အခြေအနေမှာ ငြိမ်းသွားသည်နှင့် Kang Yura က Yu-hyun ထံသို့ စကားလှမ်းပြောလိုက်သည်။
“အစ်ကို။ အဆင်ပြေရဲ့လားဟင်။”
“ဟင်။”
“ဟိုလူတွေကို ပြောတာပါ။ သူတို့ပုံစံက အန္တရာယ်များပြီး ကြောက်စရာကောင်းနေလို့…”
Kang Yura အတွက်တော့ ဝတ်စုံပြည့် လူကြီးလူကောင်းပုံစံပေါက်သူများမှာ ရုပ်ရှင် သို့မဟုတ် ဇာတ်လမ်းတွဲများထဲတွင်သာ တွေ့မြင်ရလေ့ရှိသူများ ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သောသူအများစုမှာလည်း ဆိုးသွမ်းသူများ၊ အန္တရာယ်ရှိသူများ သို့မဟုတ် တရားမဝင်လုပ်ငန်းများ လုပ်ကိုင်သူများသာ ဖြစ်တတ်သည်။
Kang Yura ၏ စိုးရိမ်စိတ်ကို ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု သဘောထားကာ Yu-hyun က ရယ်မောလိုက်သည်။
“ကိစ္စမရှိပါဘူး။ အဲဒီလူတွေက ပါးစပ်ပဲ သန်တာပါ၊ တကယ်တမ်းကျ ဘာမှမဟုတ်ကြပါဘူး။ ဂရုစိုက်နေစရာ မလိုပါဘူး။”
“ဟုတ်တယ် Yura။ သူတို့က တစ်ခုခုမှားယွင်းနေတယ်လို့ ထင်ရင် ငါပဲ သင်ခန်းစာပေးလိုက်မယ်။”
Seo Sumin ကပါ ဝင်ပြောလိုက်သဖြင့် Kang Yura မှာ စိတ်အေးသွားရသည်။
“သြော်… အစ်ကိုတို့ကတော့ တကယ်ကို ထူးချွန်ကြတာပဲ။”
Im Gunwoo က သူတို့သုံးယောက်ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ ထိုမျက်နှာပြောင်သော လူကြီးက ရင်းရင်းနှီးနှီးဖြင့် လာရောက်နှုတ်ဆက်သော်လည်း Kang Yura က သတိထားနေပြီး Seo Sumin ကတော့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ Seo Sumin က Im Gunwoo မှာ သာမန်လူမဟုတ်ကြောင်း ရိပ်မိနေသည်။
Kang Yura က ကြောက်ရွံ့နေသည့် ခွေးပေါက်စလေးလို မေးလိုက်သည်။
“ဦးလေးက ဘယ်သူလဲ။”
“ငါ… ဦးလေး ဟုတ်လား။”
ထိုစကားလုံးကြောင့် Im Gunwoo မှာ ချွေးပြန်သွားရသည်။
“ဟေ့… ငါက အဲလောက်လည်း မအိုသေးပါဘူးဗျာ။ ဦးလေး မဟုတ်ဘူးနော်။ အစ်ကိုလို့ မခေါ်ပေးနိုင်ဘူးလား။”
“ဟင်။”
Kang Yura က သူပြောသည်ကို နားမလည်သည့်အတိုင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ ကျောင်းသူလေး၏ ရိုးသားလွန်းသော တုံ့ပြန်ချက်ကြောင့် Im Gunwoo မှာ စိတ်ဓာတ်ကျသွားရသည်။ သူက ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး မျက်နှာပျက်ဖြင့် ပြောသည်။
“ထားပါတော့။ ငါက Im Gunwoo ပါ။ သာမန် စုဆောင်းသူ (Collector) တစ်ယောက်ပါ။”
“ဟင်… Im Gunwoo ဟုတ်လား။”
အံ့သြစရာကောင်းစွာပင် Kang Yura က Im Gunwoo ကို သိနေသည်။ သူမက စုဆောင်းသူများကို အလွန်စိတ်ဝင်စားပြီး အဆင့်မြင့် စုဆောင်းသူများ၏ နာမည်အားလုံးကို သိထားသူဖြစ်သည်။
Kang Yura က သူ့ကို မှတ်မိသွားသည်နှင့် Im Gunwoo မှာ ပြန်လည်လန်းဆန်းလာပြီး နှုတ်ခမ်းကို တစ်ချက်တွန့်ပြလိုက်သည်။
“မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ! မင်း ငါ့ကို သိမယ်ဆိုတာ ငါသိပြီးသား။ ဘယ်လိုလဲ… အခုတော့ အစ်ကိုလို့ မခေါ်ချင်တော့ဘူးလား။”
“အမ်… မခေါ်ချင်ပါဘူး။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒါက နည်းနည်း…”
Kang Yura မှာ ရှက်သွားပြီး စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။
“ဒါနဲ့… အစ်ကိုက သူ့ကို သိလို့လား။”
“ဒီနေ့မှ စတွေ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ မြန်မြန်ပဲ ရင်းနှီးသွားကြတယ်။ သူက လူဆိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။”
“ဝါး… တကယ်ပဲ ကောင်းလိုက်တာ။”
Kang Yura က စိတ်ရင်းဖြင့် အံ့သြတကြီး ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ ချီးကျူးမှုကို ခံရသူမှာ Yu-hyun ဖြစ်သည်။ ဘေးနားတွင် တိတ်တိတ်ကလေး နားထောင်နေသည့် Im Gunwoo မှာ သူနှင့်သာ ပိုရင်းနှီးသွားသည်ဖြစ်သော်လည်း ချီးကျူးမှုအားလုံးမှာ Yu-hyun ထံ ရောက်သွားသည်ကို နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။
‘ရုပ်ချောလို့များလား။ ချောနေရင်ပဲ အားလုံးပြီးပြည့်စုံသွားတာလား။’
Im Gunwoo က သူ့မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း ‘ဒါပေမဲ့ ငါလည်း ရုပ်ဆိုးတာမှ မဟုတ်တာ’ ဟု အလေးအနက် တွေးတောနေမိသည်။
ဘေးနားမှ သနားစဖွယ် ကြည့်နေသော Choi Yeri က သူ့ကို တစ်ချက်ထိုးလိုက်သည်။
“အသက်ကြီးပြီး ဒီလိုလုပ်နေတာ တကယ်ကို ရှက်ဖို့ကောင်းတယ်၊ ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်းပါ။”
“…ဟုတ်ပါပြီ။”
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများက တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုရင်း သူတို့ဘက်သို့ တစ်ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်နေကြသည်။ အစောပိုင်းက ဖြစ်ရပ်ကြောင့် သူတို့မှာ အာရုံစိုက်မှု အလွန်များနေသည်။ Seo Sumin ကတော့ ဂရုမစိုက်သော်လည်း Kang Yura မှာ အနေရခက်နေသည်။ သူမ စိတ်ပြောင်းသွားစေရန်အတွက် Yu-hyun ကို မေးလိုက်သည်။
“အစ်ကို။ နောက်တစ်ဆင့်က ဘာစစ်ဆေးမှုလဲဆိုတာ သိလား။”
“အကြမ်းဖျင်းတော့ ခန့်မှန်းမိတယ်။ တစ်ခုခုရှိမယ်ဆိုရင် ဒီတစ်ခါတော့ အနိုင်အရှုံး အကြိတ်အနယ် ယှဉ်ပြိုင်ရမယ့် (Duel) ပွဲပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။”
“အာ… Duel ပွဲလား။”
‘Duel’ ဟူသော စကားလုံးကြောင့် Kang Yura မှာ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း စိုးရိမ်စိတ် အနည်းငယ် ဝင်လာသည်။ ပထမအဆင့်တွင် စက်ရုပ်သားရဲကို ကံကောင်းထောက်မစွာ အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့သော်လည်း ကျောင်းသားအချင်းချင်း ယှဉ်ပြိုင်ရမည့် Duel ပွဲမှာတော့ သူမအတွက် ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု ထင်နေသည်။
“Duel ပွဲဖြစ်လာရင် သူတို့က အဆင့်တူတဲ့သူတွေကိုပဲ တွဲပေးလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ အထူးချွန်ဆုံး စွမ်းဆောင်ပြနိုင်ရင် ကံကောင်းရင် နောက်တစ်ဆင့်ကို တက်နိုင်မှာပါ။”
Yu-hyun က ထိုသို့ပြောလိုက်သော်လည်း ဤ Duel စစ်ဆေးမှု၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်ကိုတော့ မပြောပြခဲ့ပေ။
‘A-အဆင့် ကျောင်းသားတွေထဲက အကောင်းဆုံးကို ရွေးချယ်ဖို့ပေါ့။’
ဦးနှောက်အနည်းငယ်သုံးတတ်သူတိုင်း ပရိသတ်နေရာတွင် ထိုင်နေသူများ ဘာလိုချင်နေကြသလဲဆိုတာကို သိကြသည်။ ဤတစ်ကြိမ် ဝင်ရောက်လာသည့် ကျောင်းသားများ၏ အဆင့်အတန်းမှာ မည်မျှမြင့်မားသနည်းဆိုသည်ကို သူတို့ ဂရုမစိုက်ကြပေ။ အရေးကြီးသည်မှာ သူတို့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားသော ကျောင်းသားများက ဤဝင်ခွင့်စစ်ဆေးမှုတွင် မည်မျှ စွမ်းဆောင်ပြနိုင်သနည်းဆိုသည့်အချက်သာ ဖြစ်သည်။ ကျောင်းသားများအတွက်ပင်လျှင် ဤနေရာမှာ အမြတ်အစွန်းနှင့် တွက်ချက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ဘုတ်ဂိမ်းတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။
‘သူတို့အားလုံးက ကိုယ်စီခေါ်လာတဲ့ ကျောင်းသားတွေက အတော်ဆုံးလို့ပဲ ထင်နေကြတာ။’
အချို့မှာ Seo Sumin ၏ စွမ်းအားမှာ ထူးခြားနေကြောင်း သတိထားမိကာ ခိုးကြည့်နေကြသော်လည်း သူတို့မှာ သတိထားရမည့် အဆင့်သို့ မရောက်သေးပေ။ Yu-hyun ကလည်း ၎င်းကို ဂရုမစိုက်ပါ။
“Sumin။ Yura။ စိတ်မပူကြပါနဲ့။”
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့မှာ စိုးရိမ်စရာမလိုဘဲ ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ကြလိမ့်မည်။
“အခု လက်ရှိ ကိုယ့်မှာရှိတဲ့ စွမ်းရည်တွေကိုပဲ အကောင်းဆုံး ထုတ်ပြလိုက်ပါ။ အဲဒါဆိုရင် လုံလောက်ပါပြီ။ နားလည်လား။”
“အာ… ဟုတ်ကဲ့!”
“နားလည်ပါပြီ။”
နှစ်ယောက်စလုံးက တက်ကြွစွာ ဖြေလိုက်သည်။ Yu-hyun က တစ်ခုခုကို သတိရသွားကာ Im Gunwoo ကို မေးလိုက်သည်။
“ဒါနဲ့… ခင်ဗျားရဲ့ ကျောင်းသားက ဘယ်မှာလဲ။ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိချင်လို့။”
“ငါလည်း မသိဘူး။ သူက စည်းကမ်းမရှိတဲ့ ကောင်။ ငါရှာရင်တောင် ပခုံးတွန့်ပြီး နေနေတတ်တာ၊ ငါလိုက်ရှာရင်တောင် သူက ပုန်းနေမှာပဲ။”
“ထူးဆန်းတဲ့သူပဲ။”
သူကိုယ်တိုင် မပေါ်လာလျှင် ရှာနေရန် မလိုပေ။ မကြာမီ နားချိန်ကုန်ဆုံးသွားပြီး ဒုတိယအဆင့် စစ်ဆေးမှု စတင်တော့သည်။ Yu-hyun က Seo Sumin နှင့် Kang Yura တို့ကို အားပေးစကား ပြောကြားပြီးနောက် သူ့နေရာသို့ ပြန်သွားလိုက်သည်။
“ဒီစစ်ဆေးမှုက ကျောင်းသားအချင်းချင်း ယှဉ်ပြိုင်ရမယ့် Duel ပွဲပဲ။”
နည်းပြ၏ စကားကြောင့် ကျောင်းသားများ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုများ ရောထွေးနေသည်။ Duel ပွဲ ယှဉ်ပြိုင်ရမည်ဟု မထင်မှတ်ထားကြသဖြင့် အချို့မှာ အကြီးအကျယ် ဒုက္ခရောက်တော့မည့်သူများလို မျက်နှာညိုးနွမ်းနေကြသည်။
“ကျောင်းသားတစ်ယောက်ချင်းစီကို အဆင့်တူတဲ့သူတွေနဲ့ တွဲပေးသွားမယ်။ အခြေခံအဆင့်ကို ပထမစစ်ဆေးမှုကနေ သတ်မှတ်ထားပြီးသား ဖြစ်ပေမဲ့ ဒီ Duel ပွဲမှာ စွမ်းဆောင်ရည် ကောင်းကောင်း ပြနိုင်ရင် ပိုကောင်းတဲ့ အဆင့်ကို ရနိုင်မှာမို့လို့ ကြိုးစားကြပါ။”
ပထမဆုံးအဖြစ် အနိမ့်ဆုံး F-အဆင့် ကျောင်းသားများ၏ Duel ပွဲဖြင့် စတင်သည်။ သူတို့အများစုမှာ တိုက်ခိုက်ရေးနှင့် မသက်ဆိုင်သည့် စွမ်းရည်များသာ ရှိကြပြီး အချို့မှာ စွမ်းရည်ပင် မရှိကြပေ။ F-အဆင့် ကျောင်းသားများ၏ Duel ပွဲကို စိတ်ဝင်စားသူ မရှိသလောက်ပင်။
ဤနေရာတွင် သူတို့ အလိုချင်ဆုံးမှာ ဤစစ်ဆေးမှု၏ အဓိကပွဲဖြစ်သည့် A-အဆင့် ကျောင်းသားများ၏ Duel ပွဲ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် E-အဆင့်မှ C-အဆင့် ကျောင်းသားများ၏ Duel ပွဲများ ပြီးဆုံးသွားသည်။ B-အဆင့်၏ အချိန် ရောက်လာတော့သည်။
“Yura၊ တိုက်ပွဲဝင်လိုက်!”
“အင်း… ဟုတ်။”
B-အဆင့် ကျောင်းသား အရေအတွက်မှာ များများစားစား မရှိသဖြင့် Kang Yura ၏ အလှည့်မှာ မြန်မြန်ပင် ရောက်လာသည်။ သူမက အစောပိုင်းက ရရှိထားသော လှံကို ကိုင်ကာ စစ်ဆေးမှုနေရာသို့ တက်သွားသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် သူမ၏ ပြိုင်ဘက်မှာ ရောက်နှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမနှင့် ဝတ်စုံတူ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကျောင်းသူလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
သူမက စိတ်လှုပ်ရှားနေသော Kang Yura ကို မြင်လျှင် မာနထောင်လွှားစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ဘာလဲ။ အဲဒီလှံနဲ့ ငါ့ကို တိုက်ခိုက်မလို့လား။ ငါ့ကို ထိုးနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။”
သူမက Kang Yura ကြားနိုင်လောက်အောင် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောပြီး အနေအထား ပြင်လိုက်သည်။ သူမ လက်ထဲတွင် တုတ်တံငယ်တစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။ ၎င်းမှာ သူမသည် အဝေးမှ တိုက်ခိုက်နိုင်ပြီး မှော်ပညာကို အသုံးပြုနိုင်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။
“ဒီပွဲကို အမြန်ဆုံး အဆုံးသတ်လိုက်မယ်။”
ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် Duel ပွဲ စတင်သွားသည်။ ကျွန်တော် တုတ်တံကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး လေထဲတွင် စုတ်တံဖြင့် ရေးသလိုမျိုး စာလုံးများ ရေးလိုက်သည်။ လေထဲတွင် အဖြူရောင် စာလုံးများ ပေါ်လာသည်။ ၎င်းတို့မှာ အလွန်မြန်ဆန်သဖြင့် ကျွန်တော် စတင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပေါ်လာသယောင် ရှိသည်။
“ဟင်။”
သို့သော် စာလုံးများဖြင့် စွမ်းရည်ကို မသုံးခင်မှာပင် ကျွန်တော့်ရှေ့တွင် ရပ်နေသည့် Kang Yura ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို သတိထားလိုက်မိသည်။ ခဏလေးတင်ကမှ အဲဒီနေရာမှာ ရှိနေတာကို ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။
စဉ်းစားချိန်တောင် မရလိုက်ပေ။
ဒိုင်း!
“အား!”
ကျွန်တော့်ဘက်ကို ပြင်းထန်သော အရှိန်ဖြင့် ဝင်တိုက်လိုက်သဖြင့် ကျွန်တော်မှာ စင်အပြင်ဘက်သို့ လွင့်စင်သွားသည်။
ကျွန်တော် ခက်ခက်ခဲခဲ ဖော်ဆောင်ထားသော စာလုံးများမှာ ပျက်ပြယ်သွားပြီး စင်ပေါ်တွင် လှံကို ကိုင်ကာ တွေဝေနေသည့် Kang Yura တစ်ယောက်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
သူမက လုံခြုံရေးအရာရှိကို အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်လုံးများဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်မ နိုင်သွားတာလား။”
“က၊ Kang Yura အနိုင်ရရှိပါတယ်!”
Kang Yura က ဝမ်းသာအားရဖြင့် ယုန်ကလေးတစ်ကောင်လို ခုန်ပေါက်လိုက်သည်။
“ဝိုး! ကျွန်မနိုင်သွားပြီ!”
ကျောင်းသားအချင်းချင်း ယှဉ်ပြိုင်ရမည့် ပထမဆုံး Duel ပွဲမှာ ကြောက်စရာကောင်းမည် သို့မဟုတ် ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်ထားခဲ့သော်လည်း မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမိုလွယ်ကူနေသည်။
သို့သော် သူမကို ကြည့်နေသော အခြားကျောင်းသားများမှာမူ ထိုသို့ မခံစားရပေ။
“ဟေ့။ မင်းတို့ အဲဒီအကွက်ကို မြင်လိုက်လား။”
“မမြင်လိုက်ဘူး။ သူမက အရမ်းမြန်တယ်။ ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ။”
“သူမက လှံတစ်ချက်ဝှေ့လိုက်ရုံနဲ့ ဟိုတစ်ယောက်ကို စင်အပြင်ဘက်ရောက်အောင် လွင့်ထွက်သွားအောင် လုပ်လိုက်တာလေ။ အဲဒါ တကယ့်ကို ရူးသွပ်စရာ ခွန်အားပဲ။”
“ရူးလိုက်တာ။ သူမက A-အဆင့် မဟုတ်ဘူးလား။ မဟုတ်သေးဘူး၊ သူမရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအားကိုပဲ ကြည့်မယ်ဆိုရင် A ထက်တောင် ပိုသာနေသလိုပဲ။ ဘာလို့ B-အဆင့် ဖြစ်နေရတာလဲ။”
အထူးသဖြင့် စူးရှသော အမြင်ရှိသည့် B-အဆင့်နှင့် အထက် ကျောင်းသားများမှာ Kang Yura ၏ ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် ကြီးမားသော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအားကို ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။
သူမက အပြင်ပန်းတွင် အပြစ်ကင်းစင်ပြီး ရွှင်လန်းနေပုံပေါက်သော်လည်း သူမ၏ ခွန်အားမှာ ထိုသို့ လုံးဝမဟုတ်ပေ။
သို့မဟုတ်ပါက သူမ၏ အပြစ်ကင်းပြီး ဆော့ကစားတတ်သည့် ပုံစံမှာ ပြိုင်ဘက်များကို အထင်သေးအောင် ဟန်ဆောင်နေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။
သူတို့က ထိုသို့ တွေးမိရင်း Kang Yura ကို တစ်ဖန်ပြန်ကြည့်ကာ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။
‘ငါ သူမနဲ့ ဘယ်တော့မှ မပတ်သက်မိအောင် နေမှ။’
‘ခုနက အဲဒီ A-အဆင့် ကျောင်းသားနဲ့ ခင်မင်နေတာ မဆန်းပါဘူး။ အတူတူပဲလေ။ နှစ်ယောက်စလုံးက ရူးသွပ်စရာကောင်းတဲ့ ဘီလူးတွေပဲ။’
Kang Yura က စင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသည်။
သူမ၏ တစ်ခုတည်းသော နောင်တမှာ သူမ၏ အဆင့်မှာ B-အဆင့်အဖြစ်သာ ကျန်ရှိနေခြင်းပင်။
သို့သော် သူမ မညည်းညူခဲ့ပါ။
B-အဆင့် ဆိုသည့် ဘွဲ့နှင့်ပင် သူမ အလွန်ကျေနပ်နေသည်။
ထို့နောက်တွင်တော့ အားလုံး စောင့်မျှော်နေကြသည့် A-အဆင့် ကျောင်းသားများ၏ အလှည့် ရောက်လာသည်။
ထိုအချိန်အထိ ဆူညံနေသည့် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တစ်ခဏချင်းအတွင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ပရိသတ်နေရာမှ ကြည့်နေသည့် Yu-hyun က သူ၏ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။
‘မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ သူတို့အားလုံး ဒီပွဲက အဓိကပွဲဆိုတာ သိနေကြတာပဲ။’
ကျောင်းသားများရော၊ သူတို့၏ အုပ်ထိန်းသူများအတွက်ပါ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ ထိပ်တန်းကျောင်းသား ၁၀ ဦး၏ အဆင့်ကို ဆုံးဖြတ်မည့် တိုက်ပွဲဖြစ်သည်။ စိတ်မဝင်စားဟု ပြောလျှင် လိမ်ရာရောက်လိမ့်မည်။
ထို့ကြောင့်ပင် ဤ Duel ပွဲမှာ လူနှစ်ဦးကို တွဲပေးရုံမျှမဟုတ်ဘဲ ပြိုင်ပွဲပုံစံ (Tournament) ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
“သူတို့က A-အဆင့် ဖြစ်နေလို့လား။”
“သူတို့ အဆင့်ကို သေချာ သတ်မှတ်ချင်နေကြပုံပဲ။”
“ဝိုး။ ဒီပွဲကတော့ ပျော်စရာကောင်းတော့မှာပဲ။”
ကျောင်းသားများ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေသည်။
ကျောင်းသားသစ်များထဲတွင် ဘယ်သူက အတော်ဆုံး၊ ဘယ်သူက အကောင်းဆုံးလဲဆိုသည်ကို အမြဲတမ်း ပြောဆိုနေကြသည်။
အခုတော့ ရလဒ်ကို မြင်ရတော့မည် ဖြစ်ရာ စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။
“ဘယ်သူနိုင်မယ်လို့ ထင်လဲ။ ငါကတော့ Lee Pyeong-won လို့ ထင်တယ်။ သူက ရိုင်းပေမဲ့ တော်တော်လေး သန်မာတယ်။”
“Lee Pyeong-won လား? ငါကတော့ Gu Seo-yoon က နံပါတ်တစ် ဖြစ်မှာ သေချာတယ်လို့ ထင်တယ်။ သူမက အရင်ကတည်းက နာမည်ကြီးတာလေ။”
“ဒီတစ်ခါ ပြည်ပက လာတဲ့ ကလေးတွေထဲမှာ ပိုတော်တဲ့သူတွေ အများကြီးရှိတယ်လို့ ပြောကြတယ်။ ရုရှားက Larina Levgenyeva လည်း အဲဒီထဲက တစ်ယောက်ပဲ။”
“တရုတ်က Jin Shin ကိုရော ဘယ်လိုမြင်လဲ။ သူက အဲဒီဘက်မှာ လူအတော်များများကို သတ်ခဲ့ဖူးတယ်လို့ ကြားတယ်။”
ကျောင်းသားများမှာ ဘယ်သူက နံပါတ်တစ် ဖြစ်လာမလဲဟု အငြင်းပွားနေကြသည်။
တစ်ခါတစ်ရံ Seo Sumin ၏ အမည် ထွက်လာသော်လည်း သူမက အရည်အချင်းကို အနည်းငယ်သာ ပြသထားသဖြင့် သူမ နိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်သူ အလွန်နည်းပါးသည်။
ပရိသတ်နေရာမှ လူကြီးပိုင်းများ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာလည်း အလားတူပင် ဖြစ်သည်။
“ဟွန်း။ အဲဒီ ဥက္ကဋ္ဌရဲ့ သားက တကယ်ပဲ အဲလောက်တော်လို့လား။”
“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သူဌေးသမီးနဲ့တော့ မယှဉ်နိုင်ပါဘူး။”
“တောက် တောက်။ သူက ငယ်ငယ်ကတည်းက လေ့ကျင့်ပေးထားတဲ့ Larina ကို ရှုံးမှာပါ။”
“အင်္ဂလန်က မင်းသား James ကိုရော ဘယ်လိုမြင်လဲ။”
သူတို့က ပြိုင်ဘက်များကို လေးစားဟန်ဆောင်နေကြသော်လည်း သူတို့၏ ကျောင်းသားများ သေချာပေါက် အနိုင်ရလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်မှုများမှာ လွှမ်းမိုးနေသည်။
မမြင်ရသော ဓားများ၊ လှံများမှာ သူတို့၏ စကားလုံးများမှတစ်ဆင့် ထိပ်တိုက်တွေ့နေသည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း Im Gun-woo က ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ငါ ဒီနေရာမှာ မရှိတာ တော်သေးတယ်။ ဒီမှာသာဆိုရင် လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀ နှစ်က စားခဲ့တဲ့ ကြက်သားတွေတောင် အန်ထွက်မိတော့မှာ။”
“မင်းရဲ့ ပြောဆိုပုံက အရမ်းရိုင်းတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ပါးစပ်ပိတ်ထားပေးပါ။”
“အာ၊ ဘာလို့လဲ Yeri ရာ။ ရိုးရိုးသားသား ပြောစမ်းပါ၊ ငါပြောတာ မှားလို့လား။ ကဲ Yu-hyun၊ မင်းက ဘယ်သူ နိုင်မယ်လို့ ထင်လဲ။”
ရုတ်တရက် မေးခွန်းတစ်ခု ထွက်လာသော်လည်း Yu-hyun က အဖြေမပေးဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ပြုံးနေသည်။
“ဟင်? မင်း ပြုံးလိုက်တာလား။ မင်းက အဲဒီ Seo Sumin ဆိုတဲ့ ကောင်မလေး နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာပေါ့၊ ဟုတ်လား။”
“ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောရတာလဲ။ ဒါဆို မင်းကရော ဘယ်သူ နိုင်မယ်လို့ ထင်လဲ Gun-woo?”
“ငါလား? ငါကတော့…”
Im Gun-woo က ပြန်ဖြေရန် ကြိုးစားသော်လည်း ပါးစပ်ကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။
အတွေ့အကြုံရင့် Collector တစ်ယောက်အနေဖြင့် A-အဆင့် ကျောင်းသားများ မည်မျှ တော်သည်ဆိုသည်ကို သူ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီးသား ဖြစ်သည်။
ဘယ်သူနိုင်မလဲ?
အဖြေမှာ အဆုံးအဖြတ် ပေးပြီးသား မဟုတ်ပေလော။
သူက တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“မင်း သိလျက်နဲ့ ငါ့ကို လာမေးနေတာပဲ။ မင်းရဲ့ စရိုက်က တကယ်ပဲ ဆိုးတာပဲ။”
“အဲဒါ ကျွန်တော့်ရဲ့ သဘာဝပါ။”
မကြာမီတွင် အားလုံး စောင့်မျှော်နေကြသည့် ပထမဆုံး ပြိုင်ပွဲ စတင်တော့သည်။
“ဒါကတော့… ဒီနေရာမှာ ဒီလိုတွေ့ရမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ဒါ ကံကြမ္မာလား။”
“မဟုတ်လောက်ပါဘူး။”
ဒါက ကံကြမ္မာ၏ နောက်ပြောင်မှုလား၊ သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အနောက်အယှက်လား။
Seo Sumin ရင်ဆိုင်ရမည့် ပထမဆုံး ပြိုင်ဘက်မှာ Lee Pyeong-won ဖြစ်နေသည်။
Lee Pyeong-won မှာ သူခံခဲ့ရသည့် အရှက်တကွဲ ဖြစ်ရပ်အတွက် လက်စားချေနိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရသဖြင့် ဝမ်းသာသွားပြီး လက်နက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ငါက မင်း ငိုပြီး တောင်းပန်ရင်တောင် ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းက အစကတည်းက လွယ်လွယ်နဲ့ လက်ခံလိုက်ရမှာ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးနေရတာလဲ။”
Seo Sumin က အထင်သေးသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းက စကားနဲ့ပဲ တိုက်ခိုက်တတ်တာလား။ တော်တော့၊ လာခဲ့ပါ။ ငါ မင်းကို မြန်မြန် အဆုံးသတ်ပေးမယ်။”
သူမ၏ စကားကြောင့် Lee Pyeong-won မှာ ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူ ရှေ့သို့ တိုးလာသော်လည်း လုံခြုံရေးအရာရှိတစ်ဦးက လက်ကို မြှောက်ကာ တားလိုက်သည်။
“ရပ်။ အခုထိ မစရသေးဘူး။ ကျောင်းသား နှစ်ယောက်စလုံး ကိုယ့်နေရာကိုယ် သွားရပ်ကြ။”
Lee Pyeong-won က မကျေမနပ်ဖြင့် သူ့နေရာတွင် သွားရပ်လိုက်သည်။ Seo Sumin လည်း အလားတူပင် ပြုလုပ်သည်။ နည်းပြက ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အချက်ပြသည်နှင့် လမ်းညွှန်သူက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။
“နှစ်ယောက်စလုံး တရားမျှတစွာ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားကြပါ။ ပွဲ စတင်ပြီ!”