွင်းဘက်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကန်းဟယ်ရင် က သူမရဲ့ ဓားကို တက်ကြွစွာ လွှဲယမ်းနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမက ချွေးတွေ ပလပလကျနေပြီး ကျွန်တော် ဝင်လာတာကိုပင် သတိမထားမိပေ။ သူမရဲ့ အာရုံတွေကို ဓားသွားအစွန်းမှာသာ စိုက်ထုတ်ထားသည်။ ကျွန်တော် အဲဒီမြင်ကွင်းကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။
ကန်းဟယ်ရင် က သူမရဲ့ ဓားကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း လွှဲယမ်းနေရုံမျှ မဟုတ်ပေ။ သေချာကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူမရဲ့ ဓားက လျှပ်စီးကြောင်း ပါးပါးလေး တစ်ထပ်နဲ့ ဝန်းရံခံထားရတာကို တွေ့ရသည်။
‘ဒါက...’
အဲဒါကို မြင်လိုက်ရတော့ ကျွန်တော် အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ကန်းဟယ်ရင် လုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာက အော်ရာကို ထုတ်ဖော်ပြသပြီးနောက်က နောက်တစ်ဆင့် ဖြစ်သည်။ အဲဒါက အော်ရာကို ဓားကနေ ရိုးရိုးထုတ်လွှတ်ရုံတင် မကဘဲ ဓားပေါ်မှာ ပါးပါးလေး လွှမ်းခြုံနိုင်အောင် ထိန်းချုပ်ပြီး ဖြတ်ပိုင်းအားကို တိုးမြှင့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အော်ရာ ဖိသိပ်ခြင်း။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အံ့သြသွားရတာက သူမ အသုံးပြုနေတဲ့ အော်ရာက လျှပ်စီးကြောင်း ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။ ကျွန်တော် သင်ပေးခဲ့တဲ့ ကောင်းကင်လျှပ်စီးဓားပညာက အလွန်တရာ အကြမ်းပတမ်းဆန်ပြီး ထိန်းရလွယ်ကူလှတာ မဟုတ်ပေ။ သဘာဝစွမ်းအင်တွေထဲမှာ မီးနဲ့ လျှပ်စီးတို့က ဖျက်ဆီးအား အလွန်ကောင်းမွန်ကြတာကြောင့် ထိန်းချုပ်ဖို့ အလွန်တရာ ခက်ခဲလှသည်။ မီးကတော့ လေနဲ့ လေထုရဲ့ လည်ပတ်မှုကို ချိန်ညှိခြင်းအားဖြင့် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ထိန်းချုပ်လို့ရပေမဲ့ ဘယ်ဘက်ကိုမဆို ဝင်ရောက်ရိုက်ခတ်နိုင်တဲ့ လျှပ်စီးကတော့ လုံးဝ ထိန်းမရနိုင်ပေ။ အော်ရာကို ထိန်းချုပ်တာနဲ့ လျှပ်စီးအဖြစ် ပြောင်းလဲထားတဲ့ အော်ရာကို ထိန်းချုပ်တာတို့ရဲ့ အခက်အခဲ ကွာခြားချက်က အဆပေါင်းများစွာ ရှိနေသည်။ ခန့်မှန်းရခက်တဲ့ လျှပ်စီးကို ထိန်းချုပ်ဖို့အတွက် သိမ်မွေ့တဲ့ ထိန်းချုပ်မှု လိုအပ်သလို၊ အဲဒါတွေ ရူးသွပ်ပြီး သူ့သခင်ကို ပြန်ကိုက်မစားနိုင်အောင် တားဆီးဖို့ ကြီးမားတဲ့ စိတ်စွမ်းအားနဲ့ ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်းလည်း လိုအပ်ပေသည်။
ကျွန်တော် ကန်းဟယ်ရင် ရဲ့ ပုံစံကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။ သူမက သူမရဲ့ သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ထားပြီး ချွေးတွေ ပလပလကျနေကာ သူမ ဘယ်လောက်အထိ အာရုံစိုက်နေလဲဆိုတာကို ပြသနေသည်။ ခဏချင်း ပြီးသွားမယ့်ပုံတော့ မပေါ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် ကန်းဟယ်ရင် ရဲ့ လေ့ကျင့်မှုကို မနှောင့်ယှက်မိစေရန် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းထဲကို တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်ပြီး ထောင့်တစ်နေရာမှာ နေရာယူလိုက်သည်။ ကျွန်တော် လုပ်ရမယ့် လေ့ကျင့်ခန်းက စာသားတွေကို အသုံးပြုပြီး အော်ရာကို စုစည်းရတာဖြစ်လို့ အဲဒီအတွက် နေရာအများကြီး ယူစရာ မလိုပေ။ ကျွန်တော်လည်း မျက်လုံးများကို မှိတ်ပြီး စိတ်ကို အာရုံစိုက်ကာ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ရာမှာ နစ်မြုပ်သွားလိုက်သည်။
ဇစ်ဇစ်ဇစ်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ညာဘက်လက်ဖဝါးပေါ်မှာ ဖြူစင်တဲ့ စာသားတွေ ထွက်ပေါ်လာပါတော့သည်။ ကျွန်တော့်ဆန္ဒအတိုင်း လက်ဖဝါးပေါ်မှာ စုဝေးရောက်ရှိလာတဲ့ ရေတွက်လို့မရနိုင်တဲ့ စာသားတွေက အရောင်တွေ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ အရောင်ပြောင်းသွားတာ သက်သက်တော့ မဟုတ်ပေ။ မကြာခင်မှာပဲ အဲဒီစာသားတွေက မည်းနက်ကောင်းကင်ဘုရား ပညာရပ်ရဲ့ အော်ရာနဲ့ တူညီတဲ့ ဂုဏ်သတ္တိတွေ စတင်ရှိလာခဲ့သည်။
၄၀ ရာခိုင်နှုန်း။ ၇၀ ရာခိုင်နှုန်း။ အော်ရာရဲ့ ဆင်တူယိုးမှားဖြစ်မှုက ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းကို ရောက်ရှိလာတဲ့အခါမှာတော့...
“ဟွန်း။”
အဲဒီထက် ပိုပြီး ရှေ့မတိုးနိုင်တော့ပေ။ အလွန်တရာ ထူးဆန်းတဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အော်ရာရဲ့ တည်ဆောက်ပုံကို ကျွန်တော့်ဦးနှောက်ထဲမှာ အပြည့်အစုံ နားလည်ထားပြီးသား ဖြစ်ပေမဲ့ အဲဒါကို လက်တွေ့လုပ်ကြည့်တဲ့အခါမှာတော့ ကောင်းကောင်း အလုပ်မဖြစ်ပေ။ ဦးနှောက်ထဲမှာ တပ်ဆင်ရမယ့် ညွှန်ကြားချက်တွေကို အလွတ်ကျက်ထားသလို ဖြစ်နေပေမဲ့ လက်တွေ့မှာ ဖန်တီးတဲ့အခါ ကျတော့ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသွားခဲ့သည်။ သီအိုရီနဲ့ လက်တွေ့ရဲ့ ကွာခြားချက်ကို ကျွန်တော် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားလိုက်ရသည်။
‘ခက်ခဲပါပေစွ။’
အရိုးစုကိုတော့ ပြီးပြည့်စုံအောင် တည်ဆောက်ထားနိုင်ခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီပေါ်မှာ အသားစတွေ ထပ်ဖြည့်ဖို့က ကျွန်တော် ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ခက်ခဲနေခဲ့သည်။ အနည်းငယ်မျှသော အမှားအယွင်းလေး တစ်ခု ရှိနေရုံနဲ့တင် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားတဲ့ အော်ရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်။ ကျွန်တော် အမှားတွေနဲ့ စိန်ခေါ်မှုတွေကို အကြိမ်ကြိမ် ထပ်ခါတလဲလဲ ပြုလုပ်ရင်း ကျွန်တော့်ရဲ့ အာရုံခံစားမှုကို သွေးဆည်းလေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။
“ဟူး။”
ကျွန်တော့်ရဲ့ အော်ရာနဲ့ စိတ်စွမ်းအင်တွေ ကုန်ခမ်းသွားတာကို ခံစားရတာကြောင့် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူထုတ်လိုက်သည်။ တစ်စုံတစ်ရာကို ဖမ်းဆုပ်မိတော့မလို ခံစားနေရတဲ့ အနေအထားမျိုးမှာ ယနေ့အတွက်လည်း အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ ရလဒ်မျိုးကို ထပ်ပြီး မရရှိခဲ့ပြန်ပေ။ ဘာလေးများ ကလစ်နှိပ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားတာနဲ့ ချက်ချင်း လုပ်လို့ရသွားမယ့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေပေမဲ့ ထူးဆန်းတာကတော့ မဖြစ်လာခဲ့ပေ။ ကျောပြင်က ယားကျိကျိ ဖြစ်နေသလို ခံစားနေရပေမဲ့ ဘယ်နေရာမှာ အတိအကျ ယားနေမှန်း မသိရတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။
“ဟင်။”
လေ့ကျင့်ရေးကွင်းရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ ရှိနေခဲ့တဲ့ ကန်းဟယ်ရင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီဆိုတာကို ကျွန်တော် နောက်ကျမှ သတိထားမိလိုက်သည်။ သူမ ဘယ်ကို သွားတာလဲဆိုတာ သိချင်လို့ ခေါင်းကို လှည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့...
“ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ။”
အလွန်တရာ နီးကပ်တဲ့ အကွာအဝေးကနေ ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေတဲ့ သူမနဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားခဲ့ပါတော့သည်။