ပထမဦးဆုံး စာမေးပွဲ၏ အဖြေများကို နိုင်ငံတကာမှ ကျောင်းသားများကိုပါ ထည့်သွင်းစဉ်းစား၍ စာလုံးအဆင့်သတ်မှတ်ချက်များဖြင့် အမှတ်ပေးခဲ့ကြသည်။
အဆင့်သတ်မှတ်ချက်များမှာ အမြင့်ဆုံး A မှ အနိမ့်ဆုံး F အထိ ဖြစ်သည်။
အကဲဖြတ်ခြင်းမှာ ဆွေမျိုးပေါက်ဖော် သို့မဟုတ် ဆက်ဆံရေးပေါ် မမူတည်ဘဲ လုံးဝ တိကျမှန်ကန်သော အခြေခံပေါ်တွင် မူတည်သည်။
အမှတ်ပေးသည့် စံနှုန်းများမှာ ဖန်တိုမ် (အရိပ်စုန်းများ) များကို မည်မျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့သလဲ၊ ဖန်တိုမ်များရှေ့တွင် မည်မျှ ရဲရင့်ခဲ့သလဲ၊ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် မည်မျှ ကောင်းမွန်သလဲ စသည်တို့ ဖြစ်ကြသည်။ နည်းပြအများအပြားက ၎င်းတို့ကို စောင့်ကြည့်ကာ ဘက်လိုက်မှုမရှိဘဲ အကဲဖြတ်ခဲ့ကြသည်။
ကျောင်းသားများသည် ပထမစာမေးပွဲမှ ၎င်းတို့၏ အဆင့်များကို စစ်ဆေးကြည့်ကြရာ အချို့က စိတ်ပျက်လက်ပျက် သက်ပြင်းချကြပြီး အချို့ကမူ စိတ်အေးလက်အေး အသက်ရှူချလိုက်ကြသည်။
“ဟုတ်ပြီ! C အဆင့်! အဲဒါ ပျမ်းမျှပဲ မဟုတ်လား”
“ကျန်တော့တာပဲ။ E အဆင့် တဲ့။ ငါ တကယ်သာ ပိုကြိုးစားပြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့သင့်တာ”
“ကဲ၊ အနည်းဆုံးတော့ ငါ F မရခဲ့ဘူးပေါ့”
F အဆင့် ရခဲ့ကြသော ကျောင်းသားများမှာမူ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေကြတော့သည်။
[[Kang Yura]] နှင့် [[Seo Sumin]] တို့လည်း ၎င်းတို့၏ အမည်များကို ရှာတွေ့ခဲ့ကြသည်။
သူတို့အမည်များကို ရှာရသည်မှာ မခက်ခဲလှပေ။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့၏ အမည်များသည် ထိပ်တန်းအဆင့်များတွင် ရှိနေသဖြင့် သိသာထင်ရှားနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
[[[Seo Sumin]]: A အဆင့်]
[[[Kang Yura]]: B အဆင့်]
ပထမဦးဆုံး စာမေးပွဲမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အလွန်မြင့်မားသော အမှတ်များကို ရရှိခဲ့ကြသည်။
[[Kang Yura]] သည် သူမ၏ စွမ်းအားနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ရဲစွမ်းသတ္တိနှင့် လှုပ်ရှားမှုပုံစံတို့မှာ အပြည့်အစုံ မစုံလင်သေးသဖြင့် B အဆင့်ကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူမအနေဖြင့် ယင်းအတွက် မကျေမနပ် မဖြစ်ခဲ့ပေ။
A အဆင့်ဆိုသည်မှာ လူ ၁០ ဦးပင် မပြည့်သဖြင့် B အဆင့်သည် မည်သို့မျှ နိမ့်ကျသော အဆင့်မဟုတ်ပေ။
ဒုတိယစာမေးပွဲ မစတင်မီ ခေတ္တအနားယူချိန် ရှိသေးသည်။ ကျောင်းသားများသည် ၎င်းတို့၏ အုပ်ထိန်းသူများ သို့မဟုတ် ၎င်းတို့သိကျွမ်းသူများနှင့်အတူ စုရုံးကာ အချင်းချင်း စကားစမြည်ပြောဆိုနေကြသည်။
သို့သော် အချို့မှာမူ ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ရည်မှန်းချက်များ ရှိကြပြီး ထိုအတိုင်းပင် လှုပ်ရှားသွားလာကြသည်။
“ဟေ့, မင်းက ဘယ်ကလဲ”
“ဝေါ့, မင်း အဲဒီဓားနဲ့ တကယ်တော်တာပဲ။ မင်းမှာ နာမည်ကြီး ဆရာသခင် ဒါမှမဟုတ် ဘာညာ ရှိလား”
အချို့ကျောင်းသားများသည် [[Kang Yura]] နှင့် [[Seo Sumin]] တို့ထံ ချဉ်းကပ်လာကြပြီး ခင်မင်ရင်းနှီးဟန်ဆောင်ကာ စကားပြောကြသည်။
ပထမစာမေးပွဲတွင် ၎င်းတို့၏ စွမ်းရည်များကို ပြသခဲ့ကြသော ဤသူငယ်ချင်းနှစ်ဦးနှင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့ထားခြင်းက အကျိုးမမဲ့ဟု သူတို့တွေးထင်ခဲ့ကြသည်။
ထိုထက်ပို၍ သူတို့သည် သူတို့၏ နောက်ကွယ်တွင် ရှိနေသော ပုဂ္ဂိုလ်ကို ပို၍ စိတ်ဝင်စားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
သူတို့နှင့် စကားပြောသူအများစုမှာ C အဆင့် သို့မဟုတ် ထို့ထက်နိမ့်သောသူများ ဖြစ်ကြသည်။
“ဟေ့, ဖယ်စမ်း”
“မင်းက ဘယ်သူ့ကို… အော်၊ ဟင် ဟင်?”
ကျောင်းသားအုပ်စုတစ်စုသည် လူအုပ်ကြားကို တိုးဝှက်ဝင်ရောက်လာပြီး [[Kang Yura]] နှင့် [[Seo Sumin]] တို့ဆီသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
သူတို့တွင် လူငါးယောက် ရှိကြပြီး အားလုံးမှာ ယောကျ်ားလေးများ ချည်းသာ ဖြစ်ကြသည်။
ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက မိမိကိုယ်ကို ကြွားဝါနေသကဲ့သို့ ဘောင်းဘီအိတ်ထဲ လက်ထိုးလျက် လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျောင်းသားများက သူ့ကို မှတ်မိကြပြီး လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။
[[Seo Sumin]] သည် သူ့ကို မျက်စိစူးစူးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
‘သူက အုပ်စုဖွဲ့ပြီးနေပြီလား’
သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှ တီးတိုးပြောဆိုသံများကို ကြားရခြင်းဖြင့် သူသည် နာမည်ကြီး မိသားစုဝင်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူမ ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။
“မင်း, မင်းက A အဆင့်လား”
သူက [[Seo Sumin]] ၏ ရှေ့တွင် တည့်တည့်မတ်မတ် ရပ်လိုက်ပြီး ပြတ်သားစွာ မေးလိုက်သည်။
[[Seo Sumin]] က ဘာမှမပြောဘဲ ခေါင်းကိုသာ ငြိမ့်ပြလိုက်သည်။
သူမ ဘာမှမပြောသည်ကို မြင်သောအခါ သူက သူမကို အစအဆုံး အကဲခတ်သလို အကံနှင့် ကြည့်လိုက်သည်။
သူမကို အကဲဖြတ်ကြည့်နေပုံ ပေါ်ပေသည်။
သူ့ရဲ့ ရိုသေလေးစားမှုကင်းမဲ့တဲ့ အကြည့်ကြောင့် [[Kang Yura]] ဒေါသထွက်လာပြီး ရှေ့ကို တိုးလာခဲ့သည်။
“မင်းက ဘာမိတ်ဆက်တာမှ မလုပ်ဘဲနဲ့ အဲဒီလို မေးရအောင် ဘယ်သူလဲ”
“မင်းက ငါ့ကို မသိဘူးလား”
သူက အံ့သြသွားဟန်ဖြင့် ပြန်မေးလိုက်သည်။ ဒီလိုလူမျိုးကို သူမက ဘယ်လိုပြန်ပြောရမှာလဲ။
[[Kang Yura]] က ယုံနိုင်စရာမရှိတော့ဟူသော မျက်နှာပေးမျိုး လုပ်လိုက်သည်။
[[Seo Sumin]] ကမူ သူ့အား မည်သည့်ခံစားချက်မှ မပေါ်လွင်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။
“ကဲ, မင်းက ဘယ်သူလဲ”
“[[Lee Pyeongwon]] ပဲ။ မင်း ကြားဖူးတယ်မလား”
[[Lee Pyeongwon]] ဆိုသည်မှာ ဧရာမ ကော်ပိုရေးရှင်းကြီးတစ်ခုဖြစ်သည့် Daeyeong Group ၏ ဥက္ကဋ္ဌကို ဖခင်အဖြစ် ပိုင်ဆိုင်ထားသော သူဌေးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် [[Lee Pyeongwon]] သည် ပထမစာမေးပွဲတွင် A အဆင့် ရရှိခဲ့ကြသော ကျောင်းသား ဆယ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးလည်း ဖြစ်ပေသည်။
“အဲတော့ ဘာဖြစ်လဲ”
[[Seo Sumin]] က သူ၏ ဂုဏ်သတင်းကြီးလှသော နောက်ခံသမိုင်းကိုဖြစ်စေ၊ A အဆင့် ဖြစ်နေခြင်းကိုဖြစ်စေ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် အေးစက်စက်ပင် မေးလိုက်သည်။
သူ့ကို ရုပ်ချောသည် မချောသည်မှာ သူမနှင့် လုံးဝ မဆိုင်ဘဲ စိတ်ဝင်စားမှုလည်း လုံးဝ မရှိပေ။
“အဲတော့ ဘာဖြစ်လဲ ဟုတ်စ? မင်းက ငါ့ကို ဘယ်သူလဲဆိုတာ မသိဘူးလား”
“မင်းက ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒါ အရေးမကြီးဘူး။ အရေးကြီးတာက ဘာကြောင့် ငါ့ဆီ ချဉ်းကပ်လာတာလဲနဲ့ ငါ့ဆီက ဘာလိုချင်လို့လဲ ဆိုတာပဲ”
“……”
[[Seo Sumin]] က ထိုသို့ ပြန်ပြောလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပုံရသောကြောင့် [[Lee Pyeongwon]] မှာ ခဏမျှ စကားပင် ဆက်မပြောနိုင်ဘဲ တောင့်သွားသည်။
သူ့ကို စကားစပြောလာသည်နှင့် လူအများစုမှာ ဦးညွှတ်ပြီး သူပြောသမျှကို နားထောင်ကြစမြဲ ဖြစ်သည်။ လူကြီးပိုင်းများပင်လျှင် ထိုနည်းလည်းကောင်းပင်။
သူသည် မွေးချင်းလေးဦးအနက် အငယ်ဆုံးအဖြစ် မွေးဖွားလာခဲ့ပြီး တစ်စုံတစ်ရာမျှ လိုအပ်ခြင်းမရှိဘဲ ကြီးပြင်းလာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
သူ့ကို မြင်သည်နှင့် လူတိုင်းက ဦးညွှတ်ကြရသည်။
သူက ၎င်းကို သဘာဝကျသည်ဟု ယူဆထားခဲ့သည်။
သို့သော် [[Seo Sumin]] ကမူ ထိုသို့ လုံးဝ မဟုတ်ပေ။
[[Lee Pyeongwon]] ၏ ရင်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ဒေါသတရားတစ်ခု တက်လာသလို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမသည် သူနှင့်အတူ A အဆင့် ရထိုက်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်ဟု တွေးမိလိုက်သည်။
“ငါနဲ့ အတူ A အဆင့် ရထားတာ ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာ သိချင်ရုံပါပဲကွာ”
“ငါ့ထက် အခြားလူတွေလည်း ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား”
“ကျန်တဲ့လူ ကိုးယောက်အကြောင်းကတော့ [[Seo Sumin]] ကလွဲလို့ ကျန်တာတွေ အကုန် ငါသိပြီးသားပါ”
အကယ်ဒမီကျောင်းသို့ မဝင်ရောက်မီ ဖြစ်နိုင်ချေရှိသော ပြိုင်ဘက်များကို ကြိုတင်စောင့်ကြည့်ထားခြင်းက သဘာဝကျပေသည်။
သို့သော် ၎င်းတို့တွင် မမျှော်လင့်ထားသော ပြဿနာရှာသူတစ်ဦး ရှိနေခဲ့ပြီး ထိုသူမှာ [[Seo Sumin]] ပင်တည်း။
“ဟွန်း။ ပြီးတော့ရော”
“ပြီးတော့ရော ဟုတ်စ? မင်း နားမလည်ဘူးလား”
“ငါ နားမလည်ဘူး”
“ရိုးရိုးလေးပဲ ပြောမယ်။ မင်း, ငါတို့ဘက်ကို ဝင်ခဲ့”
[[Lee Pyeongwon]] က အဓိကအချက်ကို တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။
သူ့အမြင်တွင် [[Seo Sumin]] သည် အလွန်တရာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကျောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။
သူမက ရုပ်ချောရုံတင် မကပေ။
သူမတွင် A အဆင့် ရှိပြီး ယင်းက သူနှင့် ရင်ဘောင်တန်း ရပ်တည်နိုင်လောက်သည့် လုံလောက်သော အရည်အချင်းများ ရှိသည်ကို ဖော်ပြနေပေသည်။
ထို့ကြောင့် သူက သူမအား မိမိ၏ အသင်းဘက်သို့ လာရောက်ရန် ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဘေးမှနေ၍ နားထောင်နေသော [[Kang Yura]] မှာမူ ဤအရာကြီးကား မည်သည့် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော ရူးကြောင်ကြောင် စကားများနည်းဟု တွေးမိနေသည်။
‘သူ ဇာတ်လမ်းတွဲတွေ အရမ်းကြည့်ထားလို့လား’
ယခုအချိန်အထိ သာမန်ဘဝဖြင့် ရှင်သန်လာခဲ့သူ သူမအတွက်မူ ငယ်စဉ်ကတည်းက စုဆောင်းသူ (Collector) တစ်ဦးအဖြစ် လေ့ကျင့်ပျိုးထောင်ခံခဲ့ရသော ဤသူဌေးသား၏ အပြုအမူသည် ရူးကြောင်ကြောင် ဆန်လွန်းလှသည်။
‘ဒါမှမဟုတ် စုဆောင်းသူတွေ အားလုံးက ဒီလိုပဲလား’
[[Kang Yura]] အတွက် ကံကောင်းသည်မှာ [[Lee Pyeongwon]] သည် ဤလောကထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခြွင်းချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်နေခြင်းပင်တည်း။
သာမန်ကျောင်းသားသာ ဖြစ်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် [[Kang Yura]] သည် ဤအကယ်ဒမီကျောင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သေချာပေါက် ပြန်လည် စဉ်းစားမိပေလိမ့်မည်။
[[Kang Yura]] က ဤအခြေအနေမျိုးတွင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဟု တွေးနေမိသည်။ သူမ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ပြီး ရပ်တန့်ခိုင်းရမည်လား။ သို့တတည်းမဟုတ် သူမတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါသွားရမည်လား။
ထိုစဉ် [[Seo Sumin]] က အရင်ဦးဆုံး စကားစပြောလာခဲ့သည်။
“ငြင်းတယ်ဆိုရင်ရော”
ဂွပ်!
လူအများစု တံတွေးမျိုချလိုက်ကြသည့် အသံကို ပတ်ဝန်းကျင်မှ ကြားလိုက်ရသည်။
ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းပယ်ခံလိုက်ရသဖြင့် [[Lee Pyeongwon]] ၏ မျက်နှာမှာ ညှိုးကျသွားပြီး သူ၏ နောက်လိုက်များလည်း မကျေမနပ်ဖြစ်နေကြသည့် ပုံစံများ ပေါ်လာကြသည်။
[[Seo Sumin]] ကမူ ဂရုစိုက်ပုံမပေါ်သေးဘဲ ပြန်လည် ချေပလိုက်သည်။
“ငါက ဘာကြောင့် မင်းတို့ရဲ့ အုပ်စုထဲ ဝင်ရမှာလဲ”
“ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ မင်းက A အဆင့် မို့လို့…”
“A အဆင့် ဖြစ်နေတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ မင်းတို့ အုပ်စုထဲ ဝင်လို့ ဘာတွေများ ကောင်းကျိုးရှိလို့လဲ”
“အင်း၊ အဲဒါကလေ…”
[[Lee Pyeongwon]] မှာ စကားပင် ဆက်မပြောနိုင်တော့ဘဲ အံ့သြသွားရသည်။ သူ့ဘဝတွင် သူနှင့် ရွယ်တူ မိန်းကလေးများသည် သူ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် ဂျီကျကာ ကပ်စေးနည်းကြပြီး စကားများဖြင့် အမြဲ ဝိုင်းအုံနေတတ်ကြသူများသာ ဖြစ်ကြသည်။
തീർച്ചပါပဲ၊ အကယ်ဒမီကျောင်းတွင် သူ့ကို ယှဉ်ပြိုင်ကြသည့် အချို့လူများကဲ့သို့သော ခြွင်းချက်အချို့ ရှိခဲ့သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ [[Lee Pyeongwon]] က ထိုသို့ပင် ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။
သို့သော် [[Seo Sumin]] ကမူ သူ့မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင်ပင် သူ့ကို အတိအလင်း ငြင်းပယ်ခဲ့လေသည်။ ထိုမျှသာမက ယခုအချိန်အထိ အမည်ပင် မကြားဖူးသေးသော သူတစ်ဦးထံမှ ယခုကဲ့သို့ ကြုံတွေ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
[[Lee Pyeongwon]] ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် နီရဲလာခဲ့သည်။
“မင်း တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်ပုံ မရဘူး…”
“မဟုတ်ဘူး။ ငါ သလောက် လုံလောက်အောင် သိတယ်လို့ ထင်တယ်။ မင်းတို့ လုပ်နေတာက အဆုံးစွန်တော့ အုပ်စုဖွဲ့ ကစားနေတာပဲ မဟုတ်လား။ မင်းတို့က လိုချင်လို့ ငါ့ကို ဖိတ်ခေါ်နေတာ မဟုတ်လား။ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ကလေးကစားစရာတွေထဲ ဝင်ပါဖို့ ငါ့မှာ ဘာ ရည်မှန်းချက်မှ မရှိဘူး”
“ကလေးကစားစရာ ဟုတ်စ?”
[[Lee Pyeongwon]] အတွက်မူ ဤသည်မှာ စော်ကားမှုတစ်ခုဟု ခံစားရနိုင်သော်လည်း [[Seo Sumin]] ကမူ အလေးအနက်ထား၍ ပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမက ဘယ်သူများလဲ။
သူမသည် တစ်ချိန်က ဗဟိုလောက (Central Plains) ၏ ကိုယ်ကျင့်တရားလောကကြီးကို ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စေခဲ့ဖူးသော ကောင်းကင်မြင်းဂိုဏ်း (Heavenly Horse Sect) ၏ ခေါင်းဆောင်ဟောင်း မဟုတ်ပါလော။
သူမအတွက်မူ [[Lee Pyeongwon]] ၏ အုပ်စုနှင့် အခြားကျောင်းသားများ၏ အုပ်စုများသည် ကလေးသူငယ်တို့၏ ရူးကြောင်ကြောင် ကစားစရာမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။
စစ်သည်တော်လောက မဟာမิตรအဖွဲ့၏ မောက်မာလှသော လူငယ်လေးများပင်လျှင် ဤသူတို့ထက် ပို၍ ကောင်းကြသေးသည်။
သူမတွင် လိုချင်သည့် ဆန္ဒတစ်ခုသာ ရှိသည်။
အကယ်ဒမီကျောင်းတွင် သူမ၏ အရည်အချင်းကို အမြန်ဆုံး သက်သေပြရန်၊ အခွင့်ထူးကို ရယူရန်နှင့် [[Yu-hyun]] နှင့်အတူ တွေးခေါ်မှုလောကထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန်ပင်တည်း။
အကယ်ဒမီကျောင်းသည် သူမ၏ ရည်မှန်းချက် မဟုတ်ဘဲ နင်းခြေ၍ ကျော်ဖြတ်သွားရမည့် အဆင့်မျှသာ ဖြစ်ပေသည်။
“ငါက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား……”
“ငร စကားမဆုံးသေးဘူး။ ဘာလဲ၊ အရင်က ငါ့မှာ နာမလည် မရှိခဲ့တာမို့လို့ ငါ့ကို နည်းနည်း အထናသေးတယ်လို့ ထင်နေတာလား။ မင်းက ငါ့ကို စကားပြောလာရင် ကျေးဇူးတင်ပြီး ပျော်ရွှင်ရမယ်လို့များ ထင်နေတာလား”
[[Lee Pyeongwon]] ၏ မျက်နှာမှာ ပြုတ်ထားသော ရေဘဝဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လုံးဝ နီရဲသွားခဲ့သည်။
သူ့ဘဝတွင် ဤကဲ့သို့ စော်ကားခံရသည်မှာ အကြိမ်မည်မျှ ရှိခဲ့ပြီနည်း။
[[Seo Sumin]] အတွက်မူ ၎င်းမှာ သာမန်ပင် ဖြစ်သော်လည်း ဂုဏ်မာန ကြီးမားလှသော [[Lee Pyeongwon]] အတွက်မူ ၎င်းမှာ အဆိုးဝါးဆုံး စော်ကားမှုပင်တည်း။
သူသည် ထူးချွန်သူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း အကယ်ဒမီကျောင်းသို့ ဝင်ရောက်ရမည့် ကျောင်းသားတစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး အရွယ်မရောက်သေးသူ တစ်ဦးလည်း ဖြစ်ပေသည်။
သူသည် မိမိ၏ ဒေါသကို မည်သို့ ထိန်းချုပ်ရမည်ကို မသင်ယူရသေးပေ။
‘သေချင်လို့လား…!’
[[Lee Pyeongwon]] က သူ၏ ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
သူသည် [[Seo Sumin]] ကို ထိုးရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပုံ ရပေသည်။
အမှန်တကယ်ပင် [[Lee Pyeongwon]] သည် သူ့ကို ရိုင်းစိုင်းခဲ့သော [[Seo Sumin]] ကို ထိုးကြိတ်ပစ်ရန် စဉ်းစားချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေကြသော ကျောင်းသားများမှာ မျက်လုံးအပြည့်ကျယ်သွားကြပြီး [[Lee Pyeongwon]] ၏ လက်ချက်မှာ လွှဲယမ်းတော့မည့် အချိန်ပင်တည်း။
“အဲဒါ မကောင်းဘူးလေ”
မည်သူမှန်းမသိသူက သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို လာဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
‘ဘယ်သူများလဲ…!’
[[Lee Pyeongwon]] က အနှောင့်အယှက် ခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားရကာ လည်ချောင်းထဲတွင် သွေးဆူလာလျက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူ မြင်လိုက်ရသည်။
သူ မသိလိုက်ဘဲ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည့် အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားတစ်ဦးက သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်နေသည်ကိုပင်။
ဖရဲသီးရောင် မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏ၌ [[Lee Pyeongwon]] မှာ အသိမပါဘဲ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်မိသည်။
“အစကတည်းက ပြဿနာ မရှာသင့်ဘူးလေ။ ဟုတ်လား”
“ငါ့ကို လွှတ်စမ်း! ဒီကောင်…”
[[Lee Pyeongwon]] က ထိုအမျိုးသား၏ လက်ကို ဖယ်ရှားပစ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မလွယ်ကူပေ။
သူ့လက်မောင်းကို အားစိုက်ထုတ်လိုက်သော်လည်း လုံးဝ မလှုပ်ရှားပေ။ [[Lee Pyeongwon]] သည် ဤအမျိုးသားမှာ သာမန်လူတစ်ဦး မဟုတ်ကြောင်း ထိုစဉ်က သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
“မင်း၊ မင်းက ဘယ်သူလဲ။ ငါက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိရဲ့လား။ မင်းသာ ငါ့ကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ထိလိုက်မယ်ဆိုရင်…”
“အဲဒါကို ငါ သိဖို့ လိုလို့လား။ ဒီမှာတော့ မင်းက အရင်ဆုံး ငါတို့သခင်မလေးကို ထိုးဖို့ ကြိုးစားနေတာကို မြင်တဲ့သူတွေ အများကြီးပဲ ရှိနေတယ်လေ”
“ဘာလဲ”
[[Yu-hyun]] က [[Lee Pyeongwon]] ၏ မေးခွန်းကို ပြန်မဖြေပေ။
အစား [[Seo Sumin]] ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“[[Sumin]]။ အဆင်ပြေရဲ့လား”
“အင်း။ ငါ အဆင်ပြေပါတယ်”
ထိုသူနှစ်ဦးမှာ [[Lee Pyeongwon]] ကို အရေးမစိုက်သကဲ့သို့ ပြောဆိုနေကြသည်။
ထိုစဉ် [[Lee Pyeongwon]] ၏ အစောင့်အရှောက်များလည်း ရှေ့သို့ ထွက်လာကြသည်။
“တော်လောက်ပြီ”
“မင်းက အရမ်းကြမ်းတမ်းနေပြီ”
အနက်ရောင် ဝတ်စုံနှင့် နေကာမျက်မှန် တပ်ထားသူ အချို့က [[Yu-hyun]] ထံ ချဉ်းကပ်လာပြီး သတိပေးကြသည်။
သူတို့၏ စကားများမှာ ယဉ်ကျေးသော်လည်း အနည်းငယ်ပင် တွန်းလှန်မည်ဆိုလျှင် အကြမ်းဖက်တော့မည့် ပုံစံမျိုးကို သူတို့၏ အသံများက ဖော်ပြနေပေသည်။
[[Yu-hyun]] က ပခုံးကို တွန့်ပြလိုက်ပြီး [[Lee Pyeongwon]] ၏ လက်မောင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
လွှတ်ပေးလိုက်သည်နှင့် [[Lee Pyeongwon]] က [[Yu-hyun]] ကိုင်ထားခဲ့သော သူ့လက်မောင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
အလွန်အမင်း တင်းကြပ်စွာ ညှစ်ထားပုံ မပေါ်သော်လည်း သူ့လက်မောင်းမှာ တဆစ်ဆစ် နارင်နေခဲ့သည်။
သူ့ကို အော်ဟစ်ဆဲဆိုရန် မလုပ်ရသေးမီမှာပင် ဝတ်စုံဝတ်အမျိုးသားများက သူ့လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်ကြသည်။
သူတို့အားလုံးမှာ [[Lee Pyeongwon]] ဘက်မှ ဖြစ်ကြသည်။
“ကောင်လေးတွေကြားက သေးသေးမွှားမွှား အချင်းများတာပဲဟာ၊ မင်းလွန်သွားပြီလို့ မထင်ဘူးလား”
[[Yu-hyun]] က ပြန်လည် ချေပလိုက်သည်။
“အချင်းများတာက တစ်ပိုင်းပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက သူ့ကို ဓားသုံးခွင့်တော့ ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး မလား။ ပြီးတော့ မင်းတို့က ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်”
“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”
“သာ ငါသာ မတားခဲ့ရင် ဟိုမှာရှိတဲ့ ကောင်လေးက ဒီနေ့ အိမ်ပြန်လမ်းကို လျှောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
ဂွပ်!
[[Yu-hyun]] ၏ ရန်စသော စကားကြောင့် ဝတ်စုံဝတ်အမျိုးသားများ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသော်လည်း [[Yu-hyun]] တွင် ၎င်းကို ပြင်ဆင်ရန် အကြံအစည် မရှိပေ။
သူ ပြောချင်သည်ကို တိုက်ရိုက် ပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ သူသာ ဝင်မစွက်ဖက်ခဲ့ပါက [[Seo Sumin]] သည် လူအများရှေ့တွင် [[Lee Pyeongwon]] ကို အပိုင်းပိုင်း အစစ ဖြစ်သွားအောင် ရိုက်ချေပစ်လိုက်မည် ဖြစ်သည်။
သူသာ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခဲ့ခြင်းကြောင့်သာ လူပီသစွာဖြင့် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
“မင်း ချဲ့ကားနေတာပဲ။ မင်းရဲ့ ဟိုကောင်လေးက ဘယ်လောက်အထိ တော်လို့လဲ”
“စကားအနည်းငယ်နဲ့ ဒေါသထွက်ပြီး ဝင်တိုက်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့ မင်းတို့ကောင်ထက်တော့ အနည်းဆုံးတော့ ပိုကောင်းပါတယ်”
‘ငါ့ကို ရန်စနေတာလား’
“အဲဒီလို ကြားရတယ်ဆိုရင်တော့ ငါလည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး”
ဝတ်စုံဝတ်အမျိုးသားများ၏ ကိုယ်စားလှယ်ဟု ထင်ရသော အမျိုးသားက သူတို့၏ ဂုဏ်မာနကို ထိခိုက်စေသော [[Yu-hyun]] ၏ စကားကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဆင်ခြင်ပါ။ မလုပ်ဘူးဆိုရင် ငါတို့လည်း ငြိမ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး”
“မင်းတို့ မငြိမ်ဘဲ ဘာလုပ်မှာမို့လို့လဲ”
“ဘာလဲ၊ ဒီကောင်က…”
ကိုယ့်စားလှယ်ဘေးမှ အမျိုးသားတစ်ဦးက ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်တော့မည့် ဆဲဆဲတွင်ပင်၊
“ဒီကောင်က ဘာဖြစ်လို့လဲ”
[[Yu-hyun]] က သူ့ရှေ့တွင် ရောက်နေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။
[[Yu-hyun]] ၏ လှုပ်ရှားမှုကို မမြင်လိုက်ရသော ဝတ်စုံဝတ်အမျိုးသားများမှာ အေးစက်စက် ချွေးပြန်လာကြသည်။
‘မြ… မြန်လိုက်တာ’
‘သူ လှုပ်တာကို ငါ လုံးဝ မမြင်လိုက်ရဘူး’
ဤအခြေအနေတွင် မည်သူက အခိုင်မာဆုံး ဖြစ်သည်ကို သူတို့ မသိမသာ သဘောပေါက်သွားကြသည်။
[[Yu-hyun]] က ရှေ့သို့ တက်လာရန် ကြိုးစားသူအား နူးနူးညံ့ညံ့ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ငါက ယဉ်ကျေးနေတာကို မင်းတို့က လွယ်ကူတယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ငါ ပြုံးနေတာကို မင်းတို့က အားနည်းတယ်လို့ ထင်နေတာလား”
[[Yu-hyun]] ထံမှ တွန်းလှန်၍ မရနိုင်သော ဖိအားများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ဒါလေးတော့ မှတ်ထားလိုက်ပါ။ ငါတို့ ငြိမ်နေကြတာက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအနေနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လူတွေ ရှိနေလို့ ဖြစ်ပေမယ့် အဓိကကတော့ ငါတို့ရဲ့ သခင်မလေးတွေကို မလိုအပ်တဲ့ ပြဿနာတွေထဲ မပါစေချင်လို့ပဲ”
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် [[Yu-hyun]] က ရယ်ကျဲကျဲ လုပ်ကာ တင်းမာနေသော ဝတ်စုံဝတ်အမျိုးသား၏ ပခုံးကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်သည်။
“အဲဒီလောက်ကြီး တောင့်မနေနဲ့လေ။ လူတွေက ငါ မင်းကို သတ်တော့မယ့်ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေတယ်လို့ ထင်ကုန်ကြလိမ့်မယ်”
“……”
ကိုယ်စားလှယ်ဖြစ်သူက သူ့မျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး [[Yu-hyun]] ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
သူ့မျက်လုံးတစ်ဖက်တွင် ကြီးမားသော အမာရွတ်တစ်ခု ပါရှိပြီး ရိုင်းစိုင်းသော သားရဲတစ်ကောင်နှင့် တူနေပေသည်။
[[Yu-hyun]] လည်း နောက်မဆုတ်ဘဲ သူ့အကြည့်ကို ပြန်လည် ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။
သူ့ကို သတ်ချင်နေပုံရသော ထိုသူနှင့် မတူဘဲ [[Yu-hyun]] ၏ မျက်လုံးများမှာမူ ပုံမှန်အတိုင်း အေးစက်တည်ငြိမ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော်။
‘…အဟွတ်။’
မျက်လုံးချင်းဆုံခြင်းကို ရှောင်ဖယ်လိုက်ရသူမှာမူ ကိုယ်စားလှယ်ဖြစ်သူပင်တည်း။
[[Yu-hyun]] ၏ မျက်လုံးထဲသို့ ကြည့်လိုက်ရသည့်အခါ ကိုယ်စားလှယ်ဖြစ်သူမှာ အဆုံးမရှိသော အမှောင်ထုထဲသို့ ကျဆင်းသွားရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
သူက အေးစက်သော ချွေးများနှင့်အတူ နောက်သို့ ဆုတ်သွားခဲ့ပြီး [[Yu-hyun]] ကမူ လှည့်စားသလို ပြုံးလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် နောက်လာမယ့် ဒုတိယ စာမေးပွဲမှာ မင်းတို့မှာ ဘာတွေ ရှိလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြပေးကြပါဦး”
‘…မင်း နောင်တရလိမ့်မယ်’
“ကြိုဆိုပါတယ်”
[[Yu-hyun]] ၏ ဖရဲသီးရောင် မျက်လုံးများထဲတွင် အနီရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။
“ငါ့ကို အဲဒီလို ပြောပြီး ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရဘဲ ထွက်သွားနိုင်တဲ့သူ ဘယ်သူ့ကိုမှ ငါ မတွေ့ဖူးသေးဘူး”